De Vlaamse dichter en schrijver Jotie T'Hooft werd geboren in Oudenaarde op 9 mei 1956. Zie ook mijn blog van 9 mei 2009 en ook mijn blog van 9 mei 2010.

 

 

En wat dan?

 

Op een dag zal ik weg zijn en
wat dan? Verdwenen zonder een
teken te geven of te nemen en
het puin dat ik achterlaat is
niet langer lachwekkend.
Want wie als ik nooit heeft
gebouwen laat niets achter dan
verwachting en verwarring en
wat dan?

Wellicht in uw herinnering zal ik
stollen verstijven, niet lang meer
blijven maar verbleken tot verleden
en wat toen? Te doen?
'Het was waar' zult gij zeggen 'hij speelde
met woorden als geen ander maar wat
heeft dat te betekenen.' Zo bleek
zal ik zijn.

In u...

en wat dan...?

 

 

 

Toerisme

 

We zagen de spraakwatervallen van Speed,
hangende tuinen, verre sterrebeelden
die toch nabijer dan medereizigers waren.

In een bus vol naasten bezochten we
en werden we bezocht door nachtmerries,
visioenen van heiligen en engelen
zongen ons doof en we ontwaakten
in hotel Harmonie.

Twee spiegels, tegenover elkaar geplaatst
boden ons een oneindig perspektief.

En toch, dacht ik, er moet meer zijn.

 

 

 

 

Jotie T'Hooft (9 mei 1956 – 6 oktober 1977)

 

 

 

De Amerikaanse dichter Charles Simic werd geboren in Belgrado op 9 mei 1938. Zie ook mijn blog van 9 mei 2009 en ook mijn blog van 9 mei 2010.

 

 

Talking To Little Birdies

 

Not a peep out of you now

After the bedlam early this morning.

Are you begging pardon of me

Hidden up there among the leaves,

Or are your brains momentarily overtaxed?

 

You savvy a few things I don't:

The overlooked sunflower seed worth a holler;

The traffic of cats in the yard;

Strangers leaving the widow's house,

Tieless and wearing crooked grins.

 

Or have you got wind of the world's news?

Some new horror I haven't heard about yet?

Which one of you was so bold as to warn me,

Our sweet setup is in danger?

 

Kids are playing soldiers down the road,

Pointing their rifles and playing dead.
Little birdies, are you sneaking wary looks

In the thick foliage as you hear me say this?

 

 

 

 

Clouds Gathering

 

It seemed the kind of life we wanted.

Wild strawberries and cream in the morning.

Sunlight in every room.

The two of us walking by the sea naked.

 

Some evenings, however, we found ourselves

Unsure of what comes next.

Like tragic actors in a theater on fire,

With birds circling over our heads,

The dark pines strangely still,

Each rock we stepped on bloodied by the sunset.

 

We were back on our terrace sipping wine.

Why always this hint of an unhappy ending?

Clouds of almost human appearance

Gathering on the horizon, but the rest lovely

With the air so mild and the sea untroubled.

 

The night suddenly upon us, a starless night.

You lighting a candle, carrying it naked

Into our bedroom and blowing it out quickly.

The dark pines and grasses strangely still.

 

 

 

Charles Simic (Belgrado, 9 mei 1938)

 

 

 

 

De Nederlandse dichter en schrijver Pieter Boskma werd geboren in Leeuwarden op 9 mei 1956. Zie ook mijn blog van 9 mei 2009 en ook mijn blog van 9 mei 2010.

 

Stof stof stof 

 

wat maakt het ons uit of ook het stof tot stof vergaat?
wij zijn de douche-generatie, ordelijke gel-gebruikers,
wij laten niets
aan het toeval over.

wij shockeren de pillenslikkers van de bestbeprijsde kwis.
wij houden van de doofpot der sterren en kometen.
wij zijn allergies voor knarsende sloten
want wij roesten niet.

wij spreken graag voor duistere halflege zalen.
wij dragen fier de ons geschonken bokalen van afgunst.
wij spiegelen ons niet aan elkaar.
wij zijn eenzaam.

wij ontvangen ons fortuin van de streamlined stropdas.
wij halen een mes las de hals die daarin zit.
wij zijn en blijven tegendraads.
ons universum rafelt.

en na de feestjes, als wij dertig zijn
en dronken van twee biertjes
in de beha-loze zomer
schrijden wij in onze eigenaardigheid naar huis:

hermetische cellen in het harnas van de angst
dat ook het stof tot stof vergaat
en ons als een watertaxi
op de Tafelberg
slechts met ademnood omgordt.

 

 

 

Van de grond

 

Nog altijd gelest door een lied van de grond
hingen de takken al laag in het najaar
Bedruppelde webben trokken het bos door
en vingen wat klein was en vleugeltjes had

De idyllische dood van detail en nuance
maakte weer plaats voor het egale witte
geschitter van sneeuw op een winterse
wolkloze windstille weide

Als het maar klonk en als het maar
waar was, en je het zag als je begreep
dat het geen vorm en geen naam had

Dan kwam het pas los en werd aarde
Dan lag er pas goud op het water
Dan brak pas glinster de klomp.

Pieter Boskma (Leeuwarden, 9 mei 1956)

 

 

 

 

De Duitse schrijver Jan Drees werd geboren op 9 mei 1979 in Haan. Zie ook mijn blog van 9 mei 2007 en ook mijn blog van 9 mei 2008 en ook mijn blog van 9 mei 2009 en ook mijn blog van 9 mei 2010.

 

Uit: Kassettendeck

 

"Technisch gesehen war die Audiokassette, die – 1963 erfunden – in den 1970er Jahren groß wurde und dann schon 1982 der CD begegnete, ein Übergangsmedium. Ein Fall fürs Technikmuseum. Mag sein, dass wir veteranenhaft schwärmen, Nächte mit unseren Platten verbracht zu haben, dass wir Stunde um Stunde vor den Altären aus Verstärkern, Equalizern und Tapedecks knieten, weil das Vinyl ja in Echtzeit auf die Tapes überspielt werden wollte. Mag sein, dass wir die Cover preisen, die wir für unsere Mixtapes gebastelt haben, Unikate aus Lack, Fotos, Zeitungsausschnitten, Letraset. Vielleicht erzählen die Coolen, dass die Aufnahmen per Hand ausgesteuert werden mussten, wenn es echt klingen sollte. Oder die Technikfreaks, dass sie die Tapedeck-Prospekte von Sony mit demselben ungläubigen Staunen durchgesehen haben wie Pornohefte. Dass das Nakamichi Dragon mit automatischer Azimuthjustage bei einem Neupreis von rund 4500 Mark das vielleicht beste Tapedeck aller Zeiten war. Oder dass es gute Gründe gab, die Auto-Reverse-Technik abzulehnen (außer beim Sex), dass man sich nur zu besonderen Anlässen eine Chromkassette geleistet hat und dass die 120er Tapes zu vergessen waren.

Und dann natürlich die Mixtapes für die Mädchen. Mein Gott, wie lange hat man über den ersten Song auf dem Tape nachgedacht? Doch bloß nicht gleich mit der Tür ins Haus fallen. Und wichtig war ja auch der letzte Song. Der wurde oft unterschätzt. Der letzte Song blieb doch in Erinnerung. Wie der letzte Satz in einem Liebesbrief, so wichtig war der."

 

 

 

Jan Drees (Haan, 9 mei 1979)

 

 

 

 

De Russische schrijver, dichter en zanger Bulat Shalvovich Okudzhava werd geboren in Moskou op 9 mei 1924. Zie ook mijn blog van 9 mei 2007 en ook mijn blog van 9 mei 2008 en Zie ook mijn blog van 9 mei 2009 en ook mijn blog van 9 mei 2010.

 

 

Unyielding, raged and free

 

Unyielding, raged and free,

burn, fire, burn on, please...

Decembers tend to be

replaced by Januaries.

 

We've anything at all:

smiles, joys and everything,

one common moon for all,

one summer and one spring.

 

We'd live and go to grass

then, come what may, we will

for all the wrongs of ours

stand trial by ordeal.

 

We do not care, since

we know: when life is gone

for all of our sins

the reckoning is one.

 

Unyielding, raged and free,

burn, fire, burn on, please...

Decembers have to be

replaced by Januaries.

 

 

 

I'll take a bag, a helmet and a ration

 

I'll take a bag, a helmet and a ration,

a jacket of protective coloration,

I'll tramp about the streets, a barracks lodger,

it's easy to become a real soldier.

 

I will forget my daily cares and pledges,

I do not have to think of jobs and wages.

I'm playing with my gun, a barracks lodger,

it's easy to become a real soldier.

 

If something should go wrong, I do not care.

It's, so to say, my Motherland's affair.

It's great to be a simple barracks lodger,

an innocent and inoffensive soldier.

 

 

 

Vertaald door Alec Vagapov

 

 

 

 

Bulat Okudzhava (9 mei 1924 – 12 juni 1997)

 

 

 

 

De Oostenrijkse dichter, schrijver en diplomaat Leopold Andrian werd op 9 mei 1875 in Berlijn geboren. Zie ook mijn blog van 9 mei 2007 en ook mijn blog van 9 mei 2008 en ook mijn blog van 9 mei 2009 en ook mijn blog van 9 mei 2010..

 

Uit: Der Garten der Erkenntnis

 

„Er bekannte gefehlt zu haben, indem er das Wunder des Lebens in etwas anderem als wie im ganzen Leben selbst gesucht hatte [...]. Darum auch, weil jedem sein Leben das einzige Wunder war, konnte keiner dem anderen eine Offenbarung darüber geben, noch von einem anderen eine Offenbarung darüber erlangen. [...] In ihnen [den Menschen] lag das Geheimnis, oder es lag vielmehr darin, daß alle Menschen, unerkannt und andere nicht erkennend, fremd durch die Rüstung ihrer täglich sterbenden Schönheit, vom Leben in den Tod gehn.

(...)

 

Jetzt bekamen seine Erinnerungen einen gesteigerten Wert für ihn; sie waren früher rührend gewesen, jetzt wurden sie ihm erhaben und kostbar; sie waren ja sein einziges Erbteil, sie waren sein Leben, und dieses Leben war die Quelle der Schönheit; denn die Menschen, deren Erinnerung ihn bewegte, bewegten ihn nur, weil er an ihnen gelebt hatte, und es bewegten ihn ebenso die Häuser, auf die sein Fenster ging, oder die Straßen, durch die er geschritten war.“

 

 

Leopold Andrian (9 mei 1875 – 19 november 1951)

 


Zie voor nog meer schrijvers van de 9e mei ook mijn vorige blog van vandaag.

De Britse schrijver en acteur Alan Bennett werd geboren op 9 mei 1934 in Armley in Leeds, Yorkshire. Zie ook mijn blog van 9 mei 2007 en ook mijn blog van 9 mei 2008 en ook mijn blog van 9 mei 2009 en ook mijn blog van 9 mei 2010.

 

Uit: The Clothes They Stood Up In

 

"Perhaps they wrapped the stereo in the carpet," said Mrs. Ransome.
Mr. Ransome shuddered and said her fur coat was more likely, whereupon Mrs. Ransome started crying again.
It had not been much of a Così. Mrs. Ransome could not follow the plot and Mr. Ransome, who never tried, found the performance did not compare with the four recordings he possessed of the work. The acting he invariably found distracting. "None of them knows what to do with their arms," he said to his wife in the interval. Mrs. Ransome thought it probably went further than their arms but did not say so. She was wondering if the casserole she had left in the oven would get too dry at Gas Mark 4. Perhaps 3 would have been better. Dry it may well have been but there was no need to have worried. The thieves took the oven and the casserole with it.
The Ransomes lived in an Edwardian block of flats the color of ox blood not far from Regent's Park. It was handy for the City, though Mrs. Ransome would have preferred something farther out, seeing herself with a trug in a garden, vaguely. But she was not gifted in that direction. An African violet that her cleaning lady had given her at Christmas had finally given up the ghost that very morning and she had been forced to hide it in the wardrobe out of Mrs. Clegg's way. More wasted effort. The wardrobe had gone too.
They had no neighbors to speak of, or seldom to. Occasionally they ran into people in the lift and both parties would smile cautiously. Once they had asked some newcomers on their floor around to sherry, but he had turned out to be what he called "a big band freak" and she had been a dental receptionist with a timeshare in Portugal, so one way and another it had been an awkward evening and they had never repeated the experience. These days the turnover of tenants seemed increasingly rapid and the lift more and more wayward. People were always moving in and out again, some of them Arabs.”

 

 

 

Alan Bennett (Armley, 9 mei 1934)

 

 

 

De Roemeense dichter, schrijver en filosoof Lucian Blaga werd geboren op 9 mei 1895 in Lancrăm, bij Alba Iulia. Zie ook mijn blog van 9 mei 2007 en ook mijn blog van 9 mei 2008 en ook mijn blog van 9 mei 2009 en ook mijn blog van 9 mei 2010.

 

 

We And The Earth

 

So many Stars fall tonight.

The evil of the night holds the Earth between his hands

and blows balls of flames upon the Earth,

forcefully, burning it.

Tonight, when so many

stars fall, your young witch

body burns in my arms

as if it was between ardent flames.

 

In madness,

I extend my arms like a flare,

to melt the snow from your naked shoulders

and to drink, consume with hunger,

your strength, blood, pride, your spring, everything.

 

At the dawn, as the day illuminates the night,

when the ashes of the night are gone, taken

by the wind to the west;

at the dawn, we also wish to be

just ashes, ourselves- the Earth.

 

 

Vertaald door Mari Goes

 

 

 

Lucian Blaga (9 mei 1895 – 6 mei 1961)

 

 

 

 

De Amerikaanse dichteres Mona Van Duyn werd geboren op 9 mei 1921 in Waterloo, Iowa. Zie ook mijn blog van 9 mei 2007 en ook mijn blog van 9 mei 2008 en ook mijn blog van 9 mei 2009 en ook mijn blog van 9 mei 2010.
 

 

Letters from a Father

 

II

We enjoyed your visit, it was nice of you to bring

the feeder but a terrible waste of your money

for that big bag of feed since we won't be living

more than a few weeks long.  We can see

them good from where we sit, big ones and little ones

but you know when I farmed I used to like to hunt

and we had many a good meal from pigeons

and quail and pheasant but these birds won't

be good for nothing and are dirty to have so near

the house.  Mother likes the redbirds though.

My bad knee is so sore and I can't hardly hear

and Mother says she is hoarse from yelling but I know

it's too late for a hearing aid.  I belch up all the time

and have a sour mouth and of course with my heart

it's no use to go to a doctor.  Mother is the same.

Has a scab she thinks is going to turn to a wart.

 

III

The birds are eating and fighting, Ha! Ha!  All shapes

and colors and sizes coming out of our woods

but we don't know what they are.  Your Mother hopes

you can send us a kind of book that tells about birds.

There is one the folks called snowbirds, they eat on the ground,

we had the girl sprinkle extra there, but say,

they eat something awful.  I sent the girl to town

to buy some more feed, she had to go anyway.

 

 

 

 

Mona Van Duyn (9 mei 1921 - 2 december 2004)

 

 

 

 

De Egyptische schrijver Gamal al-Ghitani werd geboren op 9 mei 1945 in Guhaina, maar groeide op in Caïro. Zie ook mijn blog van 9 mei 2009 en ook mijn blog van 9 mei 2010.

 

Uit: L'ultime port. L’ultime scintillement

 

“Voici qu'est échu le temps des chroniques et des calamités. Voici que ma tête a blanchi et que mon cœur a pris la couleur des tréfonds. Ô nostalgie de la belle cité, de ses jours heureux, de son fleuve scintillant. De ses retraites inviolées dont les propagateurs de mensonges vont jusqu'à nier l'existence. Ô nostalgie des soirs de veille, des ombrages, de l'écho des rires au coin des rues automnales. Nostalgie des nuits, de la torpeur du méridien, des instants de profusion. De ces journées radieuses – soleil naissant, au zénith ou déclinant. De sa salive au goût de musc. Nostalgie du premier instant, quand y reviennent les voyageurs. De l'embrasement du crépuscule. Des mystères d'un passé révolu. Du vague dans les yeux des femmes. Ô nostalgie nostalgie...

2La cité s'est évanouie comme s'évanouit toute beauté, ô ma douleur... Ou bien n'était-ce qu'un pur fantôme, un rêve qui se dissipe comme s'évapore la rosée ? Un immense caravansérail ouvert au tout-venant, qu'on quitte comme on y est entré, avant que n'advienne le jour de la promesse. Informe-moi. Explique-moi. Ouvre-moi les yeux. Guide-moi. Regard immuable, œil que rien n'abuse. Est-il vrai qu'elle est tombée sous l'emprise de gens qui ne l'aiment pas, de gens qui la détestent ? Est-il vrai qu'ils l'ont effacée d'un trait de plume dans des registres secrets, qu'ils l'ont vendue à vil prix pour le compte de banques lointaines et sourdes ? Est-il vrai que ne subsistent plus que d'amères chroniques ? Que la mer a tout recouvert, anéantissant tout ce qui pousse et croît ? Tout ce qui pousse et croît ; l'instant où naissent les bourgeons et s'ouvrent les fleurs. Au secours. Au secours. Au secours...“

 

 

 

Gamal al-Ghitani (Guhaina, 9 mei 1945)

 

 

 

 

De Engelse schrijver Richard Adams werd geboren in Newbury op 9 mei 1920. Zie ook mijn blog van 9 mei 2007 en ook mijn blog van 9 mei 2009 en ook mijn blog van 9 mei 2010.

 

 Uit  Watership Down

 

"Five in the litter, you know: he was the last -- and the smallest. You'd wonder nothing had got him by now. I always say a man couldn't see him and a fox wouldn't want him. Still, I admit he seems to be able to keep out of harm's way."

The small rabbit came closer to his companion, lolloping on long hind legs.

"Let's go a bit further, Hazel," he said. "You know, there's something queer about the warren this evening, although I can't tell exactly what it is. Shall we go down to the brook?"

"All right," answered Hazel, "and you can find me a cowslip. If you can't find one, no one can."

He led the way down the slope, his shadow stretching behind him on the grass. They reached the brook and began nibbling and searching close beside the wheel ruts of the track.

It was not long before Fiver found what they were looking for. Cowslips are a delicacy among rabbits, and as a rule there are very few left by late May in the neighborhood of even a small warren. This one had not bloomed and its flat spread of leaves was almost hidden under the long grass. They were just sitting on it when two larger rabbits came running across from the other side of the nearby cattle wade.

"Cowslip?" said one. "All right -- just leave it to us. Come on, hurry up," he added, as Fiver hesitated. "You heard me, didn't you?"

"Fiver found it, Toadflax," said Hazel.

"And we'll eat it," replied Toadflax. "Cowslips are for Owsla -- don't you know that? If you don't, we can easily teach you."

Fiver had already turned away. Hazel caught him up by the culvert.“

 

 

 

Richard Adams (Newbury, 9 mei 1920)

 

 

 

 

De Schotse schrijver James Barrie werd op 9 mei 1860 in Kirriemuir nabij Dundee geboren. Zie ook mijn blog van 9 mei 2007 en ook mijn blog van 9 mei 2009 en ook mijn blog van 9 mei 2010.

 

Uit: The Adventures of Peter Pan

 

„Wendy was now almost overhead, and they could hear her plaintive cry. But more distinct came the shrill voice of Tinker Bell. The jealous fairy had now cast off all disguise of friendship, and was darting at her victim from every direction, pinching savagely each time she touched.

"Hullo, Tink," cried the wondering boys.

Tink's reply rang out: "Peter wants you to shoot the Wendy."

It was not in their nature to question when Peter ordered.

"let us do what Peter wishes!" cried the simple boys. "Quick, bows and arrows!"

All but Tootles popped down their trees. He had a bow and arrow with him, and Tink noted it, and rubbed her little hands.

"Quick, Tootles, quick," she screamed. "Peter will be so pleased."

Tootles excitedly fitted the arrow to his bow. "Out of the way, Tink," he shoulted, and then he fired, and Wendy fluttered to the ground with an arrow in her breast.“

 

 

James Barrie (9 mei 1860 – 19 juni 1937)

 

 

 

De Italiaanse schrijver Pitigrilli (pseudoniem voor Dino Serge) werd geboren te Turijn op 9 mei 1893. Zie ook mijn blog van 9 mei 2007 en ook mijn blog van 9 mei 2009.

 

Uit: Kokain (Vertaald door Maria Gagliardi)

 

„Ich trinke, um die Falten der Seele zu glätten, aber die Falten der Seele bringt man nicht weg; man kann sie wohl für einen Augenblick glätten: sie verschwinden für eine Stunde, kommen dann aber wieder zum Vorschein und graben sich um so tiefer ein.

(...)

 

'Das Mönchlein erklärte ihm, dass man Christus lieben müsse, weil er sich für die Menschheit geopfert habe. Und Tito erwiderte ihm, dass dann die Maulwürfe und Kaninchen, die in den physiologischen Laboratorien geopfert würden, um neue Heilmittel zum Wohle der Menschheit auszuprobieren, ebensogut Jesus Christus seien.'

 

 

 

Pitigrilli (9 mei 1893 – 8 mei 1975)

De Amerikaanse schrijver Thomas Pynchon werd op 8 mei 1937 geboren in Glen Cove, Long Island, New York.

 

Uit:Gegen den Tag (Vertaald door Dirk van Gunsteren Nikolaus Stingl)

 

"Vorspring und Achterleine loswerfen!»

«Frischauf jetzt … langsam und vorsichtig … sehr schön! Fertig machen zum Ablegen!»

«Windy City, wir kommen!»

«Hurra! Wir fliegen!»

Unter derlei lebhaften Ausrufen stieg das wasserstoffbetriebene Luftschiff Inconvenience, seine Gondel mit patriotischen Fähnchen geschmückt, an Bord eine fünfköpfige Besatzung – allesamt Mit-

glieder jenes berühmten, unter dem Namen Freunde der Fährnis bekannten aeronautischen Clubs –, zügig in den Morgen auf und wurde alsbald vom Südwind erfasst.

Nachdem das Schiff Reiseflughöhe erreicht hatte und alles, was an Erscheinungen auf dem Boden zurückgeblieben, auf beinahe mikroskopische Größe zusammengeschrumpft war, verkündete Randolph St. Cosmo, der Schiffskommandant: «Wegtreten von Manöverstation», und die Jungs, jeder in der schmucken, aus rotweiß gestreiftem Blazer und himmelblauer Hose bestehenden Sommeruniform, gehorchten munter.

Ihr Ziel an diesem Tag war die Stadt Chicago und die jüngst dort eröffnete Weltausstellung. Seit ihre Befehle eingegangen waren, hat-

te das «Gemunkel» unter den aufgeregten und neugierigen Mannschaften wenig anderes zum Gegenstand gehabt als die sagenhafte «Weiße Stadt», ihr gewaltiges Riesenrad, ihre alabasternen Tempel des Handels und der Industrie, ihre funkelnden Lagunen und die tausend anderen vergleichbaren Wunder wissenschaftlicher wie künstlerischer Art, die ihrer dort harrten.

«Junge, Junge!», rief Darby Suckling, während er sich über die Halteleinen beugte und zusah, wie sich der weite Bogen des amerikanischen Herzlandes tief unten in einem verschwimmenden Wirbel von Grün hinzog, sodass seine flachsblonden Locken im Wind an der Gondel entlangflogen wie ein leewärts flatterndes Banner.”

 

 

 

Thomas Pynchon (Glen Cove, 8 mei 1937)

 

 

 

 

De Ierse schrijver Roddy Doyle werd geboren in Dublin op 8 mei 1958.

 

Uit: Not Just for Christmas

 

„Danny Murphy was going to meet his brother. He wrote in his notebook: “Meeting my brother at 8 o’clock.” He knew it looked silly. “My brother” instead of “Jimmy”, his brother’s name.

When he spoke to Jimmy on the phone, two days ago, Jimmy had called himself “Jim”. And their mother still called him James. Jimmy or Jim or James. Danny didn’t know what to call him.

He hadn’t seen or heard from Jimmy in twenty years. More. Twenty-one years. But then, two days ago, the phone rang. 1  “Dad?” His son, Little Dan, shouted from the hall downstairs. “Yes?” said Danny.

He was upstairs, shaving.

“Jim wants you,” said Little Dan.

Danny wiped his face with a towel as he went down the stairs. He knew a few men called Jim. So he didn’t know who he’d be talking to when he picked up the phone.

“Hello?”

“Danny?”

“Yes?”

“It’s Jim.” Danny waited for more. He didn’t know the voice. “Jim, your brother.” “Oh.” That was all. “Oh.” Danny could think of nothing else to say. No other words came to him.

His brother spoke again. RODDY DOYLE 2  “How are you?” he asked. “Fine,” said Danny. “Yourself?” “Grand.” “Good,” said Danny.

“So. Do you want to meet?”

“OK,” said Danny.“

 

 

 

Roddy Doyle (Dublin, 8 mei 1958)

 

 

 

 

De Oostenrijkse schrijfster Gertrud Fussenegger werd geboren op 8 mei 1912 in Pilsen. Gertrud Fussenegger overleed op 19 maart van dit jaar op 96-jarige leeftijd.

 

Uit: Berliner Notizen

 

„Ich fahre nach Berlin; es ist nicht zum erstenmal nach dem Krieg. Doch es ist zum erstenmal nach der Errichtung der Mauer. Der M A U E R -

Ich schreibe dieses Wort nieder und erschrecke davor. Es ist seit dem 13. August des vorigen Jahres nicht mehr nur ein beliebiges Wort unserer Sprache. Es hat uns aus unserer Ruhe aufgeschreckt. Wochen und Monate zitterten wir in schlaflosen Nächten unter seinem wachsenden Gewicht. Wie sahen die Bedrohungen unserer Welt dahinter aufziehen. Groß wie ein Menetekel in den dunklen Hintergrund unseres Jahrhunderts geschrieben, dröhnt dieses Wort von Schicksal, von einer Unsumme von Schicksalen: in ihm dröhnen die Gewichte unserer unverständigten Welt gegeneinander. Ich schäme mich beinahe, es niederzuschreiben: Ich fahre nach Berlin, um die Mauer zu sehen. Ich glaube, sie zwar schon zu kennen: Presse, Wochenschau und Fernsehen haben sie uns gezeigt. Die Mauer ist eine Sehenswürdigkeit ersten Ranges geworden. Ich werde - wie Hunderttausende andere - vor ihr stehen, kopfschüttelnd und von Unbegreiflichem, Nie-für-möglich-Gehaltenem reden. Wird das alles sein? Wahrscheinlich. Trotzdem fahre ich.

Wie war es damals, vor sechs Jahren, als ich zum erstenmal nach Kriegsende nach Berlin fuhr? Ich reiste mit dem Nachtzug von München in einem überfüllten Liegewagen des Interzonenzuges und konnte nicht schlafen. Nicht nur, daß uns die Kontrollen immer wieder aufstörten, auch die Mitreisenden hörten nicht auf, miteinander zu tuscheln, miteinander zu beratschlagen. Ein alter Mann, der seine Tochter in Jena besuchen will, bangt vor Schwierigkeiten. Jedermann sucht Rat bei jedermann: "Ich habe fünfzig Zigaretten mit. Werde ich sie durchbringen?" - "Mein Mann ist ´49 aus der Zone geflüchtet. Ob sie mich deshalb verhaften werden?" Und immer wieder Warnungen: "Haben Sie wohl keine Zeitung bei sich?" Ich bin Ausländerin und darf mich als solche etwas sicherer fühlen. Noch habe ich kein Visum. Ich kann es im Zug erwerben, es kostet zehn Mark.“

 

 

 

 

Gertrud Fussenegger (8 mei 1912 – 19 maart 2009)

 

 

 

 

 

De Engelse schrijfster Pat Barker werd geboren in Thornaby-on-Tees op 8 mei 1943.

 

Uit: Double Vision

 

„People had glutted themselves on food and sociability over Christmas and New Year and wanted their own firesides, so the first few evenings of January were spent alone. But then Lorna and Michael Bradley asked her to their anniversary party and, though she was enjoying the almost monastic rhythm of her present life, she accepted. Since Ben's death that had been her only rule: to refuse no invitation, to acknowledge and return any small act of kindness—and it was working, she was getting through, she was surviving.
Once there, she enjoyed the evening, in spite of having restricted herself to just two glasses of wine, and by eleven was driving back along the forest road, her headlights revealing the pale trunks of beech trees, muscled like athletes stripped off for a race. She was leaving a stretch of deciduous forest and entering Forestry Commission land, acres of closely planted trees, rank upon rank of them, a green army marching down the hill. Her headlights scarcely pierced the darkness between the pines, though here and there she glimpsed a tangle of dead wood and debris on the forest floor. She kept the windows closed, a fug of warmth and music sealing her off from the outside world. The lighted car travelled along the road between the thickly crowding trees like a blood corpuscle passing along a vein. Somewhere in the heart of the wood an antlered head turned to watch her pass. Almost no traffic—she overtook a white van near the crossroads, but after that saw no other cars. The road dipped and rose, and then, no more than 400 yards from her home, where a stream overflowing in the recent heavy rains had run across the road forming a slick of black ice, the car left the road.“

 

 

 

 

Pat Barker (Thornaby-on-Tees, op 8 mei 1943)



Zie voor alle bovenstaande schrijvers ook mijn blog van 8 mei 2007 en ook mijn blog van 8 mei 2008 en ook mijn blog van 8 mei 2009  en ook mijn blog van 8 mei 2010.


Zie voor nog meer schrijvers van de 7e mei ook mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag.

De Amerikaanse dichter Gary Snyder werd geboren op 8 mei 1930 in San Francisco.

 

 

Robin

 

I always miss you–

last fall, back from the mountains

you'd left San Francisco

now I'm going north again

            as you go south.

 

I sit by a fire at the ocean.

How many times I've

hitchhiked away;

                 the same pack on my back.

 

Rain patters on the rhododendron

cloud sweeps in from the sea over sand dunes

and stoopt lodgepole pine.

 

Thinking of the years since we parted.

last week I dreamed of you–

buying a bag of groceries

                 for Hatch.

 

 

 

Pine tree tops

 

In the blue night

frost haze, the sky glows

with the moon

pine tree tops

bend snow-blue, fade

into sky, frost, starlight.

The creak of boots.

Rabbit tracks, deer tracks,

what do we know.

 

 

 

 

Gary Snyder (San Francisco, 8 mei 1930)

 

De Franse schrijver, vertaler regisseur en diplomaat Romain Gary werd geboren op 8 mei 1914 in Vilnius, Litouwen.
 

Uit : La vie devant soi (als Emile Ajar)

“Au début je ne savais pas que je n'avais pas de mère et je ne savais même pas qu'il en fallait une. Madame Rosa évitait de m'en parler pour ne pas me donner des idées. On était tantôt six ou sept tantôt même plus là-dedans. Il y avait chez nous pas mal de mères qui venaient une ou deux fois par semaine mais c'était toujours pour les autres.
Nous étions presque tous des enfants de putes chez madame Rosa, et quand elles partaient plusieurs mois en province pour se défendre là-bas, elles venaient voir leur môme avant et après. Il me semblait que tout le monde avait une mère sauf moi. J'ai commencé à avoir des crampes d'estomac et des convulsions pour la faire venir.
Une nuit j'ai entendu que Madame Rosa gueulait dans son rêve, ça m'a réveillé et j'ai vu qu'elle se levait. Elle avait la tête qui tremblait et des yeux comme si elle voyait quelque chose. Puis elle est sortie du lit, elle a mis son peignoir et une clé qui était cachée sous l'armoire. Elle est allée dans l'escalier et elle l'a descendu. Je l'ai suivie. Je ne savais pas du tout ce qui se passait, encore moins que d'habitude, et ça fait toujours encore plus peur. J'avais les genoux qui tremblaient et c'était terrible de voir cette Juive qui descendait les étages avec des ruses de Sioux comme si c'était plein d'ennemis et encore pire. Quand madame Rosa a pris l'escalier de la cave, j'ai cru vraiment qu'elle était devenue macaque et j'ai voulu courir réveiller le docteur Katz. Mais j'ai continué de la suivre. La cave était divisée en plusieurs et une des portes était ouverte. J'ai regardé. Il y avait au milieu un fauteuil rouge complètement enfoncé, crasseux et boiteux, et Madame Rosa était assise dedans. Les murs, c'était que des pierres qui sortaient comme des dents et ils avaient l'air de se marrer.

 

 

Romain Gary (9 mei 1914 – 2 december 1980)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver en criticus Edmund Wilson werd geboren op 8 mei 1895 in Red Bank, New Jersey.

 

Uit: The Fifties

 

„Today is my birthday, I am 68. Tax difficulties are more or less solved, my lower jaw will soon be rebuilt, my gout has nearly disappeared and my heart is very much better -- hardly being able to eat on account of not having my lower teeth has been beneficial in making me thinner -- and we now count on getting to Europe. I have been hung up and not very productive all during the last year. Now perhaps, as Cyril Connolly said when I last saw him in England (though without results in his case, so far as I could see), "the old scow is off the mud." In Europe, Autumn 1963

Paris, I find, has no longer much glamour for me. In some ways it seems quite commonplace. The excitement of my visits at the end of the First World War, when I stayed at the American University Club in the Rue de Richelieu and went to the Guitry theater, or in 1922(?) when Edna Millay was here and we had our little scene in the Bois de Boulogne, or in the autumn of 1935, on my way back from Russia, when I met Malraux and the Joyces, or even coming back with Elena and meeting her Russian relatives as well as seeing Mamaine when she had just been divorced from [ Arthur ] Koestler just before her death -- I remembered all these but they had now fallen back into the map of a much flatter world.

Reading: After having had to read so many mediocre books in connection with the Civil War and Canada, it is a pleasure to get back for a while to really well-written ones: Smollett's "Travels Through France and Italy," Auden's excellent anthology of Walter de la Mare's poetry, Saintsbury's miscellaneous essays. Saintsbury at his best, in his middle period: 1892 -- a masterly essay on the differences between French and English literature and delightful little studies of minor French writers. Also, essays on the development of English prose, which contain the germ of his later long work on the history of English prose rhythm. If these essays were ever read by the Partisan Review boys and the other New York writers of the same breed, they would either not understand them or, if they did, be reduced to despair. Middletown, Conn., Spring 1965

 

 

 

Edmund Wilson (8 mei 1895 – 14 juni 1972)

Hier met Mary McCarthy in 1942.

 

 

 

 

Zie voor alle bovenstaande schrijvers ook mijn blog van 8 mei 2007 en ook mijn blog van 8 mei 2008 en ook mijn blog van 8 mei 2009  en ook mijn blog van 8 mei 2010.

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Peter Benchley werd geboren in New York City op 8 mei 1940. Zie ook mijn blog van 8 mei 2010.

 

Uit: Jaws

 

‘At first, the woman thought she had snagged her leg on a rock or a piece of floating wood. There was no initial pain, only one violent tug on her right leg. She reached down to touch her foot, treading water with her left leg to keep her head up, feeling in the blackness with her left hand. She could not find her foot. She reached higher on her leg, and then she was overcome by a rush of nausea and dizziness. Her groping finger had found a nub of bone and tattered flesh. She knew that the warm, pulsing flow over her fingers in the chill water was her own blood.
Pain and panic struck together. The woman threw her head back and screamed a guttural cry of terror.’

 

 

Peter Benchley (8 mei 1940  - 11 februari 2006)

De Franse schrijver Alain-René Lesage werd geboren op 8 mei 1668 in Sarzeau. Zie ook mijn blog van 8 mei 2009 en ook mijn blog van 8 mei 2010.

 

Uit: Histoire de Gil Blas de Santillane

 

„Blas de Santillane, mon père, après avoir longtemps porté les armes pour le service de la monarchie espagnole, se retira dans la ville où il avait pris naissance. Il y épousa une petite bourgeoise qui n'était plus de sa première jeunesse, et je vins au monde dix mois après leur mariage. Ils allèrent ensuite demeurer à Oviédo, où ma mère se mit femme de chambre, et mon père écuyer. Comme ils n'avaient pour tout bien que leurs gages, j'aurais couru risque d'être assez mal élevé, si je n'eusse pas eu dans la ville un oncle chanoine. Il se nommait Gil Perez. Il était frère aîné de ma mère et mon parrain. Représentez-vous un petit homme haut de trois pieds et demi, extraordinairement gros, avec une tête enfoncée entre les deux épaules : voilà mon oncle. Au reste, c'était un ecclésiastique qui ne songeait qu'à bien vivre, c'est-à-dire qu'à faire bonne chère ; et sa prébende, qui n'était pas mauvaise, lui en fournissait les moyens.
Il me prit chez lui dès mon enfance, et se chargea de mon éducation. Je lui parus si éveillé, qu'il résolut de cultiver mon esprit. Il m'acheta un alphabet, et entreprit de m'apprendre lui-même à lire ; ce qui ne lui fut pas moins utile qu'à moi ; car, en me faisant connaître mes lettres, il se remit à la lecture, qu'il avait toujours fort négligée, et, à force de s'y appliquer, il parvint à lire couramment son bréviaire, ce qu'il n'avait jamais fait auparavant.“

 

 

 

Alain-René Lesage (8 mei 1668 – 17 november 1747)

Borstbeeld in Vannes

De Engelse dichter en schrijver John Meade Falkner werd geboren op 8 mei 1858 in Manningford Bruce, Wiltshire. Zie ook mijn blog van 8 mei 2009 en ook mijn blog van 8 mei 2010.

 

Uit: Moonfleet

 

„So I gave up reading and stepped out into the street. It was a poor street at best, though once, no doubt, it had been finer. Now, there were not two hundred souls in Moonfleet, and yet the houses that held them straggled sadly over half a mile, lying at intervals along either side of the road.

Nothing was ever made new in the village; if a house wanted repair badly, it was pulled down, and so there were toothless gaps in the street, and overrun gardens with broken-down walls, and many of the houses that yet stood looked as though they could stand but little longer.

The sun had set; indeed, it was already so dusk that the lower or sea-end of the street was lost from sight. There was a little fog or smoke-wreath in the air, with an odour of burning weeds, and that first

frosty feeling of the autumn that makes us think of glowing fires and the comfort of long winter evenings to come. All was very still, but I could hear the tapping of a hammer farther down the street, and walked to see what was doing, for we had no trades in Moonfleet save that of fishing. It was Ratsey the sexton at work in a shed which opened on the street, lettering a tombstone with a mallet and graver. He had been mason before he became fisherman, and was handy with his tools; so that

if anyone wanted a headstone set up in the churchyard, he went to Ratsey to get it done. I lent over the half-door and watched him a minute, chipping away with the graver in a bad light from a lantern; then he looked up, and seeing me, said:

'Here, John, if you have nothing to do, come in and hold the lantern for me, 'tis but a half-hour's job to get all finished.'

 

 

 

 

J. Meade Falkner (8 mei 1858 – 22 juli 1932)

The Old Manor uit 1635 in Manningford Bruce

 

 

 

De Duitse dichter Johann von Besser werd geboren op 8 mei 1654 in Frauenburg (tegenwoordig Saldus in Letland). Zie en ook mijn blog van 8 mei 2009 en ook mijn blog van 8 mei 2010.

 

 

Ruhestatt der Liebe

oder: Die Schooß der Geliebten (Fragment)

 

Bey diesen brennenden und schwülen sommer-tagen

Ließ Chloris sich einmahl in ihren garten tragen /

Und suchte für den brand der sonnen eine klufft /

Von kühler witterung und schattenreicher lufft.

 

Sie setzte sich erhizt bey einem baume nieder /

Und streckte bald darauff die perlen-volle glieder

In das noch frische gras / geruhiger zu seyn /

Und schlieff auch / wie sie lag / halb von der seiten ein.

 

Ihr alabaster-leib war nur mit flor bekleidet /

Und weilen man den zwang nicht bey der hitze leidet /

Ward ihre blosse brust im grünen klee gespürt /

Die zur gemächlichkeit sie eben auffgeschnürt.

 

Der sanffte westen-wind / bereit sie abzukühlen /

Ließ seinen othem gleich auff diese wellen spielen /

Und bließ mit stillem hauch bey ihrer süssen ruh

Ihr aus der Floren hand die weichsten blumen zu.

 

 

 

Johann von Besser (8 mei 1654 – 10 februari 1729)

 

 

 

 

De Deense schrijver Sophus Schandorph werd geboren op 8 mei 1836 in Ringstedt. Zie ook mijn blog van 8 mei 2007 en ook mijn blog van 8 mei 2009 en ook mijn blog van 8 mei 2010.

 

Uit: Stina Becomes a Farmer's Wife  (vertaald door Sally Ryan)

 

„A little later she was overtaken by a butcher in his one-horse cart. Whoop-la! What a wild gallop, zigzag from one side of the road to the other, the wheels just escaping the ditches on either side, the springs bouncing and clanging! The butcher was alone in his cart. He was wearing a striped blue and white linen coat, soiled with brownish blood stains, and was lustily whistling "Oh, Susannah." His straw hat was pushed back over his fiery-red, perspiring forehead. In the back of the cart, behind the seat, were two lambs, bleating indolently, as if only fulfilling an official duty. Without stopping, the butcher shouted to Stina, "Hey, lady, will you ride with me through the course of life? Hey?"

Stina did not respond to this address with so much as a glance. She said to herself, "Butchers always talk so silly."

Wrapped in a new cloud of dust, she sneezed again, patiently wiped her nose with the back of her cotton glove, then wiped the glove on her dress in the hollow of her arm.

From a distance she heard the noise of a third vehicle, but did not turn to look. It was a long time coming, and, judging by the sound, the horses were ambling. At last it overtook her. It was a small two-horse spring-cart with only one seat. This seat was occupied by a middle-aged man who looked well fed without being exactly stout. He wore a coat of thick black broadcloth with pockets and edges bound in wide wool braid. His head was covered by a light gray cloth cap, trimmed with numerous small buttons which were faded yellow and displayed their wooden skeletons under the threadbare cloth covering. A short pipe with a big wooden head lay thrust in a corner of the seat. After spitting in the opposite direction from Stina, the man stopped his horses with a soft "Whoa!" and said slowly in the broadest Zealand dialect, "Maybe that girl would like a lift?" "Many thanks," answered Stina.

She took hold of the dash-board, stepped on the whipple-tree so heavily that it swung way out to the side, and let herself down on the seat with a thump that made the springs resound.”

 

 

 

 

Sophus Schandorph (8 mei 1836 - 1 januari 1901)

Sophus Schandorph en vrouw, getekend door P.S. Krøyer uit 1894.

 

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijver ook mijn blog van 8 mei 2010.

 

De Amerikaanse schrijver Sloan Wilson werd geboren op 8 mei 1920 in Norwalk, Connecticut. Zie ook mijn blog van 8 mei 2007 en ook mijn blog van 8 mei 2009.

 

Zie voor onderstaande schrijver ook mijn blog van 8 mei 2009.

 

De Duitse schrijver Otto Zierer werd geboren op 8 mei 1909 in Bamberg.

Onafhankelijk van geboortedata:

De Nederlandse schrijver James Worthy werd geboren in Amsterdam  in 1980.Hij studeerde vanaf 1999  o.a. Communicatiesystemen in Utrecht en vanaf 2003 Media & Cultuur in Amsterdam (UvA). Schrijven deed James op jonge leeftijd al veel. Hij stotterde aanzienlijk. Op papier kon hij echter wel goed uit zijn woorden komen. Op zijn veertiende schreef je al eens een boek. Later begon hij stukjes te schrijven voor Nalden.net en werd hij verslaggever voor State Magazine. Ook schreef hij voor bladen als Flair en Fancy, Viva en de Cosmopolitan, sinds 2009 ook voor Nieuwe Revu. Daarnaast schreef hij vanaf 2010 zijn blog „Wat een leven“. Op 29 april 2011 verscheen bij uitgeverij Lebowski zijn debuutroman „James Worthy“.

 

Uit: James Worthy

 

„Polly doet de deur open in mijn badjas, het is halfvijf in de ochtend dus ze kijkt verre van tevreden.

‘Ik heb net een kolibrie geneukt,’ zeg ik.

Ze zucht.

‘Ja, nee, ik bedoel, ik snap je nu. In onze relatie zocht jij altijd naar vooruitgang terwijl ik steevast achteruit fladderde. Polly, ik ben een kolibrie.’

Ze zucht nog een keer. ‘James, je bent een schijtlijster. Laat me met rust, ik wil je vergeten.’ Pete is achter haar gaan staan. Hij krabt aan zijn ballen en heeft zijn T-shirt verkeerdom aan. Oké, ik heb een bierbuik, mijn haar wordt steeds dunner en mijn persoonlijke hygiëne laat de laatste tijd te wensen over, maar Pete slaat alles.

‘Ik ga even peuken halen bij het tankstation,’ zegt de treurwilg van een vent.

‘James, ga je mee?’ Hij plukt een lange jas van de kapstok, trekt een paar afgetrapte cowboylaarzen aan en stapt de Amsterdamse ochtend in.

‘Moet je geen broek aan of zo?’ vraag ik terwijl ik vol ongeloof Polly aangaap.

Ze lacht. ‘Zo is Pete, hij heeft maling aan alles. Heerlijk toch?’

‘Heb je nog zo’n jas?’ vraag ik terwijl ik Pete’s arm vastpak.

Pete knikt, ik trek mijn broek uit.

Als twee volleerde potloodventers lopen Pete en ik even later door een broeierig Amsterdam. Een vadsige Duitse toerist kotst in de gracht, politiebusjes rijden af en aan terwijl het tuig van de richel probeert te ontkomen door op een uitgekookte manier achter bomen te schuilen.“

 

 

 

James Worthy (Amsterdam. 1980)