De Nederlandse kunstschilder, beeldhouwer, dichter, schrijver, violist, acteur, journalist, film-, televisie- en theatermaker Armando werd geboren op 18 september 1929 in Amsterdam. Zie ook mijn blog van 18 september 2006.en ook mijn blog van 18 september 2009 en ook mijn blog van 18 september 2010.

 

 

Voorzichtig

 

Ze liepen voorzichtig,
en lieten het landschap binnenkomen,
ze merkten dat hun tred bewonderd werd.
Heel voorzichtig gingen ze door de deuren,
langs het lusteloze strand, bezichtigden de bomen,
ze dachten dat de struiken ontvlambaar waren
en de hemel onder handbereik.
Zie, ze houden zich voorzichtig vast.

 

 

 

 

Der Horizont, 2010

 

 

 

Vierkant

 

vierkant.
in rijen.

nummers vierkant.
volgorde.

hees vierkant.
getallen angst.

nummers tucht.
dood vierkant.
orde.

 

 

 

 

Armando (Amsterdam, 18 september 1929)

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver en letterkundige Ton Anbeek werd geboren in Ede op 18 september 1944. Zie ook mijn blog van 18 september 2008 en ook mijn blog van 18 september 2009 en ook mijn blog van 18 september 2010.

 

Uit: Alweer een linkse schrijver minder?

 

„De Berlijnse muur afgebroken, de Oosteuropese despoten ten val gebracht, een Chinese studentenopstand neergeslagen: alsof dat nog niet genoeg klappen in het onmenselijke gezicht van het communisme waren, dreigen we nu ook nog eens onze zo langzamerhand laatste linkse schrijver te verliezen.

Wat is het geval? Wie aan belangrijke Nederlandse progressieve auteurs denkt, komt in de eerste plaats op de naam ‘Louis Paul Boon’, onze ‘tedere anarchist’ (zoals hij door Hubert Lampo werd gedoopt). Recent onderzoek betwist dat handzame etiket. Zo schrijft Van Holsteyn (Maatstaf, augustus-september 1989) dat Boons visie in feite met geen enkele bestaande definitie van het anarchisme valt te verenigen. Er is eigenlijk in het werk van deze grote Vlaming vrijwel niets te vinden dat wijst op een rotsvast vertrouwen in een betere maatschappij. In zijn eerste roman De voorstad groeit staat de volgende karakteristieke uitspraak: ‘Het leven is een wiel, het draait en ge ziet altijd iets nieuws en ge ziet altijd hetzelfde.’ Wie dat gelooft, heeft weinig fiducie in welke verbetering dan ook. Niet voor niets eindigt de roman met het zinnetje: ‘En...ach, enzovoort, enzovoort.’ Het is waar, Boon geeft in zijn boeken vele voorbeelden van maatschappelijke misstanden, maar daaruit valt nauwelijks de conclusie te trekken dat we dus iets daartegen moeten doen (zoals Jan Jacob Cremer beoogde met zijn Fabriekskinderen en Heijermans met Op hoop van zegen). De strekking van de romans is eerder dat de mensen altijd op eigen voordeel uit zijn, dat er dus altijd slachtoffers zullen blijven, en dat ‘elke maatschappij met mensen moet mislukken’. Voorwaar een weinig verheffende boodschap voor maatschappijverbeteraars! Elk uitzicht op een betere, rechtvaardiger samenleving ontbreekt in Boons werk, en dat maakt het etiket ‘progressief’, ‘links’, et cetera voor die auteur toch wel uiterst aanvechtbaar.“

 

 

 

Ton Anbeek (18 september 1944)

 

 

 

 

De Nederlandse dichter, schrijver, journalist en literair criticus Michaël Zeeman werd geboren op Marken op 12 september 1958. Zie ook mijn blog van 18 september 2008. Michaël Zeeman is op 27 juli van dit jaar overleden. Zie ook mijn blog van 28 juli 2009. en ook mijn blog van 18 september 2009 en ook mijn blog van 18 september 2010.

 

 

Halverwege, de liefde

 

Nooit is het goed,

nooit is het zo goed,

nooit is het goed zo,

nee, nooit is het goed.

 

Zoals een doffer loopt,

koerend over het binnenplein,

roekeloos over de rand van de goot,

kop omlaag, staart omhoog -

 

Of zoals een woerd kruist

door het veld of het riet,

blindelings oversteekt,

voor geen jager of wagen wijkt -

 

Zo gaat het nooit en zo gaat het niet,

zo ging het ooit, maar ooit ging het mis,

met hen en met ons, zo moest het wel gaan,

behalve met jou en met mij.

 

 

 

Halverwege, de liefde

 

Zoals een boekenplank doorbuigt,

maar niet breekt, zoals de slaap wel komt,

maar de stem in de nacht niet zwijgt,

 

eerder wankelt de stapel, eerder

valt de stroom uit en wordt weer hersteld,

opdat van uur tot uur het nieuws vernieuwt,

 

zelfs al bouwt men een schoorsteen

van catalogi precies in het midden,

laat de radio dag en nacht aanstaan,

 

buigt men mee, hoort men aan:

men is die men was, men eet wat men at,

men ligt waar men lag en vindt wat men vond,

 

en herinnert zich allen en alles en telkens,

- zeshonderdveertig, tweehonderdeenendertig,

honderd, eenennegentig en duizenddrie, duizenddrie -

 

men is keer op keer die ene, nooit te kennen,

nooit te torsen, nooit te verstaan, bemint

zwijgzaam en buigzaam, jetsam and flotsam.

 

 

 

Michaël Zeeman (18 september 1958 - 27 juli 2009)

 

 

 

 

De Oostenrijkse dichteres en schrijfster Doris Mühringer werd geboren op 18 september 1920 in Graz. Zie ook mijn blog van 18 september 2010.

 

 

Liebesgedicht

So Lippe an Lippe,
so Haut an Haut,
so verschränkt ineinander,
so entfernt von einander.

Daß wir einander so nahe würden:
einatmend ich dich,
einatmend du mich,
so dran verstürben!

 

 

 

Transformation(en)

Es verschieben die Grenzen sich
es verschwinden die Angesichter
es verirrt sich die Zeit

da stehen und dastehn und schauen
und wissen es war
und wird nimmermehr sein

 

 

 

Doris Mühringer (18 september 1920 - 26 mei 2009)

Graz

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Stephan Sarek werd geboren op 18 september 1957 in Berlijn.  Zie ook mijn blog van 18 september 2010.

 

 

Die Rache der Kuh

 

Vom Stress des Alltages befreit,

flüchtet der Städter in die Urlaubszeit.

In Scharen zieht es ihn hinaus aufs Land,

wo der Bauer wie jeher mit schwieliger Hand,

für dich und mich und wenig Geld,

die Felder bestellt.

 

Doch greift er dann zu Mist und Gülle,

legt sich ein Schatten über die Idylle.

Roch es früher noch würzig nach Rinderkot,

so riecht es heute nur noch nach Tod.

Denn mit dem Salat, knackig und frisch,

sitzt auch der Sensenmann an unserem Tisch.

 

Die Verursacher derweil ficht das nicht,

zu oft waren sie selber schon Gericht,

als Steak und Hamburger geschändet,

haben sie jetzt das Blatt gewendet.

Und wiederkäuen weiter in seliger Ruh -

EHEC ist die Rache der Kuh.  

 

 

 

Zeitgemäßes

Wenn´s im November die Studenten, 
geschlossen auf den Campus zieht,              
und man sich fragt, warum man Enten, 
die sonst beim Gartenbauamt pennten, 
noch nach wie vor an Teichen sieht, 
dann nennt man das, man ahnt die Strophe, 
wahrscheinlich Klimakatastrophe.

 

 

 

Stephan Sarek (Berlijn, 18 september 1957)
Boekomslag



Zie voor nog meer schrijvers van de 18^e september ook mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag.

De IJslandse dichter en schrijver Einar Már Gudmundsson werd op 18 september 1954 geboren in Reykjavík. Zie ook mijn blog van 18 september 2010.

 

 

Homer, Singer of Tales

 

One rainy afternoon,

on a ship from a much-travelled dream,

Homer the singer of tales arrived in Reykjavík.

He walked from the quayside

and took a cab that drove him

along rain-grey streets

where sorry houses passed by.

At the crossroads Homer the singer of tales turned

to the driver and said:

'How can it be imagined

that here in this rain-grey

monotony lives a nation of storytellers?'

'That's exactly why,' answered the cab diver,

'you never want to hear

a good tale as much as when the drops

beat on the windows.'

 

When the drops beat on the windows

and the fog gliding into the bay

covers mountain and ocean alike,

nothing worth the telling

except the slush on the streets,

no enchanting song,

no singing sun,

only footprints that vanish

like rain into the ocean,

into the void and the wind

that sings and blows...

Cloaked in grey

time passes along the streets,

the odd bird hovers

dreamlessly above the town,

the clouds' veils of rain

tighten around the throat

and the dark of night pours

like a net over the world.

A man sails a boat out into the ocean,

there is a singing wave,

there is a sleeping house,

a sail wrung in a dream,

the world ripples

across a black sea

and the lights pass

like flames along the streets.

 

 

Vertaald door Bernard Scudder

 

 

Einar Már Gudmundsson (Reykjavík, 18 september 1954)

 

 

 

 

De Duitse schrijver Jens Rehn werd als Otto Jens Luther op 18 september 1918 in Flensburg geboren.  Zie ook mijn blog van 18 september 2010.

Uit: Nichts in Sicht

 

“Der Andere war mit einem Ruck aufgewacht und sah ohne Verstand um sich. Sein Gesicht schlief noch so lange, bis er begriffen hatte, wo er eigentlich war.
»Gib mir mal Feuer«, sagte der Einarmige. »Ich bekomme das verdammte Streichholz nicht an.«
»Wieviel Zigaretten haben wir eigentlich noch?«
Sie zählten. Sie hatten noch 64 Zigaretten. Dazu gut eine halbe Flasche Whisky. Dann noch ein paar Riegel Schocacola und etliche Kaugummis. Das war alles. Mehr hatten sie in dem Schlauchboot nicht vorgefunden.
Der Andere gab ihm Feuer und rauchte dann auch selbst. Der Rauch tat gut. Er atmete tief durch und wurde leicht schwindelig.
Der Himmel war langsam grün geworden. Über der Kimm lagen schwache Cumuli.
Sie tranken ihre Whisky-Abendration. Die Flüssigkeit schien gar nicht bis in den Magen zu kommen, so, als würde sie bereits von der vertrockneten Zunge aufgesaugt.
Der Armstumpf stand wieder waagerecht vom Körper ab. Der Andere wollte sagen, daß er doch endlich den Arm anlegen solle, die unnatürliche Stellung irritierte ihn. Lieber nicht, dachte er, die Menschen sind schwierig, wenn sie etwas haben. So sagte er nur:
»Was macht dein Arm?«

 

 

 

Jens Rehn (18 september 1918 - 3 januari 1983)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver William March, pseudoniem van William Edward Campbell werd geboren op 18 september 1893 in Mobile, Alabama. Zie ook mijn blog van 18 september 2010.

 

Uit: The Bad Seed

 

„At this point Miss Burgess Fern, the middle sister, the practical one who handled the business affairs of the school, said, It was so much easier in those days, with a houseful of servants and everybody helpful and anxious to please. Mother and some of the servants would drive down to Benedict a few days in advance of the picnic, sometimes as early as the first of June, when the season was officially open, although the established residents of the coast didn't consider the season really in swing until the day of our picnic."

"Benedict is such a beautiful spot," said Miss Claudia Fern. "Little Lost River bounds our property on the Gulf side, and flows into the bay there." Miss Claudia taught art in the school, and automatically she added, "The landscape at that point reminds one so much of those charming river scenes by Bombois." Then, feeling that some of her pupils might not know who Bombois was, she went on. "For the sake of some of the younger groups, Bombois is a modern French primitive. Oh, he is so cunning in his artlessness! So right in his composition, and in the handling of green! You'll learn much about Bombois later on."

It was from the Fern town house, the school itself, that the picnickers were to begin their long day of pleasure; and the parents of each pupil had been asked to have their particular child on the school lawn not later than eight o'clock, when the chartered busses were scheduled to leave. Thus it was that Mrs. Christine Penmark, who disliked being late or keeping others waiting, set her clock for six, which, she felt, would allow time for her ordinary tasks of the morning and for the remembrance of those last-minute, hurried things which are so easily overlooked.“

 

 

 

William March (18 september 1893 – 15 mei 1954)

 

 

 

 

De Duitse schrijfster Jayne-Ann Igel werd als Bernd Igel op 18 september 1954 in Dresden geboren. Zie ook mijn blog van 18 september 2010.

 

Uit: Baumschulen-Einmaleins

 

„Zeitig genug in die Baumschule gegangen, den Baumschulenweg, in die Schule der Tollkirsche zuerst, dann bot sich das weit ausladende Geäst eines Apfelbaums an, auf unserem Grundstück, das nah genug an Schulen ganz anderer Art grenzte, der Haft-, der Landesnervenheilanstalt, an der von letzterer betriebenen Gärtnerei mit den Winterapfelsorten (da lagen die Nerven blank).
Also zeitig genug in die Baumschule gegangen, umhegt und ein zartes Astwerk entwickelt, Triebe, von denen manche arg beschnitten, andere ins uferlose geschossen, wie die der Weiden in der Siedlung jenseits unserer Einfriedung, deren Zweige ins Bachwasser wiesen ...
Und dann die erste öffentliche Ziehanstalt, die ich wachen Auges passierte, an der Einmündung der Straße des 18. Oktober in die Phillip-Rosenthal-Straße in L. gelegen, die Baumschule hatte die Geländespitze zwischen den beiden Straßen inne – diese erste Baumschule war noch ohne Alphabet, wenn man von der großen Tafel über der Pforte an der Spitze des Grundstücks absah.
Der Inhaber dieser Schule privat, auf der umzäunten Fläche Nadelgehölze, kniehoch, die über die Jahre, da ich das Areal alltäglich tangierte, auch nicht an Höhe zu gewinnen schienen, wiewohl ich selbst ein zögerliches Wachstum zu verzeichnen hatte. Auf dem Gelände war ein zierliches Holzhaus errichtet worden, quadratisch und mit Fenstern zu jeder Seite – ein Haus, in dem ich hätte wohnen mögen; nie habe ich dort jemand ein oder ausgehen sehen, so oft ich auch durch den Maschendraht hindurch das Ganze beobachtete.“

 

 

 

Jayne-Ann Igel (Leipzig, 18 september 1954)

Boekomslag

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Justinus Andreas Christian Kerner werd geboren op 18 september 1786 in Ludwigsburg. Zie ook mijn blog van 18 september 2010.

 

 

Stirb, Lieb' und Freud'

 

Zu Augsburg steht ein hohes Haus,

Nah bei dem alten Dom,

Da tritt am hellen Morgen aus

Ein Mägdelein gar fromm;

Gesang erschallt,

Zum Dome wallt

Die liebe Gestalt.

 

Dort vor Marias heilig' Bild

Sie betend niederkniet,

Der Himmel hat ihr Herz erfüllt,

Und alle Weltlust flieht:

,,O Jungfrau rein!

Laß mich allein

Dein eigen sein!''

 

Alsbald der Glocke dumpfer Klang

Die Betenden erweckt,

Das Mägdlein wallt die Hall' entlang,

Es weiß nicht, was es trägt;

Am Haupte ganz

Von Himmelsglanz

Einen Lilienkranz.

 

Mit Staunen schauen all' die Leut'

Dies Kränzlein licht im Haar,

Das Mägdlein aber wallt nicht weit,

Tritt vor den Hochaltar:

,,Zur Nonne weiht

Mich arme Maid!

Stirb, Lieb' und Freud'!''

 

Gott, gib, daß dieses Mägdelein

Ihr Kränzlein friedlich trag',

Es ist die Herzallerliebste mein,

Bleibt's bis zum jüngsten Tag.

Sie weiß es nicht,

Mein Herz zerbricht,

Stirb, Lieb' und Licht!

 

 

 

Justinus Kerner (18 september 1786 - 21 februari 1862)

Portret (met mondharp) door Ottavio d'Albuzzi, 1852

De Britse lexicograaf, dichter, essayist en criticus Samuel Johnson werd geboren in Lichfield op 18 september 1709. Zie ook mijn blog van 18 september 2008 en ook mijn blog van 18 september 2009 en ook mijn blog van 18 september 2010.

 

 

A Short Song of Congratulation

 

LONG-EXPECTED one and twenty

Ling'ring year at last has flown,

Pomp and pleasure, pride and plenty

Great Sir John, are all your own.

 

Loosen'd from the minor's tether,

Free to mortgage or to sell,

Wild as wind, and light as feather

Bid the slaves of thrift farewell.

 

Call the Bettys, Kates, and Jenneys

Ev'ry name that laughs at care,

Lavish of your Grandsire's guineas,

Show the spirit of an heir.

 

All that prey on vice and folly

Joy to see their quarry fly,

Here the gamester light and jolly

There the lender grave and sly.

 

Wealth, Sir John, was made to wander,

Let it wander as it will;

See the jocky, see the pander,

Bid them come, and take their fill.

 

When the bonny blade carouses,

Pockets full, and spirits high,

What are acres? What are houses?

Only dirt, or wet or dry.

 
If the Guardian or the Mother

Tell the woes of willful waste,

Scorn their counsel and their pother,

You can hang or drown at last.

 

 

 

Samuel Johnson (18 september 1709 – 13 december 1784)

Portret door Joshua Reynolds

 

 

 

 

De Vlaamse dichter, toneelschrijver en essayist Omer Karel De Laey werd geboren in Hooglede op 18 september 1876. Zie ook mijn blog van 18 september 2006 en ook mijn blog van 18 september 2008 en ook mijn blog van 18 september 2009 en ook mijn blog van 18 september 2010.

 

 

Hitte

't Staat in 't uutgestrekte Bloite,
's zomers, reuzeldikte, van
gers en groene, verder zelve, of
dat ne minsche kiken kan.

Diepe, in 't diepste van de ruumte,
hangt de julizonne en bit
ip de weideground, dat hi er,
zuuveruut van opensplit.

Noirderwaarts, in 't blouwe van den
hemel, is 't verhitte zand
van de dunen, bezig met te
weemlen lik entwa da' brandt.

Tusschen koeien, die daa' luuzig,
liggen op de nakte ground,
floddert er 'n grouwe bende,
dounkergrouwe spreeuwen round.

En ik zitte, lik versmoird, in
die geruste zee van groen,
bachten 'n geborsten wuulge
- voi de koelte - niets te doen.

 

 

 

Omer Karel De Laey (18 september 1876 - 16 december 1909)

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver Jan Mens werd geboren in Amsterdam op 18 september 1897. Zie ook mijn blog van 18 september 2008 en ook mijn blog van 18 september 2009 en ook mijn blog van 18 september 2010.

 

Uit: Godt alleen d'eere

 

“Dat zijn soldaten die daar schreeuwen, valt haar plotseling helder in, ze zijn gekomen om de orde te bewaren.
Orde? Welke orde? denkt ze gejaagd en ze voelt zich giftig worden.
De orde, die het arme volk naar de duivel voert…
Eensklaps hoort ze een fluitend gesuis, dicht langs haar hoofd. Ze richt zich op, ze weet niet waarom ze het doet. '
Niet schieten!' roept ze, 'Jezus Christus, niet schieten!!'.
Plotseling lijkt het, alsof een vurige adder in haar borst bijt. Een hete pijn slaat door haar heen, de armen vallen neer, haar lichaam zakt naar de grond. 'Godt alleen de ere,' prevelt ze.”

 

 

Jan Mens (18 september 1897 – 31 oktober 1967)

De Spaanse dichter Tomás de Iriarte (of Yriarte) y Oropesa werd geboren op 18 september 1750 in La Orotava (nu Puerto de la Cruz), Tenerife. Zie ook mijn blog van 18 september 2010.

 

 

THE BEAR AND THE MONKEY

 

A BEAR, with whom a Piedmontese

 Joined company, to earn their bread,

Essayed on half his legs to please

 The public, where his master led.

 

With looks that boldly claimed applause.

 He asked the Ape, "Sir, what think you?"

The Ape was skilled in dancing-laws

 And answered, "It will never do!"

 

"You judge the matter wrong, my friend,"

 Bruin rejoined, "You are not civil!

Were these legs given for you to mend

 The ease and grace with which they swivel?"

 

It chanced a pig was standing by:

 "Bravo! astonishing! encore!"

Exclaimed the critic of the sty,

 "Such dancing we shall see no more!"

 

Poor Bruin, when he heard the sentence.

 Began an inward calculation;

Then, with a face that spoke repentance.

 Expressed aloud his meditation:—

 

"When the sly Monkey called me dunce,

 I entertained some slight misgiving;

But, Pig, thy praise has proved at once

 That dancing will not earn my living!"

 

Let every candidate for fame

 Rely upon this wholesome rule:—

Your work is bad, if wise men blame.

 But worse, if lauded by a fool.

 

 

 
Vertaald door T. Roscoe

 

 

Tomás de Iriarte (18 september 1750 - 17 september 1791)

Portret door Joaquin Inza

 

 

 

 

De Portugese schrijfster en schilderes Judite Maria de Carvalho werd geboren op 18 september 1921 in Lissabon. Zie ook mijn blog van 18 september 2010.

 

Uit: Paysage sans bateaux

 

«Elle s’assit devant une grande toile très sombre, représentant des fleurs, essayant de voir de droite à gauche, à cause du jour venu de la fenêtre, qui absorbait presque entièrement les couleurs. De face, on ne voyait guère qu’une tache sanglante au milieu d’une surface foncée, luisante et craquelée, mais cependant imposante. Une pièce de musée. Vieille. Non, pas vieille, ancienne.»

 

 

 

Judite Maria de Carvalho (18 september 1921 –  18 januari 1998)

De Nederlandse dichter H.H. (Herman Hendrik) ter Balkt werd geboren in Usselo op 17 september 1938. Zie ook mijn blog van 17 september 2010 en eveneens alle tags voor H. H. Ter Balkt op dit blog.

 

 

Grote Beuk

 

Hij is het zwijgen rechtop de hemel in;
de wind, de hitte en regen hieuwen zijn stam
en takken, zijn wortels als houten fonteinen
wellend uit de bronnen. Alle seizoenen

krijgen kwartier, hij is het opgetaste
korte en lange jaar, in de zomer fluistert
nog de witte sneeuwjacht in zijn blad en bronzen
herfst omarmt stormend zijn schors in de meimaand.

Toen de bleke, felle bliksems kwamen die hun
harpoenen plantten in jouw hart en vier takken
woedend versplinterden, sapstromen dempten

die opstijgen wilden na de winter, wachtte,
grote beuk, achter je de kuil (doodkalm kraken
slaapt in het veld) slechts voor jou daar gegraven.

 

 

 

De peppels

 

In hun windschermen tegen 't noodweer
Vielen kijkgaten voor verspieders;
In hun marskramerskist geen proviand;
Niet langer land van melk en honing.

Het jaagt drukdoend door je bladeren,
Peppels. Wijk niet voor de klompenmakers.
Met groot materieel rukt de nacht uit,
Langs je stammen siddert wind en geest.

 

 

 

Het mooie wandbord

 

Het stamt uit de hoeve; van rendierhoeders,
ergens waar de weg ophoudt en elektriciteit
eindigt; uit een noordelijk land. De luxe
specialiteit van die herberg is kluizenarij.

Er werden stroppen verkocht, te nauw
voor de hals. Maar als Noorderlicht straalde
daar het wandbord, bol als een drinkend oog,
blauwe en rode bloemen op zwart hout.

Ik zweer niet zo bij wandborden, maar deze
ernstig op hout geverfde verbeelding toonde
een samenhang die voorheen ooit bestond.
blik van 't innerlijk oog en van de bergen.

 

 

 

 

H.H. ter Balkt (Usselo, 17 september 1938)

 

 

 

 

De Amerikaanse dichter William Carlos Williams werd geboren in Rutherford (New Jersey) op 17 september 1883. Zie ook mijn blog van 17 september 2010 en eveneens alle tags voor William Carlos Williams op dit blog.

 

 

Danse Russe

 

If I when my wife is sleeping

and the baby and Kathleen

are sleeping

and the sun is a flame-white disc

in silken mists

above shining trees,—

if I in my north room

dance naked, grotesquely

before my mirror

waving my shirt round my head

and singing softly to myself:

"I am lonely, lonely.

I was born to be lonely,

I am best so!"

If I admire my arms, my face,

my shoulders, flanks, buttocks

against the yellow drawn shades,—

 

Who shall say I am not

the happy genius of my household?

 

 

 

 

Haymaking

 

The living quality of

the man's mind

stands out

 

and its covert assertions

for art, art, art!

painting

 

that the Renaissance

tried to absorb

but

 

it remained a wheat field

over which the

wind played

 

men with scythes tumbling

the wheat in

rows

 

the gleaners already busy

it was his own---

magpies

 

the patient horses no one

could take that

from him.

 

 

 

Epitaph

 

An old willow with hollow branches

slowly swayed his few high gright tendrils

and sang:

 

Love is a young green willow

shimmering at the bare wood's edge.

 

 

 

 

William Carlos Williams (17 september 1883 -  4 maart 1963)

 

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Ken Kesey werd geboren in La Junta (Colorado) op 17 september 1935. Zie ook mijn blog van 17 september 2008 en ook mijn blog van 17 september 2009 en ook mijn blog van 17 september 2010

 

Uit: One Flew Over the Cuckoo's Nest

 

„I hear a silly prattle reminds me of someone familiar, and I roll enough to get a look down the other way. It's the hairless Public Relation with the bloated face, that the patients are always arguing about why it's bloated. "I'll say he does," they'll argue. "Me, I'll say he doesn't; you ever hear of a guy really who wore one?"   "Yeh, but you ever hear of a guy like him before?" The first patient shrugs and nods. "Interesting point."

     Now he's stripped except for a long undershirt with fancy monograms sewed red on front and back. And I see once and for all (the undershirt rides up his back some as he comes walking past, giving me a peek) that he definitely does wear one, laced so tight it might blow up any second.

     And dangling from the stays he's got half a dozen withered objects, tied by the hair like scalps.

     He's carrying a little flask of something that he sips from to keep his throat open for talking, and a camphor hanky he puts in front of his nose from time to time to stop out the stink. There's a clutch of schoolteachers and college girls and the like hurrying after him. They wear blue aprons and their hair in pin curls. They are listening to him give a brief lecture on the tour

     He thinks of something funny and has to stop his lecture long enough for a swig from the flask to stop the giggling. During the pause one of his pupils stargazes around and sees the gutted Chronic dangling by his heel. She gasps and jumps back. The Public Relation turns and catches sight of the corpse and rushes to take one of those limp hands and give it a spin. The student shrinks forward for a cautious look, face in a trance.

     "You see? You see?" He squeals and rolls his eyes and spews stuff from his flask he's laughing so hard. He's laughing till I think he'll explode.

     When he finally drowns the laughing he starts back along the row of machines and goes into his lecture again. He stops suddenly and slaps his forehead — "Oh, scatterbrained me!" — and comes running back to the hanging Chronic to rip off another trophy and tie it to his girdle.“

 

 

 

Ken Kesey (17 september 1935 – 10 november 2001)

 

 

 

 

De Nederlandse toneel- en kroniekschrijver en essayist Abel Herzberg werd geboren in Amsterdam op 17 september 1893. Zie ook mijn blog van 17 september 2008 en ook mijn blog van 17 september 2009 en ook mijn blog van 17 september 2010

 

Uit: Meat and vegetables

 

‘Toen in Mei 1945 het Nederlandse grondgebied van vijanden gezuiverd was, en de balans werd opgemaakt, bleek, dat het Joodse bevolkingsdeel voor 80% was uitgeroeid, en dat zich in de sociale beoordeling van de kleine, overgebleven of terugkerende rest, een belangrijke wijziging had voltrokken.’

Zo ongeveer zal de geschiedschrijver, die over zoveel maal honderd jaar de geschiedenis der Duitse bezetting zal afsluiten, moeten schrijven, en zo ongeveer zal de schoolmeester in de klas moeten vertellen, als zij het over de Jodenvervolging zullen hebben. Tenminste, wanneer de zaak hen dan nog interesseert, en dat is verre van zeker. Want wel is die Jodenvervolging een hoogst merkwaardig verschijnsel geweest, dat niet ongemerkt voorbij kon gaan, maar dat wil niet zeggen, dat zij niet aan tallozen voorbijgegaan is. En dàt wil nu weer niet zeggen, dat zij niet juist bij hen, aan wie zij voorbijgegaan is, de diepste sporen heeft nagelaten. De meeste antisemieten treft men uiteraard aan bij diegenen, die zich van de Jodenvervolging het minst hebben aangetrokken en daarvoor ook geen belangstelling hebben betoond of zullen betonen.

Ik geloof zelfs, dat de meeste mensen van die Jodenvervolging alleen maar iets in het vage weten, en dan nog alleen maar van horen zeggen. Dat het om millioenen slachtoffers ging, kan men duizend maal in de kranten zetten, zij weten het niet. Hoe zouden ze ook? Wat weten wij allen - zoals we bij elkander zitten - af van de dingen die er gebeuren? Onze belangstelling is veel beperkter, veel meer op onze eigen kleine kring geconcentreerd, dan wij bereid zijn toe te geven. Met al onze cosmopolitische allures, zijn wij dorpelingen gebleven. En het komt mij voor, dat wij dat ook willen zijn. Er bestaat, als ik mij niet vergis, allerwegen een sterk verlangen naar de beslotenheid van het stille dorp, de laat-mij-met-rust-mentaliteit, en zulks terwijl men de stad, met haar blik in de open, wijde wereld toch ook weer niet kan missen.“

 

 

Abel Herzberg (17 september 1893 - Amsterdam, 19 mei 1989)
In 1913


Zie voor nog meer schrijvers van de 17e september ook mijn vorige blog van vandaag.

De Oostenrijkse schrijver Ludwig Roman Fleischer werd geboren op 17 september 1952 in Wenen. Zie ook mijn blog van 17 september 2008 en ook mijn blog van 17 september 2009 en ook mijn blog van 17 september 2010

 

Uit: Seewinkler Dodekameron

 

„Das Zeichenbuch

Wieder einmal Probleme mit dem vaterlosen Vaterhaus im Grenzdorf. Andreas ist in der Stadt geblieben, bei der Mutter, und wird nach der Mutter greinen: vaterloses Einzelkind. Seufzend lenkt sie ihren Kleinwagen an der gedrungenen Kirche vorbei in die Untere Hauptstraße: zwei Reihen ebenerdig hingeduckter Vaterhäuser, deren bestes die Fassade ist. Hier wohnt ein halb bankrotter Landwirt, da ein versoffener Winzer, dort ein Jungbauer, der keine Frau bekommt, weil er Jungbauer ist. Die Dorfmehrheit wird von Nebenerwerbstätigen und Alten gestellt, die Jungen pendeln oder wandern ab: ein Niemandsland, in dem sich jeder Ort hundertfach wiederholt, dazwischen grenzenlose Leere, wie geschaffen, sie mit eigenen Bildern zu füllen.
Sie parkt den Wagen vor dem Haustor, zwischen den beiden Rasenrechtecken, so, wie Tante Agathe es nie haben wollte, denn wozu haben wir die Einfahrt? Im Grenzdorf wird alles hinter geschlossenen Toren verwahrt. Der Rasen ist vor kurzem gemäht worden, von der Nachbarin, die dafür an jedem Neujahrstag für zwölf Monate im voraus bezahlt werden muß.
Sie öffnet ihre Handtasche und kramt nach dem Schlüssel. Dein Vaterhaus mußt du halt jetzt ganz allein erhalten, gell, Andrea, ich mit meiner Mindestrente kann dir nicht helfen. Um Tante Agathes Drachennüstern zuckte es mißbilligend. Sie hatte Andrea die Scheidung nie verziehen. Schon für den Buben mußt du das Haus erhalten, der ist ja schließlich der Stammhalter. Euch jungen Leuten geht's zu gut, drum könnt's ihr nicht zusammenhalten.“

 

 

 

Ludwig Roman Fleischer (Wenen, 17 september 1952)

 

 

 

 

De Indiase dichter, schrijver, schilder en regisseur Dilip Purushottam Chitre werd geboren op 17 september 1938 in Baroda. Zie ook mijn blog van 17 september 2008 en ook mijn blog van 17 september 2009 en ook mijn blog van 17 september 2010

 

 

At Midnight in the Bakery at the Corner

 

At midnight in the bakery at the corner
While bread and butter-biscuits are being baked
I remember the Rahman of my childhood
And Asmat’s sparkling eyes
Playing carom with me

At midnight in the bakery at the corner
While bread and butter-biscuits are being baked
I am boozing alone in my room
In front of me fried liver pieces gone cold in a plate
All my friends migrated to the Gulf

At midnight in the bakery at the corner
While bread and butter-biscuits are being baked
The wife of the Pathan next door enters my room
Closes the door and turns her back to me
I tell her, sister, go find someone else

When the bread develops its sponge, the smell
Of the entire building fills my nostrils.

 

 

Vertaald door de dichter

 

 

Dilip Chitre (17 september 1938 – 10 december 2009)

 

 

 

 

De Franse dichteres en schrijfster Albertine Sarrazin werd geboren op 17 september 1937 in Allgiers. Zie ook mijn blog van 17 september 2008 en ook mijn blog van 17 september 2009 en ook mijn blog van 17 september 2010

 

Uit: L’ASTRAGALE

 

...“Comment ?... Mais Pierre, je vais marcher, je me débrouillerai.

- Vous débrouiller. Mais vous ne marchez pas, pour le moment. Supposons... Julien a dû vous affranchir, vous n’ignorez pas que, pour vous, il prend des risques. L’osier...

-“Vous inquiétez pas, nous sommes en compte, ça, ça s’arrangera entre lui et moi.”

Mais de quoi se mêle-t-il ?

“Ah ! Entre lui et vous ! Et là, maintenant ?”

Pierre pianote avec fureur, les gammes montent et descendent sous ses doigts étrangement désassortis au reste de sa personne : des doigts agiles, gracieux, précis, attachés à une masse de gélatine secouée et hurlante.

“Vous vous rendez compte qu’il n’est pas venu depuis dix jours ?

- Il travaille !... Et puis, avec la trique ce n’est pas la peine qu’on le voie trop souvent dans le secteur.

- Eh oui ! Vous parlez comme un livre ! Et s’il ne revient pas, s’il lui est arrivé un coup dur ? Vous y avez pensé, à ça ?

” Oh ! oui, Pierre, j’y ai pensé. J’y pense à chaque heure, à chaque seconde. La pensée de Julien m’éveille et me garde éveillée, au long des nuits où je guette chaque moteur, chaque porte, chaque pas. Peut-être puis-je ainsi écarter de sa route, le malheur et l’ombre...”...

 ... Au milieu de la nuit, je m’assure que le type dort bien et je me faufile hors de la villa, la clef du bureau en poche. Je laisse mon sac en otage, au cas où il se réveillerai avant l’heure : une course que j’avais oubliée, mon chéri.“

 

 

 

Albertine Sarrazin (17 september 1937 – 10 juli 1967)

 

 

 

 

De Engelse schrijfster Mary Stewart werd geboren op 17 september 1916 in Sunderland. Zie ook mijn blog van 12 sepember 2008 en ook mijn blog van 17 september 2009 en ook mijn blog van 17 september 2010

 

Uit: The Ivy Tree

 

„I sat in the sun, and thought. Nothing definite, but if I had been asked to define my thoughts they would all have come to one word. England. This turf, this sky, the heartsease in the grass; the old lines of ridge and furrow, and the still older ghosts of Roman road and Wall; the ordered, spare beauty of the northern fens; this, in front of me now, was England. This other Eden, demi-paradise. This dear, dear land.

It was lonely enough, certainly. We had it to ourselves, I and the lambs, and the curlew away up above, and the fritillaries that flickered like amber sparks over the spring grasses. I might have been the first and only woman in it; Eve, sitting there in the sunlight and dreaming of Adam....

"Annabel!"

He spoke from behind me. I hadn't heard him approach. He must have come quietly along the turf to the south of the Wall, with his dog trotting gently at heel. He was less than four yards from me when I whirled round, my cigarette flying from startled fingers down among the wild thyme and yellow cinquefoil that furred the lower courses of the Roman stones.

Dimly I was aware that the lambs had bolted, crying.

The man who had shattered the dream had stopped two yards from me. Not Adam; just a young man in shabby, serviceable country tweeds. He was tall, and slenderly built, with that whippy look to him that told you he would be an ugly customer in a fight — and with something else about him that made it sufficiently obvious that he would not need much excuse to join any fight that was going. Possibly it is a look that is inbred with the Irish, for there could be no doubt about this man's ancestry. He had the almost excessive good looks of a certain type of Irishman, black hair, eyes of startling blue, and charm in the long, mobile mouth. His skin was fair, but had acquired that hard tan which is the result of weathering rather than of sunburn, and which would, in another twenty years, carve his face into a handsome mask of oak. He had a stick in one hand, and a collie hung watchfully at his heels, a beautiful creature with the same kind of springy, rapier grace as the master, and the same air of self-confident good breeding.“

 

 

 

Mary Stewart (Sunderland, 17 september 1916)