De Engelse dichteres en schrijfster Edith Sitwell werd geboren op 7 september 1887 in Scarborough. Zie ook mijn blog van 7 september 2008 en ook mijn blog van 7 september 2009 en ook mijn blog van 7 september 2010.

 

 

Clowns' Houses

 

BENEATH the flat and paper sky
The sun, a demon's eye,
Glowed through the air, that mask of glass;
All wand'ring sounds that pass

Seemed out of tune, as if the light
Were fiddle-strings pulled tight.
The market-square with spire and bell
Clanged out the hour in Hell;

The busy chatter of the heat
Shrilled like a parakeet;
And shuddering at the noonday light
The dust lay dead and white

As powder on a mummy's face,
Or fawned with simian grace
Round booths with many a hard bright toy
And wooden brittle joy:

The cap and bells of Time the Clown
That, jangling, whistled down
Young cherubs hidden in the guise
Of every bird that flies;

And star-bright masks for youth to wear,
Lest any dream that fare
--Bright pilgrim--past our ken, should see
Hints of Reality.

Upon the sharp-set grass, shrill-green,
Tall trees like rattles lean,
And jangle sharp and dissily;
But when night falls they sign

Till Pierrot moon steals slyly in,
His face more white than sin,
Black-masked, and with cool touch lays bare
Each cherry, plum, and pear.

Then underneath the veiled eyes
Of houses, darkness lies--
Tall houses; like a hopeless prayer
They cleave the sly dumb air.

Blind are those houses, paper-thin
Old shadows hid therein,
With sly and crazy movements creep
Like marionettes, and weep.

Tall windows show Infinity;
And, hard reality,
The candles weep and pry and dance
Like lives mocked at by Chance.

The rooms are vast as Sleep within;
When once I ventured in,
Chill Silence, like a surging sea,
Slowly enveloped me.

 

  

 

 

Edith Sitwell (7 september 1887 -  9 december 1964)

Portret door Stanley Lench, 1960

 

 

 

 

De Oostenrijkse dichter en schrijver Michael Guttenbrunner werd geboren op 7 september 1919 in Altenhofen. Zie ook mijn blog van 7 september 2008 en ook mijn blog van 7 september 2009 en ook mijn blog van 7 september 2010.

 

 

Der Justizpalast brennt

 

Der Justizpalast brennt.
Blindlings prügelnd und schießend
wildert die Polizei durch die Stadt,
trifft Waffenlose und Fliehende
und viele, die nicht wissen, was geschieht,
und streckt sie nieder. Der Asphalt
ist mit Leichen besät

Da lässt ein Mann, Karl Kraus,
ein Plakat anschlagen.
Er fordert den Polizeipräsidenten auf,
abzutreten, er beschuldigt ihn
der Blutschuld und schweigt nicht.
Doch jener, an seinem Sessel klebend,
nahm das Ehrendoktorat.

 

 

 

Er war berufen, des Untergangs Stufen

 

Er war berufen,
des Untergangs Stufen
noch einzuseifen
und sich drauf zu versteifen,
alles noch zu retten.
Das Volk, teils in Ketten
und teils in Waffen,
illegal und offiziell;
doch niemand gerüstet,
ihm Luft zu schaffen
zum letzten Appell. -
Ach, wenn ihr wüsstet,
was das war:
Das Mundvoll Österreich
beim Großen Zapfenstreich
im Achtunddreißigerjahr!

 

 

 

Michael Guttenbrunner (7 september 1919 – 12 mei  2004)

Portret door Marai Lassnig

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijfster Margaret Landon werd geboren op 7 september 1903 in Somers, Wisconsin. Zie ook mijn blog van 7 september 2008 en ook mijn blog van 7 september 2009 en ook mijn blog van 7 september 2010.

 

Uit: Anna and the King of Siam

 

“She turned to him then, the deep brown eyes full of tears. "Dear Captain Orton, don't belabor yourself so! To me you are a gentleman, a kind gentleman who has made this difficult trip endurable. But--please try to understand, that for me there has only ever been one man--Leon--and now that he's--gone--there will never be anyone else." She looked out across the water, but her eyes were unseeing. A tear ran down her cheek and she dried it hurriedly with a handkerchief. The man leaned on the rail beside her. "Mrs. Leonowens, you're too young to bury your heart in a grave." There was a note of pleading in his voice. "Believe me, I would not ask much. Just to take care of you, and Avis, and Louis." She answered slowly, "But I can't give even that little. I don't know why, but I haven't it left to give." She lifted her face toward his and for a long moment he looked deeply into her eyes, then turned away scowling. Halfway down the deck he wheeled and came back. "I'll be in port every month. If ever you need me, the Chow Phya and I are at your service." And he was gone without waiting for a reply. The sun was hot now. Sighing, but a little reassured, the slight, graceful woman went below.”

 

 

 

Margaret Landon (7 september 1903 – 4 december 1993)

Boekomslag

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver Anton Haakman werd geboren op 7 september 1933 in Bussum. Zie ook mijn blog van 7 september 2008 en ook mijn blog van 7 september 2009 en ook mijn blog van 7 september 2010.
 

Uit: De grote Academie van Lagado

 

„Deel Drie van Gulliver's Travels, ‘Een reis naar Laputa, Balnibarbi, Glubbdubdrib, Luggnagg en Japan’, is een allegaartje, een vergaarbak van ontdekkingen van uiteenlopende culturen, en wordt door de kritiek daarom niet hoog aangeslagen. Maar het wemelt er van de curieuze wetenschappelijke en utopische uitvindingen.

In dit deel wordt Jonathan Swifts ontdekkingsreiziger allereerst overvallen door een Hollandse zeerover, die hem wil vermoorden. Maar uiteindelijk belandt hij ergens aan wal. Na enige tijd ziet hij een groot, rond voorwerp naderen door de lucht. Het blijkt een zwevend eiland te zijn.

Hij wordt vanaf de kust opgehesen naar dat eiland, Laputa, waar zich het hof bevindt van de koning van het eiland Balnibarbi. Op Laputa wijdt de hofhouding zich uitsluitend aan wiskunde, astronomie en muziek, zonder oog of oor te hebben voor hetgeen zich in hun onmiddellijke nabijheid afspeelt. Ze zijn afwezig, absent minded. Buiten meetkunde en muziek nemen ze niets waar. Zelfs het voedsel is gesneden in driehoeken, parallellogrammen, cirkels, kegels, cylinders of heeft de vorm van muziekinstrumenten. Ze ontdekken - 150 jaar vóór Hall - dat Mars twee manen heeft en ze zijn doodsbenauwd voor kometen en voor de afkoeling van de zon, die dood en verderf zullen brengen.

Het eiland van de heerser zweeft over het grote Balnibarbi naar de hoofdstad Lagado, waar Gulliver toestemming krijgt om af te dalen. Ook hier staan geometrische vormen in hoog aanzien, maar in de praktijk van bijvoorbeeld de bouw brengt men er niet veel van terecht en is alles schots en scheef. De inwoners van Balnibarbi zijn uitermate onhandige theoretici, die veel meer belangstelling hebben voor de hemellichamen dan voor aardse zaken. Wel zijn ze heel druk in de weer met bezigheden die Gulliver aanvankelijk niet begrijpt - later blijken dat plannen te zijn, projecten.

Hij ontmoet een zonderlinge, conservatieve man, die hem uitlegt hoe dat gekomen is. Een jaar of veertig tevoren waren bepaalde personen gearriveerd vanuit Lagado om er alle kunsten, wetenschappen, talen en technieken te hervormen.“

 

  

 

Anton Haakman (Bussum, 7 september 1933)

 

 

 

De Nederlandse dichter en schrijver Willem Bilderdijk werd geboren op 7 september 1756 in Amsterdam. Zie ook mijn blog van 7 september 2010 en eveneens alle tags voor Willem Bilderdijk op dit blog.

 

 

The Village Schoolmaster

 

There he sits; his figure and his rigid bearing

Let us know most clearly what is his ideal:--

Confidence in self, in his lofty standing;

Thereto add conceit in his own great value.

Certain, he can read--yes, and write and cipher;

In the almanac no star-group's a stranger.

In the church he, faithful, leads the pious chorus;

Drums the catechism into young ones' noddles.

Disputation to him's half the joy of living;

Even though he's beaten, he will not give over.

Watch him, when he talks, in how learned fashion!

Drags on every word, spares no play of muscle.

Ah, what pains he takes to forget no syllable--

Consonants and vowels rightly weighed and measured.

Often is he, too, of this and that a poet!

Every case declines with precisest conscience;

Knows the history of Church and State, together--

Every Churchly light,--of pedant-deeds the record.

All the village world speechless stands before him.

Asking 'How can _one_ brain be so ruled by Wisdom?'

Sharply, too, he looks down on one's transgressions.

'Gainst his judgment stern, tears and prayers avail not.

He appears--one glance (from a god that glance comes!)

At a flash decides what the youngster's fate is.

At his will a crowd runs, at his beck it parteth.

Doth he smile? all frolic; doth he frown--all cower.

By a tone he threatens, gives rewards, metes justice.

Absent though he be, every pupil dreads him,

For he sees, hears, knows, everything that's doing.

On the urchin's forehead he can see it written.

He divines who laughs, idles, yawns, or chatters,

Who plays tricks on others, or in prayer-time's lazy.

With its shoots, the birch-rod lying there beside him

Knows how all misdeeds in a trice are settled.

 

 

Vertaald door E. Irenaeus Stevenson

 

 

 

Willem Bilderdijk (7 september 1756 – 18 december 1831)

Boekomslag 

 

 

 

 

De Duits – Israëlische dichteres en schrijfster Jenny Aloni (eig. Jenny Rosenbaum werd geboren op 7 september 1917 in Paderborn. Zie ook mijn blog van 7 september 2007 en ook mijn blog van 7 september 2009 en ook mijn blog van 7 september 2010

 

 

Versunken dunkle, harte Erde,

 

vergessen sommerlicher Tod.
Regen belebte gluterstarrte Samen,
Rote Kelche, weiße Sterne,
Tulpen und Narzissen schwimmen
auf grüner Winterflut.
Nur die Strünke meiner Zweifel
ragen steif und fahl
aus lichtgetränkten Blätterwogen.

 

Plötzlich

 

auf petrolbeflecktem Asphalt
neben meinem Fuß,
neben Gosse mit Säuren
lebendige Schnur,
grüngraue Schlange,
fremd auch sie
in Stadt voll Ruß
bedroht von Rädern und Menschen
sie und ich,
zum Brachland gehörig,
zu Gräsern und Büschen und Sumpf,
sie und ich
allein zwischen Häusern,
Zement und Gesichtern,
sie und ich,
gleiche Fremde, gleiche Einsamkeit,
gleiche Bedrohung und gleiche Angst
sie und ich.
Sie und ich und doch nicht wir.

 

Jenny Aloni (7 september 1917 – 30 september 1993)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Henry Morton Robinson werd op 7 September 1898 in Boston, Massachusetts. Zie ook mijn blog van 7 september 2010

 

Uit: The Cardinal

 

“Only a few of the old purists remain. The whole business of Black and White is breaking up. But it won’t disappear entirely until the Roman question, involving the Pope’s temporal sovereignty, is settled. Meanwhile, I advise you to lay aside your New World notions. ‘When in Rome . . .’”

Stephen followed his mentor’s advice to the letter. By the end of the post-Lenten season Braggiotti had taken him, with the consent of his ecclesiastical superiors, to several dinner parties. The doors of the ancient palaces flew open to the handsome Roberto and his American friend. A valuable education in the social life of Rome ran parallel to Stephen’s schooling in Vatican diplomacy; his ear became attuned to the buzz of political surmise and ecclesiastic forecast rising from the salons of Black Society. He heard the usual rumours: that the royalist party of France would soon be crowning a Catholic king in Paris, and that Soviet agents were shipping vast numbers of hopeless cripples to the shrine at Lourdes with a view to discrediting its miracles. To top everything, he heard that Queen Wilhelmina was being prepared for conversion by a Carthusian confessor. Stephen’s common sense discounted such rumours, but, by tactfully avoiding any expression of opinion, he maintained a diplomatic tradition by no means peculiar to ecclesiastics. He watched Braggiotti and other members of the hierarchy maintaining a similar silence, and marveled at the drawing-room technique of cardinals who by a sibylline smile could at the same time confirm and deny some bit of Vatican gossip.

Women were of course present at these affairs.“

 

 

 

Henry Morton Robinson (7 september 1898 – 13 januari 1961)

De Amerikaanse schrijfster Alice Sebold op 6 september 1962 in Madison, Wisconsin. Zie ook mijn blog van 6 september 2009 en ook mijn blog van 6 september 2010.

 

Uit: Lucky

 

„This is what I remember. My lips were cut. I bit down on them when he grabbed me from behind and covered my mouth. He said these words: "I'll kill you if you scream." I remained motionless. "Do you understand? If you scream you're dead." I nodded my head. My arms were pinned to my sides by his right arm wrapped around me and my mouth was covered with his left.

He released his hand from my mouth.

I screamed. Quickly. Abruptly.

The struggle began.

He covered my mouth again. He kneed me in the back of my legs so that I would fall down. "You don't get it, bitch. I'll kill you. I've got a knife. I'll kill you." He released his grip on my mouth again and I fell, screaming, on the brick path. He straddled me and kicked me in the side. I made sounds, they were nothing, they were soft footfalls. They urged him on, they made him righteous. I scrambled on the path. I was wearing soft-soled moccasins with which I tried to land wild kicks. Everything missed or merely grazed him. I had never fought before, was chosen last in gym.

Somehow, I don't remember how, I made it back on my feet. I remember biting him, pushing him, I don't know what. Then I began to run. Like a giant who is all powerful, he reached out and grabbed the end of my long brown hair. He yanked it hard and brought me down onto my knees in front of him. That was my first missed escape, the hair, the woman's long hair.

"You asked for it now," he said, and I began to beg.

He reached around to his back pocket to draw out a knife. I struggled still, my hair coming out painfully from my skull as I did my best to rip myself free of his grip. I lunged forward and grabbed his left leg with both arms, throwing him off balance and making him stagger. I would not know it until the police found it later in the grass, a few feet away from my broken glasses, but with that move, the knife fell from his hands and was lost.

Then it was fists.“

 

 

 

Alice Sebold (Madison, 6 september 1962)

 

 

 

 

De Schotse schrijver Christopher Brookmyre werd geboren op 6 september 1968 in Glasgow. Zie ook mijn blog van 6 september 2008. Zie ook mijn blog van 6 september 2009 en ook mijn blog van 6 september 2010.

 

Uit: Pandaemonium

 

‘We’re going to Hell for this.’
It is one of the soldiers who speaks, talking almost under his breath to the similarly sculpted muscular redoubt standing beside him. Their arms are bare from the shoulders down, dark green sleeveless slips the only clothing between the skin of their chests and sweat-streaked grey tabards of body armour. Their biceps are taut from the weight of their weapons, or maybe that’s just how it looks, because Merrick knows what those things feel like to hold; knows a weight in them that derives from more than simply mass and gravity. Those muscles are US military: built, trained and maintained. You could sling a feather duster across those forearms and the musculature would look just as pronounced, just as swollen and primed.
Merrick recalls a detached fragment he glimpsed surfing the digital channels, showing a poster from the Weimar Republic. It depicted an Aryan god of an athlete above the slogan: ‘A healthy body houses a healthy mind’. To which some seditionary artist had added: ‘but often a very small one’.
All of the soldiers in here look like gay porn. So much muscle on show, all of it glistening with moisture, fresh beads of sweat pooling for a moment, then suddenly swooping in rivulets in response to a slight movement, a shift in stance, and not infrequently a nervous shudder. It’s the heat: that’s why they’re dressed that way. It’s so hot in this place, so infernally hot, always. No amount of venting seems to make a difference. He’s stood right next to the giant fans at the base of the intake regulation shaft, walked beneath the coolant transit vessels in the heat-exchange orbital, several miles of insulated alloys thrusting through a circular tubeway engirthing the primary accelerator chase.“

 

 

Christopher Brookmyre (Glasgow, 6 september 1968)

 

 

 

 

De Duitse schrijfster Amelie Fried werd geboren op 6 september 1958 in Ulm. Zie ook mijn blog van 6 september 2009 en ook mijn blog van 6 september 2010.

 

Uit: Rosannas Tochter

 

„Ein Gewitter zog auf an diesem Nachmittag. Eigentlich kein Wunder, dachte Nela. Wenn in meinem Leben etwas Bedeutsames passiert, gibt es Unwetter. Schon bei ihrer Geburt hatte es angeblich geblitzt und gedonnert, von ihrem ersten Schultag war sie klatschnass, mit aufgeweichter Schultüte und vor Nässe quietschenden Schuhen nach Hause gekommen, weil ihre Mutter vergessen hatte, sie abzuholen, und bei ihrer Hochzeit war ein regelrechter Hagelsturm niedergegangen, der innerhalb von Minuten die Autos der Hochzeitsgäste in einen Haufen Versicherungsfälle verwandelt hatte.
Es donnerte. Nela zuckte zusammen. Nein, sie hatte keine Angst, sie saß bei Gewitter nur gern an einem sicheren Ort und hielt sich die Ohren zu.
Also kuschelte sie sich aufs Sofa, zog sich eine Decke über den Kopf und zählte den Abstand zwischen Blitz und Donner. Jede Sekunde ein Kilometer, hatte sie an jenem ersten Schultag gelernt. Mit beruhigenden Worten hatte die Lehrerin das ängstliche Gemurmel der
Kinder gedämpft. Dann hatte sie allerhand über Gewitter erzählt, unter anderem, wie gering die Wahrscheinlichkeit ist, vom Blitz getroffen zu werden, aber das hatte Nela nicht beruhigen können. Auf Wahrscheinlichkeit gab sie bis heute nichts, sie glaubte an Zufälle, glückliche - und unglückliche.
Unruhig sah sie auf die Uhr. Hoffentlich kam Josch bald nach Hause.
Heute war die Nachricht eingetroffen, auf die sie so lange gewartet hatte, eine sensationelle Nachricht, und sie brannte darauf, ihm davon zu erzählen.
Meist kam Josch erst um zehn, elf Uhr abends aus seiner Kanzlei; und manchmal wurde er schon frühmorgens zum Flughafen gerufen, wo er die Abschiebung irgendeines armen Kerls verhindern sollte, der hier auf ein besseres Leben gehofft hatte. Es war nicht leicht, einen ruhigen Moment mit ihrem Mann, dem streitbaren Rechtsanwalt, zu finden, aber heute hatte er ihr fest versprochen, um sieben da zu sein.“

 

 

 

Amelie Fried (Ulm, 6 september 1958)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijfster Jennifer Egan werd geboren in Chicago op 6 september 1962. Zie ook mijn blog van 6 september 2007 en ook mijn blog van 6 september 2008. Zie ook mijn blog van 6 september 2009 en ook mijn blog van 6 september 2010.

 

Uit: A Visit From the Goon Squad

 

“It began the usual way, in the bathroom of the Lassimo Hotel. Sasha was adjusting her yellow eye shadow in the mirror when she noticed a bag on the floor beside the sink that must have belonged to the woman whose peeing she could faintly hear through the vaultlike door of a toilet stall. Inside the rim of the bag, barely visible, was a wallet made of pale green leather. It was easy for Sasha to recognize, looking back, that the peeing woman's blind trust had provoked her: We live in a city where people will steal the hair off your head if you give them half a chance, but you leave your stuff lying in plain sight and expect it to be waiting for you when you come back? It made her want to teach the woman a lesson. But this wish only camouflaged the deeper feeling Sasha always had: that at, tender wallet, offering itself to her hand — it seemed so dull, so life-as-usual to just leave it there rather than seize the moment, accept the challenge, take the leap, fly the coop, throw caution to the wind, live dangerously ("I get it," Coz, her therapist, said), and take the [expletive] thing.

"You mean steal it."

He was trying to get Sasha to use that word, which was harder to avoid in the case of a wallet than with a lot of the things she'd lifted over the past year, when her condition (as Coz referred to it) had begun to accelerate: five sets of keys, fourteen pairs of sunglasses, a child's striped scarf, binoculars, a cheese grater, a pocketknife, twenty-eight bars of soap, and eighty-five pens, ranging from cheap ballpoints she'd used to sign debit-card slips to the aubergine Visconti that cost two hundred sixty dollars online, which she'd lifted from her former boss's lawyer during a contracts meeting. Sasha no longer took anything from stores — their cold, inert goods didn't tempt her. Only from people.“

 

 

 

Jennifer Egan (Chicago, 6 september 1962)



Zie voor nog meer schrijvers van de 6e september ook mijn vorige blog van vandaag.

De Frans – Amerikaanse schrijver Julien Green werd geboren op 6 september 1900 in Parijs. Zie ook mijn blog van 6 september 2006 en ook mijn blog van 6 september 2008. Zie ook mijn blog van 6 september 2009 en ook mijn blog van 6 september 2010.

 

Uit: Jeunes années, autobiographie 2

 

«Ce fut, me semble-t-il, dans les dernières semaines de 1923 que Philippe me demanda de passer chez lui pour une raison qui ne me fut révélée que plus tard. Si je ne puis situer exactement la date, je revois la couleur du jour et le décor, l'un aussi triste que l'autre. Dans le bureau banal, mais confortable, j'étais assis sur un de ces canapés tout en rondeurs et qui n'ont de vertu à mes yeux que leur élasticité. Une table chargée de papiers cache à moitié un appareil de chauffage au gaz, et voilà le bout de mise en scène que me livre ma mémoire. Il est peut-être trop tôt pour allumer une lampe et la lueur maussade qui tombe du ciel gris pénètre comme à regret dans cette petite pièce mélancolique. De quoi parlons-nous ? Aucun souvenir... Mais on sonne. Un instant s'écoule, puis je vois mon ami revenir avec un des plus étranges personnages qu'il m'ait été donné de voir. Comme il m'arrive le plus souvent, je ne saisis pas son nom et je suis bien sûr aujourd'hui qu'il n'a pas entendu le mien. Le regard qu'il me jette me réduirait au silence si j'avais le désir de parler : les yeux d'un noir profond ne se posent qu'une seconde sur moi, mais d'une manière inoubliable et comme pour m'écarter. Je pourrais aussi bien être un meuble. Cette situation anéantissante me dispense de faire un effort pour me joindre à la conversation, et je me contente de regarder. D'assez haute taille, le visiteur est habillé d'une grosse étoffe mieux faite pour la campagne que pour la ville et les manches d'un chandail noir lui descendent jusque sur les mains qu'elles couvrent à moitié un peu comme des mitaines. Là n'est pourtant pas le plus intéressant : le visage à lui seul est comme un spectacle dont on ne veut rien manquer. Haut et dégagé par la calvitie, le front aux proportions magnifiques surplombe les sourcils noirs et les grandes orbites où luisent les prunelles d'un éclat sombre et dur. La bouche est mince et prudente, il en sort une voix aux modulations si bizarres que le sens des mots qu'elle prononce m'échappe de temps en temps. Jamais encore je n'ai entendu parler le français de cette façon. Les dentales surtout feraient croire que le bout de la langue appuie contre le palais, non contre les incisives, et les sifflantes chuintent sans retenue. Parfois le ton s'élève, les sourcils montent et s'arrondissent, les lèvres s'écartent et un rire de fausset rompt tout à coup l'ordonnance de ce visage immobile. L'impression que je me trouve devant quelqu'un a été immédiate. De quoi parle-t-on ? De littérature sans doute, et soudain j'entends le nom de Blake. Il se trouve que j'ai dans la poche le petit volume de Chesterton sur ce poète. Ne hésitation et voilà le livre entre mes doigts.“

 

 

Julien Green (6 september 1900 - 13 augustus 1998)

 

 

 

 

De Spaanse schrijfster Carmen Laforet werd geboren op 6 september 1921 in Barcelona. Zie ook mijn blog van 6 september 2006 en ook mijn blog van 6 september 2008. Zie ook mijn blog van 6 september 2009 en ook mijn blog van 6 september 2010.
 

Uit: Nada (Vertaald door Edith Grossman)

 

“Behind Uncle Juan appeared another woman who was thin and young, her disheveled red hair falling over her sharp white face and over the languor that clung to the sheets, which increased the painful impression made by the group.

I was still standing, feeling my grandmother’s head on my shoulder, held by her embrace, and all those figures seemed equally elongated and somber. Elongated, quiet, and sad, like the lights at a village wake.

“All right, that’s enough, Mamá, that’s enough,” said a dry, resentful-sounding voice.

Then I realized there was yet another woman behind me. I felt a hand on my shoulder and another lifting my chin. I’m tall, but my Aunt Angustias was taller, and she obliged me to look at her like that. Her expression revealed a certain contempt. She had graying hair that fell to her shoulders and a certain beauty in her dark, narrow face.

“You really kept me waiting this morning, my girl! . . . How could I imagine that you’d arrive in the middle of the night?”

She’d let go of my chin and stood in front of me with all the height of her white nightgown and blue robe.

“Lord, Lord, how upsetting! A child like this, alone . . .”

I heard Juan grumble. “Now Angustias is ruining everything, the witch!”

Angustias appeared not to hear him.

“All right, you must be tired. Antonia”—and she turned to the woman enveloped in black—“you have to prepare a bed for the señorita.”

I was tired, and besides, at that moment I felt horribly dirty. Those people moving around or looking at me in an atmosphere darkened by an accumulation of things crowded together seemed to have burdened me with all the trip’s heat and soot that I’d forgotten about earlier. And I desperately wanted a breath of fresh air.

I observed that the disheveled woman, stupefied by sleep, smiled as she looked at me and also looked at my suitcase with the same smile. She obliged me to look in that direction, and my traveling companion seemed somewhat touching in its small-town helplessness. Drab and tied with rope, it sat beside me, at the center of that strange meeting.

Juan approached me:

“Andrea, don’t you know my wife?”

 

 

 

Carmen Laforet (6 september 1921 – 28 februari 2004)

 

 

 

 

De Duitstalige, Iraanse dichter en schrijver Cyrus Atabay werd geboren op 6 september 1929 in Teheran. Zie ook mijn blog van 6 september 2009 en ook mijn blog van 6 september 2010.

 

Uit: Poet und Vagant

 

„In Zürich schrieb ich meine ersten Gedichte, die 1948 in der Zeitung Die Tat gedruckt wurden, deren Literaturteil Max Rychner leitete. Auf einigen Umwegen begann ich schließlich 1952 mit dem Studium der Germanistik in München. Einige Schatten hieß das erste Gedichtheft, das von mir in der Reihe »Dichtung unserer Zeit« 1956 im Limes Verlag erschien. Zwei weitere Gedichtbände wurden vom Hanser Verlag herausgebracht. Seit Anfang der sechziger Jahre lebte ich abwechselnd in Teheran und in London. In London entstanden viele Gedichte und Prosastücke, die in dem Buch DoppelteWahrheit zusammengefaßt wurden. Die unvergessene Hilde Claassen erklärte sich bereit, meine Gedichte und Übersetzungen zu drucken, allerdings ohne Anspruch auf ein Honorar. Ich wohnte in den Belsize Park Gardens, heimisch in der Nachbarschaft jüdischer Emigranten; unweit, in der Thurlow Road, wohnte Elias Canetti, den ich häufig besuchte.
Obschon oder gerade weil ich die englische Sprache liebe, beschäftigte mich unablässig das Problem der Sprache für den Dichter, der im Exil oder längere Zeit fern von seiner Heimat lebt. Zunächst schien mir die Distanz zur Sprache fruchtbar und womöglich die Sprachkraft des Dichters steigernd; eine zu lange Trennung vom Resonanzboden der Sprache konnte andererseits Erosionen auslösen, die zu Sprachverfall und zunehmender Abstraktion führten. Meine eigene Sorge war, daß das Echo der Sprache im Ohr erlöschen könnte, wenn die gesprochene Sprache es nicht wieder akkumulierte.“

 

 

Cyrus Atabay (6 september 1929 – 26 januari 1996)

 

 

 

 

De Nederlandse schrijfster Jessica Durlacher werd geboren in Amsterdam op 6 september 1961. Zie ook mijn blog van 6 september 2007  en ook mijn blog van 6 september 2008. Zie ook mijn blog van 6 september 2009 en ook mijn blog van 6 september 2010.

 

Uit: De held

 

‘Geen boot camp had hem voor zijn verschrikkingen klaargestoomd, voor hem geen instructeurs wier wreedheid slechts gespeeld is, in dienst van een verborgen agenda vol min of meer educatieve bedoelingen ten behoeve van iets groters, universelers (ja, zo is het in een leger als dit, al kan ik het bijna niet verteren dat ik dit denk).’

(...)

 

‘“Kom ervan af”, zegt hij. “Daar kom je niet. Dat is het Parade Deck, dat is alleen voor speciale gelegenheden. Daar zijn mensen geëerd die hun leven geofferd hebben voor dit land.” Wit van schrik en meteen geluidloos huilend met tranen die in stromen over haar wangen glijden, klimt Tess naar beneden. Verschrompeld gaat ze naast me staan, met stille snikken, terwijl Mich zijn gesprek met Jacob voortzet.’

 

 

Jessica Durlacher (Amsterdam, 6 september 1961)