De Duitse dichter en schrijver Johann Wolfgang von Goethe werd geboren op 28 augustus 1749 in Frankfurt am Main. Goethe werd de afgelopen week tot grootste Duitser aller tijden verkozen. Zie ook mijn blog van 28 augustus 2010 en eveneens alle tags voor Johann Wolfgang von Goethe op dit blog.

 

Uit: Faust I

 

„Prolog im Himmel.

Der Herr. Die himmlischen Heerscharen. Nachher Mephistopheles. Die drei Erzengel treten vor.

 

Raphael:

Die Sonne tönt, nach alter Weise,
In Brudersphären Wettgesang,
Und ihre vorgeschriebne Reise
Vollendet sie mit Donnergang.
Ihr Anblick gibt den Engeln Stärke,
Wenn keiner sie ergründen mag;
die unbegreiflich hohen Werke
Sind herrlich wie am ersten Tag.

Gabriel:

Und schnell und unbegreiflich schnelle
Dreht sich umher der Erde Pracht;
Es wechselt Paradieseshelle
Mit tiefer, schauervoller Nacht.
Es schäumt das Meer in breiten Flüssen
Am tiefen Grund der Felsen auf,
Und Fels und Meer wird fortgerissen
Im ewig schnellem Sphärenlauf.

Michael:

Und Stürme brausen um die Wette
Vom Meer aufs Land, vom Land aufs Meer,
und bilden wütend eine Kette
Der tiefsten Wirkung rings umher.
Da flammt ein blitzendes Verheeren
Dem Pfade vor des Donnerschlags.
Doch deine Boten, Herr, verehren
Das sanfte Wandeln deines Tags.

Zu drei:

Der Anblick gibt den Engeln Stärke,
Da keiner dich ergründen mag,
Und alle deine hohen Werke
Sind herrlich wie am ersten Tag.

Mephistopheles:

Da du, o Herr, dich einmal wieder nahst
Und fragst, wie alles sich bei uns befinde,
Und du mich sonst gewöhnlich gerne sahst,
So siehst du mich auch unter dem Gesinde.
Verzeih, ich kann nicht hohe Worte machen,
Und wenn mich auch der ganze Kreis verhöhnt;
Mein Pathos brächte dich gewiß zum Lachen,
Hättst du dir nicht das Lachen abgewöhnt.
Von Sonn' und Welten weiß ich nichts zu sagen,
Ich sehe nur, wie sich die Menschen plagen.
Der kleine Gott der Welt bleibt stets von gleichem Schlag,
Und ist so wunderlich als wie am ersten Tag.
Ein wenig besser würd er leben,
Hättst du ihm nicht den Schein des Himmelslichts gegeben;
Er nennt's Vernunft und braucht's allein,
Nur tierischer als jedes Tier zu sein.
Er scheint mir, mit Verlaub von euer Gnaden,
Wie eine der langbeinigen Zikaden,
Die immer fliegt und fliegend springt
Und gleich im Gras ihr altes Liedchen singt;
Und läg er nur noch immer in dem Grase!
In jeden Quark begräbt er seine Nase.“

 

 

 

 

Johann Wolfgang von Goethe (28 augustus 1749 – 22 maart 1832)

Portret (olieverf) door Joseph Karl Stieler, 1828.

Volgens Stieler luidde Goethes commentaar: „Sie zeigen mir, wie ich sein könnte. Mit diesem Manne auf dem Bilde ließe sich wohl gerne ein Wörtchen sprechen. Er sieht so schön aus, dass er wohl noch eine Frau bekommen könnte.“ Geciteerd naar: Emil Schaeffer, Jörn Göres: Goethe – seine äußere Erscheinung, p. 179.

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver A. Moonen, (spreek uit: 'a-punt-moonen') werd geboren in Rotterdam op 28 augustus 1937. Zie ook mijn blog van 28 augustus 2010 en eveneens alle tags voor A. Moonen op dit blog.

 

Uit: Armlastig

 

“Alles komt weer op gang. Het theaterseizoen is begonnen, de doden zijn begraven of gecremeerd en het najaar nadert. Zomerkleren kunnen in de onbewaakte garderobe. Zwangeren werden ontlast en de burgerbevolking nam toe. Neem afscheid in uw eigen stijl. Een correcte uitvaartverzorging. Het wemelt in de maasstad van de volgzame moslims met totaal herenigd gezinsleven, televée op scherp, hechte familiebanden, de koraan op 't nachtkastje, moskee binnen knielbereik en mekka ver in het oosten. De schoorsteenveger is ondertussen ook alweer geweest in opdracht der Combinatie. Geen Pyke Koch- of Hikmettype; een volksgriezel, vermoedelijk tijd besparend om in koffiehuizen over de voetbal te kunnen lullen bij een glas bier of kopstoot, zó gehaast was hij met een stofzuiger achter de gashaard bezig. Waar de suikerpatiënt naastaan zich met hebben en houden naar een andere stadswijk heeft laten verplaatsen, minstens een halfjaar terug alweer, ben ik benieuwd wie precies de woning zullen gaan belasten. In elk geval was een tweetal, van wie er één nogal luidweg hakkelde, vorige week bezig de achtergelaten tuinwildernis te ontginnen. Bofte ik nog dat ze er geen lokale radiozender bij nodig hadden. Enkel maar volkse spekstemmen, meer niet. Dit heeft mij wel geïnspireerd om Hikmet aanstaande vrijdag tuinbijverdienste ad een joetje per uur te gunnen. Omdat de verstandhouding met de Combinatie op een laag pitje is komen te staan, weet ik niet zulk recht te hebben als de nog onbekende nieuwe bewoners op tuinverzorging via de woningbouwvereniging. Pedagogisch is het trouwens beter dat Hikmet buiten de anale poespas om zo af en toe een personeelslid van mij is; dat hij shaggies voor me draait heeft immers evenzeer een gunstig effect op onze van alle gangbare normen afwijkende relatie. Ik moet mij er maar mee verzoenen dat de vaste minnaar zijn armoe op mijn armlastigheid poogt te verhalen.

Niet dat mijn tuin onoverzichtelijk verwilderd is, allerminst. Ik kan nog over de tegels tot bekant uiterste schutting lopen en er groeien zelfs nog diverse bloemen, doch het liefst is mij laag gras zonder bloemontsiering, want bloemen merk ik voldoende in de graaiklauwen der buurtbewoonsters voor de marktkraam of als zij zich naar huis spoeden om de gekochte bossen ‘ruikers’ over vazen te verdelen.“

 

 

 

 A. Moonen  (28 augustus 1937 – 24 januari 2007)

 

 

 

 

De Nederlandse schrijfster, dichter en beeldend kunstenaar Maria Barnas werd geboren in Hoorn op 28 augustus 1973. Zie ook mijn blog van 28 augustus 2010.

 

 

Paradise

 

Om indruk te maken op de acteur aan mijn tafel
zeg ik De mooiste film die ik ooit zag heet Paradise Lost
De camera bewoog zich niet en alles was zwartwit
vreemd als een paradijs nee vreemder

 

De jongen zegt dat ik Stranger than paradise bedoel
Ik concentreer me op het woord 'gereserveerd'
tot de letters zwemmen en de wereld een vlek is

 

De wereld, mijn wereld verhardt zich
Ter illustratie: een hoofd van klei wordt in een oven
geschoven en zo heet gestookt tot het hoofd hard is
en de grootte heeft van een gebalde vuist
Maar een beeld is breekbaar
en dat geloof ik van de wereld niet

 

Passie is een manier om me aan het bestaan te onttrekken
maar ik kan het niet uitspreken
Het is meer iets voor een acteur

 

De acteur staat op
Er is een wereld die op hem wacht
Ik blijf nog even

 

Maria Barnas (Hoorn, 28 augustus 1973)

 

 

 

 

De Australische dichter Frederick Alexander III Kesner werd geboren op 28 augustus 1967 in Manilla op de Filippijnen. Zie ook mijn blog van 28 augustus 2008 en ook mijn blog van 28 augustus 2009 en ook mijn blog van 28 augustus 2010

 

 

Love Is

 

Love is in the horizon,

it sits upon the sand;

the whispers in the hallway,

revealing secrets grand.

 

It's dancing in the rain

and in the blazing sun;

the mighty flowing river,

the voice of a long lost son.

 

Love is in the desert,

in the oasis' leafy fronds;

the racing tiny tadpoles

in lazy summer ponds.

 

It's teary airport farewells

and walks on a moonlit night;

the gentle flowing breezes

that quiet the frightened heart.

 

Charade in Review

 

The masks we wear, to us are given,

assigned to us before our cue.

The choice is ours to reveal or hide-

A grand charade with many a clue.

 

Would you be this or be you that;

Is it surfaced or is it hidden?

Not all secrets are lies or deceit,

Our view of others we must widen.

 

The genuine heart will itself reveal

Its spots or stripes are where they're at.

The lot of what we think we see,

provide but circumstantial caveat.

 

We often discard what eyes can't see;

Too often distrust what hearts conceal.

The masquerade of life continues,

Its colours and shapes our truths congeal.

 

 

 

Frederick Kesner (Manilla, 28 augustus 1967)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijfster en dichteres Rita Frances Dove werd geboren op 28 augustus 1952 in Akron, Ohio. Zie ook mijn blog van 28 augustus 2007 en ook mijn blog van 28 augustus 2008 en ook mijn blog van 28 augustus 2009 en ook mijn blog van 28 augustus 2010

 

 

The Bistro Styx

 

She was thinner, with a mannered gauntness
as she paused just inside the double
glass doors to survey the room, silvery cape
billowing dramatically behind her.What's this,

I thought, lifting a hand until
she nodded and started across the parquet;
that's when I saw she was dressed all in gray,
from a kittenish cashmere skirt and cowl

down to the graphite signature of her shoes.
"Sorry I'm late," she panted, though
she wasn't, sliding into the chair, her cape

tossed off in a shudder of brushed steel.
We kissed.Then I leaned back to peruse
my blighted child, this wary aristocratic mole.

"How's business?" I asked, and hazarded
a motherly smile to keep from crying out:
Are you content to conduct your life
as a cliché and, what's worse,

an anachronism, the brooding artist's demimonde?
Near the rue Princesse they had opened
a gallery cum souvenir shop which featured
fuzzy off-color Monets next to his acrylics, no doubt,

plus beared African drums and the occasional miniature
gargoyle from Notre Dame the Great Artist had
carved at breakfast with a pocket knife.

"Tourists love us.The Parisians, of course"--
she blushed--"are amused, though not without
a certain admiration . . ."
The Chateaubriand

arrived on a bone-white plate, smug and absolute
in its fragrant crust, a black plug steaming
like the heart plucked from the chest of a worthy enemy;
one touch with her fork sent pink juices streaming.

"Admiration for what?"Wine, a bloody
Pinot Noir, brought color to her cheeks."Why,
the aplomb with which we've managed
to support our Art"--meaning he'd convinced

her to pose nude for his appalling canvases,
faintly futuristic landscapes strewn
with carwrecks and bodies being chewed

by rabid cocker spaniels."I'd like to come by
the studio," I ventured, "and see the new stuff."
"Yes, if you wish . . ."A delicate rebuff

before the warning: "He dresses all
in black now.Me, he drapes in blues and carmine--
and even though I think it's kinda cute,
in company I tend toward more muted shades."

She paused and had the grace
to drop her eyes.She did look ravishing,
spookily insubstantial, a lipstick ghost on tissue,
or as if one stood on a fifth-floor terrace

peering through a fringe of rain at Paris'
dreaming chimney pots, each sooty issue
wobbling skyward in an ecstatic oracular spiral.

"And he never thinks of food.I wish
I didn't have to plead with him to eat. . . ."Fruit
and cheese appeared, arrayed on leaf-green dishes.

I stuck with café crème."This Camembert's
so ripe," she joked, "it's practically grown hair,"
mucking a golden glob complete with parsley sprig
onto a heel of bread.Nothing seemed to fill

her up: She swallowed, sliced into a pear,
speared each tear-shaped lavaliere
and popped the dripping mess into her pretty mouth.
Nowhere the bright tufted fields, weighted

vines and sun poured down out of the south.
"But are you happy?"Fearing, I whispered it
quickly."What?You know, Mother"--

she bit into the starry rose of a fig--
"one really should try the fruit here."
I've lost her, I thought, and called for the bill.

 

 

Rita Dove (Akron, 28 augustus 1952)



Zie voor nog meer schrijvers van de 28e augustus ook mijn vorige blog van vandaag.

De Engelse dichter en literatuurcriticus Sir John Betjeman werd geboren in Londen op 28 augustus 1906. Zie ook mijn blog van 28 augustus 2009 en ook mijn blog van 28 augustus 2010

 

 

In Westminster Abbey

 

Let me take this other glove off
As the vox humana swells,
And the beauteous fields of Eden
Bask beneath the Abbey bells.
Here, where England's statesmen lie,
Listen to a lady's cry.

Gracious Lord, oh bomb the Germans,
Spare their women for Thy Sake,
And if that is not too easy
We will pardon Thy Mistake.
But, gracious Lord, whate'er shall be,
Don't let anyone bomb me.

Keep our Empire undismembered
Guide our Forces by Thy Hand,
Gallant blacks from far Jamaica,
Honduras and Togoland;
Protect them Lord in all their fights,
And, even more, protect the whites.

Think of what our Nation stands for,
Books from Boots' and country lanes,
Free speech, free passes, class distinction,
Democracy and proper drains.
Lord, put beneath Thy special care
One-eighty-nine Cadogan Square.

Although dear Lord I am a sinner,
I have done no major crime;
Now I'll come to Evening Service
Whensoever I have the time.
So, Lord, reserve for me a crown,
And do not let my shares go down.

I will labour for Thy Kingdom,
Help our lads to win the war,
Send white feathers to the cowards
Join the Women's Army Corps,
Then wash the steps around Thy Throne
In the Eternal Safety Zone.

Now I feel a little better,
What a treat to hear Thy Word,
Where the bones of leading statesmen
Have so often been interr'd.
And now, dear Lord, I cannot wait
Because I have a luncheon date.

 

 

 

John Betjeman (28 augustus 1906 - 19 mei 1984)

 

 

 

 

De Duitse schrijver en vertaler Elmar Schenkel werd geboren in Hovestadt (Westfalen) op 28 augustus 1953. Zie ook mijn blog van 28 augustus 2009 en ook mijn blog van 28 augustus 2010
 

Uit: H. G. Wells

 

“Das Vergessen ereilt Autoren auf die unterschiedlichste Art. Fehlende Resonanz beim Publikum oder Eigenbrötlerei der Schreibenden mögen in den meisten Fällen genügen. Das Vergessen bedient sich jedoch einer genialeren Strategie, wenn es dafür sorgt, daß sich Autoren mit ihren Werken und Ideen so weit ausdehnen, daß diese einen gasförmigen Zustand erreichen und von der Wirklichkeit nicht mehr zu unterscheiden sind. Literaturgeschichte erweist sich dann als eine Folge von Aggregatzuständen, die nur mühsam zu rekonstruieren sind. Denn wie verflüssigt und verfestigt man literarisches Gas und macht es so wieder beschreibbar? Wie rekonstruiert man eine Landkarte, die mit der Landschaft identisch, mithin unsichtbar geworden ist? Vor dieses Problem stellt uns heute Herbert George Wells, der zur Blüte des Viktorianismus, 1866, geboren wurde und ein Jahr nach Abwurf der ersten Atombomben starb. Lange Zeit war er der Repräsentant englischer Literatur. Schon Zeitgenossen bewunderten seine merkwürdige Ausdehnungskraft. Sein weltanschaulicher Gegner und Freund G. K. Chesterton nahm sich in seinem Buch Heretics (Ketzer, 1905), in dem er den Zeitgeist der anbrechenden Moderne genüßlich entgrätete, des Phänomens an. In einem Kapitel über "Mr. H. G. Wells und die Riesen" weist er darauf hin, daß Wells der einzige Zeitgenosse sei, der nicht aufhöre zu wachsen; nachts, wenn man wach im Bett liege, könne man ihn wachsen hören.”

 

 

Elmar Schenkel (Hovestadt, 28 augustus 1953)

 

 

 

 

De Nieuw-Zeelandse dichteres en schrijfster Janet Frame werd geboren in Dunedin en groeide op in Oamaru. Zie ook mijn blog van 28 augustus 2009 en ook mijn blog van 28 augustus 2010.

 

 

The Landfall Desk

 

Desk, your Landfall people segmented within the drawers,
your sides battered, knocked at by writers wanting to get out and into Print,
your body sawn in half and rejoined, your toes cut off,
You squat in the middle of the room
You don't dare to attack now with your sharp corners
the passing literary aspirants breathing their cherished syllables.
You malicious, magnificent-mileaged one-owner desk,
you were kind in your time,
used kindly, too,
were never at the mercy of a mad shifter of furniture
trained for the secondhand kill, bred among giraffe pianos
and minute waltzes, quite mad, mad among the mahogany and walnut.

 

I think I will keep you, malicious desk.
You refuse to stay tidy, you get stuck and you wobble on your cut legs
The edges of the wound around your middle
will never meet again; you are unbalanced, overweight.

 

I remember the day I took you in,
a Dunedin day of generous cloud
— no niggardly blowaway tufts in those journeying skies
pursuing their massive somewhere along a one–track wind from the mountains to the sea
towards the north, the Peninsula and beyond.
There was some suggestion that day, I remember, that I remove my front door to admit you.
It was not necessary. How agile you were, how accommodating, how fitting!

 

You were something to live up to.
Perhaps, after all, something I could never face –
too good, too clever, too correct.

 

Mind my reputation, you said, when I dropped the wrong word or touched you with a misplaced syllable.
It was later, I remember, that your corners began to attack me as I walked by you.
Once, during my absence, the occupants of the house dismembered you and hid you in the cellar until I returned.
I would never have known except for the white-faced literary person who beckoned me in the street one day
You can't guess what they did! Her horror was clear.
— What did they do?
— I don't know how to tell you.
Tell me.
— They took it to pieces. It was too big. The room couldn't take both the desk and the double bed.
I was calm. I knew.
— You mean, I said, The Landfall Desk?
I thought she was going to faint.
The Landfall Desk!
— How dreadful, I said, without meaning it. I was curious, though, about its battle with the double bed,
its assertion — There isn't room for both of us.

 

Eight-legged, a kind of spider secreting, outpouring your daily web,
a mad, crooked, crippled piece of furniture,
bathing in golden literary history,
in spite of all, you go with me, Landfall Desk, kept,
endured, burrowed in by the blossoming alphabet
in spite of all, in my shifting life, you go with me . . .

 

 

 

Janet Frame (28 augustus 1924 – 29 januari 2004)

 

 

De Canadese schrijver William Robertson Davies werd geboren op 28 augustus 1913 in Thamesville, Ontario. Zie ook mijn blog van 28 augustus 2007 en ook mijn blog van 28 augustus 2009 en ook mijn blog van 28 augustus 2010

 

Uit: The Manticore

 

“I think I expected something that would combine the feeling of a clinic with the spookiness of a madhouse in a bad film. But this was -well, it was Swiss. Very Swiss, for though there was nothing of the cuckoo clock, or the bank, or milk chocolate about it, it had a sort of domesticity shorn of coziness, a matter-of-factness within which one could not be quite sure of its facts, that put me at a disadvantage.”

(…)

 

“We generally begin with what we call anamnesis.... We look at your history, and meet some people there whom you may know or perhaps you don't, but who are portions of yourself. We take a look at what you remember, and at some things you thought you had forgotten. As that goes on we find we are going much deeper. And when that is satisfactorily explored, we decide whether to go deeper still, to that part of you which is beyond the unique, to the common heritage of mankind.”

 

 

William Robertson Davies (28 augustus 1913 – 2 december 1995)

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijver ook mijn blog van 28 augustus 2010

 

De Russische schrijver Joeri Valentinovitsj Trifonov werd geboren in Moskou op 28 augustus 1925.

 

De Belgische dichter en schrijver Tom Lanoye werd geboren te Sint-Niklaas op 27 augustus 1958. Zie ook mijn blog van 27 augustus 2010 en eveneens alle tags voor Tom Lanoye op dit blog.

 

In de piste

 

Nam niet de Grote Houdini in
de ene hand zijn hoge hoed, en
in de andere een olifant die hij
met een eenvoudig gebaar voorgoed
in zijn hoofddeksel kon doen
verdwijnen?

Wat een onrecht.

Mijn hoofd is bloot, en jij,
niet eens zo groot en zonder
slurf (nou ja), toonbeeld van
schoonheid, na zoveel jaar durf jij
nog steeds genadeloos aan mij
verschijnen.

 

 

 

Jazz

 

Toe, vil mijn schaam dat wit
konijn, span dat vel en roer de
trom. Maak wat koel was kokend
en kanonsloop wat was krom.

Vel mijn boom de achterdocht
en zaag de takken trommelstok van
liefde. Drum je namen in mijn
bas en maak mij jouw gekliefde.

Hou me hou me hou me vast, en
kerf uit mij jouw boot. Sla
je peddels ritme op mij plat,
en bedwing met mij de dood.

 

 

 

Het klappen van de zweep

 

Zij was het type dat alleen door een gesprek
zover te krijgen was; een ernstige babbel,
iets diepgaands, over de vergankelijkheid
van het levende, de noodzaak van relativeren,
Wittgenstein, de anarchie, structurele crises,
neurosevorming, de dreiging van het neo-fascisme
of kernenergie. Als het maar eindigde in bed.

 

 

 

 

Tom Lanoye (Sint-Niklaas, 27 augustus 1958)

 

 

 

De Britse schrijfster Jeanette Winterson werd geboren in Manchester op 27 augustus 1959. Zie ook mijn blog van 27 augustus 2009 en ook mijn blog van 27 augustus 2010

 

Uit: The PowerBook

 

„I think it is fair to say that my parents were not loved as children, that they did not love each other and that they did not love me. There was possession, fear, sentimentality, desire, but not love. This has left me with certain absences and certain intensities.

Absent is any real sense of family, of bonding, of belonging. Intensified is a longing for love as it really is -- as freedom, abundance, generosity, passion. What Dante calls ‘the love that moves the sun and the other stars’.

This love exists. Perhaps it is the only thing that exists. It is the buried treasure. The treasure is really there.

Fragments, hints, clues, letters, persuade me on. I've come near it sometimes, but like Lancelot outside the Chapel of the Grail, I haven't been able to go in. I may never be able to go in.

In your face, in your body, as you walk and lie down and eat and read, you have become the lineaments of love. When I touch you I touch something deeper than you. This touches something in me otherwise too sunk to recover.

I suffer. I intentionally put myself in the way of suffering as a test, as a measure, to see what will be drawn up -- to stop myself from closing up. I don't want to close the wound.

Love wounds. There is no love that does not pierce the hands and feet. Love's exquisite happiness is also love's exquisite pain. I do not seek pain but there is pain. I do not seek suffering but there is suffering. It is better not to flinch, not to try and avoid those things in love's direction. It is not easy, this love, but only the impossible is worth the effort.

In the Grail legends Lancelot, the best knight in the world, never does see the Grail because he cannot give up his love for Guinevere. As a moral essay this suggests that human passion is no substitute for divine love and that it prevents us from experiencing love fully. This has been the basis of Christian thought since St Paul.“

 

 

 

Jeanette Winterson (Manchester, 27 augustus 1959)

 

 

 

De Franse schrijfster Lolita Pille werd geboren op 27 augustus 1982 in Sèvres. Zie ook mijn blog van 27 augustus 2010

 

Uit: Bubble gum

 

„Je déteste ces publicités qui se mettent en quatre pour nous donner envie d'acheter un produit à la con dont on n'a même pas besoin, qui te tutoient pour te vendre du Fanta citron, qui te tutoient si t'es un jeune, parce que les jeunes sont cools et arriérés et qu'il faut les tutoyer sinon ils ne comprennent pas ce qu'on leur dit, et la voix off de minette en chaleur des pubs pour le déodorant, le rouge à lèvres et les crèmes dépilatoires, parce que toutes les filles entre quinze et vingt ans sont de toute façon des minettes en chaleur, hystériques et obsédées par la tenue de leur déodorant et nageront dans la joie en apprenant qu'on fabrique maintenant des crèmes dépilatoires en spray qui font effet en trois minutes sans irritation, c'est-à-dire juste le temps que le jeune qu'elles ont ramené d'une quelconque 'teuf' se tape un Fanta citron et le début d'une queue pendant qu'elles se désherberont les jambes et la chatte au spray enfermées dans la salle de bain, et pourront donc passer immédiatement à l'action dès qu'elles en sortiront, imberbes et donc baisables, et leur filer un orgasme de coups de boutoir mal assenés, mais pas de ces vilaines maladies vénériennes qui décimaient les prostituées autrefois, mais qui ne vous décimeront pas, toi et tes pareilles, les jeunes minettes en chaleur, grâce aux préservatifs machin, les préservatifs machin : tape-toi la terre entière, suce des queues, pratique le triolisme et la sodomie en plein air, sur des parkings par exemple, puisqu'il n'y a que ça qui t'intéresse. Les préservatifs machin : plus rien ne t'empêche d'être une salope.“

 

 

Lolita Pille (Sèvres, 27 augustus 1982)

 

 

 

 

De Nederlandse dichter en schrijver Lernert Engelberts werd geboren op 27 augustus 1977 in Leerdam. Zie ook mijn blog van 27 augustus 2010

 

 

Herschrijving van Ulysses

 

De zon komt op om 6.30.
Stephen Dedalus wordt wakker, ziet
het omliggende land en de ontwakende
bergen uit zijn raam.
Denkt: 'Wat boeiend.' Trekt het dekbed
over zijn hoofd en slaapt weer in.
Die hele dag in 1904.
Wordt de andere dag uitgerust wakker
en vraagt:
'Heb ik iets gemist?'

 

 

Lernert Engelberts (Leerdam, 27 augustus 1977)



Zie voor nog meer schrijvers van de 27^e augustus ook mijn vorige blog van vandaag.

De Belgische schrijfster Kristien Hemmerechts werd geboren in Brussel op 27 augustus 1955.  Zie ook mijn blog van 27 augustus 2007 en ook mijn blog van 27 augustus 2008 en ook mijn blog van 27 augustus 2009 en ook mijn blog van 27 augustus 2010.

 

Uit: Over literaire honden

 

„De staart, de nieuwe roman van Patricia de Martelaere, heeft wat met honden. Theo, de hoofdfiguur, denkt ‘aan de alfabetische lijst van honderassen die hij ooit, samen met de rasbeschrijvingen en de standaardnormen, uit het hoofd heeft geleerd.’ De lezer krijgt exacte informatie over de sint-bernard, de bokser, de dobermann, de poedel, de Duitse herdershond, de Afghaanse windhond, de golden retriever, de chihuahua, de collie, de rottweiler, de buldog, de Chinese shar-pei, de chow-chow, de karabash of Anatolische herdershond, de Ierse wolfshond, de mopshond. Dat gebeurt in de vorm van steekkaarten, die in de ‘taalstroom’ (zonder hoofdstukken, zonder alinea's) tussen andere tekstsegmenten gemonteerd staan. Maar ook in het ‘verhaal’ lopen nogal wat honden rond, zoals Boes, Kazan en Hermes. Theo, die vaak als kind of puber wordt opgevoerd, wil zo vreselijk graag een hond op moeilijke momenten in zijn bestaan, bijvoorbeeld als hij geen vriend meer heeft. Soms ook voelt hij zich hopeloos verloren tussen zijn altijd zieke moeder en zijn vader-met-het-vampieregezicht, die buldert dat hij nooit volwassen zal worden, altijd kind zal blijven en van wie hij weet met wie hij zal trouwen na mama's dood. Dan kan een hond helpen. Want sommige honden springen tegen je op als ze je zien en weten dan met hun blijdschap geen blijf; ze blijven maar likken aan je gezicht, terwijl hun staart ‘roffelend tegen de deurpost slaat’. En je moet niet vrezen dat ze genegenheid veinzen, want als ze iets niet kunnen, is het wel veinzen. Zoals overigens te lezen staat in Wittgensteins filosofische onderzoeking 250: ‘Waarom kan een hond geen pijn veinzen? Is hij te eerlijk? Zou je een hond pijn kunnen leren veinzen? Je kunt hem misschien leren bij bepaalde gelegenheden te janken alsof hij pijn heeft, zonder dat hij pijn heeft. Maar voor het eigenlijke veinzen zou de juiste omgeving voor dit gedrag nog altijd ontbreken.’ In dat verband is het verhaal van Odysseus' hond, dat in De staart ter sprake komt, heel typisch. Alleen de hond Argos herkent Odysseus, die na twintig jaar omzwervingen vermomd naar het eiland Ithaca terugkeert. Argos spitst de oren, kwispel-staart en sterft. Slechts hij heeft de echte Odysseus gezien ondanks de vermomming, over de tijd heen. Wat de mensen niet kunnen, kan hij wel.“

 

 

 

 

Kristien Hemmerechts (Brussel, 27 augustus 1955)

 

 

 

 

De Australische dichter, schrijver en journalist David Rowbotham werd geboren in Toowoomba.in de Darling Downs van Queensland op 27 augustus 1924. Zie ook mijn blog van 27 augustus 2008 en ook mijn blog van 27 augustus 2009 en ook mijn blog van 27 augustus 2010

 

 

AMERICA

 

America saved my life. I should like to
admit this conviction, free of fancy,
as the lasting reality time made of it.

 

It has been a long life. America, with whose
servicemen I shared a Pacific War perimeter
in a world of total combat, flew in
penicillin. While I was still in field
hospital, Truman dropped the Atom Bomb,
sending troops who had lived on their nerves
far too long half crazy in the night; and
guaranteeing my return home. Subsequently
I was to turn to America for periodic
residence, and to be given it amongst the
most generous people I have known. During
one sojourn, American oak broke a bad fall
that could have removed me as the Pacific
nearly did. At the Mayo Clinic in Minnesota,
where for several years I was a visitor,
cortisone was discovered; it sustains
breathing, and for that purpose I require it.

 

Hence this series of Poems For America,
given the specific title of America My Breath,
with Dedication and appended Histories.

 

If, in the series, I seem to have written as
a pillager, putting my New World to work for
me, I have done so as a person who found
there, for all its faults, a great nation,
and a sense of freedom and the remarkable.
I hope American friends will accept my
examination of their epic history. I have
used it as a warning image of what can be
lost, like breath

 

 

 

David Rowbotham (Toowoomba, 27 augustus 1924)

 

 

 

 

De Britse schrijfster Norah Lofts werd geboren op 27 augustus 1904 in Shipham, Norfolk als Norah Robinson. Zie ook mijn blog van 27 augustus 2008 en ook mijn blog van 27 augustus 2009 en ook mijn blog van 27 augustus 2010

 

Uit: Eleanor the Queen

 

“It might be necessary for you to leave quickly,” she said, “so I will leave it ajar. If anyone should come to that door”—she nodded towards the door on the other side of the room, a heavy, bolted door—“waste no time. Run. For once you know the secret, your life will be in real danger!” “What secret?” he asked. “Oh, Eleanor, what is all this? Why did you send for me so secretly? And it’s been so long . . .” He took her hand and brushed it with his lips as he realized that, after so long a separation, they had hardly greeted one another, that her first words to him had been a warning of danger. “What has happened?” he asked again. “So many things,” she said heavily. “Terrible things, Richard. Perhaps it was wrong of me to send for you . . . but I couldn’t bear for you to hear it all from the lips of a casual gossip. And I’ve been virtually a prisoner ever since . . . ever since . . .” Her voice broke and Richard reached out a comforting arm which she ignored. “Sit down, dear heart, and I’ll try to tell you everything. You would do well to drink some wine . . . pour for me, too. Richard, the first thing is . . . my father is dead. He died six weeks or more ago, in Compostella.” Richard set back the flagon he had lifted. “My sweet!” he said and, taking both her hands, began to blurt out some muddled words of sympathy. Words never came easily to him, and now shock and bewilderment made him less than usually vocal. Eleanor listened for a moment and then drew away. “Yes, you were fond of him, too; and he of you, Richard. And I’ve hardly had time to realize or grieve for him properly . . .” She steadied herself. “I didn’t send for you to tell you that only, there is so much more to say, and perhaps not much time.” She looked at the barred door, and as Richard began to speak she went on hurriedly, “Let me tell you first about how the news came and then you’ll understand why I am frightened for you”.

 

 

Norah Lofts (27 August 1904 – 10 September 1983)

 

 

 

 

De Engelse schrijver Cecil Scott Forester (pseudoniem van Cecil Lewis Troughton Smith) werd geboren in Cairo, Egypte, op 27 augustus 1899. Zie ook mijn blog van 27 augustus 2007 en ook mijn blog van 27 augustus 2008 en ook mijn blog van 27 augustus 2009 en ook mijn blog van 27 augustus 2010

 

Uit: The African Queen

 

„The mission, to which they had given their lives, could hardly be said to exist, now that Von Hanneken and his troops had descended upon the place and had swept off the entire village, converts and heathen alike, to be sol—diers or bearers in the Army of German Central Africa, which he was assembling. Livestock and poultry, pots and pans and foodstuffs, all had been taken, even the portable chapel, leaving only the mission bungalow standing on the edge of the deserted clearing. So the weakness vanished from SamuelÌs voice as he went on to pray that the awful calamity of war which had descended upon the world would soon pass away, that the slaughter and destruction would cease, and that when they had re—gained their sanity men would turn from war to universal peace. And with the utterance of the last of his petition SamuelÌs voice grew stronger yet, as he prayed that the Almighty would bless the arms of England, and carry her safely through this the severest of all her trials, and would crown her efforts with victory over the godless militarists who had brought about this disaster. There was a ring of fighting spirit in SamuelÌs voice as he said this, and an Old Testament flavour in his speech, as another Samuel had once prayed for victory over the Amalekites. ÏAmen! Amen! Amen!Ó sobbed Rose with her head bowed over her clasped hands. They knelt in silence for a few seconds when the prayer was finished, and then they rose to their feet. There was still just light enough for Rose to see SamuelÌs white—clad figure and his white face as he stood there swaying. She made no move to light the lamp. Now that German Central Africa was in arms against England no one could tell when next they would be able to obtain oil, or matches. They were cut off from all communication with the world save through hostile territory. ÏI think, sister,Ó said Samuel, faintly Ïthat I shall re—tire now.Ó Rose did not help him to undress Ûthey were brother and sister and strictly brought up, and it would have been impossible to her unless he had been quite incapable of helping himself Û but she crept in, in the dark after he was in bed, to see that his mosquito curtains were prop—erly closed round him. ÏGood night, sister,Ó said Samuel. Even in that swel—tering heat his teeth were chattering. She herself went back to her own room and lay on her string bed in a torment of heat, although she wore only her thin nightdress.“

 

 

Cecil Scott Forester (27 augustus 1899 – 2 april 1966)

De Brits-Amerikaanse schrijver Christopher Isherwood werd geboren op 26 augustus 1904 in Disley in het graafschap Cheshire in Engeland. Zie ook mijn blog van 26 augustus 2010 en eveneens alle tags voor Christopher Isherwood op dit blog.

 

Uit: Goodbye to Berlin

 

„This morning, as I was walking down the Bülowstrasse, the Nazis were raiding the house of a small liberal pacifist publisher. They had brought a lorry and were piling it with the publisher's books. The driver of the lorry mockingly read out the titles of the books to the crowd:

"Nie Wieder Krieg!" he shouted, holding up one of them by the corner of the cover, disgustedly, as though it were a nasty kind of reptile. Everybody roared with laughter.

"'No More War!'" echoed a fat, well-dressed woman, with a scornful, savage laugh. "What an idea!"

(,,,)

 

At present, one of my regular pupils is Herr N., a police chief under the Weimar régime. He comes to me every day. He wants to brush up his English, for he is leaving very soon to take up a job in the United States. The curious thing about these lessons is that they are all given while we are driving about the streets in Herr N.'s enormous closed car. Herr N. himself never comes into our house: he sends up his chauffeur to fetch me, and the car moves off at once. Sometimes we stop for a few minutes at the edge of the Tiergarten, and stroll up and down the paths—the chauff eur always following us at a respectful distance.

Herr N. talks to me chiefly about his family. He is worried about his son, who is very delicate, and whom he is obliged to leave behind, to undergo an operation. His wife is delicate, too. He hopes the journey won't tire her. He describes her symptoms, and the kind of medicine she is taking. He tells me stories about his son as a little boy. In a tactful, impersonal way we have become quite intimate. Herr N. is always charmingly polite, and listens gravely and carefully to my explanations of grammatical points. Behind everything he says I am aware of an immense sadness.

We never discuss politics; but I know that Herr N. must be an enemy of the Nazis, and, perhaps, even in hourly danger of arrest. One morning, when we were driving along the Unter den Linden, we passed a group of self-important S.A. men, chatting to each other and blocking the whole pavement. Passers-by were obliged to walk in the gutter. Herr N. smiled faintly and sadly: "One sees some queer sights in the streets nowadays." That was his only comment.

Sometimes he will bend forward to the window and regard a building or a square with a mournful fixity, as if to impress its image upon his memory and to bid it good-bye.“

 

 

 

Christopher Isherwood (26 augustus 1904 – 4 januari 1986)

 

 

 

 

De Franstalige schrijver en dichter Guillaume Apollinaire werd in Parijs geboren op 26 augustus 1880. Zie ook mijn blog van 26 augustus 2010 en eveneens alle tags voor Guillaume Apollinaire op dit blog.

 

 

À la Santé

 

I

 

Avant d'entrer dans ma cellule

Il a fallu me mettre nu

Et quelle voix sinistre ulule

Guillaume qu'es-tu devenu

 

Le Lazare entrant dans la tombe

Au lieu d'en sortir comme il fit

Adieu adieu chantante ronde

Ô mes années ô jeunes filles

 

 

III

 

Dans une fosse comme un ours

Chaque matin je me promène

Tournons tournons tournons toujours

Le ciel est bleu comme une chaîne

Dans une fosse comme un ours

Chaque matin je me promène

 

Dans la cellule d'à côté

On y fait couler la fontaine

Avec les clefs qu'il fait tinter

Que le geôlier aille et revienne

Dans la cellule d'à côté

On y fait couler la fontaine

 

 

V

 

Que lentement passent les heures

Comme passe un enterrement

 

Tu pleureras l'heure où tu pleures

Qui passera trop vitement

Comme passent toutes les heures

 

 

VI

 

J'écoute les bruits de la ville

Et prisonnier sans horizon

Je ne vois rien qu'un ciel hostile

Et les murs nus de ma prison

 

Le jour s'en va voici que brûle

Une lampe dans la prison

Nous sommes seuls dans ma cellule

Belle clarté Chère raison

 

 

Guillaume Apollinaire (26 augustus 1880 – 9 november 1918)

 

 

 

 

De Franse schrijver Jules Romains, pseudoniem van Louis Henri Farigoule, werd geboren op 26 augustus 1885 in  La Chapuze in het kanton Saint-Julien-Chapteuil. Zie ook mijn blog van 26 augustus 2007 en ook mijn blog van 26 augustus 2008 en ook mijn blog van 26 augustus 2009 en ook mijn blog van 26 augustus 2010

 

Uit: KNOCK

 

“LA DAME

Non.

KNOCK

Vous êtes constipée.

LA DAME

Oui, assez.

KNOCK, il l'ausculte.

Baissez la tête. Respirez. Toussez. Vous n'êtes jamais tombée d'une échelle, étant petite?

LA DAME

Je ne me souviens pas.

KNOCK,il lui palpe et lui percute le dos, lui presse brusquement les reins.

Vous n'avez jamais mal ici le soir en vous couchant? Une espèce de courbature?

LA DAME

Oui, des fois.

KNOCK,il continue de I'ausculter.

Essayez de vous rappeler. Ça devait être une grande échelle.

LA DAME

Ça se peut bien.

KNOCK, très affirmatif.

C'était une échelle d'environ trois mètres cinquante, posée contre un mur. Vous êtes tombée à la renverse. C'est la fesse gauche, heureusement, qui a porté.

LA DAME

Ah oui!

KNOCK

Vous aviez déjà consulté le docteur Parpalaid?

LA DAME

Non, jamais.

KNOCK

Pourquoi ?

LA DAME

Il ne donnait pas de consultations gratuites. »

 

 

 

Jules Romains (26 augustus 1885 – 14 augustus 1972)

Boekomslag

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Walter Helmut Fritz werd geboren op 26 augustus 1929 in Karlsruhe. Walter Helmut Fritz overleed op 20 november 2010 op 81-jarige leeftijd. Zie ook mijn blog van 26 augustus 2007 en ook mijn blog van 26 augustus 2008 en ook mijn blog van 26 augustus 2009 en  ook mijn blog van 26 augustus 2010

 

Uit: Augenblicke

 

„In einem Geschäft für Haushaltungsgegenstände fragte sie, ob es in der Nähe nicht eine Wohnungsvermittlung gebe. Man bedauerte. Sie fragte in der Apotheke, bekam eine ungenaue Auskunft. Vielleicht im nächsten Haus. Dort läutete sie. Schilder einer Abendzeitung, einer Reisegesellschaft, einer Kohlenfirma. Sie läutete umsonst.
Es war später Nachmittag, Samstag, zweiundzwanzigster Dezember.
Sie sah in eine Bar hinein. Sie sah den Menschen nach, die vorbeigingen. Sie trieb mit. Sie betrachtete Kinoreklamen.
Sie ging Stunden umher. Sie würde erst spat zurückkehren. Ihre Mutter würde zu Bett gegangen sein. Sie würde ihr nicht mehr gute Nacht zu sagen brauchen.
Sie würde sich, gleich nach Weihnachten, eine Wohnung nehmen. Sie war zwanzig Jahre alt und verdiente. Kein einziges Mai würde sie sich mehr beherrschen können, wenn ihre Mutter zu ihr ins Bad kommen würde, wenn sie sich schminkte. Kein einziges Mal.
Ihre Mutter lebte seit dem Tod ihres Mannes allein. Oft empfand sie Langeweile. Sie wollte mit ihrer Tochter sprechen. Weil sich die Gelegenheit selten ergab (Elsa schützte Arbeit vor), suchte sie sie auf dem Flur zu erreichen oder wenn sie im Bad zu tun hatte. Sie liebte Elsa. Sie verwöhnte sie. Aber sie, Elsa, würde kein einziges Mai mehr ruhig bleiben können, wenn sie wieder zu ihr ins Bad käme.
Elsa floh.
Über der Straße künstliche, blau, rot, gelb erleuchtete Sterne. Sie spürte Zuneigung zu den vielen Leuten, zwischen denen sie ging.
Als sie kurz vor Mitternacht zurückkehrte, war es still in der Wohnung. Sie ging in ihr Zimmer, und es blieb still. Sie dachte daran, daß ihre Mutter alt und oft krank war. Sie kauerte sich in ihren Sessel, und sie hätte unartikuliert schreien mögen, in die Nacht mit ihrer entsetzlichen Gelassenheit.“

 

 

 

Walter Helmut Fritz ( 26 augustus 1929 – 20 november 2010)

 

 

 

 

De Argentijnse schrijver Julio Cortázar werd geboren op 26 augustus 1914 in Brussel. Zie ook mijn blog van 26 augustus 2010 en eveneens alle tags voor Julio Cortázar op dit blog.

 

Uit: Hopscotch

 

"That business about progress in art is ancient nonsense," Etienne said, "but in jazz as in any art there's always a flock of fakers. Music that can be translated into emotion is one thing, but emotion which pretends to pass as music is another. Paternal grief in F sharp, sarcastic laughter in yellow, violet and black. No, my boy, it's hard to say where art begins, but it's never that stuff."

No one seemed disposed to contradict him because Wong had quietly appeared with the coffee and Ronald, shrugging his shoulders, had turned loose Fred Waring and his Pennsylvanians and after a terrible scratching they reached the theme that fascinated Oliveira, an anonymous trumpet followed by the piano, all wrapped up in the smoke of an old phonograph and a bad recording, of a corny prejazz band, all in all like those old records, showboats, Storyville nights, where the old only really universal music of the century had come from, something that brought people closer together and in a better way than Esperanto, UNESCO, or airlines, a music which was primitve enough to have gained such universality and good enough to make its own history, with schisms, abdications, and heresies, its Charleston, its Black Bottom, its Shimmy, its Fox Trot, its Stomp, its Blues, to label its forms, this style and the other one, swing, bebop, cool, a counterpoint of romanticism and classicism, hot and intellectual jazz, human music, music with a history in contrast to stupid animal dance music, the polka, the waltz, the zamba, a music that could be known in Copenhagen as well as in Mendoza or Cape Town, a music that brings adolescents together, with records under their arms, that gives them names and melodies to use as passwords so they can know each other and become intimate and feel less lonely surrounded by bosses, families, and bitter love affairsm a music that accepts all imaginations and tastes, a collection of instrumental 78's with Freddie Keppard or Bunk Johnson, the reactionary cult of Dixieland, an academic specialization in Bix Beiderbecke, or in the adventures of Thelonious Monk, Horace Silver, or Thad Jones, the vulagarities of Erroll Garner or Art Tatum, repentance and rejection, a preference for small groups, mysterious recordings with false names and strange titles and labels made up on the spur of the moment, and that whole freemasonry of Saturday nights in a student's room or in some basement cafe with girls who would rather dance to "Stardust" or "When Your Man Is Going to Put You Down," and have a sweet slow smell of perfume and skin and heat, and let themselves be kissed when the hour is late and somebody has put on the "The Blues With a Feeling" and hardly anybody is really dancing, just standing up together, swaying back and forth, and everything is hazy and dirty and lowdown and every man is stroking shoulders and the girls have their mouths half-opened and turn themselves to delightful fear and the night, taking them with a single hot phrase that drops them like a cut flower into the arms of their partners, and there comes a motionless race, a jump up into the night air, over the city until a miniature piano brings them to again, exhausted, reconciled, and still virgins until next Saturday,…”

 

 

Julio Cortázar (26 augustus 1914 - 12 februari 1984)



Zie voor nog meer schrijvers van de 26e augustus ook mijn vorige blog van vandaag.

De Duitse schrijver Joachim Zelter werd geboren in Freiburg im Breisgau op 26 augustus 1962. Zie ook mijn blog van 26 augustus 2007 en ook mijn blog van 26 augustus 2008. en ook mijn blog van 26 augustus 2009 en ook mijn blog van 26 augustus 2010.

 

Uit: Der Ministerpräsident

 

„Sie sagte nichts.

  Ich sollte ihr nachsprechen. Oder mit ihr sprechen. Oder angefangene Wörter weitersprechen. Die Unterschiede zwischen einzelnen Buchstaben mit meiner Zunge spüren, zum Beispiel den Unterschied zwischen den Buchstaben D und T. T nicht wie D sprechen, D nicht wie T sprechen. Nicht Tuten, sondern Duden. Nicht Busen, sondern Blusen. Sie trug weiße Blusen. Wunderschöne Blusen.

 Herr März kam. So nannte er sich: März. Julius März. März wie Januar, Februar, März. Er kannte mich. Er kannte mich mit einer Vehemenz, die mich beeindruckte. Er fragte gar nicht: Ob auch ich ihn kenne? Es gab für ihn keinen Zweifel, dass ich ihn kenne. Schon seit Jahren. So sah er jedenfalls aus. Als würde oder müsse man ihn schon lange kennen. Er sprach lautstark. In mein Bett hinein. Und über mein Bett hinweg: Was ich für Sachen machen würde? Heijeijei. Was mit meinem Gesicht sei? Heijeijei. Ich hörte von einer Lähmung. Einer Lähmung meiner rechten Gesichtshälfte. So erklärte ihm das die Ärztin. Das rechte Auge schließe nicht ganz. Dafür reagierten die Pupillen. Bei einer immer noch starren Mimik. Und mein Mund sei noch ein wenig schief. Doch das werde wieder. Hörte ich sie sagen. Und März antwortete: Hoffentlich. Er verabschiedete sich. Drückte meine Hand. Mit beiden Händen drückte er meine Hand. Und er sagte: Du. Nicht Sie, sondern Du. Dann ging er.

  Kein Radio, kein Fernsehapparat. Dass das nicht gut sei, sagte die Ärztin, ein Radio, ein Fernseher an meinem Bett. Jedenfalls nicht jetzt. Dass mich das aufregen und erschrecken könnte. Dafür Blumen, in allen Farben und Variationen. Verbunden mit Grüßen und den besten Wünschen von zahllosen Menschen.“

 

  

 

Joachim Zelter (Freiburg im Breisgau, 26 augustus 1962)

 

 

 

 

De Duitse schrijver Joachim Helfer werd geboren in Bonn op 26 augustus 1964. Zie ook mijn blog van 26 augustus 2007 en ook mijn blog van 26 augustus 2008. en ook mijn blog van 26 augustus 2009 en ook mijn blog van 26 augustus 2010.
 

Uit: Nicht Himmel, nicht Meer

 

“Als der Schwindel sich nach einer Weile setzte und ich es wagte, die Augen trockenzuwischen und aufzuschlagen, ihm ins Gesicht zu sehen, mich zu entschuldigen – da war er mitsamt seinem Fahrrad verschwunden, war ich allein mit dem tauben Gefühl auf der Wange, den spottenden Spatzen auf den Dächern und einem Himmel, an dem sich höchstens Kondensstreifen kreuzten, aber nicht die flüchtigste Spur einer Schwalbe zeigte. Ach, hätte mir doch nur die Haut gebrannt, und die Haut nur vor Wut! Ich hätte dem Stahlkasten einen ordentlichen Tritt versetzen, das umherfliegende Werkzeug fluchend aufräumen und dann mit verstauchten Zehen, aber verrauchtem Zorn an meine Hyperbeln humpeln können ... Was mich jedoch rot werden ließ, weil es tief in mir brannte, und nicht erst seit heute, war Scham! Ein Schuldgefühl, das mich umso leichter auffraß, als es aus keiner größeren Schande erwuchs, als der, jung zu sein: ausgerechnet jetzt jung zu sein, da auch alles um mich herum, ja die ganze Welt neu wurde und entweder auf- oder zusammenbrach ... Wie sollte sich mein Vater je mit dieser Ungerechtigkeit versöhnen? So war ich kopflos vor trüben Gedanken aus dem Schatten der Siedlung ins Brachland dahinter gelaufen. Bei der ausgebrannten Baracke hingen wie immer ein paar von den Anderen herum, und im Vorüberhasten glaubte ich, auch Silvio zu erkennen, aber mir stand der Sinn nicht nach Diskussionen wie “Eh, ich denk du Streber mußt unbedingt diese scheiß Kurven büffeln – bist du gegen ne Faust gerannt!?” Daß hier im Sommer dichtgemacht worden war, konnte ihm noch egal sein, weil er nachmittags ohnehin nach B. fuhr, übers Wochenende dort blieb, oft auch unter der Woche fehlte, während der Ferien ganz verschwand. Anfangs hatte er versucht, mich zum Mitkommen zu überreden, aber ich hatte ein ungutes Gefühl dabei gehabt, keine Bedenken, eher eine Art von Stolz, und desto trotziger “Keinen Bock!” gesagt, je begeisterter Silvio erzählte. Als er im Herbst wieder auftauchte, war er verändert, abgebrüht, verschlossen ... und fand die Fenster und Türen zugenagelt, hinter denen wir rauchen raufen saufen gelernt hatten. Seit Weihnachten trug nun auch er diese klobigen schwarzen Schnürstiefel, als der Club in der Silvesternacht abgefackelt wurde, dürfte er schon dabeigewesen sein, und jetzt war er kaum noch auszumachen unter den glänzenden Köpfen derer, die da vor sich hin starrten und mit irgendwelchen Knüppeln, angesengten Billardstöcken oder brandneuen Baseballschlägern im verkohlten Schutt stocherten. Mir war noch, als würde hinter mir hergerufen, aber ich kümmerte mich nicht darum und lief weiter, ohne mich nochmals umzusehen.” 

 

 

Joachim Helfer (Bonn, 26 augustus 1964)

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Jürgen Kross werd geboren op 26 augustus 1937 in Hirschberg. Zie ook mijn blog van 26 augustus 2007 en ook mijn blog van 26 augustus 2010.

 

 

Uit: grenzverlauf

 

wo denn ist grenze.
und
sind schon die steine gesetzt.

am fluchtweg.
ins
jenseits der worte.

 

 

 

Jürgen Kross (Hirschberg, 26 augustus 1937)

 

 

 

 

De Duitse schrijver Ludwig Aurbacher werd geboren op 26 augustus 1784 in Türkheim, Schwaben. Zie ook mijn blog van 26 augustus 2007 en ook mijn blog van 26 augustus 2010.

 

 

Wie die sieben Schwaben von einer Zigeunerin sich wahrsagen lassen

 

„Die sieben Schwaben hatten aber auf dem Wege dahin noch viele Abenteuer zu bestehen, woran sicher die Zigeunerin schuld war, die alte Hex. Die saß nämlich außerhalb Kriegshaber an einer Staude am Weg und kochte ein wunderliches Zeug durcheinander. – »Knöpfle sind's einmal nicht,« sagte der Knöpfleschwab, als er in den Kessel hineinguckte; und der Blitzschwab meinte gar, er sehe auf der schwarzbraunen Brüh statt Pfeffer und Schmalz Mausdreck und Krötenaugen schwimmen, so daß es ihm fast den Magen im Leibe umkehrte. Der Spiegelschwab aber ging auf die Zigeunerin zu und sagte: »Alte Trampel! du mußt mir wahrsagen.« Die besah ihm die Hand und sagte:

»Wer Weiberjoch auf sich muß tragen.
Hat wohl von großer Not zu sagen.«

 

»Die Blitzhex redet wahr,« sagte der Spiegelschwab und schob den Gelbfüßler hin. Dem lugte sie auch in die Hand und sagte:

»Einem, der ist übermannt,
Dem ist das Fliehen keine Schand.«

 

»Die stichelt auf meine Stiefele,« dachte er, »und sie weiß, daß ich laufen kann.« Da die beiden Gesellen mit der Wahrsagerin zufrieden zu sein schienen, so folgten auch die andern. Und zum

Seehaasen sagte sie:

»Ein Ding man leget manchem vor,
Wenn man es tät, der wär ein Tor.«

 

Zum Knöpfleschwaben sagte sie:

»Was man erspart an seinem Mund,
Das frißt die Katze oder Hund.«

 

Zum Nestelschwaben sagte sie:

»Den Esel kennt man an den Ohren,
An der Red', Weise und Toren.«

 

Zum Allgäuer sagte sie:

»Der Wagen wird nicht wohl geführt.
Wenn Ochsen ungleich angeschirrt.«

 

»Bygost!« sagte der Allgäuer, »das hab' ich selber schon oft erfahren, wenn ich hab' Mist ausgeführt.“

 

 

 

Ludwig Aurbacher (26 augustus 1784 – 25 mei 1847)

Auerbachs geboortehuis in Türkheim 

 

 

 

 

De Sloveense schrijver Boris Pahor werd geboren in Triëst op 26 augustus 1913. Zie ook mijn blog van 26 augustus 2007 en ook mijn blog van 26 augustus 2010.

 

Uit: Necropolis (Vertaald door Michael Biggins)

 

„On the sharp turns I probably do not think of the rocking of the truck as it brought back a box from Markirch containing our first corpse. At the time I didn’t even know I was sitting on such sad cargo. But the frigid air would have paralyzed any thought before it could form. No, I most certainly do not think of any of the images that persist in me, tangled and crowded like a withered and moldy bunch of grapes. Through my windshield I watch the strip of smooth asphalt before me and would rather it be some old, buckling, pothole-ridden road leading into the more authentic world of the past. But I can’t deny being spoiled and selfish like any other modern driver accustomed to the comfort of a smooth ride at high speed. I try to visualize a mountain highway in Slovenia comparable to this serpentine road from Schirmeck to Struthof. I picture the switchbacks leading to Vršič—but there the road opens onto a panorama of rocky peaks which is lacking here. The road from Kobarid to Drežnica? That could almost be a match. But then again, not really, because there is no Krn here, with its blinding cliffs. Maybe this road through the Vosges is most like the winding road that rises up out of Kobarid to Vršno. There the forest also gives way now and then to scenic views of the valley below, which never seems that far away. And there are no cliffs, just a constant alternation of dense forest and rolling grassy field. I can’t remember whether the pines on the slopes of Vršno are the same as here. Probably not.“

 

 

 

Boris Pahor (Triëst, 26 augustus 1913)