De Duitse dichter en schrijver Ror Wolf (pseudoniem van Raoul Tranchirer) werd geboren op 29 juni 1932 in Saalfeld/Saale. Zie ook mijn blog van 29 juni 2007 en ook mijn blog van 29 juni 2008 en ook mijn blog van 29 juni 2009 en ook mijn blog van 29 juni 2010.

 

Uit: Zwei oder drei Jahre später

 

Vorgänge im Gebirge

 

Ein Mann, ein Geiger, ein unbekannter Geiger, dessen Name mir beim besten Willen nicht einfallen will, sagte, als man ihn in einem Wirtshaus in Gletsch bat, ein wenig zu geigen, daß er seine Geige vergessen oder vielmehr verloren habe. Er glaube, er habe sie in Lax verloren, auf seinem Weg ins Gebirge, auf dem der Schnee derart dick den Boden bedeckte, daß er gar nicht gespürt habe, wie sie hinabgefallen sei, sie sei ohne Geräusche hinabgefallen, er habe dieses Hinabfallen gar nicht bemerkt. Er sei an diesem Abend noch in ein Wirtshaus gegangen, wo man ihn aufgefordert habe, ein wenig zu geigen, und habe erst in diesem Moment entdeckt, daß er gar keine Geige mehr hatte. Vor allem deshalb sei er ein unbekannter Geiger geblieben, und zwar sein Leben lang.

 

 

Wetterverhältnisse

 

Es schneit, dann fällt der Regen nieder,
Dann schneit es, regnet es und schneit,
Dann regnet es die ganze Zeit,
Es regnet und dann schneit es wieder.

 

 

 

Ror Wolf (Saalfeld/Saale, 29 juni 1932)

 

 

 

 

De Servische dichter Vasko Popa werd geboren in Grebenac op 29 juni 1922. Zie ook mijn blog van 29 juni 2007 en ook mijn blog van 29 juni 2008 en ook mijn blog van 29 juni 2009 en ook mijn blog van 29 juni 2010.
 

 

A Forgetful Number

 

Once upon a time there was a number

Pure and round like the sun

But alone very much alone

 

It began to reckon with itself

 

It divided multiplied itself

It subtracted added itself

And remained always alone

 

It stopped reckoning with itself

And shut itself up in its round

And sunny purity

 

Outside were left the fiery

Traces of its reckoning

 

They began to chase each other through the dark

To divide when they should have multiplied themselves

To subtract when they should have added themselves

 

That's what happens in the dark

 

And there was no one to ask it

To stop the traces

And to rub them out.

 

 

 

 

Far Within Us 2

 

Look here's that uninvited

Alien presence look it's here

 

A shudder on the ocean of tea in the cup

Rust taking hold

On the edges of our laughter

A snake coiled in the depths of the mirror

 

Will I be able to hide you

From your face in mine

 

Look it's the third shadow

On our imagined walk

Unexpected abyss

Between our words

Hoofs clattering

Below the vaults of our palates

 

Will I be able

On this unrest-field

To raise you a tent of my hands

 

 

 

Give Me Back My Rags

 

Just come to my mind

My thoughts will scratch out your face

 

Just come into my sight

My eyes will start snarling at you

 

Just open your mouth

My silence will smash your jaws

 

Just remind me of you

My remembering will paw up the ground under your feet

 

That's what it's come to between us

 

 

Vertaald door Anne Pennington

 

 

 

Vasko Popa (29 juni 1922 – 5 januari 1991)

 

 

 

 

 

De Italiaanse journaliste en schrijfster Oriana Fallaci werd geboren in Florence op 29 juni 1929. Zie ook mijn blog van 29 juni 2007 en ook mijn blog van 29 juni 2008 en ook mijn blog van 29 juni 2009 en ook mijn blog van 29 juni 2010.
 

Uit: Inshallah

 

"Maybe he couldn't bear the dejection of having proved a fact that even newborns divine, the invincibility of death, and out of consistency he surrendered to it before his time. Or maybe he concluded that, besides constituting the inevitable goal of every thing and every creature, Death is a relief: a repose. And out of impatience, or out of exhaustion, he ran up to it. Could I imitate him? Well, though I can't deny that sometimes Death offers repose or relief, though what we think and desire today doesn't usually correspond to what we'll think or desire tomorrow because every tomorrow is a trap of ugly surprises, my answer is no. I don't think I could run up to Death for impatience or exhaustion. Unless... No, no... I'll never yield, I'll never bend, to its invincibility. I'm too certain that Life is the measure of all, the mainspring of all, the goal of all. And I hate Death too much. I hate it as much as I hate solitude, suffering, pain and the word goodbye.."

 

 

 

Oriana Fallaci (29 juni 1929 - 15 september 2006)

 

 

 

 

De Italiaanse dichter en schrijver Giacomo Leopardi werd geboren in Recanati op 29 juni 1798. Zie ook mijn blog van 29 juni 2007 en ook mijn blog van 29 juni 2008 en ook mijn blog van 29 juni 2009 en ook mijn blog van 29 juni 2010.
 

 

The Village Saturday Night

 

The damsel from the field returns,

The sun is sinking in the west;

Her bundle on her head she sets,

And in her hand she bears

A bunch of roses and of violets.

To-morrow is a holiday,

And she, as usual, must them wear

Upon her bodice, in her hair.

The old crone sits among her mates,

Upon the stairs, and spins;

And, looking at the fading light,

Of good old-fashioned times she prates,

When she, too, dressed for holidays,

And with light heart, and limb as light,

Would dance at night

With the companions of her merry days.

The twilight shades around us close,

The sky to deepest blue is turned;

From hills and roofs the shadows fall,

And the new moon her face of silver shows.

And now the cheerful bell

Proclaims the coming festival.

By its familiar voice

How every heart is cheered!

The children all in troops,

Around the little square

Go, leaping here and there,

And make a joyful sound.

Meanwhile the ploughman, whistling, returns

Unto his humble nest,

And thinks with pleasure of his day of rest.

 

Then, when all other lights are out,

And all is silent round,

The hammer's stroke we hear,

We hear the saw of carpenter,

Who with closed doors his vigil keeps,

Toils o'er his lamp and strives so hard,

His work to finish ere the dawn appear.

 

The dearest day of all the week

Is this, of hope and joy so full;

To-morrow, sad and dull,

The hours will bring, for each must in his thought

His customary task-work seek.

 

Thou little, sportive boy,

This blooming age of thine

Is like to-day, so full of joy;

And is the day, indeed,

That must the sabbath of thy life precede.

 

Enjoy, it, then, my darling child,

Nor speed the flying hours!

I say to thee no more:

Alas, in this sad world of ours,

How far exceeds the holiday,

The day that goes before!

 

 

 

Vertaald door Frederick Townsend

 

 

 

Giacomo Leopardi (29 juni 1798 - 14 juni 1837)

Portret door A. Ferrazzi, rond 1820

 

 

 

 

De Franse schrijver Antoine de Saint-Exupéry werd geboren op 29 juni 1900 in Saint-Maurice-de-Rémens. Zie ook mijn blog van 29 juni 2010 en eveneens alle tags voor Antoine de Saint-Exupéry op dit blog.

 

Uit: Le Petit Prince

 

“”IL y a six ans, j'avais une panne dans le désert du Sahara. Quelque chose s'était cassé dans mon moteur. et comme je n'avais avec moi ni mécanicien, ni passagers, je me préparai à essayer de réussir , tout seul, une réparation difficile. C'était pour moi une question de vie ou de mort. J'avais à peine de l'eau à boire pour huit jours

Le premier soir je me suis donc endormi sur le sable à mille milles de toutes les terres habitées. J'étais plus isolé qu'un naufragé sur un radeau au milieu de l'océan. Alors vous imaginez ma surprise, au lever du jour, quand une drôle de petite voix m'a réveillé. Elle disait:

- S'il te plaît... dessine-moi un mouton!

J'ai sauté sur mes pieds comme si j'avais été frappé par la foudre. J'ai bien frotté les yeux. J'ai bien regardé. Et j'ai vu un petit bonhomme tout à fait extraordinaire qui me considérait gravement.

Mais mon dessin, bien sûr, est beaucoup moins ravissant que le modèle. Ce n'est pas ma faute. J'avais été découragé dans ma carrière de peintre par les grandes personnes, à l'âge de six ans, et je n'avais rien appris à dessiner, sauf les boas fermés et les boas ouverts”

.

 

 

Antoine de Saint-Exupéry (29 juni 1900 - 31 juli 1944)

 

 

 

 

De Vlaamse schrijver Anton "Tony" Bergmann werd geboren te Lier op 29 juni 1835. Zie ook mijn blog van 29 juni 2007 en ook mijn blog van 29 juni 2009 en ook mijn blog van 29 juni 2010.

 

Uit: Brigitte

 

“BIJ DEN WATERVAL.

Giessbach is de vermaardste waterval van Zwitserland.

De Rijnval is grootschar, — de Staubbach hooger, — de Reichenbach woester ; nergens is het

tafereel zoo volledig, zoo harmonisch, zoo verrukkend schoon als bij den Giessbach

Te midden van het lachendste landschap, van frissche weiden en weelderig groen, ontspringt de stroom uit het somber woud, en stort zich met wilde vaart in de diepte neder.

Schuimend en bruisend valt de zilveren straal, van heuvel tot heuvel, van rots tot rots. Een regen van droppels schitteren en vonkelen als perelen en robijnen onder den glans der morgenzon, terwijl duizenden lichtspoken en regenbogen dansen en spelen op het vochtig stof.

's Avonds is het een ander tooneel. Achter de watervallen worden Bengaalsche vuren geplaatst, en op een gegeven sein verandert de donkere beek in eenen gloeienden lavastroom, die met schrikbarend gedruisch en geraas naar den afgrond helt, dalen en bosschen met brand en verwoesting

bedreigend.
Verbazend schouwspel, dat maar eenen oogwenk duurt, doch waanvan de indruk immer bijblijft
Vriend Haselthine schijnt diep getroffen. "Spl endid, splendid!» roept hij in bewondering uit.
Leunend op zijnen alpenstok, heeft hij plaats genomen op eenen Loogen rotsblok, en zijn oog

volgt droomend de grillige sprongen van den stroom.

Ik zit op een grasheuveltje aan de andere zijde, en beschouw in ernstig gepeins mijnen nieuwen vriend, Benen vriend van acht dagen; doch op reis heet men elkander spoedig vriend.

Een toerist, met wien men eenige woorden wisselt, is eene kennis; drinkt men een glas wijn met

hem, dan wordt hij eene betrekking; na een uitstapje van eenen namiddag, wisselt men visitekaartjes en complimenten; maar na een voetreisje van Benige dagen is men voor het leven bevriend, en scheidt men met warmen handdruk en soms met vochtige ooges.”

 

 

Anton Bergmann (29 juni 1835 – 21 januari 1874)

Standbeeld  door Frans Joris in Lier

 


Zie voor nog meer schrijvers van de 29e juni ook mijn vorige blog van vandaag.

De Duitse schrijver Willibald Alexis (eig. Georg Wilhelm Heinrich Häring) werd geboren op 29 juni 1798 in Breslau. Zie ook mijn blog van 29 juni 2009 en ook mijn blog van 29 juni 2010.

 

Uit: Der Werwolf Hake von Stülpe

 

»Daß Gott erbarm!« rief Frau von Bredow, und wollte wieder ihre Hände falten, aber der Kopf war noch nicht recht im Gleichgewicht; auch die runde Brille war unter die Augen gerutscht, und das abgegriffene Buch, das ihr auf den Schoß gesunken, dieweil der Schlaf mit seinen Sammetfingern über ihre Wimpern strich, war jetzt zur Erde gefallen.

Davon war sie vielleicht erwacht.

»Du meine Zeit, was war das?«

Die Mägde hätten nicht nötig gehabt zu antworten; der Wind antwortete schon selbst, und wenn er

vorübersauste und in den Wäldern nachheulte, surrte und summte es unheimlich draußen, als kratze es mit tausend weichen Katzenpfoten an die Eichenläden der Fenster.

»Der weiße Mann ist draußen,« sagte der Knecht Ruprecht, der das Feuer auf dem Herde schürte.

Aber dem weißen Manne draußen, der so ungestüm den Bewohnern ansagte, daß er in der Burg

Einlagerung getan, antwortete drinnen ein anderes Schnurren und Surren; gleich wie seinen Schneeflocken zum Trotz drehten sich und schwirrten die Spinnrocken, und die Holzschuhe klappten dazu lustig auf dem Estrich.

Der weiße Mann, wenn er durch die Läden in die warme Halle hätte schauen können, hätte sich wohl

gewundert, wie Menschenwitz es mit seinem Grimm aufnimmt. Es hatte sich mancherlei seit den zehn oder fünfzehn Jahren geändert, seit unser Aug nicht in die Burghalle von Hohenziatz blickte. Die Läden von Eichenholz waren fest gezimmert und beschlagen, und die Ritzen zwischen Stil und Stein mit Moos und Lehm verklebt und mit Mörtel verstrichen. Das Wetter mußte draußen bleiben, und auch der Wind, wenn er noch so sehr aus seinen Pausbacken blies, wehte doch nur ein weniges die flackernden Kienspäne, die an die Pfeiler gesteckt, das Gemach hell machten.”

 

 

 

Willibald Alexis (29 juni 1798 – 16 december 1871)

Houtsnede van A. Neumann, 1872

 

 

 

 

 

De Duitse schrijver, taalkundige, pedagoog en uitgever Joachim Heinrich Campe werd geboren op 29 juni 1746 in Deensen bij Holzminden. Zie ook mijn blog van 29 juni 2009 en ook mijn blog van 29 juni 2010.

 

 

Der Ochs und das Öchslein

 

Öchslein
Ach, wär ich doch erst auch so groß
wie du, Papa, und hätte solche Hörner!

 

Ochs
Und dann?

 

Öchslein
Riss ich mich von der Krippe los
und lief aufs freie Feld und
speiste Halm und Körner.

 

Ochs
O bilde dir, mein Sohn, kein
solches Leben ein!
Du wünschest, traun! wie ich,
einst wieder Kalb zu sein.
Denn bist du groß, so wird auf
deinen Nacken
ein schweres Joch gelegt;
man spannt dich morgen früh
vor deinen Pflug und schreit
in einem fort: Ochs zieh!
Das Korn, das du gewinnst, das
wird zu Brot gebacken;
dich aber speiset man mit
Stroh und Prügeln ab;
und hast du ausgedient, so
schenkt man dir ein Grab,
zum Lohn für saure Müh, in
deines Herren Magen.
O freu dich deines Glücks in
deinen jungen Tagen!

 

 

 

 

Joachim Heinrich Campe (29 juni 1746 – 22 oktober 1818)

Kopergravure door F. Müller

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver en historicus John Willard Toland werd geboren op 29 juni 1912 in  La Crosse, Wisconsin. Zie ook mijn blog van 29 juni 2007 en ook mijn blog van 29 juni 2009 en ook mijn blog van 29 juni 2010.

 

Uit: The Rising Sun (The Roots of War)

 

„The sky over Tokyo on the afternoon of February 25, 1936, was dark and foreboding. A thick blanket of snow already covered the city and there was threat of more to come. Three nights earlier more than a foot had fallen, breaking a record of fifty-four years, and causing such a traffic snarl that some theaters had to be turned into temporary hotels for audiences unable to get home. Even under its white cloak of snow, Tokyo looked almost as Western as Oriental. Japan had left much of its feudal past behind to become by far the most progressive, westernized nation of Asia. A few hundred yards from the Imperial Palace with its traditional tile roof was a modern four-story concrete building, the Imperial Household Ministry,where all court business was conducted and the Emperor's offices were located. Just outside the ancient stone walls and moat surrounding the spacious Palace grounds was the same melange of East and West: a longline of modern structures, including the Imperial Theater and the DaiIchi Building, as Occidental as the skyline of Chicago, while a few blocks away, in narrow cobblestone streets, were row upon row of geishahouses, sushi stands and kimono stores, and assorted little ramshackleshops, gay even on that cloudy day with their flapping doorway curtainsand colorful lanterns. Next to the Palace on a small hill was the not quite completed Diet Building, constructed mainly of stone from Okinawa and lookingquasi-Egyptian. Behind this commanding edifice was a cluster of spacious houses, the official residence of government leaders. The largest was that of the Prime Minister. It was two buildings in one,the business part Western in the early Frank Lloyd Wright style, the living quarters Japanese with paper-thin walls, tatami floors and sliding doors.“

 

 

 

John Willard Toland (29 juni 1912 – 4 januari 2004)

 

 

 

 

 

De Vlaamse schrijver Paul Lebeau werd geboren in Borgerhout op 29 juni 1908 – Brussel. Zie ook mijn blog van 29 juni 2009 en ook mijn blog van 29 juni 2010.

 

Uit: De vernieuwing van de romankunst 1913-1941  (door prof. dr. M. Dupuis)

 

„Minder dan Berghen is Paul Lebeau (1908-1982) van een neiging tot moraliseren vrij te pleiten. Maar die oefent bij hem geen remmende invloed uit, althans niet rechtstreeks op de psychologische ontleding. Van meet af aan is in zijn eerste roman Het experiment (1940) de kloof die hem van het verhaal à la Roelants scheidt, sterk voelbaar. Lebeaus blik is aanzienlijk ruimer, vrijer, veelzijdiger, veel meer doordrongen van de moderne psychologie, en hierbij doet hij aan Berghen denken. Lebeau heeft een open oog voor de veelvuldige facetten van een persoonlijkheid, en hij neemt gespletenheid en vervreemding haast op wetenschappelijke wijze waar. Hij houdt rekening met onmisbaar geworden psychoanalytische begrippen. Ook op intermenselijke verhoudingen gaat hij vaak op subtiele wijze in, en weet de veelzijdigheid daarvan met een synthetische blik te omvatten; daarbij geeft hij blijk van een relativiteitsgevoel dat bij de schrijvers uit de toenmalige psychologische ‘school’ vrij zeldzaam was. Het belang dat hij aan de moraal hecht, doet zich, in zijn eerste zoals trouwens ook in zijn latere romans, pas tegen het slot van het verhaal gelden. Op dat ogenblik gebeurt er een soort van kortsluiting, waardoor de aan bod gekomen zielscrisis in het licht van de ethiek wordt bekeken.

Zoals gezegd, is Lebeau in de jeugd geïnteresseerd, en in het bijzonder in de problemen van de adolescenten die op de drempel van de volwassenheid staan.“

 

 

Paul Lebeau (29 juni 1908 – 18 oktober 1982)

 

 

 

 

De Belgische surrealist, schrijver, dichter en dwarse geest Louis Scutenaire werd geboren in Ollignies op 29 juni 1905. Zie ook mijn blog van 29 juni 2007 en ook mijn blog van 29 juni 2009 en ook mijn blog van 29 juni 2010.

 

Uit: Mes Inscriptions

 

«L'esclave qui aime sa vie d'esclave a-t-il une vie d'esclave ?»

 

«Il y a des gens à qui la mort donne une existence.»

 

«La solitude et la promiscuité sont les deux contraires les plus identiques du monde.»

 

«La personnalité est la garde-robe du moi.»

 

«Si les grands hommes n'avaient pas commis d'erreurs, nous ne saurions pas qu'ils ont existé.»

 

 

 

Louis Scutenaire (29 juni 1905 – 15 augustus 1987)

Hier links met de schrijver Paul Colinet

 

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijver ook mijn blog van 29 juni 2008.

 

De Amerikaans-Russische dichter en schrijver Oleg Korenfeld werd geboren op 29 juni 1977 in Khabarovsk, Rusland. Zie ook mijn blog van 29 juni 2007.

De Franse schrijver Florian Zeller werd op 28 juni 1979 in Parijs geboren. Zie ook mijn blog van 28 juni 2007 en ook mijn blog van 28 juni 2008 en ook mijn blog van 28 juni 2009 en ook mijn blog van 28 juni 2010.

 

Uit: Julien Parme

 

„Ce jour-là, le jour du train, je me répétais que c'était la dernière fois que je voyais ma mère. Je me répétais ça pour bien réaliser. Pour m'imprégner de l'idée que c'était la fin de quelque chose. La première partie de ma vie. Le temps des cerises. Bref. Sur le coup, ça m'a ému. Comme pour le jour d'un enterrement, si vous voulez une comparaison. Je voyais déjà quej'allais en faire un chapitre dans un de mes romans futurs. Un chapitre bien cruel, qui arrache les larmes et tout. Je l'appellerais L' adieu. Ca serait l'histoire du héros qui déciderait de ne plus rentrer chez lui pour se venger de la cruauté de sa mère. Un truc qui déchire. Un jour, une journaliste y verrait la clé de toute mon oeuvre. Elle viendrait me voir pour m'interviewer. Moi avec mon cigare, et elle, un peu intimidée, forcément.

(...)

 

Ce qui est embêtant, avec les gens, c'est qu'ils vous poussent toujours à inventer n'importe quoi. Vous, vous auriez envie de dire la vérité, mais ils font toujours en sorte de vous contrarier. Sans rire, ils vous poussent toujours à inventer n'importe quoi. Parce qu'ils vous demandent en permanence des explications sur tout. Seulement, c'est pas possible de tout expliquer tout le temps. Vous leur dites par exemple que vous pouvez pas aller à une soirée, tout de suite ils vous demandent des explications interminables, genre certificat médical, au lieu de juste comprendre que vous allez pas pouvoir venir. Alors du coup, vous simplifiez un peu, vous arrangez, vous transformez légérement pour pas rentrer dans les détails, presque rien, un petit lifting, et après on vous accuse de mentir. C'est ça qui est embêtant avec les gens. Le manque de logique.“

 

 

 

Florian Zeller (Parijs, 28 juni 1979)

 

 

 

 

De Oostenrijkse schrijfster Marlene Streeruwitz werd geboren op 28 juni 1950 in Baden bij Wenen. Zie ook mijn blog van 28 juni 2007 en ook mijn blog van 28 juni 2008 en ook mijn blog van 28 juni 2009 en ook mijn blog van 28 juni 2010.
 

Uit: Entfernung

 

“Niemand kannte sie. Ein Widerwille stieg ihr auf. Das war doch alles blöd. Das war doch alles seltsam. Und sie hatte keine Berechtigung. Wenn sie ein Ticket bekommen hätte.

Einen solchen Stempel. Dann hätte sie etwas vorweisen können. Sie hatte nichts. Und ihre dumme Tasche. Diese unmodische Tasche. Niemand in der ganzen Welt ging noch

mit so einer Tasche herum. Businesswoman, dachte sie. Powerwoman be blasted. An ihrer Tasche konnte man ihr Alter ablesen. Und ihre Probleme. Jeder, der ihre Tasche sah.

Der sie sah, wie sie ihre Tasche umklammert hielt. Unter die Achsel geklemmt. Man konnte ihre ganze Geschichte ablesen, wenn man sie mit dieser Tasche sah. Sie stand da. Der Bass war leiser geworden. Das Stampfen vorsichtiger. Sie schob die Tasche auf den Rücken. Sie zog die Riemen nach vorne und schob die Tasche mehr nach hinten. Sie hatte Angst. Sie hatte vollständige Angst vor dieser Tür. Vor dem Eintreten. Durch diese Tür. Das. So etwas. Das hatte es nie gegeben. Sie war überall hineingegangen. Sie hatte sich alle Türen aufgemacht. Sie durfte das nicht zulassen. Und wann hatte sie sich ernster genommen. Wichtiger. Als sie gedacht hatte, dass sie überall hingehen konnte. Weil sie so wichtig war. Oder jetzt. Wo sie dachte, dass sie so unwichtig war. Und sie sich selber so wichtig nehmen musste. In diesem Gedanken. Sie ging zur Tür. Die Musik zu Ende. Sie hörte Applaus. Gejohle. Pfiffe. Und dann wieder Rhythmus. Jagend. Noch gejagter. Wütend nervös. Sie stieß die Tür auf. Die Stimme hatte sie nicht gehört. Draußen. Die Stimme. Eine Frau. Ein Mädchen. Lieblich. Eine zarte Stimme. Vorsichtig. Sehnsüchtig. Weit über dem Bass. Weit über der Bassgitarre.”

 

 

Marlene Streeruwitz (Baden, 28 juni 1950)

 

 

 

 

De Nederlandse dichteres en schrijfster Fritzi Harmsen van Beek werd geboren in Blaricum op 28 juni 1927. Fritzi Harmsen van Beek overleed op 4 april van dit jaar. Zie ook mijn blog van 28 juni 2008 en ook mijn blog van 28 juni 2009 en ook mijn blog van 28 juni 2010. 

 

Geachte Muizenpoot,

Hoe gaat het met U, met mij goed. Wel is alles heel
vervelend, als ik voorover lig gebed in mijn gedachten

aan U en ben ik ook heel eenzaam. En onderga de lente
als een flauwte. Dit is mij nu zo vaak al overkomen dat

ik er de klad van in mijn wezen heb en dat tussen het
afgerukte vlees der hyacinten de verplegers van die

bloemen knielen voor vreemdelingen. (Dit heb ik zelf gezien
vanuit de trein naar Haarlem.) Zoiets zondigs en krank-

zinnigs U te schrijven, maar omdat lente van liefde een
aberratie is -en niet omgekeerd- opdat U daar niet in

zal trappen, in een vreemd land en zo eenzaam te dwalen.
(Bepalend voor het lot van zwervelingen enkel herkomst.)

Nu, met mijn hart gaat het wel beter, maar de tuin is
verwoest mijn lam, verwoest. En sta ik radeloos onder

onzuiver groen in dit en komende seizoenen: mijn hoofd
tot hatens toe, mijn hout tot bladeren bedorven en

schrijven wij pas mei. Dat hebt U er nu van, mij
's winters te beminnen en 's zomers te dwingen onder

raar lover humorloos en onchinees te wezen, mij, lief
hebbend evenwichtig als een oude man, genegenheid bed-

weterig doen zien ontaarden in het teer, vraatzuchtig zeuren
der libelle-achtige dames, want ik weet mijn plek.

Een teer punt. Een voordeel zo te zien, maar wezenlijker
reden om over in te zitten dan de onbenulligheden die

van onderhonden het gedachtenleven leiden tot in priëlen
van zelfbeklag: zulk lijden slecht gemotiveerd maar zinvol,

want wie, wie vreet mijn spijt? Neem dan de bomen maar, die
bloeiend blind tot vaderloos afvallige vruchten, bederf en

winterkou: en nooit een klacht! Want tot verstommens toe is
liefde hun te moede. Te moede is. Liefde mij te moede, is

liefde mij... etc. (handtekening onleesbaar)

 

Fritzi Harmsen van Beek (28 juni 1927 – 4 april 2009)

 

 

 

 

De Argentijnse schrijver Juan José Saer werd geboren in Serodino op 28 juni 1937. Zie ook mijn blog van 28 juni 2009 en ook mijn blog van 28 juni 2010.

 

Uit: The Sixty-Five Years of Washington (Vertaald door Steve Dolph)

 

“They’ve left behind the wide, residential section of the street and are now walking down a narrow, treeless sidewalk where more and more frequently the windows and doors of businesses sit open. Bringing the stem of the unlit pipe to his lips, the Mathematician distractedly starts stroking them with the tip, its bowl hidden in his closed hand. He doesn’t say anything now. Above his eyebrows, on his smooth forehead, his skin wrinkles a little, into horizontal furrows, and be–tween the two little blonde brushes appear two oblique fissures, forming a vertex at the bridge of his nose. Leto, meanwhile, remembers: Isabel, the past year, Lopecito, the wake, the closed casket, etc.—and five days before all that, that is, before the wake, Lopecito, etc. no?—as we were, or rather I, yours truly, no?, was saying: green wheat, already so tall, from the bus window. He has left Rosario Norte an hour before, with his mother. They’re on their way to Andino, to his maternal grandparents’ house, to spend the weekend. It’s a Friday in late spring. They left Rosario at 1:00. When they leave behind the San Lorenzo industrial complex, the land fills with tall green wheat, fields of flax, and, sometimes, yellow sunflowers right up to the shoulders of the road. Every once in a while they pass a farmhouse, with its windmill and eucalyptus, which interrupts, as they say, the fields, the same way stations divide the scant towns in two like a river or a railroad would in other places in the world. A parallel dirt path separates, in the country, the geometrical grains from the road—and on that path, every once in a while, a solitary carriage travels, hardworking and unreal, which the bus, as slow as it is, leaves behind with ease.”

 

 

 

Juan José Saer (28 juni 1937 - 11 juni 2005)

 

 

 

 

Rectificatie.

 

De Vlaamse schrijver dichter, vertaler en scenarist Anton van Wilderode (pseudoniem van Cyriel Paul Coupé werd geboren in Moerbeke op 28 juni (en niet 18 juni) 1918. Zie ook mijn blog van 18 juni 2007 en ook mijn blog van 18 juni 2008 en ook mijn blog van 18 juni 2009.

 

 

De akker

 

Ik zal die zondagmiddag met mijn vader
op wandel door het land niet licht vergeten
al is het vijftig jaar en méér geleden,
zo dicht bij hem als bijna nooit meer later.

 

Wij kwamen bij een akkerstuk, door bossen
die aan vier kanten stonden, ingesloten, –
door varens een verwoestend spoor gestoten
dan verend verder over vedermossen.

 

Wij vonden er een hof. Het hoge koren
met ritselingen rijpgestookt van boven
stond in de palle juli onbewogen
tegen mijn open ogen en mijn oren.

 

Ik zág niets anders, hóórde niets dan droge
verdorde zoemgeluiden van insecten
onzichtbaar kevertjes en rode plekken
papavers door veel bijen aangevlogen.

 

Een wereld die bestond en aan den lijve
ervaarbaar vaderlijk, een nieuwe aarde
met ademing en aanvangen van klaarte
waarin ik wilde blijven en verblijven.

 

 

 

Aandachtig

 

De vogelen verzamelen zonder tal.
Het bos wordt grijs, het water diep en zuiver.
Ik ben een eenzaam man die huivert
van heimwee, in de duizelende bladerval.

 

 

 

 

Anton van Wilderode (28 juni 1918 - 15 juni 1998)

Portret door Yolanda De Bock



Zie voor nog meer schrijvers van de 28e juni ook mijn vorige blog van vandaag.

De Poolse dichter, vertaler en uitgever Ryszard Krynicki werd geboren op 28 juni 1943 in St.Valentin, Lager Wimberg, Oostenrijk. Zie ook mijn blog van 28 juni 2007 en ook mijn blog van 28 juni 2008 en ook mijn blog van 28 juni 2009 en ook mijn blog van 28 juni 2010.

 

 

The tounge, that wild meat

for Zbigniew Herbert & Mr. Cogito

 

the tongue, that wild meat, that grows in the wound,

in the open would of the mouth, that feeds on deceitful truth,

the tongue, that externally beating, bared heart, that naked blade,

a defenseless weapon, that gag, stifling

defeated uprisings of words, that animal tamed daily

by human teeth, that inhuman thing which grows in us and

outgrows us, that animal fed with the poisoned flesh of the body,

that red flag we swallow and spit out together with the blood, that

split in two surrounding us, that real lie that deceives,

that child, while learning the truth, truly lies

 

 

 

Vertaald door Boguław Rostworowski

 

 

 

Save Me, Guide Me

 

Save me, shield me, faithful journey,

from my own lies and from our era.

Protect me, you, Angel and Guardian,

but you, White Cloud, guide me.

 

Keep me from thunder, hurricane,

immaculate truth, give me light.

Don't overlook me, little dove,

when you send us a sign from the heights.

 

Forgive me, twilight,

don't pierce me, spear of nightmares.

Don't bless me with madness,

 

wake me, morning star.

 

 

 

Vertaald door Alissa Valles

 

 

Ryszard Krynicki (St.Valentin, 28 juni 1943)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver en journalist Mark Helprin werd geboren in New York op 28 juni 1947. Zie ook mijn blog van 28 juni 2007 en ook mijn blog van 28 juni 2008 en ook mijn blog van 28 juni 2009 en ook mijn blog van 28 juni 2010.

 

Uit: Refiner's Fire

 

„RIDING IN a new 1938 Ford through the March countryside of North Carolina, Paul Levy was astonished by the tranquillity and depth of the blue above. Every tree and field was sheathed in gentle, clear, warm light. Smoke from clearing fires rose straight and slow, and the speed and air were perfect as the car wound through the back roads, sounding like a perpetual chain of little firecrackers. He was sixteen, the son of a Norfolk ship provisioner, and in love with the Navy and its ships. His father saw them as delivery points for canned tomatoes and brass polish, but his father's son was struck as if by lightning at the sight of one steaming up the roads, bent forward, pressing on-a squinting bridge, high black masts and angled guns, smoke, wake, urgency, and water pulsing off the bows. And when they turned, with claxons and bells, and the stern seeming to sweep like a skater over mottled ice, he saw in them the history for which his tranquil boyhood had been created. And in the North Carolina countryside, joyriding in his father's car solo for the first time, he could not help glancing through the windows at the sky and thinking of the sea.

By darkness when he returned to Norfolk he had decided to join the Navy, which, after a year or so of arguments and heated wanderings in and out of the dance places at Virginia Beach, he did. At first he went to sea as almost a child, and the little experience he had he used badly, awkwardly, making more mistakes than he could count. But at nineteen he was an ensign in the Battle of the Atlantic. He used to come home every few months or weeks, and each time he was more solid, stronger, wiser. Being on the sea was miserable, especially in winter, and it wore him down. But it developed into his calling and during the war he had been off Africa, Normandy, and Japan. Because he learned fast and loved the sea he became a lieutenant-commander by the end of 1946, taking a year's leave of absence to rest and prepare: he intended upon a career in the Navy, but did not want to be entirely brought up in it. He thought that a year of peace-maybe some farming, a trip across the country to San Francisco, a month at home-would do it. His father had become prosperous, especially since the fleet had not been decimated and would not be dismantled as had been the custom after other wars. They lived in a big house and it was planned that the younger sister and brother would go to college.“

 

 

 

Mark Helprin (New York, 28 juni 1947)

 

 

 

 

De Italiaanse schrijver Luigi Pirandello werd op 28 juni 1867 geboren in de villa 'Caos' (chaos) in de buurt van Agrigento. Zie ook mijn blog van 28 juni 2007 en ook mijn blog van 28 juni 2008 en ook mijn blog van 28 juni 2009 en ook mijn blog van 28 juni 2010.
 

Uit:  Besuch (Vertaald door Ina-Maria Martens)

 

“Hundert Mal habe ich gesagt, dass er niemand Unangemeldeten einlassen soll.

Eine Dame, schöne Entschuldigung:

« Wie? Sagte sie­ Wheil?»

«Vàil, jawohl Herr, genau. »

«Signora Wheil ist gestern in Florenz gestorben. »

«Sie sagt, dass sie Sie an etwas erinnern muss. »

(Jetzt weiß ich nicht mehr, ob ich diesen Wortwechsel mit meinem Diener geträumt habe oder ob er wirklich stattgefunden hat.

Unangemeldete Leute hereingebracht hat er schon viele; aber dass er jetzt auch noch eineTote vorließ,scheint mir unglaubhaft. Noch dazu, wo ich sie im Traum dann gesehen habe, diese Signora Wheil, immer noch so jung und schön. Nachdem ich, kaum aufgewacht, in der Zeitung die Nachricht von ihrem Tod in Florenz gelesen habe, erinnere ich mich jedenfalls, wiedereingeschlafen zu sein. Ich habe sie im Traum gesehen, völlig verwirrt und lächelnd aus Verzweiflung darüber, dass sie nicht wusste, wie sie sich bedecken sollte; sie war eingehüll tin eine weiße Frühlingswolke, die sich nach und nach auflöste, bis sie die rosa Nacktheit ihres ganzen Körpers durchschimmern ließ, und zwar genau dort, wo die Schicklichkeit gebot, dass er verborgen bliebe; sie zupfte etwas −aber wie zupft man an einem schwindenden Zipfel Wolke?)

Mein Arbeitszimmer befindet sich zwischen Gärten. Fünf große Fenster, drei nach einer Seite und zwei nach der anderen; erstere breiter, bogenförmig; letztere Glastüren, zumu nendlichen Licht einer herrlichen Südterrasse; und anallen fün fFenstern ein ständiges Wehen von blauen Seidenvorhängen. Aber das Licht im Raum ist grün durch den Widerschein der Bäume, die davor wachsen.”

 

 

 

 

Luigi Pirandello (28 juni 1867 - 10 december 1936)

 

 

 

 

 De Franse schrijver, filosoof en componist Jean Jacques Rousseau werd geboren in Genève op 28 juni 1712. Zie ook mijn blog van 28 juni 2006 en ook mijn blog van 28 juni 2007 en ook mijn blog van 28 juni 2008 en ook mijn blog van 28 juni 2009 en ook mijn blog van 28 juni 2010. 

Uit: Les Confessions

 

„Quoique mon commerce avec Mlle de Vulson fût moins vif, il était plus attachant peut-être. Nos séparations ne se faisaient jamais sans larmes, et il est singulier dans quel vide accablant je me sentais plongé après l'avoir quittée. Je ne pouvais parler que d'elle, ni penser qu'à elle: mes regrets étaient vrais et vifs; mais je crois qu'au fond ces héroïques regrets n'étaient pas tous pour elle, et que, sans que je m'en aperçusse, les amusements dont elle était le centre y avaient leur bonne part. Pour tempérer les douleurs de l'absence, nous nous écrivions des lettres d'un pathétique à faire fendre les rochers. Enfin j'eus la gloire qu'elle n'y put plus tenir, et qu'elle vint me voir à Genève. Pour le coup, la tête acheva de me tourner; je fus ivre et fou les deux jours qu'elle y resta. Quand elle partit, je voulais me jeter dans l'eau après elle, et je fis longtemps retentir l'air de mes cris. Huit jours après, elle m'envoya des bonbons et des gants; ce qui m'eût paru fort galant, si je n'eusse appris en même temps qu'elle était mariée, et que ce voyage dont il lui avait plu de me faire honneur, était pour acheter ses habits de noces. Je ne décrirai pas ma fureur; elle se conçoit. Je jurai dans mon noble courroux de ne plus revoir la perfide, n'imaginant pas pour elle de plus terrible punition. Elle n'en mourut pas cependant; car vingt ans après étant allé voir mon père, et me promenant avec lui sur le lac, je demandai qui étaient des dames que je voyais dans un bateau peu loin du nôtre. Comment! me dit mon père en souriant, le cœur ne te le dit il pas? ce sont tes anciennes amours; c'est Mme Christin, c'est Mlle de Vulson. Je tressaillis à ce nom presque oublié: mais je dis aux bateliers de changer de route; ne jugeant pas, quoique j'eusse assez beau jeu pour prendre ma revanche, que ce fût la peine d'être parjure, et de renouveler une querelle de vingt ans avec une femme de quarante.“

 

 

 

Jean-Jacques Rousseau (28 juni 1712 - 2 juli 1778)

Standbeeld in Chambéry

 

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijvers ook mijn blog van 28 juni 2010  .

 

De Duitse dichter en schrijver Otto Julius Bierbaum werd geboren op 28 juni 1865 in Grünberg. Zie ook mijn blog van 28 juni 2007 en ook mijn blog van 28 juni 2009.

 

De Amerikaanse schrijver, en biograaf Aaron Edward Hotchner werd geboren op 28 juni 1920 in St. Louis. . Zie ook mijn blog van 28 juni 2007 en ook mijn blog van 28 juni 2009.

 

De Engelse schrijver Eric Ambler werd geboren op 28 juni 1909 in Londen. Zie ook mijn blog van 28 juni 2009.

 

 

Zie voor onderstaande schrijver ook mijn blog van 28 juni 2007.

 

De Zwitserse dichter en schrijver Jürg Federspiel werd geboren op 28 juni 1931 in Kemptthal.