In memoriam Willem Duys

 

De vandaag overleden radio en tv-presentator Willem Duys is als media-monument tot ons culturele erfgoed gaan behoren. Hier bij wijze van laatste groet enkele voorbeelden:

 

 

 

Het lied van de kleine man

De waarheid is dat je ziek bent

Eentonig leven, dezelfde tram

's morgens en 's avonds

De Telegraaf in je aktetas

De meisjes van 't kantoor

Onbenaderbaar

 

De zure lucht van regenjassen

Tussen de middag

In de snackbar

 

Met tientallen anderen

Bladeren in obscene boekjes

 

Neem me neem me hijgde ze

En spreidde haar benen

 

Geen vriendin

Niet eens geld voor de hoeren

 

's avonds tv

voetbal je avontuur

willem duys je cultuur

 

boterham met cervelaat

voor je naar bed gaat met je vrouw

die niet van je houdt

en die je niet haat

 

de waarheid is

dat je met je ziekte

dik tevreden bent

 

"het had zoveel erger kunnen zijn…"

 

 

 

 

Remco Campert (Den Haag, 28 juli 1929)

 

 

 

 

Uit: Doris Day (1982)

 

Bah Bah wat 'n misère
Als Marco staat te blèren
Of 'n documantaire
Kan dan niemand ons bevrijden
Van Willem Duys en Van der Meyden

En hoor ze nou es slissen
In spelletjes en kwissen
'N mens kan zich vergissen
Maar dit is toch al te lullig
Imbeciel en onbenullig

Hé!
Er is geen bal op de tv
Alleen 'n film met Doris Day
En wat dacht je van net twee
Ein Wiener operette
Nee!

 

 

 

 

Doe Maar (1978 – heden)

 

 

 

 

 

 

Willem Duys (17 augustus 1928 - 2 juni 2011)

 

 

Zie voor de schrijvers van de 2e juni ook mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag.

De Duitse schrijver en liteatuurcriticus Marcel Reich-Ranicki werd geboren op 2 juni 1920 in Włocławek, Polen. Zie ook mijn blog van 2 juni 2009. en ook mijn blog van 2 juni 2010

 

Uit: Sieben Wegbereiter

 

„Als Arthur Schnitzler sechzig Jahre alt wurde, veröffentlichte die »Neue Rundschau« zusammen mit anderen Geburtstagsartikeln auch einen kurzen Gruß von Thomas Mann. Neben einigen eher konventionellen Wendungen – so über »die Vereinigung von Leidenschaft und Weisheit, Strenge und Güte« – fällt hier der Versuch auf, den Jubilar in die Nähe eines ebenfalls 1862 geborenen Dichters zu rücken, nämlich Gerhart Hauptmanns. Beide seien, meinte Thomas Mann, »in eine ähnlich repräsentative Stellung hineingewachsen«1. Hauptmann und Schnitzler als ebenbürtige Figuren der zeitgenössischen Literatur? Damit deutete Thomas Mann nur an, wie es seiner Ansicht nach sein sollte, nicht aber, wie es tatsächlich war. Denn die Rolle, die Schnitzler damals, 1922, in der Öffentlichkeit spielte, ließ sich mit dem hohen Ansehen, in dem Hauptmann stand, kaum vergleichen.

»Wie ein Baum zieht er seine Säfte aus der schlesischen Erde, aber seine Krone ragt in den Himmel …« – heißt es über Hauptmann in Klabunds populärer Literaturgeschichte. Bei dem Namen Schnitzler dachte man nicht gerade an die Säfte der Erde, sondern eher an das Pflaster der Großstadt; und nicht die Erinnerung an den Himmel rief er wach, sondern an die Dachkammer des süßen Mädels und an das Boudoir der Femme fatale.

Der eine galt als Poet aus dem sagenumwobenen Riesengebirge, der andere nur als Literat aus dem Wiener Kaffee- haus. Hauptmann feierte man als Seher, der tastend und raunend den Weg zu den Müttern suche und zugleich die deutsche Zwietracht mitten ins Herz zu treffen wisse. Schnitzler hingegen hatte den Ruf eines mehr oder weniger charmanten Leichtgewichtlers, ja, eines Erotikers, was in der Vorstellung vieler deutscher Leser gleichbedeutend war mit dem Zug zum Frivolen und der Neigung zum Schlüpfrigen.“

 

 

 

Marcel Reich-Ranicki (Włocławek, 2 juni 1920)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Jim Knipfel werd geboren op 2 juni 1965 in Green Bay, Wisconsin. Zie ook mijn blog van 2 juni 2007 en ook mijn blog van 2 juni 2008 en ook mijn blog van 2 juni 2009 en ook mijn blog van 2 juni 2010

 

Uit: These Children Who Come At You With Knives

 

„Like all obsessions, Milton Fernhull's began quietly. Milton was an assistant manager at an upscale housewares store who discovered the hard way that one of his neighbors had neglected (again) to pick up after his or her dog. It was the third time that week, and Milton had about had enough.

"I've had enough of this crap," he told his wife. "And I'm going to find out who's responsible. The sidewalks around here are like minefields, and it's getting worse every day."

Since he usually stepped in dog poop in the mornings, he figured whoever the responsible party was must be walking the dog (or dogs, from the looks of it) at night. So that evening he set a chair in front of the window overlooking the street and waited.

For hours he waited and stared out the window before at last giving up and going to bed. Yet the next morning, sure enough, there was more dog poop than ever on the sidewalk. Beyond that, there were several splattered gobs of spit and a few splashes of vomit.

"This is insanity," he told his wife that night. "It's no way for people to live. If I'm going to catch this person, I'm going to have to stay up all night."

His patient wife put on a cup of coffee. Milton took his seat by the window and waited all night, his ears straining to catch the tiniest jingle of a dog collar or click of dog nails on the concrete, the sound of someone retching or spitting--anything at all that would signal his sidewalk was about to be sullied. Come sunrise, he had neither heard nor seen anything. Yet an hour later, as he left for work bleary eyed and fuzzy headed, he found himself standing ankle deep in the biggest pile of dog poop he had ever seen.“

 

 

 

Jim Knipfel (Green Bay, 2 juni 1965)

 

 

 

 

De Duitse schrijfster Sibylle Berg werd geboren in Weimar op 2 juni 1962. Zie ook mijn blog van 2 juni 2007 en ook mijn blog van 2 juni 2008 en ook mijn blog van 2 juni 2009 en ook mijn blog van 2 juni 2010

 

Uit: Das war’s dann wohl

 

„Ein Vorwort für Männer

Nicht gerne Abschied zu nehmen ist nicht originell. Aber originell sein zu wollen ist es auch nicht.

Sich von nichts trennen zu wollen ist eine genetisch tiefverwurzelte Geschichte, und jeder, der etwas anderes behauptet, lügt. All die armseligen Tricks, um ja kein Mensch zu sein! Da gibt es welche, die in klösterlich kargen Zellen wohnen, freiwillig, nur weil sie ihr Herz nicht an Besitz hängen möchten, der verbrennen oder vom Pfandleiher beschlagnahmt werden könnte. Stets achten sie darauf, dass all ihre Bindungen ein gewisses Maß an Tiefe nie überschreiten, damit es ihnen leichtfällt, den Hut zu nehmen. Den nehmen sie auch immer als Erste, sagen flapsig: „Man soll gehen, wenn es am Schönsten ist“ und lassen Partner mit feuchten Augen zurück. Netter Versuch. Hilft nichts. Nur zu klar erkennbar ist hinter all den saloppen Bemühungen die Angst vor dem furiosen Goodbye. Hört ihr einen sagen: „Ich brauche keinen Besitz, ich brauche keine Bindungen, ich bin frei wie ein Vogel“ — lacht ihn aus und geht behände eurer Wege.

Die einzige Zeit, in der wir uns gerne von Gewohntem trennen, ist die Jugend, wenn wir den Tod noch nicht erkannt haben. Mit großem Hallo verlassen wir unsere Eltern, die Schule, die heimatliche Umgebung, die Freunde, um in ein Leben aufzubrechen, das uns unendlich erscheint und von uns selber gestaltbar. Niedliche, pfeifende Jugendliche sieht man leichtfüßig mit ihren Bündeln auf dem Rücken über Auen springen und denkt sich mit der überlegenen Starrheit des Alters: „Warte nur, bald holt das Leben auch dich“.

 

 

 

Sibylle Berg (Weimar, 2 juni 1962)

 

 

 

 

De Canadese schrijfster Carol Shields werd op 2 juni 1935 in Oak Park, Chicago, geboren als Carol Warner. Zie ook mijn blog van 2 juni 2009 en ook mijn blog van 2 juni 2010

 

Uit: Unless

 

“It happens that I am going through a period of great unhappiness and loss just now. All my life I've heard people speak of finding themselves in acute pain, bankrupt in spirit and body, but I've never understood what they meant. To lose. To have lost. I believed these visitations of darkness lasted only a few minutes or hours and that these saddened people, in between bouts, were occupied, as we all were, with the useful monotony of happiness. But happiness is not what I thought. Happiness is the lucky pane of glass you carry in your head. It takes all your cunning just to hang on to it, and once it's smashed you have to move into a different sort of life.
In my new life--the summer of the year 2000--I am attempting to "count my blessings." Everyone I know advises me to take up this repellent strategy, as though they really believe a dramatic loss can be replaced by the renewed appreciation of all one has been given. I have a husband, Tom, who loves me and is faithful to me and is very decent looking as well, tallish, thin, and losing his hair nicely. We live in a house with a paid-up mortgage, and our house is set in the prosperous rolling hills of Ontario, only an hour's drive north of Toronto. Two of our three daughters, Natalie, fifteen, and Christine, sixteen, live at home. They are intelligent and lively and attractive and loving, though they too have shared in the loss, as has Tom.
And I have my writing.
"You have your writing!" friends say. A murmuring chorus: But you have your writing, Reta. No one is crude enough to suggest that my sorrow will eventually become material for my writing, but probably they think it.“

 

 

Carol Shields (Chicago, 2 juni 1935 – 16 juli 2003)

 

 

 

 

De Spaanse schrijver Max Aub werd geboren op 2 juni 1903 in Parijs. Zie ook mijn blog van 2 juni 2007 en ook mijn blog van 2 juni 2008 en ook mijn blog van 2 juni 2009 en ook mijn blog van 2 juni 2010

 

Uit:  Le labyrinthe magique Campo cerrado

 

« On est révolutionnaires ou réactionnaires, le reste c’est des bêtises, des combines ou du temps perdu. Le libéralisme ? Allons ! Ou alors, ce qui est important pour toi c’est le régime démocratique. Une pourriture ! […] Mais si tu te places réellement face à ta raison et à ta mémoire, tu ne peux qu’être révolutionnaire, et surtout pas un homme de gauche. Un homme de gauche sent toujours mauvais, ça sent le caca. L’important c’est l’homme, et l’univers peut aller se faire voir. Ou tu acceptes l’ordre actuel des choses, ou tu te ranges du côté de l’homme nu. Le reste, demander que les choses s’arrangent peu à peu : c’est une honte et une lâcheté. »

(…)

 

« Suis-je un anarchiste, se demandait-il et, pas très sûr de lui, il était tenté de répondre par la négative. Il lui semblait présomptueux d’exprimer ses dissensions, surtout qu’il n’avait que des doutes à mettre en avant. "Les Doutes engendrent des calamités. Je ne peux m’empêcher de douter. Je suis une calamité" ».

 

 

 

Max Aub (2 juni 1903 – 22 juli 1972)



Zie voor nog meer schrijvers van de 2e juni ook mijn vorige blog van vandaag

De Amerikaanse schrijfster Dorothy West werd geboren op 2 juni 1907 in Boston. Zie ook mijn blog van 2 juni 2007 en en ook mijn blog van 2 juni 2009 en ook mijn blog van 2 juni 2010

 

Uit: Mammy

 

„The young Negro welfare investigator, carrying her briefcase, entered the ornate foyer of the Central Park West apartment house. She was making a collateral call. Earlier in the day she had visited an aging colored woman in a rented room in Harlem. Investigation had proved that the woman was not quite old enough for Old Age Assistance, and yet no longer young enough to be classified as employable. Nothing, therefore, stood in the way of her eligibility for relief. Hers was a clear case of need. This collateral call on her former employer was merely routine.

The investigator walked toward the elevator, close on the heels of a well-dressed woman with a dog. She felt shy. Most of her collaterals were to housewives in the Bronx or supervisors of maintenance workers in office buildings. Such calls were never embarrassing. A moment ago as she neared the doorway, the doorman had regarded her intently. The service entrance was plainly to her left, and she was walking past it. He had been on the point of approaching when a tenant emerged and dispatched him for a taxi. He had stood for a moment torn between his immediate duty and his sense of outrage. Then he had gone away dolefully, blowing his whistle.

The woman with the dog reached the elevator just as the door

slid open. The dog bounded in, and the elevator boy bent and roughhoused with him. The boy's agreeable face was black, and the investigator felt a flood of relief.

The woman entered the elevator and smilingly faced front. Instantly the smile left her face, and her eyes hardened. The boy straightened, faced front, too, and gaped in surprise. Quickly he glanced at the set face of his passenger.

"Service entrance's outside," he said sullenly.

The investigator said steadily, "I am not employed here. I am here to see Mrs. Coleman on business."

"If you're here on an errand or somethin' like that," he argued doggedly, "you still got to use the service entrance."

 

 

 

Dorothy West (2 juni 1907 – 16 augustus 1998)

 

 

 

 

 

De Engels romanschrijver en dichter Thomas Hardy werd op 2 juni 1840 geboren in Higher Bockhampton, bij Dorchester. Zie ook mijn blog van 2 juni 2010 en eveneens alle tags voor Thomas Hardy op dit blog.

 

At The Railway Station, Upways

 

'There is not much that I can do,

For I've no money that's quite my own!'

Spoke up the pitying child--

A little boy with a violin

At the station before the train came in,--

'But I can play my fiddle to you,

And a nice one 'tis, and good in tone!'

 

The man in the handcuffs smiled;

The constable looked, and he smiled too,

As the fiddle began to twang;

And the man in the handcuffs suddenly sang

With grimful glee:

'This life so free

Is the thing for me!'

And the constable smiled, and said no word,

As if unconscious of what he heard;

And so they went on till the train came in--

The convict, and boy with the violin.

 

 

 

In A Museum

 

Here's the mould of a musical bird long passed from light,

Which over the earth before man came was winging;

There's a contralto voice I heard last night,

That lodges with me still in its sweet singing.

 

II

 

Such a dream is Time that the coo of this ancient bird

Has perished not, but is blent, or will be blending

Mid visionless wilds of space with the voice that I heard,

In the full-fuged song of the universe unending.

 

 

 

Thomas Hardy (2 juni 1840 – 11 januari 1928)

Portret door  Reginald Eves, 1923

 

 

 

De Franse schrijver Donatien Alphonse François, Markies de Sade,  werd geboren op 2 juni 1740 in Parijs. Zie ook mijn blog van 2 juni 2010 en eveneens alle tags voor Markies de Sade op dit blog.

 

Uit: Juliette oder Die Wonnen des Lasters (Vertaald door Stefan Zweifel en Michael Pfister)

 

»Vorwärts! Zum Teufel!« schrie der Herzog, weg mit aller Schonung und damit ließ er ohne anzuhalten mit voller Kraft mehr als zweihundert Rutenstreiche auf meine beiden Arschbacken niedersausen. Während er auf diese Weise arbeitete, kniete sich der Diener vor ihm hin und strengte sich an, dem Unmenschen durch Lutschen am Schwanze, das Gift auszusaugen, das ihn so bösartig machte; endlich schrie der Herzog mit Aufgebot seiner ganzen Lungenkraft: »Ah! Das Saumensch ... die Hure ... ah! wie verabscheue ich das Weibsgezeug, oh könnte ich das ganze Gezücht mit Rutenhieben ausrotten ... Sie blutet ... endlich, endlich Blut... ah! zum Henker, sie blutet... sauge zu, Lubin, sauge zu ... ich bin glücklich, ich sehe Blut«; hierauf näherte er seinen Mund meinem Arsch und leckte das Blut, das er mit solcher Wonne fließen sieht, sorgfältig auf. Dann fuhr er fort:
»Wie Du siehst, Lubin, will mir der Schwanz noch immer nicht stehen, darum werde ich zuhauen, bis er steht, bis ich abprotze; ei was, das Hurenmensch ist ja jung, das wird's schon aushalten«. Das blutige Schauspiel beginnt von neuem, nur ändert sich diesmal die Szene, denn Lubin lutscht nicht mehr, sondern er gibt mit einem tüchtigen Ochsenziemer die Hiebe, die sein Herr mir versetzt, diesem hundertfach wieder. -- Ich bin mit Blut bedeckt, es läuft mir an den Schenkeln herab, das Piedestal rötet sich; von den Dornen, von den Hieben zerfleischt, wusste ich nicht, welcher Teil meines Körpers mich am meisten schmerzte.”

 

Markies De Sade (2 juni 1740  –  2 december 1814)

Portret door H. Biberstein in ''L'Œuvre du marquis de Sade'', 1912

 

 

 

 

De Deense schrijver Karl Adolph Gjellerup werd geboren op 2 juni 1857 in Roholte. Zie ook mijn blog van 2 juni 2007 en en ook mijn blog van 2 juni 2009 en ook mijn blog van 2 juni 2010

 

Uit: Seit ich zuerst sie sah (Vertaald door Margarete Böttger)

 

„Das Semester am Polytechnikum war ziemlich anstrengend gewesen, und es begann in Dresden unleidlich heiß zu werden. Außerdem wohnte ich in einer der kleineren Straßen der Altstadt, die zwar reinlich und nett, aber nicht besonders luftig sind. Oft überkam mich ein verzehrendes Heimweh nach dem dänischen Sund. Wie schön auch die Abende an der Elbe waren, sie brachten doch nur geringe Abkühlung, und wenn man sich zwischen neun und zehn Uhr auf die Brühische Terrasse hinaufschleppte, um dort Luft zu schnappen, zeigte das Thermometer noch seine 25-26 Grad Reaumur. Dies war insofern tröstlich, als es einem ein unbestreitbares Recht zum Schwitzen gab und es verzeihlich erscheinen ließ, -wenn man eine Portion Eis vor dem kleinen Cafe Torniamenti genoß, wo es sich so angenehm zwischen den Säulen sitzen ließ, während man Bruchstücken des Konzertes vom »Wienergarten« jenseits des Flusses lauschte.

An einem solchen Abend faßte ich den kühnen Entschluß, die nahe bevorstehenden Som-merferien irgendwo in den Bergen zuzubringen. Mir selbst wenigstens kam dieser Entschluß ziemlich dreist vor, da ich sowohl genötigt als gewohnt war, mich einzuschränken. Am meisten lockte mich die Sächsische Schweiz, und noch war der letzte Eisrest mir kaum im Munde zerschmolzen, als ich mich schon für das kleine Rathen entschieden hatte.“

 

 

 

Karl Gjellerup (2 juni 1857 – 11 oktober 1919)

 

 

 

 

De Engelse schrijfster Barbara Pym werd geboren op 2 juni 1913 in Oswestry, Shropshire. Zie ook mijn blog van 2 juni 2007 en en ook mijn blog van 2 juni 2009 en ook mijn blog van 2 juni 2010

 

Uit: Jane and Prudence

 

„Then she realised that it was of course Harvest Festival or Thanksgiving, and the ladies had come to decorate the church. She slipped quietly away behind their backs and found herself in the porch surrounded by fruit, vegetables and flowers.

‘Who was that?’ asked Miss Doggett, the lady in purple, who was elderly with a commanding manner.

‘I think it was the new vicar’s wife,’ said Jessie Morrow, her companion, in an offhand way. ‘It looked like her, I thought.’

‘But why was I not told?’ Miss Doggett raised her voice.

‘What must she have thought of us not even saying good morning?’

Mrs Crampton and Mrs Mayhew stood with their dahlias, expressions of dismay on their faces.

‘She will surely want to help with the decorating,’ said Mrs Crampton, a tall woman with what is thought to be an English type of face, fresh colouring, blue-grey eyes and

rather prominent teeth.

‘I wonder she didn’t introduce herself,’ said Mrs Mayhew, who looked very much like Mrs Crampton. ‘Mrs Pritchard wouldn’t have been so backward, would she? Of course, I did recognise her myself, but I was so surprised at her walking away like that that I couldn’t even say good morning.’

Miss Doggett went out into the porch. ‘Why, she is in the churchyard walking about among the tombs,’ she exclaimed. ‘That long grass must be very wet – I wonder if she is wearing galoshes?’

‘Shall I go and see?’ asked Miss Morrow seriously.“

 

 

Barbara Pym (2 juni 1913 – 11 januari 1980)

Oswestry

De Nederlandse sportjournalist en schrijver Jean Nelissen werd geboren in Geleen op 2 juni 1936.

Hij was jarenlang chef sport bij dagblad De Limburger maar werd vooral bekend als wielerverslaggever bij Studio Sport. De Neel, zoals zijn collega Mart Smeets hem steevast aanduidde, was een van de bekendste wielercommentatoren en -verslaggevers van Nederland. Hij was befaamd om zijn encyclopedische kennis van de wielergeschiedenis. Nelissen schreef 23 boeken, waaronder De bijbel van de Tour de France, waarin onder andere alle uitslagen uit de Tourgeschiedenis staan vermeld. Tot en met 2007 verscheen hij nog op televisie als onderdeel van het programma De Avondetappe.

 

Uit: De 100 Beste Wielrenners Van De Wereld

 

“MERCKX, Eddy BEL 'Baron' Eddy verpulverde alle records. Elf grote ronden gewonnen, vier wereldtitels behaald, in 32 klassiekers gezegevierd, een werelduurrecord gevestigd, 133 etappes in diverse ronden gewonnen, in totaal 445 zeges behaald als prof, 183 keer leider geweest in een grote ronde, Eddy Merckx heeft álle records verpulverd. Zijn erelijst is uniek en nimmer overtroffen. Hij tilde het kleine België naar het niveau van een grote sportnatie. Drie keer werd hij gekozen als de beste sportman van de wereld. Ondanks Mohammed Ali en Pele. Geen wonder dat de koning hem in de adelstand verhief 'Baron' Merckx, door Jacques Goddet'Le Géant'en 'De Kannibaal' genoemd, was in alle disciplines onstuitbaar In de bergen domineerde hij de klimmers, in vlakke tijdritten en ook in klimtijdritten de specialisten in het solorijden, hij sprintte met succes tegen de snelste renners van het peloton, hij was een specialist in het afdalen en hij kon ook nog met de beste pistiers duelleren op de wielerbanen, waardoor hij zeventien zesdaagsen op zijn naam schreef De meeste kampioenen hadden toch ook enige beperkingen. Fausto Coppi en Gino Bartali waren matige sprinters, Bartali was bovendien geen specialist in het tijdrijden, Jacques Anquetil was geen sterke klimmer. In feite benadert Bernard Hinault de veelzijdigheid van Eddy Merckx nog het meest.

Want ook Hinault kon tegen de beste specialisten klimmen, afdalen, tijdrijden en sprinten. Hinault verscheen echter zelden op de wielerbaan. Hij ploegde 's-winters liever als crosser door de velden. Eddy Merckx domineerde zijn generatie, zoals nooit tevoren iemand had gekund. Hij werd gedreven door een onblusbare ambitie. Of het nu de Tour de France, Milaan-San Remo, een etappe in Parijs-Nice of een onbelangrijk criterium rond de kerktoren was, hij wilde altijd winnen.”

 

 

 

Jean Nelissen (2 juni 1936 - 1 september 2010)

De Franse schrijver en journalist Patrick Besson werd geboren op 1 juni 1956 in Montreuil. Zie ook mijn blog van 1 juni 2007 en ook mijn blog van 1 juni 2008 en ook mijn blog van 1 juni 2009.

 

Uit: Le deuxième couteau

 

“Gaston Cooper avait une quarantaine d'années. De père américain et de mère française, il était bilingue. Il avait commencé dans l'édition comme lecteur et traducteur. Il lui arrivait aussi de donner des articles littéraires au Paris-Métro. Un héritage lui permit, en 1977, de fonder sa propre maison d'édition, et le succès espéré mais tout de même inattendu, en été 1978, d'un roman-reportage traduit de l'américain lui permit de la garder. En automne de la même année, il engagea Jérôme Bernotte.

Au bout du couloir, dans un cagibi qui tenait lieu de bureau à l'attachée de presse, Cooper, debout, feuilletait un journal. Il portait un costume rose, des mocassins noirs. Il tourna la tête vers Bernotte.

- Alors, ce déjeuner ? demanda-t-il aussitôt.

" Il ne sait rien ", pensa Bernotte. Il se demanda comment c'était possible, puis se souvint que Cooper lui avait dit qu'il mangeait sur les Champs-Elysées en compagnie d'une de ses lectrices qui était également mannequin, assistante de production et sans doute bien d'autres choses encore. Bernotte l'avait aperçue plusieurs fois, rue des Saints-Pères. C'était une grande blonde au regard glacé et dont le visage dans sa perfection exprimait une sorte de haine concentrée contre le monde.

- Il s'est passé une chose épouvantable, dit Bernotte.

- Elle ne veut plus signer ?

Bernotte secoua la tête. La porte de l'appartement s'ouvrit dans son dos et il reconnut Pauline, l'attachée de presse, à son parfum, quelque chose de fort et de poivré qui lui donnait toujours un peu la nausée quand il s'approchait de trop près trop longtemps“.

 

 

 

Patrick Besson (Montreuil, 1 juni 1956)

 

 

 

 

De Engelse dichter en schrijver John Edward Masefield werd geboren op 1 juni 1878 in Ledbury, in Herefordshire. Zie ook mijn blog van 1 juni 2010 en eveneens alle tags voor John Masefield op dit blog.

 

 

Night Is On The Downland

 

Night is on the downland, on the lonely moorland,
On the hills where the wind goes over sheep-bitten turf,
Where the bent grass beats upon the unplowed poorland
And the pine-woods roar like the surf.

Here the Roman lived on the wind-barren lonely,
Dark now and haunted by the moorland fowl;
None comes here now but the peewit only,
And moth-like death in the owl.

Beauty was here in on this beetle-droning downland;
The thought of a Caesar in the purple came
From the palace by the Tiber in the Roman townland
To this wind-swept hill with no name.

Lonely Beauty came here and was here in sadness,
Brave as a thought on the frontier of the mind,
In the camp of the wild upon the march of madness,
The bright-eyed Queen of the Blind.

Now where Beauty was are the wind-withered gorses,
Moaning like old men in the hill-wind's blast;
The flying sky is dark with running horses,
And the night is full of the past.

 

 

 

 

John Edward Masefield (1 juni 1878 – 12 mei 1967)

 

 

 

 

 

De Oostenrijkse schrijver Ferdinand Raimund werd geboren op 1 juni 1790 in Wenen. Zie ook mijn blog van 1 juni 2010 en eveneens alle tags voor Ferdinand Raimund op dit blog.

 

Uit: Der Verschwender

 

“Erster Auftritt

 

Vorsaal in Flottwells Schloß.  Mit Mittel- und vier Seitentüren, vorne ein Fenster.  Dienerschaft in reichen Livreen ist im Saale beschäftigt.  Einige tragen auf silbernen Tassen Kaffee, Tee, Champagner, ausgebürstete Kleider nach den Gemächern der Gäste. Fritz und Johann ordnen an.  Ein paar Jäger putzen Gewehre.

 

Chor.

Hurtig!  Hurtig!  Macht doch weiter!

Holt Champagner!  Kaffee!  Rum!

Bringt den Gästen ihre Kleider,

Tummelt euch ein wenig um.

Alles sei hier vornehm, groß

In des reichen Flottwells Schloß.

(Im Hofe ertönen Jagdhörner.  Alle ab bis auf Fritz und Johann,

welche ans Fenster treten.)

Fritz.  Ja blast nur zu!  Da könnt ihr noch lange blasen.  Die

Herrschaften sind erst aufgestanden.  Heute wird es eine späte

Jagd geben.

Johann.  Das Spiel hat ja bis zwei Uhr gedauert.

Fritz.  Ja wenn sie nach dem Souper zu spielen anfangen!  Da ist

kein Ende.

Johann (lachend).  Aber heute Nacht haben sie den Herrn schön gerupft.“

 

 

 

 

Ferdinand Raimund (1 juni 1790 - 5 september 1836) 

Portret door Friedrich Remdé, rond 1832

 

 

 

 

De Duitse schrijver, essayist, journalist, biograaf en uitgever Peter de Mendelssohn werd op 1 juni 1908 in München. Zie ook mijn blog van 1 juni 2010 en eveneens alle tags voor Peter de Mendelssohn op dit blog.

 

Uit: Der Zauberer. Das Leben des deutschen Schriftstellers Thomas Mann

 

“"Hier ist Gelegenheit, auf eines der frühesten Bücher über Thomas Mann aufmerksam zu machen. Franz Leppmann hat in seiner 1916 erschienenen Studie diese drei Varianten des Verfalls des gesunden bürgerlichen Erbgutes [in 'Buddenbrooks'] bei aller Kürze einfühlsamer und treffender als manch späterer Interpret gegeneinander abgegrenzt [...] Leppmann erspürt, ohne den Namen zu nennen, soweit wir sehen, als erster den Zusammenhang mit dem, was er die 'innere Erfahrung Manns' nennt, den Zusammenhang mit Heinrich und den ihm innewohnenden Gegensatz, der sich schon bald nach dem Erscheinen von 'Buddenbrooks' immer stärker zu profilieren beginnt, bis er um die Zeit, da Leppmanns Studie erscheint, zum offenen Konflikt wird."

 

 

 

Peter de Mendelssohn (1 juni 1908 – 10 augustus 1982) 




Zie voor nog meer schrijvers van de 1e juni ook mijn vorige blog van vandaag

De Australische schrijfster Colleen McCullough werd geboren op 1 juni 1937 in Wellington. Zie ook mijn blog van 1 juni 2010 en eveneens alle tags voor Colleen McCullough op dit blog.

 

Uit: The Thorn Birds

 

„Hughie noticed the joint in the doll's wrist, and whistled. "Hey, Jack, look! It can move its hand!"

"Where? Let's see."

"No!" Meggie hugged the doll close again, tears forming. "No, you'll break herl Oh, Jack, don't take her away-you'll break her!"

"Pooh!" His dirty brown hands locked about her wrists, closing tightly. "Want a Chinese bum? And don't be such a crybaby, or I'll tell Bob." He squeezed her skin in opposite directions until it stretched whitely, as Hughie got hold of the doll's skirts and pulled. "Gimme, or I'll do it really hard!"

"Nol Don't, Jack, please don'tl You'll break her, I know you will! Oh, please leave her alone! Don't take her, please!" In spite of the cruel grip on her wrists she clung to the doll, sobbing and kicking.

"Got it" Hughie whooped, as the doll slid under Meggie's crossed forearms.

Jack and Hughie found her just as fascinating as Meggie had; off came the dress, the petticoats and long, frilly drawers. Agnes lay naked while the boys pushed and pulled at her, forcing one foot round the back of her head, making her look down her spine, every possible contortion they could think of. They took no notice of Meggie as she stood crying; it did not occur to her to seek help, for in the Cleary family those who could not fight their own battles got scant aid or sympathy, and that went for girls, too.

 

 

 

Scene uit de tv-serie met Richard Chamberlain en Rachel Ward, 1983

 

 

She clasped the doll against her chest and shook her head. "No, she's mine! I got her for my birthday!"

"Show us, go on! We just want to have a look."

Pride and joy won out. She held the doll so her brothers could see. "Look, isn't she beautiful? Her name is Agnes."

"Agnes? Agnes?" Jack gagged realistically. "What a soppy name! Why don't you call her Margaret or Betty?"

"Because she's Agnes!"

Hughie noticed the joint in the doll's wrist, and whistled. "Hey, Jack, look! It can move its hand!"

"Where? Let's see."

 

 

 

Colleen McCullough (Wellington, 1 juni 1937)

 

 

 

 

De Argentijnse schrijver Macedonio Fernández werd geboren op 1 juni 1874 in Buenos Aires. Zie ook mijn blog van 1 juni 2009 en ook mijn blog van 1 juni 2010.

Uit: From The Museum of Eterna’s Novel (Vertaald door Margaret Schwartz)

 

„The old posterity, with all the time it took to think about it, consecrated a multitude of nonentities as glorious artists; there’s more equity and common sense in today’s reporter: vacuous solemnity and moralisms were posterity’s cheap and effective bribe, born until yesterday. I will look, trusting, for posterity’s universal judgment of my novel in the 30th of September 1929 edition of Critique and Reason, the day the novel will appear, a date which could not have been postponed, since all the postponements had already been used up in promises, with the most literary postponements having been used for prologues.

For the consecrated future literati that does not believe in, nor is able to estimate, posterity beyond each day’s night, it won’t make sense for authors to feel a sense of urgency to write promptly for a prompt posterior judgment: with the speeds that posterity can reach today, the artist will outlive his posterity and will know the next day whether he should or should not write better, or if he has already written so well that he should content himself by contemplating the perfection of his writing. Or if he has no literary accolades left to seek, other than the one that’s most difficult to find—the reader’s. The actual ease of writing makes the legible scarce, and it has reached the point of superseding the injurious necessity of having readers in the first place: writing is for the fruition of art and at best is for knowing the critic’s opinion. In all sincerity, this change is lovely; it’s art for art’s sake and art for the critics’ sake, which is art for art’s sake all over again.“

 

 

Macedonio Fernández (1 juni 1874 – 10 februari 1952) 

 

 

 

Onafhankelijk van geboortedata:

  

  

De Nederlandse dichter Dennis Gaens werd geboren in Susteren in 1982. Zie ook mijn blog van 1 juni 2009 en ook mijn blog van 1 juni 2010.

 

 

Çetin

 

Ik ben geen vluchteling; ik ben een bouwer en mijn broers vertelden mij dat de grond hier goed was. Muharrem en Metin werkten in de put, maar toen er in de put geen werk meer was, brachten ze shoarma naar de buitenstad. Daarna haalden ze mij naar Nijmegen. Dat is bouwen.

Er waren dagen waarop ik moest bepalen: ga ik eten of toch maar slapen?

Ik kom uit een land waar je geen garanties hebt behalve je twee handen en wat daar verder aan vastzit – zolang dat lichaam het uithoudt moet je gaan. Hier deden we niet anders; wij drieën draaiden zaken, maakten het steeds later en nu is alles anders hier. Het draait, dag en nacht door.

Toen zeiden ze: ‘Je bent klaar, boven zeggen ze dat je weg moet.’
Ik vroeg: ‘Wie is boven?’

Want beneden willen ze dat ik blijf. Zoiets noem je een fundament. Eigenlijk is alles bouwen of breken en wat ik wil is bouwen, dingen zoals rust.

 

 

 

Dennis Gaens (Susteren, 1982)  

 

 

 

 

De Nederlandse dichter Daan Doesborgh werd geboren in 1988 in Steyl. Van 2006 tot 2011 was Doesborgh stadsdichter van Venlo. Hij won prijzen op slams in Düsseldorf, Amsterdam, Eindhoven, Tilburg, Utrecht en Groningen, en werd in 2009 derde op het Nederlands Kampioenschap. Zijn carrière als slammer werd bekroond in 2010, toen hij datzelfde NK won. In 2008 publiceerde Doesborgh de bundel 'De Reeds Beweende Liefdes van Daan Doesborgh', die verscheen bij Literair Station Venlo. In 2010 verscheen bij uitgeverij De Contrabas zijn tweede bundel, 'De Venus Suikerspin'.

 

 

De dronkaard
Bukowski en ik

Na verloop van tijd
Toen de fles al geen effect meer had
Hij voelde dat zijn lichaam stierf
Is hij poëzie gaan schrijven

Zijn blaas hield niets meer binnen
Zijn maag stak
Zijn lever stak
Zijn nieren staken

Hij schreef over
de wereld rond zijn baard
Schreef een week over haar
Een jaar over zijn vader
Over zijn moeder schreef hij niet

Zijn vulpen raakte leeg
Zijn lichaam staakte vaker
Zijn baard begon te zwijgen
Zijn vulpen raakte leeg   

Tot men hem vond
op de grond met alle gedichten
door zijn laatste pis onleesbaar gemaakt

 

 

 

Daan Doesborgh (Steyl, 1988)

In Memoriam Hans Keilson

 

 

De Duits-Nederlandse schrijver en psychoanalyticus Hans Keilson is gisteren op 101-jarige leeftijd overleden in een ziekenhuis in Hilversum. Keilson werd op 12 december 1909 geboren in het Duitse Freienwalde. Zie ook mijn blog van 12 december 2010.

 

Uit: Daar staat mijn huis

 

„Moeder had veel lekkere recepten om asperges te bereiden: met eieren, ham, bruine boter of bij rosbief. (We aten thuis weliswaar ham, maar voor de rest geen varkensvlees.) In de eerste jaren van hun huwelijk leidden mijn ouders een orthodoxe huishouding, melk- en vleesproducten werden strikt van elkaar gescheiden gehouden, zoals de rituele spijswetten voorschrijven. Dat ze die levensstijl vervolgens opgaven, kwam volgens mijn ouders doordat die in de provinciestad moeilijk vol te houden was. Soms, als hij in Berlijn inkopen was gaan doen, bracht mijn vader bij wijze van troost koosjere vleeswaren mee naar Freienwalde.

Door de jaren heen werd ik mij, eerst in het religieuze domein, niet alleen van de andere levensstijl van ons Joden bewust, maar ook van de zo onvergelijkbaar geringe grootte van onze gemeenschap. ‘Onze kille’ – het Hebreeuwse woord kehilla omschreef de religieuze tempelgroep die zich op onze feestdagen in de onopvallende synagoge in de Fischerstrasse verzamelde, een buurt met kleine huurhuizen van slechts één verdieping waarin arbeiders woonden – ‘onze kille is klein,’ zei mijn moeder. Mijn vader knikte instemmend. Op de grote feestdagen sloot hij zijn zaak en ging in een zwart kostuum met hogehoed naar de eredienst. Maar zijn Joodse opvoeding was vergeleken met die van moeder minimaal. Hij kon slechts met moeite de Hebreeuwse teksten lezen van de gebeden die opgezegd moesten worden. Moeder fluisterde hem vaak de woorden in.“

 

 

 

 

Hans Keilson (12 december 1909 – 31 mei 2011)