De Hongaarse dichter en schrijver Miklós Radnóti werd geboren op 5 mei 1909 in Boedapest. Zie ook mijn blog van 5 mei 2008 en ook mijn blog van 5 mei 2009 en ook mijn blog van 5 mei 2010.

 

 

Postcard 1

 

Out of Bulgaria, the great wild roar of the artillery thunders,

resounds on the mountain ridges, rebounds, then ebbs into silence

while here men, beasts, wagons and imagination all steadily increase;

the road whinnies and bucks, neighing; the maned sky gallops;

and you are eternally with me, love, amid all the chaos,

glowing within my conscience — incandescent, intense.

Somewhere within me, dear, you abide forever —

still, motionless, silent, like an angel stunned to complacence by death

or an insect inhabiting the heart of a rotting tree.

 

 

 

Postcard 4

 

I fell beside him — his body taut,

tight as a string just before it snaps,

shot in the back of the head.

"This is how you’ll end too; just lie quietly here,"

I whispered to myself, patience blossoming into death.

"Der springt noch auf," the voice above me said

through caked mud and blood congealing in my ear.

 

 

 

Vertaald door Michael R. Burch

 

 

 

Miklós Radnóti (5 mei 1909 – 9 november 1944)

Standbeeld in Boedapest

 

 

 

 

De Nederlandse dichteres Petra Else Jekel werd in Arnhem geboren op 5 mei 1980. Zie ook mijn blog van 5 mei 2007 en ook mijn blog van 5 mei 2008 en ook mijn blog van 5 mei 2009 en ook mijn blog van 5 mei 2010.

 

 

Verlepte bloemen

 

Verlepte bloemen, Rik, waar ben je.
Blijf je steken bij de steel, waar
ben je, glij je in troebel vrucht
water vallen, laken vallen,
fluisterbed met dekenslagen,
kreukelkussenbed. Jij met, met -

Ik ben bang in bed, weet je, dat
ik er niet uit kan komen om er
uit op te staan bij gevaar van
de man aan het raam mij wekte,
mij wenkte en mij wakker in
slapen deed, mijn lichaam zich op
gaf, mijn eten ontteerde, bleef
waar mijn kookritme het had,
onteerde mij mij, tilde
mij, zweefde bovenlangs bed; bad.

Moet ik je bellen, Rik, moet ik
je sturen naar het geheime
einde met bloemen, een einder,
helder water: 100 graden.

 

 

 

Petra Else Jekel (Arnhem, 5 mei 1980)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Morton Rhue (pseudoniem van Todd Strasser) werd geboren op 5 mei 1950 in New York. Zie ook mijn blog van 5 mei 2008 en ook mijn blog van 5 mei 2009 en ook mijn blog van 5 mei 2010.

 

Uit: Boot Camp

 

"Excuse me. M y hands are numb."

"So?" replies the man driving the car. His name is Harry.

"Maybe you could loosen the handcuffs?" I ask.

"Sorry blue blood."

"If you're sorry then why don't you help me?"

"No can do." Harry wears a cowboy hat and speaks with a western accent. From my seat in the back of the dark car I can only see the silhouette of his shoulders and thick neck beneath the wide-brimmed hat. My hands, locked behind me for the past two hours, have gone numb. I feel nothing but tingling from my wrists down.

"Would you at least tell me where you're taking me?" I ask.

Harry doesn't answer. The car bounces and lurches through the dark. Except for the short stretch of dusty reddish dirt road illuminated by the headlights, it is as black as blindness outside. Rocks kicked up by the tires clank against the car's underside. The air-conditioning murmurs. Now and then sudsy spray splashes against the windshield, and the wipers wash away dust and splattered bug carcasses.

With my hands joined by the handcuffs in the small of my back, there is no way to get comfortable, no way to relieve the pressure that has cut off the circulation.

"When my parents hired you, did they know that physical abuse was part of the deal?" I ask.

From the movement of his head, I sense that Harry is looking at me in the rearview mirror, but his eyes are hidden in the shadow from the r im of his hat. "That was some spread we picked you up from, blue blood. What's your father's business that he can afford a place like that?"

 

 

 

Morton Rhue/Todd Strasser (New York, 5 mei 1950)

 

 

 

 

De Tsjechische (Duitstalige) dichter en schrijver Hans Werner Kolben werd geboren op 5 Mei 1922 in Aussig an der Elbe. Zie ook mijn blog van 5 mei 2010.

 

 

Vorzeitiger Tod  

 

Vom Wald her jauchzt des Waidmanns Horn,
Der Abendschatten kommt gezogen,
Dort draußen rauscht das reife Korn,
Es rauscht in weiten gelben Wogen,
Die ihren Opfertod erwarten.

Es ziehen Reiter durch die Flur,
Die Hufe treten reifes Leben,
Sie hinterlassen eine Spur,
Aus Toten, die uns nichts gegeben,
Die eines besseren Endes harrten.

Was tönst du denn so traurig, Horn,
Und klagst um ein paar gelber Garben;
Bald steht von Neuem reifes Korn,
Auf alten längst vergeßnen Narben,
Und alles, alles wird gesunden.

Aus tiefem Traum das Horn erschallt:
Du irrst, niemals wird neu geboren,
was nutzlos umkam durch Gewalt,
Was vor der Ernte ward verloren,
ist unersetzlich hingeschunden

 

 

 

Hans Werner Kolben (5 mei 1922 – 23 maart 1945)

 

 

 

 

De Amerikaanse dichter, schrijver en journalist Christopher Morley werd geboren op 5 mei1890 in Haverford, Pennsylvania. Zie ook mijn blog van 5 mei 2007 en ook mijn blog van 5 mei 2008 en ook mijn blog van 5 mei 2009 en ook mijn blog van 5 mei 2010.

 

 

Hero and Leander

 

It lies not in our power to love or hate,
For will in us is over-rul'd by fate.
hen two are stript long ere the course begin,
We wish that one should lose, the other win;
And one especially do we affect
Of two gold ingots, like in each respect:
The reason no man knows; let it suffice,
What we behold is censur'd by our eyes.
Where both deliberate, the love is slight:
Who ever lov'd, that lov'd not at first sight.

 

 

 

To A Child

 

The greatest poem ever known

Is one all poets have outgrown:

The poetry, innate, untold,

Of being only four years old.

 

Still young enough to be a part

Of Nature's great impulsive heart,

Born comrade of bird, beast, and tree

And unselfconscious as the bee—

 

And yet with lovely reason skilled

Each day new paradise to build;

Elate explorer of each sense,

Without dismay, without pretense!

 

In your unstained transparent eyes

There is no conscience, no surprise:

Life's queer conundrums you accept,

Your strange divinity still kept.

 

Being, that now absorbs you, all

Harmonious, unit, integral,

Will shred into perplexing bits,--

Oh, contradictions of the wits!

 

And Life, that sets all things in rhyme,

may make you poet, too, in time--

But there were days, O tender elf,

When you were Poetry itself!

 

 

 

 

Christopher Morley (5 mei 1890 – 28 maart 1957)

 

 

 

 

De Franse dichter, schilder en criticus George Albert Aurier werd geboren op 5 mei 1865 in Châteauroux (Indre). Zie ook mijn blog van 5 mei 2008 en ook mijn blog van 5 mei 2009 en ook mijn blog van 5 mei 2010.

 

Uit: The Isolated Ones: Vincent van Gogh (Les Isolés : Vincent van Gogh)

 

“And yet, make no mistake, Vincent van Gogh has by no means transcended his heritage. He was subject to the effect of the ineluctable atavistic laws. He is good and duly Dutch, of the sublime lineage of Frans Hals.

And foremost, like all his illustrious compatriots, he is indeed a realist, a realist in the fullest sense of the term. Ars est homo, additus naturae, Chancellor Bacon said, and Monsieur Emile Zola defined naturalism as "nature seen through the temperament." Well, it is this "homo additus," this "through a temperament," or this molding of the objective unity into a subjective diversity, that complicates the question and abolishes the possibility of any absolute criterion for gauging the degrees of the artist's sincerity. To determine this, the critic is thus inevitably reduced to more or less hypothetical, but always questionable, conclusions. Nevertheless, in the case of Vincent van Gogh, in my opinion, despite the sometimes misleading strangeness of his works, it is difficult for an unprejudiced and knowledgeable viewer to deny or question the naive truthfulness of his art, the ingeniousness of his vision. Indeed, independent of this indefinable aroma of good faith and of the truly seen that all his paintings exude, the choice of subjects, the constant harmony between the most excessive colour notes, the conscientious study of character, the continual search for the essential sign of each thing, a thousand significant details undeniably assert his profound and almost childlike sincerity, his great love for nature and for truth--his own personal truth.”

 

 

 

George Albert Aurier (5 mei 1865 – 5 oktober 1892)

Vincent van Gogh, zelfportret

Zie voor nog meer schrijvers van de 5^e mei ook mijn vorige blog van vandaag.

De Poolse schrijver en journalist Henryk Sienkiewicz werd geboren in Wola Okrzejska op 5 mei 1846. Zie ook mijn blog van 5 mei 2007 en ook mijn blog van 5 mei 2008 en ook mijn blog van 5 mei 2009 en ook mijn blog van 5 mei 2010.

 

Uit: Quo Vadis? (Vertaald door Paul Seliger)

 

“Nach jenem Gastmahl also, bei dem er, der Narrenpossen des Vatinius müde, mit Nero, Lucan und Seneca über das Thema disputiert hatte, ob das Weib eine Seele besitze, war er spät

aufgestanden und erfrischte sich nun wie gewöhnlich in seinen Bädern. Zwei hünenhafte Balneatoren legten ihn gerade auf einen Tisch aus Zypressenholz, der mit schneeweißem ägyptischen Byssus bedeckt war, und begannen mit ihren in wohlriechendes Olivenöl getauchten Händen seinen schöngeformten Leib zu massieren, während er mit geschlossenen Augen wartete, bis die Wärme des Laconicums und die ihrer Hände in ihn eindrang und alle Mattigkeit vertrieb.

Doch nach einer Weile bekam er Lust zu reden. Er schlug die Augen auf und erkundigte sich zuerst nach dem Wetter, dann nach den Gemmen, die der Juwelier Idomeneus ihm zur Ansicht zu schicken versprochen hatte. Er erfuhr, das Wetter sei prächtig, ein sanfter Wind wehe von den Albaner Bergen

her und die Gemmen seien noch nicht eingetroffen. Petronius schloß abermals die Augen und befahl, ihn ins Tepidarium zu bringen, als plötzlich der Kopf des Nomenclators hinter dem Vorhang auftauchte und ihm meldete, daß der junge Marcus Vinicius, der gerade aus Kleinasien zurückgekehrt war, ihm

einen Besuch abstatten wolle. Petronius befahl, den Gast ins Tepidarium zu führen, wohin er sich auch selbst begab. Vinicius war der Sohn seiner älteren Schwester, die sich vor Jahren mit Marcus Vinicius, einem Konsular aus der Zeit des Tiberius, vermählt hatte. Der Jüngling hatte soeben unter Corbulo im Kampf gegen die Parther gedient und kam nun, da der Krieg fürs erste beendet war, nach Rom zurück. Petronius empfand eine gewisse, an Zuneigung grenzende Schwäche für ihn, denn Marcus war ein schöner und athletischer Mann, der es verstand, in seinen Ausschweifungen ein ästhetisches Maß zu halten, was Petronius überaus schätzte.”

 

 

 

Henryk Sienkiewicz (5 mei 1846 - 15 november 1916)

Buste in de kerk “Domine Quo Vadis?” aan de Via Appia Antica in Rome

 

 

 

 

De Engelse dichter Richard Watson Dixon werd geboren in Islington op 5 mei 1833. Zie ook mijn blog van 5 mei 2009 en ook mijn blog van 5 mei 2010.

 

 

The Feathers Of The Willow

 

The feathers of the willow

Are half of them grown yellow

Above the swelling stream; And ragged are the bushes,

And rusty now the rushes,

And wild the clouded gleam.

 

The thistle now is older,

His stalk begins to moulder,

His head is white as snow; The branches all are barer,

The linnet's song is rarer,

The robin pipeth now.

 

 

 

Richard Watson Dixon (5 mei 1833 - 23 januari 1900)

Islington, Caledonian Road, 1902

 

 

 

 

De Duitse dichter Christian Friedrich Scherenberg werd geboren op 5 mei 1798 in Stettin. Zie ook mijn blog van 5 mei 2008 en ook mijn blog van 5 mei 2010.

 

 

Der Feind

Der Adler lauscht
Auf seinem Horst;
Der Keiler rauscht
Zum Kesselforst;
Das Kätzlein klinkt
Am Ast sich fest:
Der Wolf, er hinkt
Zum Felsennest;
Das Dammwild streicht
Zum Dickicht ein;
Der Fuchs still schleicht
Zum Bau hinein;
Aufstutzt, hinflitzt
Das scheue Reh;
Die Löffel spitzt
Der Has' im Klee;
Die Ente duckt
Im düstern Rohr;
Das Fischlein guckt
Nicht mehr hervor;
Und alles schweigt
Im Hinterhalt –:
Der Mensch sich zeigt,
Geht durch den Wald.

 

 

 

 

Christian Friedrich Scherenberg (5 mei 1798 – 9 september 1881)

 

 

 

 

Onafhankelijk van geboortedata:

 

De Vlaamse dichter Wouter Steyaert werd geboren in Gent in het jaar 1982. Zie ook mijn blog van 5 mei 2009 en ook mijn blog van 5 mei 2010.

 

 

Viool

Mijn meisje speelt viool. Zij
geeft concerten. Ooit ging ik
eens luisteren. Het trok op niets.

De noten leken pijnscheuten. En zij
had ook een ingewikkeld kleed aan.

Er sprong een snaar. Zij barstte
uit in tranen en leed veel gezichtsverlies.
Zij was niet in staat om het voorval
behoorlijk te bespelen.

Uit schaamte ging ik
alleen naar huis.

 

 

 

Wouter Steyaert (Gent, 1982)

 

 

 

 

 

De Romeinse dichter Gaius Valerius Catullus werd geboren in 87 v. Chr, in Sirmione bij Verona. Zie ook mijn blog van 5 mei 2009 en ook mijn blog van 5 mei 2010.

 

 

Carmina

 

I.

Voor wie is dit boekje, speels en splinternieuw,
met droge puimsteen pas gepolijst? Voor jou,
Cornelius: want jij zag altijd al iets
in mijn bagatellen, vroeger al, toen jij
als enige Romein het aangedurfd hebt
heel de beschaving te ontrollen in drie
geleerde, donders! en doorwrochte delen.
Aanvaard daarom dit boekje ongeacht zijn
waarde; o schutspatrones, laat het langer
dan één eeuw, laat het eeuwig blijven bestaan!

 

Vertaald door Lucette M. Oostenbroek

 

 

 

V.

Aan Lesbia

 

Laten wij lieven en leven, Lesbia mijn,
En het gepraat van de ernstige grijsaards, zo klein
Als een greintje gelooven, Lesbia mijn;
De zonnen vrij rijzen en neigen ter kimme.
Voor ons, o mijn lief, na 't laatst licht verglimmen
Is 't eeuwige nacht in vereenzaamd rusten.
Dus honderd kusjes, waar wij al duizend keer kusten,
Weer duizend en dan maar weer honderd,
En dan, wen wij duizend maal duizend er kusten,
Sturen we de tel in de war en kussen geruster,
Nu meer geen mens ons kan verontrusten
In nijd, wijl hij wist hóeveel malen wij kusten.

 

 

 

Vertaald door Aart van der Leeuw

 

 

 

 

Catullus (87 v. Chr – 54 v. Chr.)

Buste in Sirmione

 

De Israëlische schrijver Amos Oz, (eig. Amos Klausner) werd geboren in Jeruzalem op 4 mei 1939. Zie ook mijn blog van 4 mei 2010 en verder de tags voor Amos Oz op deze blog.

 

Uit: Eine wahre Geschichte über Liebe und Abenteuer (Vertaald door Mirjam Pressler)

 

“Am Schabbat vormittag, hieß es, würden alle Delegierten der Vollversammlung an einem Ort namens Lake Success zusammenkommen und über unser Schicksal entscheiden: "Wem Leben und wem Untergang beschieden ist!" sagte Herr Abramsky. Frau Tosia Krochmal holte unterdessen die Verlängerungsschnur der elektrischen Nähmaschine aus der Puppenklinik ihres Mannes, damit die Lembergs ihr schweres schwarzes Rundfunkgerät hinaustragen und auf den Balkontisch stellen konnten. (Es war das einzige Radiogerät in der Amos-Straße, wenn nicht das einzige in ganz Kerem Avraham.) Dort, auf dem Balkon der Lembergs, würde man das Gerät auf volle Lautstärke drehen, und wir alle würden uns versammeln - bei den Lembergs, im Hof, auf der Straße, auf dem Balkon der Wohnung über ihnen und den Balkonen gegenüber, und so könnte die ganze Straße die "laufende Sendung" mithören (so nannte man damals auf hebräisch die Direktübertragung), damit wir erführen, wie die Entscheidung ausfiele und was die Zukunft für uns bereithielte ("wenn es nach diesem Schabbat überhaupt noch eine Zukunft gibt").

"Lake Success", sagte Vater, "bedeutet übersetzt 'See des Erfolgs', das heißt, es ist das Gegenteil von dem Tränenmeer, das für Bialik das Schicksal unseres Volkes symbolisiert. Und Eurer Hoheit", fügte er hinzu, "werden wir diesmal entschieden erlauben, an dem Ereignis teilzunehmen, im Rahmen der neuen Position von Eurer Hoheit als Zeitungsleser par excellence und als militärischer und politischer Kommentator."

Mutter sagte: "Ja, aber mit Pullover. Es ist schon kalt."

Doch am Schabbat morgen stellten wir fest, daß die schicksalsentscheidende Beratung, die in Lake Success für nachmittags anberaumt war, bei uns erst am Schabbatausgang beginnen würde, wegen des Zeitunterschieds zwischen New York und Jerusalem. Oder vielleicht auch, weil Jerusalem ein so entlegener Ort war, fernab der großen Welt, hinter den Bergen und in weiter Ferne, so daß alles, was in der großen Welt geschah, zu uns immer nur als schwacher Widerhall drang, als blasses Echo eines Echos, und selbst das immer mit erheblicher Verspätung. Die Abstimmung, so rechnete man bei uns aus, würde nach Jerusalemer Zeit erst sehr spät stattfinden, kurz vor Mitternacht, zu einer Uhrzeit, an der dieser Junge längst im Bett sein müsse, denn auch morgen müsse man ja aufstehen und zur Schule gehen.”

 

 

 

Amos Oz (Jeruzalem, 4 mei 1939)

Een jonge Amos Oz 

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver Christiaan Weijts werd geboren in Leiden op 4 mei 1976. Zie ook mijn blog van 18 oktober 2006 en ook mijn blog van 4 mei 2010 en verder de tags voor Christiaan Weijts op deze blog.

 

Uit: De polyfonie van het innerlijk (Bij Pessoa’s gedichten)

 

„En wat die spannende biografie betrof, ook in dat opzicht bleek Pessoa de zonderling onder de helden in onze rugzakken. Juist de totale afwezigheid van sappig of zelfs maar enerverend biografisch materiaal maakte hem zo legendarisch. Vooruit, hij had zich dood gedronken, dat pleitte voor hem, en naar eigen zeggen had hij de dertig gedichten van ‘Alberto Caeiro’ in één extatische openbaring opgeschreven. Maar dat waren nu juist die zenachtige gedichten.
Wat moest ik met Pessoa? Om eerlijk te zijn: ik weet het nog steeds niet. En dat terwijl ik toch met enige regelmaat in zijn oeuvre lees. Of eigenlijk moet ik zeggen: er een duik in neem, want Pessoa is alleen te lezen alsof het een complete literatuur van een heel taalgebied, land of tijdperk is. Inclusief de secundaire literatuur of metaliteratuur, want Pessoa’s heteroniemen reageren op elkaars werk en reflecteren op dat van zichzelf.
Zoiets laat zich niet systematisch ontsluiten, dat doorkruis je op de tast, op goed geluk. Waar je ook begint, je hebt altijd het gevoel ergens halverwege binnen te vallen, lukraak iets uit die kist met zeventwintigduizend velletjes papier te hebben getrokken. Geleidelijk aan ontwikkel je voorkeuren voor bepaalde heteroniemen (voor mij zijn de fragmenten van ‘semi-heteroniem’ Bernando Soares, gebundeld als Het boek der rusteloosheid het hoogtepunt), en af en toe kom je iets tegen waarvan je je verwonderd afvraagt: is dat óók Pessoa? Zo stuitte ik in de brieven, dagboeken en beschouwingen gebundeld in Mijn droom is van mij (De Arbeiderspers, 1995) op politieke observaties die gisteren geschreven konden zijn: ‘Van de verschillende vormen van verbaal bijgeloof waarmee de pseudo-intelligentsia van onze tijd zich voedt, is de meest gangbare die van “publieke opinie”.’
 

 

 

Christiaan Weijts (Leiden, 4 mei 1976)

 

 

 

 

De Vlaamse schrijfster Monika van Paemel werd geboren op 4 mei 1945 in Poesele in Oost-Vlaanderen. Zie ook mijn blog van 4 mei 2010 en verder de tags voor Monika van Paemel op deze blog.

 

Uit: The Accursed Fathers (Vertaald door Basil Kingstone)

 

“Sunday excursions to the war cemeteries. The prettiest gardens you could imagine. Between the endless rows of tombstones: roses, heather, climbing plants — not to mention the poppies. Something is in flower in every season. Plants from the dead men’s countries. Inscription: ‘May the heavenly winds blow softly over that far and foreign grave...’ ‘Look at all the boys lying here!’ Elisabeth blows her nose. Nowhere else is the grass so springy. The moss so soft. And the silence that you’d like to mistake for peace. Lysenthoek, Vladslo, Tyne Cot Cemetery. Figures that make your head spin. A good place to hide, invisible among the ghosts. In the bare land, under the red beeches. Protected in the dunes. When the snow has covered the mounds of the graves, endless. Our footprints. Crackling kisses. Blinding flakes. Hold me tight. If they rise again. Wandering noiselessly through the walls. Infiltrate our houses. Or if the neutron bomb has already fallen. J’accuse. If it was only a movie... Imagination limps along behind reality.”

 

 

 

Monika van Paemel (Poesele, 4 mei 1945)

 

 

 

 

De Engelse schrijver Graham Swift werd geboren op 4 mei 1949 in Londen. Zie ook mijn blog van 4 mei 2008 en ook mijn blog van 4 mei 2009 en ook mijn blog van 4 mei 2010.

 

Uit: The Light of Day

 

"Something's come over you." That's what Rita said, over two years ago now, and now she knows it wasn't just a thing of the moment.

Something happens. We cross a line, we open a door we never knew was there. It might never have happened, we might never have known. Most of life, maybe, is only time served.

Morning traffic in Wimbledon Broadway. Exhausts steaming. I turn the key in the street door, my own breath coming in clouds.

"Something's come over you, George."

But she knew even before I did. She's not in this job for nothing, she can pick up a scent. And soon she's going to leave me, any day now, I can tell. I can pick up a scent as well.

She's here before me of course. When isn't she? She doesn't sleep these days, she says. "These days" have lasted years. Always awake with the dawn, so why not? Always something to be done. And I pitch up after her. Boss's privilege. Though it's not yet half-past eight, and last night I was out on a job till gone two. And today's a special day.

As I reach the top of the stairs I hear the click and hiss of an already warm kettle being switched on. The computer in her little compartment (we call it the "reception area" but "area" 's a generous word) is already up and running. It feels like she might have been here all night.

"Cold," she says, with a shiver at the air I've brought in and a little nod to the outside world.

"But beautiful," I say.

She'll have been here before the sun hit the streets.

"Coffee or tea?" she says, ignoring my smile-and that word-as if insisting I'll have had a rough start.“

 

 

 

Graham Swift (Londen, 4 mei 1949)



Zie voor nog meer schrijvers van de 4e mei ook mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag.

De Amerikaanse schrijver David Guterson werd geboren op 4 mei 1956 in Seattle. Zie ook mijn blog van 4 mei 2008 en ook mijn blog van 4 mei 2009 en ook mijn blog van 4 mei 2010.

 

Uit: The Other

 

“John William had a Chevrolet Impala with cream paint and a vinyl top. His parents bought it new in '67 and drove it for five years before handing him the keys, and it was this Impala that we used, as frequently as we could, to light out for the territories -- to light out with all the subtext of escape implied by that phrase from Huck Finn. Before we were nineteen, we had already climbed Mount Saint Helens (before it famously blew), Mount Rainier, Mount Baker, and Mount Adams -- in short, we were mountaineers at an early and reckless age. We'd hiked beside the ocean from Point of the Arches to the Quillayute Needles, and we'd seen the Pickets in the North Cascades, and the range above the Hoh now known as the Valhallas but back then still called the Pleiades. That Impala served us well. Once, near Yellow Bluff, on State Route 109, along the coast, John William pulled over to face the breaking waves and told me that here, where we were now sitting, looking at the ocean on a summer afternoon, something had happened which he remembered in detail from five years earlier -- from the year when his mother, Ginnie Barry, landed in a psych ward.

In the spring John William was telling me about -- the spring of '67 -- she'd become obsessed with Ralph Nader's "Unsafe at Any Speed" and wouldn't eat in restaurants because of DDT and BHC. She kept a copy of New and Nonofficial Drugs on her bedside table and became an expert on adrenal glands. She was forty-six, and she'd lost weight to the point where her blouses and jackets hung from her prominent clavicles like sheets. She stayed in bed a lot, with her face sandwiched between fat pillows, worrying, she told John William, that the prevailing winds had driven nuclear radiation toward Seattle from H-bomb test islands in the South Pacific.”

 

 

 

David Guterson (Seattle, 4 mei 1956)

 

 

 

De Duitse schrijver Werner Fritsch werd op 4 mei 1960 in Waldsassen geboren. Zie ook mijn blog van 4 mei 2008 en ook mijn blog van 4 mei 2009 en ook mijn blog van 4 mei 2010.

 

Uit: Die Alchemie der Utopie

 

“Die Zeit ist ein Fluß … Ein ungestümer Strom, der alles fortreißt … Jegliches Ding … Kaum zum Vorschein gekommen, ist es auch schon fortgerissen … Ein anderes wird herbeigetragen … Aber auch das wird bald wieder verschwinden …

Diese Meditation des Marc Aurel fällt mir in diesem Augenblick an der Wondreb ein: angesichts des Züngelns der Wasserpflanzen. Angesichts des Goldes, des Sepias, des Gelbs der Blätter, die im Oktoberwind aus den Kronen der Erlen und Weiden und Birken schweben … Ein kaum hörbares, zirpendes Flirren liegt in der Luft … Schwarzgeädertes Gold, sepiageädertes Sepia oder rotgeädertes

Gelb, treiben die Blätter, sofern sie der Wind nicht, über Brombeerhecken hinweg, auf die Distelwiesen, diesseits oder jenseits der Wondrebufer, gewirbelt hat, ewig, so will es scheinen, um sich kreiselnd, im Fluß …

Die Sonne projiziert Sterne in den Wasserlauf: Lichtkristalle in den Kinematograph Kopf. Die Sonne selbst gleicht einem von Weißglut zerfressenen Goldauge im dunklen Dahinströmen. Tote Disteln am Ufer, deren gezackte, frostbraune Blätter an Scherenschnitte erinnern, wild verwucherte Brombeerranken. Ich spreche mit Sehnsucht nach dem süßen Blut der Früchte auf der Zunge …”

 

 

 

Werner Fritsch (Waldsassen 4, mei 1960)

 

 

 

 

De Nederlandse columnist, schrijver, ex-voetballer, en televisiepersoonlijkheid Jan Mulder werd geboren in Bellingwolde op 4 mei 1945. Zie ook mijn blog van 4 mei 2009  en ook mijn blog van 4 mei 2010.

 

 

Drie Minuten

Het lijkt gisteren dat de wereld 3 minuten stilte in acht nam voor de slachtoffers van de aanval op het WTC in New York.
Men dacht in die eerste dagen aan vijftigduizend dode. Vijfentwintigduidend per gebouw. De betekenis van die huiveringwekkende cijfers ging je boven de pet. Vijftiguizend minuten stilte leken nog niet genoeg voor dit leed.
Daarna bleek dat velen tijdens de aanslag niet op hun werk waren.
De ramingen van het aantal slachtoffers daalden naar vijftien- à twintigduizend.
Iets later zat het getal opeens onder de tienduizend.
Gelukkig geen vijfitgduizend meer.
Duizenden terruggevonden vermisten verder doken we voor het eerst onder de vijfduizend doden.
Het getal vierduizend bleef enige tijd staan.
Deze week werd bekend dat er ongeveer tweeduizend slachtoffers zijjn.
Dat is 'tweeduizend te veel', zoals men het wel onder woorden brengt, aan de andere kant kun je ook stellen dat na die eerste ongelofelijke dag vijfenveertigduizend mensen het leven hebben behouden. (Onbeschrijfelijk geluk al die doodgewaande levenden.)
Tweeduizend komt in de buurt van het voorstelbare. De Titanic. Waarschijnlijk veel minder dan er sinds 11 september in Afghanistan zijn gevallen door de bombardementen.
Drie minuten stilte voor Kabul.
Morgenmiddag om 12 uur.
Maar het Afghaanse dodental zegt niks, u bent bezig met die vijftigduizend van de Twin Towers. En het was ook niet een 'onvermijdelijke', voor een nette wereld noodzakelijke vernietiging van leven, daar in Afghanistan?
Vergeet het maar gauw

 

 

Jan Mulder (Bellingwolde, 4 mei 1945)

 

 

 

 

De Russische netkunstenares Olia Lialina werd geboren op 4 mei 1971 in Moskou. Zie ook mijn blog van 4 mei 2007 en ook mijn blog van 4 mei 2009 en ook mijn blog van 4 mei 2010.

 

 
Ga naar http://www.teleportacia.org/war/war2.htm

 

Of naar: http://www.c3.hu/collection/agatha  

 

Of naar: http://art.teleportacia.org  

 

 

 

 

Olia Lialina (Moskou, 4 mei 1971)

 

De Indiase dichteres Ishita Bhaduri werd geboren op 4 mei 1961 in Kolkata in West-Bengalen. Zie ook mijn blog van 4 mei 2009 en ook mijn blog van 4 mei 2010.

 

Uit: One Noon At Rina Aunty's

 

„Rina Aunty. Not ours but Mother's aunty. Actually she is our granny, but we all called her Rina Aunty. She was not at all granny-like. Grannies wear white saris, chew betel leaves, are calm and quiet, and do a lot of Pujas. At least Didai did all these. But Didai's sister, Rina Aunty was not at all like her. She was always active, much younger at heart than our mothers, wore flamboyant saris and high-heeled shoes, never shopped anywhere else other than at New Market. There was absolutely no question of her performing pujas. With husband and son theirs was a very jolly family.

Rina Aunty also means to me one noon of my childhood days. I was a six or seven years old. Joy uncle was my mother's maternal brother. It was on the occasion of his marriage that we came from Karimpur to Calcutta. The venue of marriage was at Bhawanipur, and all the family members and relatives from different places were gathered together. There were lots of excitement, banana leaf plates and earthen glasses, everything unrestrained. In those days marriage functions were very enjoyable. The only hitch was that being children we had to finish our meals always when the first batch took off a feat, which I detested. I always wished I grew up fast and then I would arrange for all adults to finish meals in the first batch.“

 

 

 

Ishita Bhaduri (Kolkata, 4 mei 1961)

De Duitse schrijfster Gerlind Reinshagen werd geboren op 4 mei 1926 in Königsberg. Zie ook mijn blog van 4 mei 2009 en ook mijn blog van 4 mei 2010.

 

Uit: Sonntagskinder

 

„Am Fenster. Lona strickt, von Zeit zu Zeit hinaussehend. Elsie schleicht sich an, hält ihr die Augen zu.
Elsie Jetzt geht er vorbei, und du kannst ihn nicht sehn!
Lona Zu spät, Elsie, er ist gerade durch.
Elsie Und wenn er plötzlich umdreht und zurückkommt!
Lona Das liegt ihm nicht. Er geht ums Carrée, wie immer. Also spar dir die Mühe. Ich würd’s auch spüren, irgendwie magnetisch, wenn er käme …
Elsie Tatsächlich! Da kommt er zurück und starrt uns ins Fenster. Gleich wird es springen!
Lona reißt Elsies Hände von den Augen: Was? Wirklich? Enttäuscht. Ach, es ist bloß der General!
Elsie General Belius mit Frau Anna-Sophie. Ich nenn sie »Maria-Theresia«! t,t,t! Der Vater sagt, er hätt das Pulver nicht erfunden, aber sie dafür das Kinderkriegen.
Lona Ich finde, er hat wunderbare blaue Augen.
Elsie schlägt ihr Geschichtsbuch auf: Er hat was von Moltke … meinst du nicht?
Lona zeigt hinaus, schreit: Almuth! Almuth mit Pelzkragen! Mitten im Sommer!
Elsie Ich würd gern wissen, ob eventuell die gleichen Menschen
(17)
immer wiederkommen, Lona, alle die von früher … nur in anderen Kleidern …
Lona Ich hab immer gedacht, sie schnappt nochmal über, die Almuth, und mitten im Sommer!!
Elsie Die Inder sagen, daß man immer wiederkommt, in allen möglichen Gestalten, was glaubst du, Lona? Hörst du mir zu? Lona, du bist ja ganz rot geworden! Sie sieht auf die Straße. Ah, der Herzallerliebste, Herbert Nickel! Sie blättert wieder in ihrem Buch, hält es Lona vor die Nase. Der kleine Bonaparte!“

 

 

Gerlind Reinshagen (Königsberg, 4 mei 1926)

 

 

 

 

De Franse schrijver, journalist en tekstschrijver Jacques Lanzmann werd geboren op 4 mei 1927 in Bois-Colombes. Zie ook mijn blog van 4 mei 2009 en ook mijn blog van 4 mei 2010.

 

Uit: L'Empire du silence

 

"Chez les Borroros comme chez les Peuls et les Touaregs, l'état civil est aussi nomade que les caravaniers. On ne déclare pas forcément dans les meilleurs délais un bébé durant un long parcours ou une transhumance. L'enfant doit d'abord vivre, faire la preuve qu'il est protégé par les esprits bénéfiques, que ceux-ci ne le lâcheront pas en cours de route. Dans le doute, la mère attend parfois plusieurs années. Alors on finit par l'oublier. Il n'y a rien à gagner, ni prime ni allocation, même pas un peu de lait en poudre quand les mamelles de la bufflette sont taries. Chez les gens du désert, le trou de la Sécurité Sociale est depuis longtemps comblé par le sable."

 

 

 

Jacques Lanzmann (4 mei 1927 – 21 juni 2006)

 

 

 

 

De Franse schrijver van Vlaamse afkomst Maxence Van der Meersch werd geboren op 4 mei 1907 in Roubaix. Zie ook mijn blog van 4 mei 2009 en ook mijn blog van 4 mei 2010.

 

Uit: La maison dans la dune

 

„Tom hésita une minute. Il avait à sa droite les dunes, et plus loin la mer. Il eût aimé atteindre cette

zone sûre, où les collines de sable le cacheraient. Mais avant, il fallait traverser la campagne dénudée,

sous les yeux du douanier. Tom, dans son intelligence de bête, méditait sur ces choses, quand

brusquement le chien du douanier le flaira. Tom compris tout de suite qu’il était éventé. Le chien, làbas,

avait levé la tête, pointé les oreilles, humé le vent. Et il grogna, il leva les yeux vers son maître.

— Va, Dick ! cria l’homme.

Et, suivi de loin par le douanier, Dick s’élança, avec la rage d’une bête méchante enfin libérée, vers

l’ennemi deviné.

Tom eut peur. Il entra dans le champ, se tapit, essaye de se dissimuler. Mais il était découvert. D’un

seul bond, Dick plongeait dans les blés, et là, se dressait sur les pattes de derrière pour retrouver la

place où se cachait l’ennemi. Tom comprit qu’il lui fallait accepter le combat. Il se releva, se campa

d’aplomb sur ses fortes pattes, endurcies par son rude métier. Et, sans même qu’il le voulût, le poil de

son échine se hérissa, ses babines se relevèrent, il fut prêt pour la bataille.

L’ennemi arrivait. Ils furent face à face, hésitèrent, tournèrent en rond, l’un autour de l’autre. Et

brutalement, Dick se décida, se lança, les crocs en avant. Il happa le vide. Tom s’était dérobé, glissait de côté, et, au passage, en tournant brusquement la tête, déchirait longuement le flanc de l’adversaire.“

 

 

 

Maxence Van der Meersch (4 mei 1907 - 14 januari 1951)

 

 

 

 

 

De Duitse schrijver en dichter Wilhelm Lehmann werd geboren op 4 mei 1882 in Puerto Cabello. Zie ook mijn blog van 4 mei 2008 en ook mijn blog van 4 mei 2009 en ook mijn blog van 4 mei 2010.

 

 

Grille im Tessin

Die Erde ruft als Maulwurfsgrille.
Die Krume bröckelt als ihr Fleisch, die Steine halten als ihre Knochen.
Wenn die heißen Lüfte den jungen Mais kochen,
Tönt selbst die Stille.
Die Mauersegler werfen sich ins Blau wie Sicheln aus rußigem Eisen-
"Heute mir und morgen dir" ist an den kleinen Kirchhof geschrieben.
Ich quäle mich, die Schläfen fallen ein, ich werde sterben-
Ist übermorgen nichts von meiner Stimme geblieben?
Doch, eine Grille wird sie erben
Und als verborgener Erdenmund das Dasein weiter preisen.

 

 

 

Wilhelm Lehmann (4 mei 1882 – 17 november 1968)

Buste door  Manfred Sihle-Wissel