De Duitse schrijfster en dichteres Sarah Kirsch (eig. Ingrid Hella Irmelinde Kirsch) werd geboren op 16 april 1935 in Limlingerode. Zie ook mijn blog van 16 april 2007 en ook mijn blog van 16 april 2008 en ook mijn blog van 16 april 2009 en ook mijn blog van 16 april 2010. 

 

 

Nesselblüte

 

Der kleine Gartenpavillon
Verlor Fenster und Türen.
Die Schwalben fliegen hindurch
Als wäre er nicht mehr vorhanden
Fledermäuse verschlafen das Leben
Kopfunter im First.
Es stecken Sensen und Forken im Sand
Das aufgelösten zerkrümelten Estrichs.

 

 

 

 

Bäume lesen

 

Der Regen fällt ins Grundwasser

anderen Nutzen

hat er im Winter nicht, es sei denn

ich bezög ihn auf Kiefern und Fichten

diesen nördlichen Bäumen

wird der Staub von Blüten und Wegen

jetzt gründlich ausgewaschen. Die Stämme

ziehen an mir vorbei (das ist übertrieben:

ich gehe den Weg lang) die Bäume sind Lettern, ich

beweg mich wie auf Papier, überspringe

mühsam den Zwischenraum, stolpere ein Zeichen nieder

das hier ist Nadelwald

kein Unterholz alles durchschaubar

von Zeile zu Zeile, der Boden voll Schnee

der kommt aus dem Regen, papierweiß

Eine merkwürdige Baumgruppe

offensichtlich vom Ausland (so

wächst es hier nicht) prellt vor, ich umkreise

sie mit langsamen Schritten: sechs Bäume

der erste am größten, das wär so ein Schiffsmast

ragt in den nicht sichtbarn Himmel, oben

ein Nebelfetzen, Rauch eines Dampfers

die Bäume liegen vertäut, ihrer Schiffsuhr

Zeiger zuckt auf die volle Stunde

ein Krachen ich fürchte mich nicht, ja

das sind Schüsse! jetzt geht es vorwärts

Kampfansage nach oben, nieder

mit Dummheit Ausbeutung Hunger, rot

leuchtet mein Wort

mit mir ein Wald!, Majakowski

bläst seiner Wirbelsäule die Flöte

ich lese: Aurora.

 

 

 

Sarah Kirsch (Limlingerode, 16 april 1935)

In 1972

De Vlaamse schrijfster, filosofe, hoogleraar en essayiste Patricia De Martelaere werd geboren in Zottegem op 16 april 1957. Zie ook mijn blog van 16 april 2008 en ook mijn blog van 7 maart 2009. en ook mijn blog van 16 april 2009 en ook mijn blog van 16 april 2010. 

 

Uit: Thuis. Een plaats om beu te worden 

 

‘Zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens.’

Men zegt dat er een grond van waarheid schuilt in alle spreuken en gezegden, maar deze is manifest onwaar. +Zoals het klokje thuis tikt, tikt het namelijk overal. En waar dat niet het geval is, waar het klokje wèrkelijk thuis tikt zoals het nergens anders tikt, daar is beslist wat met het klokje aan de hand.

Alle klokjes zijn dezelfde, en eigenlijk zijn alle huizen dat evenzeer. Er zijn natuurlijk de indrukwekkende verschillen. Er is de statige Westminster, de hoge beiaardklok, het Zwitsers koekoekshuisje, het polshorloge. Ook de geluiden verschillen aanzienlijk, van galmen tot geluidloos verspringen, met daartussen de hele scala van zenuwachtig tikken, spechtgehamer, dof geklik. Maar het ritme is van alle klokken onvermijdelijk hetzelfde. Alle klokken hebben dezelfde seconden, dezelfde minuten en uren. Geen enkele klok maakt een dag minder lang, of voegt een kleinigheid toe. Een klok waarvan het ritme verstelbaar zou zijn, zou geen klok meer zijn, maar een metronoom, handig om muziek te spelen maar niet om tijdig de trein te halen.

Ook huizen hebben hun paleizen of hun hutten, hun glans of hun dofheid. Maar alle huizen hebben een dak, wanden die bescherming bieden, een opening om binnen of buiten te gaan, en binnen een plaats om te slapen, te eten, bezittingen op te bergen. Daarom, zegt de architect Peter Eisenman, is de architectuur van alle kunstvormen en cultuursectoren de minst geschikte om ‘postmodern’ te worden, al werd de term postmodernisme uitgerekend in de context van de architectuur voor het eerst gebruikt. De reden hiervoor is dat de architectuur gebonden is aan de fundamentele voorwaarden die ‘onderdak’ stelt - namelijk steun en stevigheid te bieden -, zodat ze onmogelijk gestalte kan geven aan de postmoderne gedachte van wankelheid en onzekerheid.“

 

 

 

Patricia De Martelaere (16 april 1957 – 4 maart 2009)

 

 

 

 

 

De Franse dichter, dadaïst en surrealist Tristan Tzara werd op 16 april 1896 in de Roemeense plaats Moinesti geboren als Samuel Rosenstock. Zie ook mijn blog van 16 april 2007 en ook mijn blog van 16 april 2008. en ook mijn blog van 16 april 2009 en ook mijn blog van 16 april 2010. 

 

 

Vegetable Swallow 

Two smiles meet towards

the child-wheel of my zeal

the bloody baggage of creatures

made flesh in physical legends-lives

 

the nimble stags storms cloud over

rain falls under the scissors of

the dark hairdresser-furiously

swimming under the clashing arpeggios

 

in the machine's sap grass

grows around with sharp eyes

here the share of our caresses

dead and departed with the waves

 

gives itself up to the judgment of time

parted by the meridian of hairs

non strikes in our hands

the spices of human pleasures.

 

 

 

Tristan Tzara (16 april 1896 – 24 december 1963)

 

 

 

 

De Engelse schrijver Kingsley Amis werd geboren op 16 april 1922 in Londen. Zie ook mijn blog van 16 april 2007 en ook mijn blog van 16 april 2008. en ook mijn blog van 16 april 2009 en ook mijn blog van 16 april 2010. 
 

 

Something Nasty In The Bookshop 

 

Between the Gardening and the Cookery

Comes the brief Poetry shelf;

By the Nonesuch Donne, a thin anthology

Offers itself.

 

Critical, and with nothing else to do,

I scan the Contents page,

Relieved to find the names are mostly new;

No one my age.

 

Like all strangers, they divide by sex:

Landscape Near Parma

Interests a man, so does The Double Vortex,

So does Rilke and Buddha.

 

“I travel, you see”, “I think” and “I can read'

These titles seem to say;

But I Remember You, Love is my Creed,

Poem for J.,

 

The ladies’ choice, discountenance my patter

For several seconds;

From somewhere in this (as in any) matter

A moral beckons.

 

Should poets bicycle-pump the human heart

Or squash it flat?

Man’s love is of man’s life a thing apart;

Girls aren’t like that.

 

We men have got love well weighed up; our stuff

Can get by without it.

Women don’t seem to think that’s good enough;

They write about it.

 

And the awful way their poems lay them open

Just doesn’t strike them.

Women are really much nicer than men:

No wonder we like them.

 

Deciding this, we can forget those times

We stayed up half the night

Chock-full of love, crammed with bright thoughts, names, rhymes,

And couldn’t write.

 

 

 

Kingsley Amis (16 april 1922 – 22 oktober 1995)

Hier met zijn tweede vrouw Elizabeth Jane Howard

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 16e april ook mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag.

De Nederlandse schrijver Ewald Vanvugt werd geboren op 16 april 1943 in 's-Hertogenbosch. Zie ook mijn blog van 16 april 2009 en ook mijn blog van 16 april 2010. 

 

Uit: Roofgoed

 

„Alle lof voor Amsterdam! De stad met het grootse verleden heeft zich met één daad tot de hoofdstad van het eenentwintigste-eeuwse Europa gemaakt door het Europees Museum van Overzee Gestolen Schatten in te richten en gratis voor iedereen open te stellen. Een ieder is hier welkom en zal iets van zijn of haar gading vinden: de schoonheid van kunst en cultuur uit alle werelddelen, de onvoorstelbare werkelijkheid van avonturen en oorlogen, getuigenissen van de opbloei van sommige volkeren en de vernedering en vernietiging van anderen.

Aan de zuidkant van de stad, ongeveer halfweg tussen een kluit kantoortorens en het internationale vliegveld, is een verbluffend mooi gebouw neergezet. De organische vorm met veel horizontale, slingerende lijnen past wonderwel in het landschap. Gezien vanaf de omliggende autowegen en vanuit de lucht zweeft het permanente en omvangrijke gebouw als een reusachtige plant met drie bladeren op het glinsterende raster van vaarten en poldersloten. Dit architectonische wonder is een van de laatste en tegelijk mooiste ontwerpen van Oscar Niemeyer, de architect van Brasilia, dat hij op bijna honderdjarige leeftijd schiep. Een meesterwerk.

Het geheel bestaat uit drie verdiepingen die drie uit elkaar voortspruitende horizontale gebouwen zijn, waarbij de twee hogere verdiepingen op ranke pilaren grotendeels naast elkaar staan. Veel bezoekers komen, zo blijkt uit onderzoek, niet primair voor de tentoongestelde kunstwerken en hun geschiedenis, maar voor de `totaalervaring’ van de massale uitstalling en de onverwachte architectuur.“

 

 

 

Ewald Vanvugt (’s-Hertogenbosch, 16 april 1943)

 

 

 

 

 

De Duitse schrijfster Sibylle Lewitscharoff werd geboren op 16 april 1954 in Stuttgart als dochter van een Bulgaarse vader en een Duitse moeder. Zie ook mijn blog van 16 april 2009 en ook mijn blog van 16 april 2010. 

 

Uit: Consummatus

 

„Ich. Dem Totenohr ist dieses Wort ein Ärgernis. In seiner Weisheit verschließt es sich jedoch nicht, zuckt bloß, um seinen Unwillen zu bekunden.

Ich, ein Mann mit kleinem Register für die Tat, mit großem fürs Geistig-Sittliche, homo minimus und homo maximus in einer Haut und nicht zu ihrem Glück vereint. Wohin ich mich auch wende, ich komme von den Toten nicht los. Sie drücken mir aufs Herz und pfeifen in meinen Lungen. Ob es mir paßt oder nicht, die Toten sind immer um mich geschart.

Was für das Große Ohr gilt, gilt für die Toten im einzelnen oder wenn sie in kleiner Zahl zusammenkommen nicht. Ihre Verständigkeit läßt zu wünschen übrig. Es mangelt ihnen an Großmut, sie geben sich launisch oder pathetisch, legen es auf Kraftproben an, die zu ihrem Alter und ihrer Lage wenig passen. Doch man soll sich nicht täuschen, sie sind bedeutend klüger, als sie sich geben. Treten sie in großer Zahl auf, ist ihr Wissen überwältigend. Sind einmal alle, wirklich alle beisammen, so haben sie Gott gesehen und fallen ihm zu.“

 

 

 

Sibylle Lewitscharoff (Stuttgart, 16 april 1954)

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Rolf-Dieter Brinkmann werd geboren op 16 april 1940 in Vechta. Zie ook mijn blog van 16 april 2009 en ook mijn blog van 16 april 2010. 

 

 

 

FABELN, GESPRÄCHE

 

Fabeln, Gespräche

schon stürzt die Stille jäh

mit Vogelklauen

ins Märchen

aus tausendundeiner Nacht : Scheherazade

die kam mit dem Morgenrot

auf hundert

Elephantenrücken

mit Fabeln, Gespräche

einer gewesenen

Zeit.

 

 

GEDICHTE im Februar

zu schreiben ist

eine aussichtslose

Sachlage : da gibt es

zu viele Worte

für ein und dasselbe Erinnern

und für die Minute

Schmerz

in der geschlossenen

Hand – da leg ich

also besser

Patiencen

aus oder schreibe

Briefe über Witterung

und Kindersegen : den

Freunden biete

ich den Schatten

einer Vogelscheuche vom

gewesenen Sommer an

voll schwarzen

Vogelgelächters

als gebliebenes Bild

für die sinnlos gewordene

Welt, die wir beleben.

 

 

 

 

Rolf-Dieter Brinkmann (16 april 1940 – 23 april 1975)

 

 

 

 

De Franse dichter en schrijver Anatole France werd geboren in Parijs op 16 april 1844. Zie ook mijn blog van 16 april 2007 en ook mijn blog van 16 april 2008. en ook mijn blog van 16 april 2009 en ook mijn blog van 16 april 2010. 

 

 

Le désir

 

Je sais la vanité de tout désir profane.
A peine gardons-nous de tes amours défunts,
Femme, ce que la fleur qui sur ton sein se fane
Y laisse d'âme et de parfums.

Ils n'ont, les plus beaux bras, que des chaînes d'argile,
Indolentes autour du col le plus aimé ;
Avant d'être rompu leur doux cercle fragile
Ne s'était pas même fermé.

Mélancolique nuit des chevelures sombres,
A quoi bon s'attarder dans ton enivrement,
Si, comme dans la mort, nul ne peut sous tes ombres
Se plonger éternellement ?

Narines qui gonflez vos ailes de colombe,
Avec les longs dédains d'une belle fierté,
Pour la dernière fois, à l'odeur de la tombe,
Vous aurez déjà palpité.

Lèvres, vivantes fleurs, nobles roses sanglantes,
Vous épanouissant lorsque nous vous baisons,
Quelques feux de cristal en quelques nuits brûlantes
Sèchent vos brèves floraisons.

Où tend le vain effort de deux bouches unies ?
Le plus long des baisers trompe notre dessein ;
Et comment appuyer nos langueurs infinies
Sur la fragilité d'un sein ?

 

 

 

Anatole France (16 april 1844 – 12 oktober 1924)

Beeld, gemaakt door François Sicard, in Tours

De Duitse schrijver Eberhard Panitz werd geboren op 16 april 1932 in Dresden. Zie ook mijn blog van 16 april 2007 en ook mijn blog van 16 april 2009.

 

Uit: Meines Vaters Straßenbahn

 

“Es folgten schlaflose Nächte, ich wanderte mit Sir oder Horst Rehder in dunklen Straßen umher, vor allem mit der Grünen, die schon ihren Plan fürs Leben fix und fertig hatte: »Ich geh´ zum Theater,

deshalb heirate ich nicht und bleibe kinderlos.« Sie nahm bei Cordy, die ich darum bat, Schauspielunterricht und ging an meiner Stelle mit ihr abends ins Operettenhaus.

Wenn ich sie spätabends vor ihrer Haustür erwartete, trällerte sie Lehár- oder Strauß-Melodien.

Das Rollendeklamieren machte ihr weniger Spaß, sie meinte: »Die Minna von Barnhelm und die Luise liegen mir eben nicht, viel zu altmodisch.« Sie schwärmte von neuen, ganz ungewöhnlichen Theaterstücken:

»Mit Songs, ohne Trallala, du mußt dir irgendwas einfallen lassen !« Nach Mitternacht, im nahen Wald oder auf einer Wiese, erzählte sie wüste Geschichten, für die sie sich phantastische Dekorationen und Kostüme erdachte und am liebsten gleich eine Bühne zwischen Bäumen errichtete, um die Hauptrolle zu spielen. »Ich halt´s auf der Schule nicht mehr aus, dieses gewöhnliche Leben und Lernen, lauter Zeug, was ich sowieso nie brauche«, sagte sie und spottete über Herrn Fischer und die anderen Lehrer, die nichts von der Kunst und den wirklichen Problemen verstünden. »Trockene, langweilige Typen.« Ich nickte, mir war auch die Schule verleidet, weil Herr Fischer allzu pedantisch die Orthographie- und Kommafehler meiner langen, schwungvollen Deutschaufsätze ankreuzte und lediglich:

»Insgesamt befriedigend« darunterschrieb. »Ja, es muß was passieren, wir dürfen uns nicht alles gefallen lassen«, sagte ich und begeisterte mich immer mehr an Ursulas Ideen. »Theater, Kabarett, Agitprop oder wenigstens ein Flugblatt gegen Fischer !«

                    

 

 

Eberhard Panitz (Dresden, 16 april 1932)

In 1962

 

 

 

 

De Ierse dichter, musicus en komiek Spike Milligan werd geboren op 16 april 1918 in Ahmednagar in Indië. Zie ook mijn blog van 16 april 2009 en ook mijn blog van 16 april 2010. 

 

 

A Silly Poem 

 

Said Hamlet to Ophelia,

I'll draw a sketch of thee,

What kind of pencil shall I use?

2B or not 2B?

 

 

 

Bazonka 

 

Say Bazonka every day

That's what my grandma used to say

It keeps at bay the Asian Flu'

And both your elbows free from glue.

So say Bazonka every day

(That's what my grandma used to say)

 

Don't say it if your socks are dry!

Or when the sun is in your eye!

Never say it in the dark

(The word you see emits a spark)

Only say it in the day

(That's what my grandma used to say)

 

Young Tiny Tim took her advice

He said it once, he said it twice

he said it till the day he died

And even after that he tried

To say Bazonka! every day

Just like my grandma used to say.

 

Now folks around declare it's true

That every night at half past two

If you'll stand upon your head

And shout Bazonka! from your bed

You'll hear the word as clear as day

Just like my grandma used to say!

 

 

 

 

Spike Milligan (16 april 1918 – 27 februari 2002)

 

 

 

 

 

De Ierse (toneel)schrijver en dichter John Millington Synge werd geboren op 16 april 1871 in Rathfarnham. Zie ook mijn blog van 16 april 2007 en ook mijn blog van 16 april 2008. en ook mijn blog van 16 april 2009 en ook mijn blog van 16 april 2010. 

 

 

THE CURSE

 

Lord, confound this surly sister,
Blight her brow with blotch and blister,
Cramp her larynx, lung, and liver,
In her guts a galling give her.
Let her live to earn her dinners
In Mountjoy with seedy sinners:
Lord, this judgment quickly bring,
And I'm your servant, J. M. Synge.

 

 

 

John Millington Synge (16 april 1871 – 24 maart 1909)

 

 

 

 

De Russische dichter en schrijver Konstantin Vaginov werd geboren op 16 april 1899 in Sint Petersburg. Zie ook mijn blog van 16 april 2007 en ook mijn blog van 16 april 2008. en ook mijn blog van 16 april 2009 en ook mijn blog van 16 april 2010. 

 

Uit: Satyr Chorus

 

„In the city, every year, starry nights turned into white nights. In the city there lived a puzzling creature--Teptyolkin. Oftentimes he could have been seen going with a teapot into a public cafeteria for boiling water, surrounded by nymphs and satyrs. Beautiful groves gave off their fragrance for him in the most foul-smelling places, and he thought mincing statues, a legacy of the eighteenth century, were radiant suns of Pentelican marble. Only sometimes did Teptyolkin raise his enormous, clear eyes--and then he saw himself in a desert.

It was a homeless, swirling desert, assuming different forms. The heavy sand rises, eats with a spiral into the unbearable sky and petrifies into columns. Waves of sand rise and congeal into walls. A pillar of dust will rise just bit and, with a flutter of wind at the top, a human being is prepared. Little grains combine and sprout into trees, twinkling with magical fruits.

For Teptyolkin, one of the most rarefied pillars of dust was Marya Petrovna Dalmatova. Clad in a swishing silk dress, she appeared to him as something immutable in mutability. And, whenever he came across her, it seemed to him she gathered the world into a shapely and harmonious unity.

But this happened only sometimes. Usually, Teptyolkin believed in the deep immutability of humanity: once it has sprung up, like a plant, it bears flowers, turning into fruit, and the fruit scattering in the form of seeds.

To Teptyolkin, everything seemed that kind of scattered fruit. He lived with the constant sensation of a decomposing membrane, of rotting seeds, among shoots already sprouting“.

For him, there rose from the decaying membrane the most refined emanations, which assumed different forms.

 

 

 

Konstantin Vaginov (16 april 1899 – 26 april 1934)

Sint Petersburg 

 

 

 

 

De Nederlandse dichter en etser Jan Luyken werd geboren in Amsterdam op 16 april 1649. Zie ook mijn blog van 16 april 2007. en ook mijn blog van 16 april 2009 en ook mijn blog van 16 april 2010. 

 

Uit: Des menschen begin, midden en einde

 

 

Het Kindje Gevallen

 

Daar is een uitgestrekte hand,

Tot onze Kinderlyke stand.

Als 't Kindje nu, al loopt alleen,

Zo rold het menigmaal daar heen,

Doch werd terstond weêr opgeheven:

ô God, wat hebt gy onze Ziel,

Die in haar loop zo dikmaals viel,

Ook menigmaal de hand gegeeven.

 

 

 

Het Houte Stokpaard

 

Die Geest, voor 't lichaam buigen doet,

Die torst, het Paard, dat draagen moet.

D'onnooz'le ryd op 't houte Paard,

Met by zyn voetjes op de aard,

Waar over 't beter weeten lachten:

ô Houte Paard, van werelds goed,

Waar op de Ruiter gaat te voet,

Gy zyt tot spot, en tot verachten.

 

 

 

 

Het Kindje gaat School

 

Bepaaldheid, aan de wilde zin,

Geeft voor 't Gemoed een groot gewin.

Het Kindje moet na School toe gaan,

Zo gaat alreê zyn kruisjen aan,

Om dat het wysheid zoude leere:

Maar word hy groot in Vaders huis,

Zo drukt hem ook een grooter kruis,

Tot waare Wysheid voor den Heere.

  

 

 

 

Jan Luyken (16 april 1649 – 5 april 1712)

Illustratie bij Het Kindje gaat School

De Amerikaanse schrijver Henry James werd geboren in New York op 15 april 1843. Zie ook mijn blog van 15 april 2007 en ook mijn blog van 15 april 2008 en ook mijn blog van 15 april 2009 en ook mijn blog van 15 april 2010.

 

Uit: The Turn of the Screw

 

„I remember the whole beginning as a succession of flights and drops, a little see-saw of the right throbs and the wrong. After rising, in town, to meet his appeal I had at all events a couple of very bad days-—found all my doubts bristle again, felt indeed sure I had made a mistake. In this state of mind I spent the long hours of bumping swinging coach that carried me to the stopping-place at which I was to be met by a vehicle from the house. This convenience, I was told, had been ordered, and I found, toward the close of the June afternoon, a commodious fly in waiting for me. Driving at that hour, on a lovely day, through a country the summer sweetness of

which served as a friendly welcome, my fortitude revived and, as we turned into the avenue, took a flight that was probably but a proof of the point to which it had sunk. I suppose I had expected, or had dreaded, something so dreary that what greeted me was a good surprise. I remember as a thoroughly pleasant impression the broad clear front, its open windows and fresh curtains and the pair of maids looking out; I remember the lawn and the bright flowers and the crunch of my wheels on the gravel and the clustered tree-tops over which the rooks circled and cawed in the golden sky. The scene had a greatness that made it a different affair from my own scant home, and there immediately appeared at the door, with a little girl in her hand, a civil person who dropped me as decent a curtsey as if I had been the mistress or a distinguished visitor. I had received in Harley Street a narrower notion of the place, and that, as I recalled it, made me think the proprietor still more of a gentleman, suggested that what I was to enjoy might be a matter beyond his promise.“

 

Henry James (15 april 1843 - 28 februari 1916)

Een jonge Henry James

 

 

 

 

De Duitse schrijfster Beate Morgenstern werd geboren op 15 april 1946 in Cuxhaven. Zie ook mijn blog van 15 april 2009 en ook mijn blog van 15 april 2010.

 

Uit: Nachrichten aus dem Garten Eden

 

“Wie seids ihr in meine Gedanken geraten? Habts ihr womöglich schon auf mich geglupscht, wie mir aus all dem Kram von Zeitungen und Werbung der Brief auf den Boden fiel, daß ich ihn aufheben mußte und mir gleich komisch war wegen dem hellblauen Umschlag, sehr leicht und feines Papier, was gar nicht in meine Hände paßt, rote verarbeitete Hände, die noch eine ganze Weile zupacken werden, hoffe ich. Bin ja kein ganz oller Mann. Jahrgang 45. Dies Jahr 55 geworden. Zum Ankucken für eine Frau bin ich wohl nicht mehr. Ist mir auch ziemlich schnurzpiepe. Höchstens, wenns Marjittchen sich auf mich besinnen täte, da wäre es mir nicht egal. Und was das andere Wiepchen ist, für das ich ein Interesse hätte, da ist sowieso keine Aussicht, obwohl die auch alleine lebt, aber in Berlin.

Was so ein Luftpostbrief bei mir will, habe ich mich gefragt. Die Adresse mits Maschine geschrieben. Germany. englische Sprache breitet sich aus, seitdem wir im Westen leben, ohne daß wir unsen Hintern eine Handbreit von der von unsen Vorvätern ererbten ostdeutschen Scholle hinwegbewegt haben. Aber bei einem solchen Brief muß wohl diese Bezeichnung sein. Germany. Einfach Germany ohne West oder East oder so dardarzu. Daran hat man sich erst mal gewöhnen müssen. Die Postleitzahl woll nachträglich von einer Angestellten hinzugeschrieben. Ich schüttelte, ob aus Zeitungen und Werbung noch etwas herausfiele. wirklich wichtigen Briefschaften ja leicht zu übersehen, und dann sind sie weggeworfen. Ich lese kein Gedrucktes, was ich nicht bestellt habe, auch sämtliche Versprechen auf große Gewinne nicht, an mich persönlich adressiert. Wahrscheinlich habe ich so schon Millionen verschleudert. Aber es war nur der eine hellblaue, leichte Brief. Den trug ich wie eine Kostbarkeit, las die ungefähre Anschrift wieder und wieder. Ich fühlte, die meinte mich mehr als die fertig ausgedruckten Briefe, die mits Lieber Herr Luther beginnen, als wäre ich wer weiß wie bekannt mits den Herrschaften, die wo schreiben.”

 

 

Beate Morgenstern (Cuxhaven, 15 april 1946)

Cuxhaven

 

 

 

 

De Zweedse dichter en schrijver Tomas Tranströmer werd geboren in Stockholm op 15 april 1931. Zie ook mijn blog van 15 april 2009 en ook mijn blog van 15 april 2010.

 

 

After a Death

 

Once there was a shock

that left behind a long, shimmering comet tail.

It keeps us inside. It makes the TV pictures snowy.

It settles in cold drops on the telephone wires.

 

One can still go slowly on skis in the winter sun

through brush where a few leaves hang on.

They resemble pages torn from old telephone directories.

Names swallowed by the cold.

 

It is still beautiful to hear the heart beat

but often the shadow seems more real than the body.

The samurai looks insignificant

beside his armor of black dragon scales.

 

 

 

Outskirts

 

Men in overalls the same color as earth rise from a ditch.

It's a transitional place, in stalemate, neither country nor city.

Construction cranes on the horizon want to take the big leap,

but the clocks are against it.

Concrete piping scattered around laps at the light with cold tongues.

Auto-body shops occupy old barns.

Stones throw shadows as sharp as objects on the moon surface.

And these sites keep on getting bigger

like the land bought with Judas' silver: "a potter's field for

burying strangers."

 

 

Vertaald door Robert Bly

 

 

 

 

Tomas Tranströmer (Stockholm, 15 april 1931)

 

 

 

 

 

De Britse schrijver Jeffrey (Howard) Archer, Baron Archer of Weston-super-Mare, werd geboren op 15 april 1940 in Londen. Zie ook mijn blog van 15 april 2008 en ook mijn blog van 15 april 2009 en ook mijn blog van 15 april 2010.

 

Uit: Kane and Abel

 

“She only stopped screaming when she died. It was then that he started to scream.

The young boy who was hunting rabbits in the forest was not sure whether it was the woman's last cry or the child's first that alerted his youthful ears. He turned suddenly, sensing the possible danger, his eyes searching for an animal that was so obviously in pain. He had never known any animal to scream in quite that way before. He edged toward the noise cautiously; the scream had now turned to a whine, but it still did not sound like any animal he knew. He hoped it would be small enough to kill; at least that would make a change from rabbit for dinner.

The young hunter moved stealthily toward the river, where the strange noise came from, running from tree to tree, feeling the protection of the bark against his shoulder blades, something to touch. Never stay in the open, his father had taught him. When he reached the edge of the forest, he had a clear line of vision all the way down the valley to the river, and even then it took him some time to realize that the strange cry emanated from no ordinary animal. He continued to creep toward the whining, but he was out in the open on his own now. Then suddenly he saw the woman, with her dress above her waist, her bare legs splayed wide apart. He had never seen a woman like that before. He ran quickly to her side and stared down at her belly, quite frightened to touch. There, lying between the woman's legs, was the body of a small, damp, pink animal, attached only by something that looked like rope. The young hunter dropped his freshly skinned rabbits and collapsed on his knees beside the little creature.“

 

 

 

Jeffrey Archer (Londen, 15 april 1940)

 

 

 

 

De Canadese dichter Bliss Carman werd geboren in Fredericton, in de provicincie New Brunswick op 15 april 1861. Zie ook mijn blog van 15 april 2007 en ook mijn blog van 15 april 2008 en ook mijn blog van 15 april 2009 en ook mijn blog van 15 april 2010.

 

 

Veni Creator

I

 

LORD of the grass and hill,

Lord of the rain,

White Overlord of will,

Master of pain,

 

I who am dust and air

Blown through the halls of death,

Like a pale ghost of prayer,—

I am thy breath.

 

Lord of the blade and leaf,

Lord of the bloom,

Sheer Overlord of grief,

Master of doom,

 

Lonely as wind or snow,

Through the vague world and dim,

Vagrant and glad I go;

I am thy whim.

 

Lord of the storm and lull,

Lord of the sea,

I am thy broken gull,

Blown far alee.

 

Lord of the harvest dew,

Lord of the dawn,
Star of the paling blue

Darkling and gone,

 

Lost on the mountain height

Where the first winds are stirred,

Out of the wells of night

I am thy word.

 

Lord of the haunted hush,

Where raptures throng,

I am thy hermit thrush,

Ending no song.

 

Lord of the frost and cold,

Lord of the North,

When the red sun grows old

And day goes forth,

 

I shall put off this girth,—

Go glad and free,

Earth to my mother earth,

Spirit to thee.

 

 

Bliss Carman (15 april 1861 – 8 juni 1929)


Zie voor nog meer schrijvers van de 15e april ook mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag.

 

De Franse schrijver Jérôme Lambert werd geboren op 15 april 1975 in Nantes. Zie ook mijn blog van 15 april 2009 en ook mijn blog van 15 april 2010.

 

Uit: Tous les garçons et les filles

 

“J’avais toujours refusé les colonies de vacances, camps et autres semaines en forêt.
J’ai frôlé de près une classe verte en CE2, mais j’ai réussi à me faire dispenser au dernier moment. Ce n’est pas ma faute, je n’ai pas envie d’être avec les autres. J’ai peur et je me dis qu’il ne peut pas en être autrement. Je me sens parfois monté à l’envers, en tout cas pas comme les autres et ça se voit trop pour espérer faire illusion.
Je sais que je leur en voudrais, à eux, de m’exclure, de me trouver différent.
Alors qu’il n’y a pas de raison de leur en vouloir : c’est moi qui cloche, c’est moi qui sonne faux, pas eux."

 

 

 

Jérôme Lambert (Nantes,15 april 1975)

 

 

 

 

De Engelse dichter en schrijver Benjamin Zephaniah werd geboren op 15 april 1958 in Handsworth, Birmingham. Zie ook mijn blog van 15 april 2009 en ook mijn blog van 15 april 2010.

 

 

We Refugees 

 

I come from a musical place

Where they shoot me for my song

And my brother has been tortured

By my brother in my land.

 

I come from a beautiful place

Where they hate my shade of skin

They don't like the way I pray

And they ban free poetry.

 

I come from a beautiful place

Where girls cannot go to school

There you are told what to believe

And even young boys must grow beards.

 

I come from a great old forest

I think it is now a field

And the people I once knew

Are not there now.

 

We can all be refugees

Nobody is safe,

All it takes is a mad leader

Or no rain to bring forth food,

We can all be refugees

We can all be told to go,

We can be hated by someone

For being someone.

 

I come from a beautiful place

Where the valley floods each year

And each year the hurricane tells us

That we must keep moving on.

 

I come from an ancient place

All my family were born there

And I would like to go there

But I really want to live.

 

I come from a sunny, sandy place

Where tourists go to darken skin

And dealers like to sell guns there

I just can't tell you what's the price.

 

I am told I have no country now

I am told I am a lie

I am told that modern history books

May forget my name.

 

We can all be refugees

Sometimes it only takes a day,

Sometimes it only takes a handshake

Or a paper that is signed.

We all came from refugees

Nobody simply just appeared,

Nobody's here without a struggle,

And why should we live in fear

Of the weather or the troubles?

We all came here from somewhere.

 

 

 

 

Benjamin Zephaniah (Handsworth, 15 april 1958)

 

 

 

 

 
De Duitse dichter en tekenaar Wilhelm Busch werd geboren in Wiedensahl op 15 april 1832. Zie ook mijn blog van 15 april 2007 en ook mijn blog van 15 april 2008 en ook mijn blog van 15 april 2009 en ook mijn blog van 15 april 2010.

 

 

Sie war ein Blümlein hübsch und fein

 

Sie war ein Blümlein hübsch und fein,
Hell aufgeblüht im Sonnenschein.

Er war ein junger Schmetterling,
Der selig an der Blume hing.

 

Oft kam ein Bienlein mit Gebrumm
Und nascht und säuselt da herum.

Oft kroch ein Käfer kribbelkrab
Am hübschen Blümlein auf und ab.

 

Ach Gott, wie das dem Schmetterling
So schmerzlich durch die Seele ging.

Doch was am meisten ihn entsetzt,
Das Allerschlimmste kam zuletzt.

 

Ein alter Esel fraß die ganze
Von ihm so heißgeliebte Pflanze.

 

 

 

 

Wie schad, dass ich kein Pfaffe bin

 

Wie schad, dass ich kein Pfaffe bin
Das wäre so mein Fach.
Ich bummelte durchs Leben hin
Und dächt' nicht weiter nach.

Mich plagte nicht des Grübelns Qual,
Der dumme Seelenzwist,
Ich wüsste ein für allemal,
Was an der Sache ist.

Und weil mich denn kein Teufel stört,
So schlief ich recht gesund,
Wär wohlgenährt und hochverehrt
Und würde kugelrund.

Käm dann die böse Fastenzeit,
So wär ich fest dabei,
Bis ich mich elend abkasteit
Mit Lachs und Hühnerei.

Und dich, du süsses Mägdelein,
Das gern zur Beichte geht,
Dich nähm ich dann so ganz allein
Gehörig ins Gebet.

 

 

 

 

Wilhelm Busch (15 april 1832 - 9 januari 1908)

Wilhelm Busch door Wilhelm Busch

 

 

 

 

 

De Nederlandse schrijfster Ina Boudier-Bakker werd geboren in Amsterdam op 15 april 1875. Zie ook mijn blog van 15 april 2007 en ook mijn blog van 15 april 2008 en ook mijn blog van 15 april 2009 en ook mijn blog van 15 april 2010.

 

Uit: Speeluur

 

„Uit de open schooldeur kwamen in geregelde orde de kinderen; schel waren de witte boezelaars en licht-katoenen blouses in de straffe zon der straat, die lag een oogenblik te voren verlaten en doodsch in de middaghitte van den zomer-stadsdag.

Eén oogenblik nog, liepen zij strak twee aan twee in de rij; staken dan over, dwars door het plantsoen naar het grasveld daarachter; maar daar stoven plotseling de voorste rijen uit elkaar, dàn elke rij daarachter, die pas op 't veld aankwam: weghollend, zich verspreidend wijd over het    grasveld, dat nu één gewemel van kleuren was; opeens geworden vàn zwijgend stil liggen in zonnehitte, één joelend gedraaf van kinderen, opjuichend hardblije kreten in de lucht; heen en weer rennend zonder doel, alléén rennend om het vrij-zijn daar, uit de koele donkere orde-school, in de vroolijke zon buiten.

Achter het veld, stonden vaal-stoffig de hooge boomen van het stadsplantsoen, met bladen slap neerhangend van de hitte, van het stof van een heelen zomer; het plantsoen, dat daar druilig kwijnde met zijn groene, vervelooze latjesbanken, waar de zwarte stof, opgeschoffeld door 't draven der spelende kinderen, bleef hangen; plek van onfrissche rust, waar voorbij druischte het verwijderd straatrumoer van den groote-stadszomermiddag.

De juffrouw was verder het veld opgekomen. En om haar heen, drong òp een groep kinderen, elkaar wegduwend, op hun teenen staand, om elkaar te overschreeuwen.

‘Juffrouw, magge we doen: in Holland staat een huis?’

 

 

Ina Boudier-Bakker (15 april 1875 - 26 december 1966)

In 1962 

 

 

 

De Duitse schrijver Bernhard Lassahn werd op 15 april 1951 in Coswig / Anhalt geboren. Zie ook mijn blog van 15 april 2009 en ook mijn blog van 15 april 2010.

 

Uit: Der Untergang der Kowalski

 

lles geht schief

Manchmal geht alles schief: Flugzeuge kommen nicht an, Verträge werden nicht eingehalten, Dokumente erweisen sich als Fälschung, Akten verschwinden, der Dollar fällt; Wetterraketen, die eigentlich Gewitterformationen erforschen sollten, werden vorzeitig durch Blitzschlag gezündet – kurz: Es geht alles ins Auge. Da ist der Wurm in der Welt, und die Nachrichtensendung kommt mir vor wie eine Folge von 'Pleiten, Pech und Pannen’ zur falschen Sendezeit.

 

Der Experte und die Sieben Todsünden

Ich komme jetzt auch nicht drauf, was eigentlich die Sieben Todsünden sind, und weiß nicht, warum Du das plötzlich wissen willst. Mord, Totschlag ... Warum willst Du das eigentlich wissen? Wir sind doch früher auch ganz gut zurechtgekommen, ohne zu wissen, was sie Sieben Todsünden sind. Mir fallen im Augenblick auch nur drei ein – na, sagen wir mal vier.

 

 

 

Bernhard Lassahn (Coswig 15, april 1951)

De Duitse dichter en schrijver Erich Arendt werd geboren op 15 april 1903 in Neuruppin. Zie ook mijn blog van 15 april 2009.

 

 

Die Hände

 

Zum Hauklotz, drauf der Bauer Sebastian

für den asturischen Winter Holz geschlagen,

stieß ihn die Guardia Civil und spie ihn an:

Nun balle deine Faust, die du so hoch getragen!

 

Vier hielten keuchend seinen Leib gepackt;

der hat verzweiflungsvoll in letzter Not gerungen.

Mit stumpfem Beilhieb fielen abgehackt

die Hände, die im Schacht den Fels bezwungen.

 

Mit blutigen Stümpfen lief er taumelnd ins Gelände.

Sie schössen lachend hinterdrein. Und als er schrie,

ging einer hin, mit Erde ihm den Mund zu stopfen.

 

Tot lag im Acker er. Und weit von ihm die Hände.

Sie schlössen sich zur Nacht. Im Dorfe hörten sie

die Fäuste kommen und an alle Scheiben blutig klopfen.

 

 

 

Erich Arendt (15 april 1903 - 25 september 1984)

De Guatemalteekse schrijver Miguel Angel Asturias (links) en Erich Arendt tijdens een schrijverscongres in Weimar, 1965

 

 

 

 

De Vlaamse dichter en schrijver Pol De Mont werd geboren in Wambeek op 15 april 1857. Zie ook mijn blog van 15 april 2008 en ook mijn blog van 15 april 2009 en ook mijn blog van 15 april 2010.

 

 

O kom met mij in de lentenacht

 

O kom met mij in de lentenacht!
Kom dwalen over de bloemenwei -
de roze sluimert, de sterre lacht,
in stille dromen wasemt de hei.

O kom met mij in de lentenacht!
Het leeft, en het hijgt en het mint daar al!
De loveren lispelen, het windje smacht,
en donkere wegelen lokken door 't dal.

O kom met mij in de lentenacht!
De heuvel glimt in de maneschijn, -
daar hellen ons hoofden te saam, zo zacht
en gans de natuur zal ons eigen zijn.

 

 

 

Dat was niets meer

 

Dat was niets meer dan een even-wuiven
van kleine handjes, zo blank als duiven,
in ‘t avondver:

niets meer dan plotseling, het opgeflonker
van eêlgesteente, in het wordend donker
gelijk een ster;

niets meer dan ‘t kraken van kleine voeten
op ‘t wegegrint, en, om mij te groeten
een licht gegil… -
En toch voldoende, om hoe vele dagen,
niet meer te klagen, niets meer te vragen
en stil te wachten, wat komen wil…..

 

 

 

 

Pol De Mont (15 april 1857 - 29 juni 1931)

 

 

 

 

 

De Vlaamse schrijver Staf Weyts werd geboren op 15 april 1909 in Mechelen. Zie ook mijn blog van 15 april 2007 en ook mijn blog van 15 april 2009 en ook mijn blog van 15 april 2010.

 

Uit: Sneeuw en zonde

 

„Het was pijnlijk en wraakroepend. Geknakt liep hij voorover. Als hij stapte bogen zijn knieën door en van magerte lagen zijn schouders verzonken. Onder zijn vest zag men de hoekige knoken zijner heupen waarboven een broeksriem nauw spande, en heel zijn gelaat, met de ingevallen wangen, was nog enkel een beenderige driehoek met wat zwart van een stoppelbaard op de voor het overige geel-groene doodskleur. Toch glimlachte hij nog, en in het blauw van zijn blik lag nog iets stralends en krachtigs. Hij verlangde; hij zag de verten! Hij zag de sneeuw die ging dwarrelen, de akkers, de boomen die zij geruischloos bedekte, en af en toe keek hij ook eens om in de hoop dat een voertuig zou naderen. Maar niets. Als het middag werd verorberde hij zijn boterhammen. Weer tarwebrood met hesp en hij at hongerig en gulzig. Hij zag zijn handen, zijn lange, pezige vingeren waarmee hij het maal naar zijn mond bracht, en opeens sprak hij met hen. Hij vroeg of zij dat nog kenden. Het was weer brood en vleesch, zei hij, vleesch uit de rookschouw, brood dat hij kon zuigen, en als hij duwde op het kruim raakte hij aan de mildheid der boter. Hij glimlachte. Dan kwam hij aan een hoeve in den aard van het Zeebroek, groot en ruim met stallingen en schuren, een klokketorentje, een erf met inrijpoort en hooge, kruinige populieren, en voor het eerst sinds van morgen bleef hij dan even staan. Hij was ontroerd. Hij keek scherp en droomerig, en weemoed kwam over hem. Weemoed, maar almeteens dan weer vreugdevolle hoop ook, want zijn vader en moeder, wellicht waren zij immers eveneens nog in leven, en terugzien deed hij hen dan weldra!“

 

 

 

Staf Weyts (15 april 1909 – 12 januari 1985)

 Mechelen

 

 

 

 

De Duitse dichter, essayist, criticus en literatuurwetenschapper Hans Egon Holthusen werd geboren op 15 april 1913 in Rendsburg. Zie ook mijn blog van 15 april 2009.

 

Uit: Mörikes Jugendliebe Maria Meyer

 

„Eduard Mörike - geboren 1804 - besuchte seit einem halben Jahr die Universität in Tübingen, als 1823 er von der Liebe zu der von ihm als "Peregrina" besungenen Maria Meyer erschüttert wurde. Noch immer ist das Bild dieser geheimnisvollen Fremden verschleiert, das sich weder aus der lückenhaften äusseren Überlieferung noch aus Mörikes die Geschehnisse verklärender Poesie mit vollkommener Deutlichkeit heraushebt. Er selbst hat es später vermieden, diese Episode seines Lebens auch nur mit einem Wort zu berühren und hat ihre papierenen Spuren sorgsam ausgetilgt.

Dennoch hat sich mancherlei aufgeklärt: namentlich Marias Identität mit einer jungen Schwärmerin aus der Schweiz - wo sie sich vierzehnjährig der Wandergemeinde einer exzentrischen Pietistin anschloss, deren Anhängerschaft  in einem Polizeibericht als wanderndes Bordell bezeichnet wird. Maria behauptete aber später, aus Ungarn bzw. Österreich zu stammen und ihren Angehörigen
entflohen zu sein, weil man sie habe zwingen wollen, in ein Kloster zu gehen.  Zu Anfang des Jahres 1823 kam sie auf ihrer Wanderfahrt durchs Schwabenland.“

 

 

 

Hans Egon Holthusen (15 april 1913 – 21 januari 1997)

De Nederlandse schrijver, columnist, kleinkunstenaar en zanger Daniël Samkalden werd geboren op eerste paasdag, zondag 15 april 1979, in Naarden. Hij groeide op in Bussum. Na zijn eindexamen verhuisde hij naar Amsterdam waar hij psychologie studeerde aan de UvA. Vervolgens maakte hij de overstap naar de Amsterdamse Toneelschool & Kleinkunstacademie, waar hij in 2006 afstudeerde. Tijdens zijn opleiding co-vertaalde hij de musical Nine, speelden zijn voorstellingen In Ademnood Richting de Dood – Een klucht en Van Alle Tijden in het Bellevue Lunchtheater en toerde hij met zijn liedjesprogramma Daniël Samkalden door het land, waar hij De Eerste Prijs (voorheen Pall Mall Export-prijs) voor ontving. Van het prijzengeld maakte hij een wereldreis waarover hij schreef in NRC Handelsblad.  Nadien verscheen zijn debuutalbum Voor ik kaal ben (2008), regisseerde hij de voorstellingen Masterclass en Mijn leven als Theo Nijland van Theo Nijland, maakte en speelde hij de lunchvoorstelling Morgen doe ik het met De Pooiers en was hij te zien in de muzikale thriller Piet Paaltjens. Verder schrijft hij reisverhalen voor de Volkskrant

 

Uit: Vakantie

“Naakt, enkel de hartslagmeter rond mijn borst geklemd die me zal aangeven waartoe mijn lichaam vandaag in staat is, heb ik keuze uit drie wieleroutfits. Het is half negen in de ochtend in een hotelkamer in Vaison-La-Romaine, een toeristisch oud dorp in de Provence nabij de Mont Ventoux. Bijna iedere zomer beklim ik met mijn racefiets deze berg als een terugkerende bedevaart die me vertelt waar ik sta in de levenscurve van toenemende fysieke macht en aftakeling. De tijden die ik reed in het verleden drukken steeds zwaarder op mijn schouders: vorig jaar was ik voor het eerst een minuut langzamer en vandaag moet ik bewijzen dat dat een uitzondering was in een nog altijd opgaande trend van iemand die zijn onvermoede krachten blijft ontdekken en zijn leven meer en meer naar zijn hand zet.
Ik heb keuze uit een bolletjestrui uit de Tour de France van 2000, gekregen van mijn eerste vriendin, ik vraag me af of zij ook zo’n relikwie van mij heeft, dat jaar reed ik de berg in anderhalf uur, hij past me nog steeds, zij heeft inmiddels een man en een kind. Of het witte shirt met witte broek waarin ik vier jaar geleden mijn record reed dat ik vandaag moet verbeteren, 1 uur 21, toen was ik hier op vakantie met mijn vader, dat is er sindsdien niet meer van gekomen. Of een iets te warm zwart-grijs shirt met een kapotte rits.“

 

 

Daniël Samkalden (Naarden, 15 april 1979)