De Vlaamse dichter en schrijver Erik Spinoy werd geboren op 22 mei 1960 in Sint-Niklaas. Zie ook mijn blog van 22 mei 2006 en ook mijn mijn blog van 22 mei 2008 en ook mijn blog van 22 mei 2009 en ook mijn blog van 22 mei 2010.

 

 

Soms danst de ziel...

 

Soms danst de ziel
zoals een bom
en vliegt bijna

 

als hommel zwierend
op een schommel
vol met rozen.

 

Soms loopt de ziel
als in verband
door dokters
beulen
ingepakt

 

aan elke voet een
ketting en een
loden bol

 

en zucht of nooit meer kwam
een bevrijder kwam.

 

Eenzelfde lip verwelkomt
nu de liefste dan weer
de verkrachter

 

 

 

Kasselse Apollo


We kennen niet zijn ongelooflijk hoofd
waarin de appels rijpten. (Zijn tors is
marmer, wit gewelfd.) Wij zien niet meer
de grens die door de ogen liep, waar zon
in sterren overgaat. Maar eens dan breekt
zijn stilte aan. Dan wekt hij slaapsters op,
tot beelden van verhevenheid.

Ooit neemt hij in uw ogen plaats, zijn voet
stapt plechtig uit de tijd. Hij stijgt in u
een hemel in, en zoekt steeds hoger (oude
Montgolfière) naar oeverloze leegten, ver.

Smalwangige atleet. Door hem schrijft gij
de regenboog aan God opnieuw, of Iris, toe.
Loop om zijn mathematisch lichaam heen.
Hij woont zo ver. Er is geen plek
die u niet ziet.

Uw leven moet nu anders zijn.

 

 

 

Erik Spinoy (Sint-Niklaas, 22 mei 1960)

 

 

 

 

De Britse schrijver Sir Arthur Conan Doyle werd geboren in Edinburgh op 22 mei 1859. Zie ook mijn blog van 22 mei 2007 en ook mijn mijn blog van 22 mei 2008 en ook mijn blog van 22 mei 2009 en ook mijn blog van 22 mei 2010.

 

Uit: The Adventure of the Noble Bachelor (The Adventures of Sherlock Holmes)

 

“The Lord St. Simon marriage, and its curious termination, have long ceased to be a subject of interest in those exalted circles in which the unfortunate bridegroom moves. Fresh scandals have eclipsed it, and their more piquant details have drawn the gossips away from this four-year-old drama. As I have reason to believe, however, that the full facts have never been revealed to the general public, and as my friend Sherlock Holmes had a considerable share in clearing the matter up, I feel that no memoir of him would be complete without some little sketch of this remarkable episode.

It was a few weeks before my own marriage, during the days when I was still sharing rooms with Holmes in Baker Street, that he came home from an afternoon stroll to find a letter on the table waiting for him. I had remained indoors all day, for the weather had taken a sudden turn to rain, with high autumnal winds, and the Jezail bullet which I had brought back in one of my limbs as a relic of my Afghan campaign throbbed with dull persistence. With my body in one easy-chair and my legs upon another, I had surrounded myself with a cloud of newspapers until at last, saturated with the news of the day, I tossed them all aside and lay listless, watching the huge crest and monogram upon the envelope upon the table and wondering lazily who my friend's noble correspondent could be.

"Here is a very fashionable epistle," I remarked as he entered. "Your morning letters, if I remember right, were from a fish-monger and a tide-waiter."

"Yes, my correspondence has certainly the charm of variety," he answered, smiling, "and the humbler are usually the more interesting. This looks like one of those unwelcome social summonses which call upon a man either to be bored or to lie."

 

 

 

Arthur Conan Doyle (22 mei 1850 – 7 juli 1930)

Portret door Sidney Paget

 

 

 

De Nederlandse schrijver en onderwijzer Anne de Vries werd geboren op 22 mei 1904. Zie ook mijn blog van 22 mei 2007 en ook mijn blog van 22 mei 2009 en ook mijn blog van 22 mei 2010.

 

Uit: Bartje

 

“Dat zijn er al vier in één bedstee. 't Is een heel gepas en gemeet om een grote troep kiender 's nachts onder te brengen in een klein arbeidershuisje. Een boer of een stadsmens heeft daar geen weet van. Dan heb je nog Gert en Arie, die achter op de zolder slapen in een bed, dat vader zelf getimmerd heeft en Lammechien, de oudste, die zich vóór op de zolder een kamertje heeft gemaakt van aan-elkaar-genaaide kunstmestzakken. Daar slaapt zij, de juffer, in een echt ledikant, dat zij in de schoonmaak van haar mevrouw gekregen heeft. Die wou het al, met een heleboel rommel, met de vuilniskar meegeven. Daar gaat wat over de balk bij die grote lui. Maar goed, dat Lammechien er gauw bij was! Nou heeft zij een fijn kamertje, met twee glazen dakpannen, met wel twintig ansichtkaarten geprikt op de jute en een omgekeerde kist als tafeltje, waar zij altijd een flesje met bloemen op hebben wil. Maar als zij 's morgens overeind komt, stoot zij vaak haar hoofd tegen het schuine dak.

Lammechien is al groot, want zij verdient al een daalder in de week als dagmeissie bij die mevrouw in Assen en zij heeft verkering met een slagersknecht en zij durft haast iedere avond te laat thuiskomen. Maar Gert en Arie zijn ook al een beetje groot, want die gaan al naar school. Tussen die twee is nog een jongen geweest, die heette ook Bartje, net als hij, maar die telt niet meer mee, want die ligt op het kerkhof. Daar ligt ook een kindje, een meisje, dat is zo jong gestorven, dat het niet eens een naam heeft gehad. Een paar uur heeft het maar geleefd. En dan is er nog, een week of wat geleden, zo maar ineens een popje bijgekomen. Een jochie, Egbert heet het. 's Avonds was het er nog niet en 's morgens wàs het er.”

 

 

 

Anne de Vries (22 mei 1904 – 29 november 1964)

 

 

 

 

De Nederlandse dichter Kees Winkler werd op 22 mei 1927 in Hoorn geboren. Zie ook mijn blog van 22 mei 2007 en ook mijn blog van 22 mei 2009 en ook mijn blog van 22 mei 2010.

 

 

De fut eruit?

 

Mijn tijd gaat op in rituele handelingen

ouder wordend formaliseer je dingen

die vroeger automatisch gingen

Zo werd ik slaaf van zelfgeschapen rituelen

rond opstaan, wassen, scheren en de vele

andere dagelijkse onderdelen

 

Het koffiekopje 10 x omgewassen

je lul achter het hemd na't plassen

vroeger kon het allemaal niet schelen

maar kleinigheden zijn een groter rol gaan spelen

 

De dagproduktie loopt erdoor terug

1001 gewoontetjes maken minder vlug

je wordt er moe van, het kost vrije tijd

binnenkort is VUT realiteit

 

 

 

Kees Winkler (22 mei 1927 –  1 april 2004)

Hoorn, historische haven


Zie voor nog meer schrijvers van de 22e mei ook mijn vorige blog van vandaag.

De Franse schrijver Gérard de Nerval (pseudoniem van Gérard Labrunie) werd geboren in Parijs op 22 mei 1808. Zie ook mijn blog van 22 mei 2009 en ook mijn blog van 22 mei 2010.

 

 

L'enfance

 

Qu'ils étaient doux ces jours de mon enfance
Où toujours gai, sans soucis, sans chagrin,
je coulai ma douce existence,
Sans songer au lendemain.
Que me servait que tant de connaissances
A mon esprit vinssent donner l'essor,
On n'a pas besoin des sciences,
Lorsque l'on vit dans l'âge d'or !
Mon coeur encore tendre et novice,
Ne connaissait pas la noirceur,
De la vie en cueillant les fleurs,
Je n'en sentais pas les épines,
Et mes caresses enfantines
Étaient pures et sans aigreurs.
Croyais-je, exempt de toute peine
Que, dans notre vaste univers,
Tous les maux sortis des enfers,
Avaient établi leur domaine ?

Nous sommes loin de l'heureux temps
Règne de Saturne et de Rhée,
Où les vertus, les fléaux des méchants,
Sur la terre étaient adorées,
Car dans ces heureuses contrées
Les hommes étaient des enfants.

 

 

 

Chanson gothique

 

Belle épousée,
J'aime tes pleurs !
C'est la rosée
Qui sied aux fleurs.

Les belles choses
N'ont qu'un printemps,
Semons de roses
Les pas du Temps !

Soit brune ou blonde
Faut-il choisir ?
Le Dieu du monde,
C'est le Plaisir.

 

 

 

 

Gérard de Nerval (22 mei 1806 – 26 januari 1855)

 

 

 

De Oostenrijkse dichter en schrijver Robert Neumann werd geboren op 22 mei 1897 in Wenen. Zie ook mijn blog van 22 mei 2009 en ook mijn blog van 22 mei 2010.

 

 

Aphorismen

 

Ein Verleger ist ein Mann, der zuwenig investiert, zuwenig wirbt und zuviel verdient.

 

*

 

Durch eine Autobiografie verliert man gewöhnlich auch noch den Rest seiner Freunde.

*

Manche Chefs braucht man nicht zu parodieren. Es genügt, daß man sie zitiert.

 

 

Robert Neumann (22 mei 1897 – 3 januari 1975)

Wenen, Prater en reuzenrad

 

 

 

 

De Duitse dichter en politicus Johannes Robert Becher werd geboren in München op 22 mei 1891. Zie ook mijn blog van 22 mei 2009 en ook mijn blog van 22 mei 2010.

 

 

Kinderschuhe aus Lublin (Fragment)

 

Von all den Zeugen, die geladen,

vergess ich auch die Zeugen nicht.

Als sie in Reihn den Saal betraten,

erhob sich schweigend das Gericht.

 

Wir blickten auf die Kleinen nieder,

ein Zug zog paarweis durch den Saal.

Es war, als tönten Kinderlieder,

ganz leise, fern, wie ein Choral.

 

Es war ein langer bunter Reigen,

der durch den ganzen Saal sich schlang.

Und immer tiefer ward das Schweigen

bei diesem Gang und Kindersang.

 

Voran die Kleinsten von den Kleinen,

sie lernten jetzt erst richtig gehn

- auch Schuhchen können lachen, weinen -,

ward je ein solcher Zug gesehn?

 

Es tritt ein winzig Paar zur Seite,

um sich ein wenig auszuruhn,

und weiter zieht es in die Weite -

es war ein Zug von Kinderschuhn.

 

Man sieht, wie sie den Füßchen passten -

sie haben niemals weh getan,

und Händchen spielten mit den Quasten,

das Kind zog gern die Schuhchen an.

 

 

 

Johannes R. Becher (22 mei 1891 - 11 oktober 1958)

 

 

 

 

De Franse dichter en schrijver Catulle Mendès werd geboren op 22 mei 1841 in Bordeaux. Zie ook mijn blog van 22 mei 2009 en ook mijn blog van 22 mei 2010.

 

 

Spleen d'été

 

L'orageux crépuscule oppresse au loin la mer
Et les noirs sapins. L'ombre, hélas ! revient toujours.
Ah ! je hais les désirs, les espoirs, les amours,
Autant que les damnés peuvent haïr l'enfer.

Car je n'étais point né pour vivre : j'étais né
Pour végéter, pareil à la mousse ou pareil
Aux reptiles, et pour me gorger de soleil
Sur un roc d'un midi sans trêve calciné.

Aux plantes contigu, voisin de l'animal,
Famélique sans crainte et repu sans remord,
Je n'aurais pas connu ce que c'est que la mort ;
Mais, je vis ! et je sais qu'il est un jour fatal.

Le soir qui m'avertit, lugubre et solennel,
Que d'un soleil éteint le temps est plus âgé,
Accable abondamment mon coeur découragé
Du dégoût d'un bonheur qui n'est pas éternel.

Ô pins ! comme la nuit fonce vos mornes deuils !
La cigale avec ses grêles cris obsédants
Fait le bruit d'une scie aux innombrables dents
Dans l'arbre détesté dont on fait les cercueils.

 

 

 

Catulle Mendès (22 mei 1841 – 7 fenruari 1909)

De Duitse schrijfster Gabriele Wohmann werd op 21 mei 1932 in Darmstadt geboren als Gabriele Guyot. Zie ook mijn blog van 21 mei 2007 en ook mijn blog van 21 mei 2008 en ook mijn blog van 21 mei 2009 en ook mijn blog van 21 mei 2010

 

Uit: Wann kommt die Liebe

 

“Weil auch diesmal seine alte Freundin wieder einen bedrückten Eindruck machte, fragte ihr Sonntagsteegast nach dem Genuss des zweiten Himbeertörtchens, den er sich durch keine andere Beanspruchung einzutrüben beabsichtigte: Stimmt was nicht? In seinem Innern frohlockte es, auf eine gutmütige Weise war er ein bisschen gemein. Seine Freundin sah jetzt muffelig aus, und er wusste, was nicht stimmte, und er kannte die Antwort auf seine Zusatzfrage: Immer noch keine Post von ihm? Oh, wie hervorragend einfältig sie war, nicht durch und durch, sie konnte ganz schön schlitzohrig sein, aber wenn der menschliche Faktor hinzukam, hakte etwas bei ihr aus. Und einmal pro Woche wusste ihr Gast eine Dosis Dummheit zu schätzen.
Ach ja. Und ich verstehs nicht. Ich hätte nie von ihm gedacht, er könnte undankbar sein. Ein Mann, der solch sensible Hände hat! Die gute alte Hermine seufzte, und ihr kleines aufgepolstertes Pekinesengesicht, auf dem sich alle Merkmale, die in ein Gesicht gehörten, wie aus Platzmangel zusammendrängten, wurde richtig mürrisch. Aber war sie es auch? Ihr Beobachter konnte nicht beurteilen, ob sie so aussah, wie ihr zumute war.
Ratlos? Traurig? Oder böse? Traurigkeit abzubilden ging bei ihrer von den vielen kämpferischen Lebensjahren geprägten Physiognomie nicht. Gut möglich, dass ihre Nachbarn Hermine für eine grimmige alte Frau hielten, und sie wars ja auch manchmal, ganz schön grimmig und garstig und rasch bei der Hand, wenns um Beschwerden ging.”

 

 

 

Gabriele Wohmann (Darmstadt, 21 mei 1932)

 

 

 

 

De Zwitserse schrijver Urs Widmer werd geboren op 21 mei 1938 in Basel. Zie en ook mijn blog van 21 mei 2009 en ook mijn blog van 21 mei 2010

 

Uit: Ein Leben als Zwerg

 

“Ich heiße Vigolette Alt. Ich bin ein Zwerg. Ich bin acht Zentimeter groß und aus Gummi. Hinten, so

etwa im Kreuz, hatte ich einmal ein rundes Etwas

aus Metall, und wenn mir jemand, ein Mensch mit seinen Riesenkrä∫en, auf den Gummibauch drück-

te, pfiff es. Pfiff ich. Das Metallding ist aber längst von mir gefallen, und ich pfeife nicht mehr. Die

Menschen – die Kinder der Menschen vor allem – denken, ich sei ein Spielzeug. Ein Spielzwerg. Sie

haben recht, aber sie kennen nur die halbe Wahrheit. Wenn ein Menschenblick auf einen von uns fällt, auf einen Zwerg, wird er steif und starr und ist gezwungen, in der immer selben Haltung zu verharren. Eine Lebensstarre, die jeden von uns so lange beherrscht, als Menschenaugen auf uns ruhen. Sie überfällt uns eine Hundertstelsekunde be- vor der Blick uns erreicht und verläßt uns ebenso sofort, wenn der Mensch wieder woandershin blickt. Ich habe dann die Arme am Körper wie in einer etwas nachlässigen Habtachtstellung und mache ein dummes Gesicht. Mein Mund steht offen, und meine Augenlider sind bis über die Mitte der Iris gesenkt. Wenn aber niemand schaut, sind wir Zwerge äußerst fix. Wir können wie Irrwische durch Wohnungen sausen, Tischbeine hinauf, Tischbeine hinunter, wir gehen die glatten Wände hoch, wenn es sein muß. Es kommt vor – es ist vorgekommen –, daß uns ein Menschenblick triifft, wenn wir an einem Ort sind, an den wir ganz und gar nicht gehören.”

 

 

Urs Widmer (Basel, 21 mei 1938)

 

 

 

 

De Amerikaanse dichter Robert Creeley werd geboren op 21 mei 1926 in Arlington, Massachusetts. Zie ook mijn blog van 21 mei 2009 en ook mijn blog van 21 mei 2010

 

 

The Mirror

 

Seeing is believing.

Whatever was thought or said,

 

these persistent, inexorable deaths

make faith as such absent,

 

our humanness a question,

a disgust for what we are.

 

Whatever the hope,

here it is lost.

 

Because we coveted our difference,

here is the cost.

 

 

 

The Way

 

My love's manners in bed

are not to be discussed by me,

as mine by her

I would not credit comment upon gracefully.

 

Yet I ride by the margin of that lake in

the wood, the castle,

and the excitement of strongholds;

and have a small boy's notion of doing good.

 

Oh well, I will say here,

knowing each man,

let you find a good wife too,

and love her as hard as you can.

 

 

 

 

Robert Creeley (21 mei 1926 – 30 maart 2005)

 

 

 

 

De Engelse dichter Alexander Pope werd geboren in Londen op 21 mei 1688. Zie ook mijn blog van 21 mei 2010 en eveneens alle tags voor Alexander Pope op dit blog.

 

 

Lines By A Person Of Quality

 

Fluttering spread thy purple pinions,

Gentle Cupid, o'er my heart,

I a slave in thy dominions,

Nature must give way to art.

 

Mild Arcadians, ever blooming,

Nightly nodding o'er your flocks,

See my weary days consuming,

All beneath yon flowery rocks.

 

Thus the Cyprian goddess weeping,

Mourned Adonis, darling youth:

Him the boar, in silence creeping,

Gored with unrelenting tooth.

 

Cynthia, tune harmonious numbers;

Fair Discretion, tune the lyre;

Soothe my ever-waking slumbers;

Bright Apollo, lend thy choir.

 

Gloomy Pluto, king of terrors,

Armed in adamantine chains,

Lead me to the crystal mirrors,

Watering soft Elysian plains.

 

Mournful Cypress, verdant willow,

Gilding my Aurelia's brows,

Morpheus, hovering o'er my pillow,

Hear me pay my dying vows.

 

Melancholy, smooth Mæander,

Swiftly purling in a round,

On thy margin lovers wander

With thy flowery chaplets crowned.

 

Thus when Philomela, drooping,

Softly seeks her silent mate,

So the bird of Juno stooping;

Melody resigns to fate.

 

 

 

Alexander Pope (21 mei 1688 – 30 mei 1744)

Portret door Michael Dahl, rond 1727



Zie voor nog meer schrijvers van de 21^e mei ook mijn vorige blog van vandaag

De Vlaamse dichter Emile Verhaeren werd geboren in Sint Amands op 21 mei 1855. Zie ook mijn blog van 21 mei 2010 en eveneens alle tags voor Emile Verhaeren op dit blog.

 

 

Wij kunnen niet aan onze omhelzing ontkomen

 

Wij kunnen niet aan onze omhelzing ontkomen,

Omdat ze intens is en volkomen

Opdat in het lichaam heldere liefde ruste,

Dalen wij samen af in jouw tuin van lusten.

 

Jouw borsten zijn daar als offergaven

En je handen, alles wat me bekoort;

Niets gaat boven dit naïeve laven

Van teder woord aan wederwoord.

 

De schaduw van de bloesemtwijgen gaat

Tussen je boezem en je gelaat

En je losgemaakte haren spreiden

Zich als bloemenslingers op de weiden.

 

De nacht is een blauw-zilver land,

De nacht is een stil ledikant,

De zoete nacht, wiens briesjes langzaamaan

Lelies plukken in het licht van de maan.

 

 

 

Schelde

 

Wilde en schone Schelde,

Heel de gloed

van mijn felle jeugd,

hebt gij doen stralen vol overmoed:

Opdat

als eens het lot mij nederslaat,

men op uw oevers, in uw schoot,

mijn lichaam rusten laat,

om u nog te voelen, na mijn dood !

 

 

 

Emile Verhaeren (21 mei 1855 - 27 november 1916) 

Emile Verhaeren dans son cabinet, 1892, door Théo van Rysselberghe

 

 

 

 

De Roemeense dichter en schrijver Tudor Arghezi werd geboren op 21 mei 1880 in Boekarest. Zie ook mijn blog van 21 mei 2009 en ook mijn blog van 21 mei 2010

 

 

 

Mildew Flowers

 

I wrote them with my nail on walls

In the empty alcoves,

In the dark and in solitude,

without the solicitude

of the bull, the lion or the eagle

that worked so eager

for Luke, Mark and John.

 

These are verses without time,

Verses of the dust,

Of terrible thirst

And hunger for the ashes that burnt,

Verses of this very moment.

When my celestial nail was worn blunt and low

I wanted to let it grow

And it never grew back in place -

Or maybe I couldn’t recognize its face.

 

It was dark. In the distance, outside, I could hear the rain.

And my hand felt like a claw through the pain,

Incapable to extend,

So I forced myself to write with the nails of my left hand.

 

 

Vertaald door Lori Tiron-Pandit

 

 

 

Tudor Arghezi (21 mei 1880 – 14 juli 1967)

 

 

 

 

De Vlaamse schrijfster Suzanne Lilar werd geboren als Suzanne Verbist in Gent op 21 mei 1901. Zie ook mijn blog van 21 mei 2009 en ook mijn blog van 21 mei 2010

 

Uit: Une enfance gantoise

 

« On a compris déjà que mes parents parlaient français. Cet usage n’était pas exceptionnel dans la petite bourgeoisie gantoise qui était bilingue mais, pour les convenances, se réglait volontiers sur la grande. Or celle-ci ne se contentait pas de parler français, elle affectait d’ignorer le néerlandais dont elle n’avait retenu que quelques locutions et commandements destinés à ses domestiques. Car la masse n’avait pas cessé de s’exprimer en ‘flamand’. Mis à part une poignée de professeurs (qui ressentaient l’injure faite au peuple et avaient entrepris de la redresser), elle était même la seule à le faire sans fausse honte.

Il y avait donc la classe ouvrière et paysanne qui patoisait allègrement, la classe dirigeante qui usait d’un français assez pur – et parfois même admirable. Entre les deux, la petite bourgeoisie qui s’y efforçait mais parlait aussi le néerlandais, mâtinant cette langue de gantois. Car telle était en ce début de siècle l’aberration linguistique que parler le néerlandais correctement exposait aux sarcasmes et à l’accusation de « flamingantisme ».

Ainsi le langage révélait-il le milieu auquel on appartenait, ainsi venait-il renforcer le compartimentage des castes. »

 

 

 

Suzanne Lilar (21 mei 1901 - 12 december 1992)

 

 

  

 

Onafhankelijk van geboortedata:

 

De Duitse  dichter en schrijver Christian Schloyer werd geboren in 1976 in Erlangen. Schloyer behaalde een Licentiaat in  Wijsbegeerte, Germanistiek, Theater en Media Studies in Erlangen. Hij was initiatiefnemer en mede-oprichter van de schrijversgroep en schrijfwerkplaats “Wortwerk” in Erlangen en Neurenberg (2000) en is redacteur van het literaire tijdschrift “Laufschrift” (sinds 2007).

 

 

memory

 

von rechts kommt der servierwagen, das
fahrrad, zwei freundinnen mit eis oder
sekt oder fröschen + spielzeugdrachen an den rümpel
tümpel, sie

schieben die bärtige sonne vor sich hin mit einem
karacho + spiraligen wurmfortsatz, die gut
gelaunten: nachts,
wir wissen, es ist vollmond oder

etwas vergleichbares. von links kommt erst
mal gar nichts. außer ein
krebs vielleicht. dann knien
da die beiden jungen über dem

wasser, schon länger, das sieht
man ihnen an. der eine stupst
mit der nase nach einem
papier oder fisch oder gespenst, der andere vorn

über gebeugt steckt
seine gabel in einen tran
tütigen wal, eben war der noch unterm
mondspiegel ganz sicher +

traurig. am ufer irr
listige lichter auf lauer. angst
könnte einem das
gesicht machen, hinten am horizont

 

 

 

 

Christian Schloyer (Erlangen, 1976)