Berichten van 27 september 2011 tot 28 september 2011

De Engelse schrijfster Ellis Peters werd op 29 september 1913 als Edith Pargeter geboren in Horsehay. Zie ook mijn blog van 28 september 2009 en ook mijn blog van 28 september 2010.

 

Uit: The Confession of Brother Haluin

 

„…December came in with heavy skies and dark, brief days that sagged upon the rooftrees and lay like oppressive hands upon the heart. In the scriptorium there was barely light enough at noon to form the letters, and the colors could not be used with any certainty, since the unrelenting and untimely dusk sapped all their brightness.

The weather-wise had predicted heavy snows, and in midmonth they came, not with blizzard winds, but in a blinding, silent fall that continued for several days and nights, smoothing out every undulation, blanching all color out of the world, burying the sheep in the hills and the hovels in the valleys, smothering all sound, climbing every wall, turning roofs into ranges of white, impassable mountains, and the very air between earth and sky into an opaque, drifting whirlpool of flakes large as lilies. When the fall finally ceased, and the heavy swags of cloud lifted, the Foregate lay half buried, so nearly smoothed out into one white level that there were scarcely any shadows except where the tall buildings of the abbey soared out of the pure pallor, and the eerie, reflected light made day even of night, where only a week before the ominous gloom had made night of day.“

 

 

 

Ellis Peters (28 september 1913 – 14 oktober 1995)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver en uitgever Ben Greenman werd geboren op 28 september 1969 in Chicago. Zie ook mijn blog van 28 september 2008 en ook mijn blog van 28 september 2009 en ook mijn blog van 28 september 2010.

 

Uit: Chekhov Meets Paris Hilton

 

„My new book, Celebrity Chekhov, is an homage and a travesty. Even calling it "my new book" is oddly inaccurate; it's a project that I directed more than I wrote. In the book, I redeploy almost two dozen of the short stories of the Russian master Anton Chekhov, replacing his characters with contemporary American celebrities, from Britney Spears to Lindsay Lohan, from Jay-Z to Larry King. At times, there’s a method to the madness, and the celebrities slot nicely into Chekhov’s plots; a story about a young man who is excited to find his name in the newspaper for public drunkenness is reupholstered as a story about Kim Kardashian and her famed sex tape. Other times, there’s a madness to the method: is “The Man in the Case,” a sublime story of psychological limitations, really, at any level at all, clarified or enriched by the inclusion of Jon Lovitz?

The project had its unholy birth a few years ago, when I was talking to a friend about canonical authors and their most famous characters. I brought up Chekhov. She narrowed her eyes. “There are famous characters in the plays, sure,” she said. “The stories, not so much.”

I asked around, and most people shared her view. Compared to Shakespeare or Dickens or Hemingway or Bellow, Chekhov’s short stories were widely read but remembered more subtly. Part of the reason was the translations, which could be stuffy; the settings tended to hold readers at arm's length. But part of the reason was the characters, or the way that Chekhov uses them: it’s hard to think of “The Lady with the Dog” as a story about Anna in quite the same way that Moby-Dick is a story about Ahab or Catcher in the Rye is a story about Holden Caulfield. Many times, it's hard to remember the names of the men and women in the stories are; they're easier to remember by type—the young clerk, the middle-aged dowager. They are filled with character, certainly, but they are not exactly characters.“

 

 

 

Ben Greenman (Chicago, 28 september 1969)

 

 

 

De Franse schrijver, historicus en archeoloog Prosper Mérimée werd geboren in Parijs op 28 september 1803. Zie ook mijn blog van 28 september 2006 en ook mijn blog van 28 september 2008 en ook mijn blog van 28 september 2009 en ook mijn blog van 28 september 2010.

 

Uit: Carmen

 

„J'avais toujours soupçonné les géographes de ne savoir ce qu'ils disent lorsqu'ils placent le champ de bataille de Munda dans le pays des Bastuli-Poeni, près de la moderne Monda, à quelque deux lieues au nord de Marbella. D'après mes propres conjectures sur le texte de l'anonyme, auteur du Bellum Hispaniense, et quelques renseignements recueillis dans l'excellente bibliothèque du duc d'Osuna, je pensais qu'il fallait chercher aux environs de Montilla le lieu mémorable où, pour la dernière fois, César joua quitte ou double contre les champions de la république. Me trouvant en Andalousie au commencement de l'automne de 1830, je fis une assez longue excursion pour éclaircir les doutes qui me restaient encore. Un mémoire que je publierai prochainement ne laissera plus, je l'espère, aucune incertitude dans l'esprit de tous les archéologues de bonne foi. En attendant que ma dissertation résolve enfin le problème géographique qui tient toute l'Europe savante en suspens, je veux vous raconter une petite histoire; elle ne préjuge rien sur l'intéressante question de l'emplacement de Munda.

J'avais loué à Cordoue un guide et deux chevaux, et m'étais mis en campagne avec les Commentaires de César et quelques chemises pour tout bagage. Certain jour, errant dans la partie élevée de la plaine de Cachena, harassé de fatigue, mourant de soif, brûlé par un soleil de plomb, je donnais au diable de bon coeur César et les fils de Pompée, lorsque j'aperçus, assez loin du sentier que je suivais, une petite pelouse verte parsemée de joncs et de roseaux. Cela m'annonçait le voisinage d'une source. En effet, en m'approchant, je vis que la prétendue pelouse était un marécage où se perdait un ruisseau, sortant, comme il semblait, d'une gorge étroite entre deux hauts contreforts de la sierra de Cabra. Je conclus qu'en remontant je trouverais de l'eau plus fraîche, moins de sangsues et de grenouilles, et peut-être un peu d'ombre au milie des rochers. À l'entrée de la gorge, mon cheval hennit, et un autre cheval, que je ne voyais pas, lui répondait aussitôt.“

 

 

Prosper Mérimée (28 september 1803 – 23 september 1870)

 

 

 

De Nederlandse schrijver, journalist en columnist Thijs Zonneveld werd geboren op 28 september 1980 in Sassenheim. Zie ook mijn blog van 8 juli 2011 en ook mijn blog van 28 september 2009 en ook mijn blog van 28 september 2010.

 

Uit: Cancellara is een smeerlap  (Column)

 

„Nadat we de VAM-berg (ja, de Ronde van Drenthe heeft bergen) waren gepasseerd, was Cancellara nergens meer te bekennen. Gelost. Ik werd 41e, Cancellara eindigde als zoveelenvijftigste. Later hebben we nooit meer tegen elkaar gereden. Conclusie: Zonneveld – Cancellara: 1-0.

Brommershow

Het verhaal wordt met elke overwinning van Cancellara mooier. Ik heb het de afgelopen week minimaal twintig keer verteld. Zondag, toen Cancellara bezig was met een brommershow op weg naar Roubaix, besloot ik de uitslag van De Ronde van Drenthe 2002 op te zoeken om ‘m uit te printen en in te lijsten. Fluitend scrollde ik door de archieven van wielersites. Af en toe keek ik met een schuin oog naar het beeldscherm waarop Cancellara zijn concurrenten belachelijk maakte.

Na een kwartiertje zoeken had ik de uitslag gevonden. Mijn ogen gleden over de namen. Bij de 40e plek stond mijn naam. Daarna zocht ik naar de naam van de brommer. Zoveelenveertig, zoveelenvijftig, zoveelenzestig, zoveelenzeventig: nergens te bekennen. Ik fronste mijn wenkbrauwen. Spitte de lijst nog een keer door. Ook bij het rijtje opgevers stond hij niet. Voor de zekerheid checkte ik de namen die van de renners die vóór me waren geëindigd.

Op plek 29 stokte mijn adem. Fabian Cancellara. Hij was meer dan zeveneneenhalve minuut voor me gefinisht. Ik stond op van mijn stoel. Wees naar mijn computer. Riep: ‘Dat kan niet! Dat kan niet! Hij heeft afgesneden! Hij heeft met de tijd geprutst! Hij speelt vals!’

Shock

Daarna ging ik zitten en staarde in shock naar de laatste kilometers van de brommerparade naar Roubaix. Naar de man die me van mijn mooiste verhaal heeft beroofd. Toen Cancellara over de streep reed, stonden de toeschouwers in het Velodrome op de banken. Ik niet. Cancellara is een smeerlap“.

 

 

 

Thijs Zonneveld (Sassenheim, 28 september 1980)

Zie voor nog meer schrijvers van de 28e september ook mijn vorige blog van vandaag.

De Duitse schrijver en criticus Albert Vigoleis Thelen werd geboren in Süchteln op 28 september 1903. Zie ook mijn blog van 28 september 2007 en ook mijn blog van 28 september 2008 en ook mijn blog van 28 september 2009 en ook mijn blog van 28 september 2009 en ook mijn blog van 28 september 2010.

 

Uit: Die Insel des zweiten Gesichts

 

„Ringsum hatte sich die graue Schicht der Nacht gehoben, als wir das Achterdeck betraten, unausgeschlafen, wie aus der Naht getrennt, leicht fröstelnd in der Brise, die den Kimm reinfegte und uns bald schon das Schauspiel der näher rückenden Steilküste Mallorcas bot. Am Vorabend hatte eine Trübung des Himmels den in jedem Reise­handbuch anempfohlenen letzten Blick auf die ins Meer versinkende Kette des sagenhaften Monsalwatsch verwehrt. Nun wurden wir reich­lich entschädigt, und ich um so mehr, je weniger mich die Land­schaft, das Schöne in der Natur als ihr großes Los zu fesseln vermag. Denn daß mir die Welt so hin und wieder durch ihre Laterna magica eine berühmte Ansichtskarte in ihrer vorbildlichen Form vor die Augen stellt, ist nicht mehr als billig, sehe ich es von dem Standpunkte eines Beobachters, der sein Dasein immer noch nicht als eine kleine Ver­gnügungsreise mit Plaid und Parapluie auffassen kann. Ich bin kein Parvenu, ich wüßte ja nicht einmal, woraus und woran ich empor­kommen könnte; aber so an der Reling neben Beatrice stehend, hatte ich alles an mir von einem eitlen Fant, der das, was ihm da geboten wird, schon tausendmal schöner und erhabener gesehen hat. Gesehen aber hatte ich in meinem Leben fast noch nichts. Ein paar Reisen in Deutschland, der Tschechoslowakei, in Holland und in der Schweiz, zu mehr hatte es nicht gelangt. Doch wäre das schon übergenug gewesen, hätte ich nicht ständig meine Augen nach innen gerichtet gehalten, auf die Landschaft meiner selbst. Da gab es fürwahr nicht viel zu besichtigen, verglichen mit der Loreley, den Tulpenfeldern in Lisse, dem Hradschin oder einem Luzerner Gletscherschliff mit Er­klärungen von Professor Heim. Bei meiner Gletschermühle hätte auch der eingeschwätzteste Cicerone mit einem Mund voller Zähne dagestanden, denn da bot sich nur der Anblick einer Schlackenhalde, aus der freilich nie ein Escorial würde entstehen können.“

 

 

Albert Vigoleis Thelen (28 september 1903 - 9 april 1989)

In 1935 op Palma de Mallorca

 

 

De Britse criticus en dichter Francis Turner Palgrave werd geboren op 28 september 1824 in Great Yarmouth. Zie ook  mijn blog van 28 september 2006 en ook mijn blog van 28 september 2008 en ook mijn blog van 28 september 2009 en ook mijn blog van 28 september 2010.

 

 

The Childless Mother

 

Oft in midnight visions

  Ghostly by my bed

Stands a Father's image,

  Pale discrowned head:--

--I forsook thee, Father!

  Was no child to thee!

Child-forsaken Mother,

  Now 'tis so with me.

 

Oft I see the brother,

  Baby born to woe,

Crouching by the church-wall

  From the bloodhound-foe.

Evil crown'd of evil,

  Heritage of strife!

Mine, an heirless sceptre:

  His, an exile life!

 

--O my vanish'd darlings,

  From the cradle torn!

Dewdrop lives, that never

  Saw their second morn!

Buds that fell untimely,--

  Till one blossom grew;

As I watch'd its beauty,

  Fading whilst it blew.

 

Thou wert more to me, Love,

  More than words can tell:

All my remnant sunshine

  Died in one farewell.

Midnight-mirk before me

  Now my life goes by,

For the baby faces

  As in vain I cry.

 

O the little footsteps

  On the nursery floor!

Lispings light and laughter

  I shall hear no more!

Eyes that gleam'd at waking

  Through their silken bars;

Starlike eyes of children,

  Now beyond the stars!

 

Where the murder'd Mary

  Waits the rising sign,

They are laid in darkness,

  Little lambs of mine.

Only this can comfort:

  Safe from earthly harms

Christ the Saviour holds them

  In His loving arms:--

 

Spring eternal round Him,

  Roses ever fair:--

Will His mercy set them

  All beside me there?

Will their Angels guide me

  Through the golden gate?

--Wait a little, children!

  Mother, too, must wait!

 

 

 

Francis Turner Palgrave (28 september 1824 – 24 oktober 1897)

 

 

 

 

De Duitse dichter Rudolf Baumbach werd op 28 september 1840 geboren in Kranichfeld/Ilm. Baumbach groeide op in Meiningen. Zie ook mijn blog van 28 september 2006 en ook mijn blog van 28 september 2010.

 

 

Der Auerhahn

 

Es war einmal ein Auerhahn,

Ein recht verliebter Don Juan.

Kein zweiter in dem Tannenwald

Glich ihm an Kraft und Wohlgestalt,

Und unternehmend war er schier

Wie ein Husarenoffizier,

So dass er von der Hennen Schar

Gefürchtet und vergöttert war. -

Doch einen Fehler hatte er,

Der wurde für ihn folgenschwer.

Er pflegte, ging’s zum Stelldichein,

Sein Glück in alle Welt zu schrein.

So wurde es bekannt alsdann

Jedweder Kreatur im Wald.

Einmal, der Morgen graute kaum,

Saß unser Hahn auf seinem Baum

Und schrie und jauchzte fast wie toll,

Dass ringsherum der Wald erscholl.

Im Dickicht aber während dessen,

Hat still ein Jägersmann gesessen

Der fand den Hahnen auf der Balz,

Wollt auf den Schwanz ihm streuen Salz,

Doch weil der Hahn ihm saß zu hoch,

Schoss er ihm durch die Brust ein Loch,

So dass der arme Don Juan

Vom Baume fiel als toter Hahn.

 

Ein Lehrgedicht muss allemal

Besitzen eine Schlussmoral.

Sie folgt auch diesmal hinterher,

Jedwedem jungen Hahn zur Lehr:

Was dir der Frauen Gunst verschafft,

Ist: Erstens, volle Manneskraft,

Verwegenheit zum zweiten – und

Zum dritten ein verschwiegener Mund.

Wer nicht den Schnabel halten kann,

Der denke an den Auerhahn!

 

 

 

Rudolf Baumbach (28 september 1840 – 21 september 1905)

 

 

 

 

De Canadese schrijver Noël Laflamme werd geboren op 28 september 1950 in Saint-Adrien-d'Irlande als vijfde van in totaal dertien kinderen. Zie ook mijn blog van 28 september 2009.

 

Uit: Sous la surface des choses

 

„Une lumière irradie de son pelage gris perle. Le petit mammifère a beau être tout propret et arborer un air plutôt gentil, comprendre qu’il a affaire à un rat vivant occasionne chez Monsieur Belzile un premier mouvement de recul : cet animal, qui normalement aurait dû avoir le réflexe de fuir en le voyant bouger, doit concevoir dans sa petite cervelle de muridé le funeste projet de mordre dans cette manne providentielle toute fraîche que constitue sa personne, littéralement tombée du ciel. Mais les secondes passent sans que le rat manifeste la moindre velléité de s’en prendre à lui.

Monsieur Belzile vient de prendre sa retraite anticipée. Le jour de ses soixante printemps. Choix judicieux? En ce doux soir d’été, sous ce beau ciel sans nuage, il est rongé par le doute. Pourtant, la semaine qui précédait sa décision, il s’était, après une longue valse hésitation, senti enfin à l’aise et il avait acquis la certitude que c’était ce qui lui convenait le mieux. Mais voilà que ce soir, une petite bête logée dans son esprit s’occupe à grignoter sa belle certitude toute ronde et lisse, qu’il croyait définitive. Tout ce temps libre qui vient soudainement de lui échoir, à quoi l’employer? Il n’a jamais eu de hobby, Monsieur Belzile. La perspective de passer le reste de ses jours en tête à tête avec sa femme l’accable. Si, au moins, était résulté de leur union conjugale un fils grâce auquel l’avenir prendrait un sens... À la rigueur, une fille aurait fait l’affaire... Il se remet à cogiter dans l’espoir de trouver quelque avantage auquel il n’aurait pas encore pensé et qui lui permettrait de se convaincre à nouveau qu’il avait bien fait de se départir de son poste de directeur de l’école primaire du quartier. Comment se fait-il qu’il continue à se poser des questions alors qu’il éprouvait un profond dégoût pour cette tâche? La nature humaine est drôlement faite.“

 

 

Noël Laflamme (Saint-Adrien-d'Irlande, 28 september 1950)

Saint-Adrien-d'Irlande door G. Quirian (Geen portret beschikbaar)

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijvers ook mijn blog van 28 september 2010.

 

De Poolse schrijver en vertaler Waclaw Berent werd geboren op 28 september 1873 in Warschau.

 

De Italiaanse dichter en schrijver Agnolo Firenzuola (eigenlijk Michelangelo Girolamo Giovannini) werd geboren op 28 september 1493 in Florence.

De Schotse schrijver Irvine Welsh werd geboren op 27 september 1958 in Leith, Edinburgh. Zie ook mijn blog van 27 september 2008 en ook mijn blog van 27 september 2009 en ook mijn blog van 27 september 2010.

 

Uit: Skagboys

 

“The copper stares at us in utter contempt. Nae wonder; aw he sees in front ay um is this mingin cunt, twitchin n spazzin oan this hard seat in the interview room. -Ah’m oan the program, ah tell um. -Check if ye like. Ah’m aw seek cause they nivir gied us enough methadone. They sais they hud tae fine-tune ma dosage. Check wi the lassie at the clinic if ye dinnae believe us.

-Boo-fucking-hoo, he sais, a mean expression oan his face. -Why am I not tearing up on your behalf, my sweet, sweet friend?

This cunt has cold black eyes set in a white face. If he didnae huv a dark pudding-basin haircut and his neb wis bigger, he’d be like one ay Moira and Jimmy’s budgies. The other polisman, a louche, slightly effeminate-looking blonde boy, is playing the benign role. -Just tell us who gives you that stuff, Mark. Come on pal, give us some names. You’re a good lad, far too sensible tae get mixed up in aw this nonsense, he shakes his heid and then looks up at me, lip curled doon thoughfully, -Aberdeen University, no less.

-But if ye check yi’ll find that ah’m oan the program…at the clinic likes.

-Bet these student birds bang like fuck! In they halls ay residence. It’ll be shaggin aw the time in thair, eh pal, the Pudding Basin Heided Cunt goes.

-Just one name, Mark. C’mon pal, begs Captain Sensible.

-Ah telt ye, ah say, as sincerely as ah kin, -ah see this boy up at the bookies, ah jist ken him as Olly. Dinnae even know if that’s his right name. Gen up. The staff at the clinic’ll confirm-

-Ah suppose prison’s like the halls ay residence, apart fae one thing, Pudding Basin goes, -no much chance ay a ride thair. At least, he laughs, -no the sort ay ride ye’d want, anywey!”

 

 

Irvine Welsh (Edinburg, 27 september 1958)

 

 

 

 

 

De Amerikaanse dichteres Kay Ryan werd geboren op 27september 1945 in San Jose, California. Zie ook mijn blog van 27 september 2008 en ook mijn blog van 27 september 2009 en ook mijn blog van 27 september 2010.

 

 

A Ball Rolls on a Point

 

The whole ball

of who we are

presses into

the green baize

at a single tiny

spot. An aural

track of crackle

betrays our passage

through the

fibrous jungle.

It’s hot and

desperate. Insects

spring out of it.

The pressure is

intense, and the

sense that we’ve

lost proportion.

As though bringing

too much to bear

too locally were

our decision.

 

 

 

All You Did

 

There doesn’t seem

to be a crack. A

higher pin cannot

be set. Nor can

you go back. You

hadn’t even known

the face was vertical.

All you did was

walk into a room.

The tipping up

from flat was

gradual, you

must assume.

 

 

 

Kay Ryan (San Jose, 27 september 1945)

 

 

 

 

De Tsjechische schrijver en uitgever Josef Škvorecký werd geboren op 27 september 1924 in Náchod. Zie ook mijn blog van 27 september 2009 en ook mijn blog van 27 september 2010.

 

Uit: Talkin´ Moscow blues

 

„FRANKLY, I FEEL frustrated whenever I have to talk about revolution for the benefit of people who have never been through one. They are — if you'll excuse the platitude — like a child who doesn't believe that fire hurts, until he burns himself. I, my generation, my nation, have been involuntarily through two revolutions, both of them socialist: one of the right variety, one of the left. Together they destroyed my peripheral vision. When I was fourteen, we were told at school that the only way to a just and happy society led through socialist revolution. Capitalism was bad, liberalism a fraud, democracy bunk, and parliamentarism decadent. Our then Minister of Culture and Education, the late Mr. Emanuel Moravec, taught us this, and then sent his son to fight for socialism with the Hermann Goering SS Division. The son was later hanged; the minister, to use proper revolutionary language, liquidated himself with the aid of a gun.

When I was twenty-one, we were told at Charles University that the only way to a just and happy society led through socialist revolution. Capitalism was bad, liberalism a fraud, democracy bunk, and parliamentarism decadent. Our then professor of philosophy, the late Mr. Arnost Kolman, taught us this, and then gave his half-Russian daughter in marriage to a Czech Communist who fought for socialism with Alexander Dubcek. Later he fled to Sweden. Professor Kolman, one of the very last surviving original Bolsheviks of 1917 and a close friend of Lenin, died in 1980, also in Sweden. Before his death, he returned his Party card to Brezhnev and declared that the Soviet Union had betrayed the socialist revolution. In 1981 I am told by various people who suffer from Adlerian and Rankian complexes that the only way to a just and happy society leads through socialist revolution. Capitalism is bad, liberalism a fraud, democracy bunk, and parliamentarism decadent. Dialectically, all this makes me suspect that capitalism is probably good, liberalism may be right, democracy is the closest approximation to the truth, and parliamentarism a vigorous gentleman in good health, filled with the wisdom of ripe old age.“

 

 

 

Josef Škvorecký (Náchod, 27 september 1924)

 

 

 

 

De Nederlandse schrijfster Esther Verhoef-Verhallen werd geboren in ’s-Hertogenbosch op 27 september 1968. Zie ook mijn blog van 27 september 2009 en ook mijn blog van 27 september 2010.

 

Uit: Déjà vu

 

„Hij was vlakbij. Takken knapten onder zijn bergschoenen en weken uiteen terwijl hij zich een weg baande door het struikgewas.

Hij vloekte binnensmonds.

Hij was woedend, buiten zinnen.

Ze rook de wapenolie, het leer van zijn schoenen, de weeïge lucht die altijd aan zijn jas hing en zijn eigen geur, het sterkste afrodisiacum dat ze had gekend. Ze hoorde zijn stem, zijn ademhaling.

Zijn nabijheid was allesoverheersend – ze had er steeds op gereageerd als een kennelhond die rook dat haar voerbak werd gevuld. Hongerig, verwachtingsvol, fel en ongeduldig.

Ze drukte zich dichter tegen de koude grond en sloot haar ogen. Ademde zoveel mogelijk door haar neus. Ze kon alleen maar intens hopen dat hij haar niet zag, dat de condens van haar ademhaling opging in de dichte mist, en dat de herfstbladeren in deze kuil haar kleding voldoende aan het oog onttrokken. Zodat hij haar voorbij zou lopen, verder het bos in.

Pas dan, buiten zijn gehoorsafstand, kon ze proberen hiervandaan te komen en naar de openbare weg te rennen. Misschien had ze geluk en kon ze een auto aanhouden. Anders moest ze blijven doorlopen tot aan het volgende huis, waar ze het alarmnummer kon bellen.

Voor die tijd was ze niet veilig.

Haar armen en benen zaten onder de schaafwonden en haar lip was gescheurd. Er kleefde bloed aan haar kin, maar het was niet belangrijk. Ze voelde de pijn niet eens. Wat ze wel voelde was leven, diep in haar. Het was nog klein, niet groter dan een vuist, maar het was er. Nieuw leven.

Armpjes, beentjes. Een gezichtje.

Griezelig dichtbij hoorde ze takken kraken. Ze drukte zich dieper in de kuil, haar wang tegen de natte bladeren.“

 

 

Esther Verhoef ('s-Hertogenbosch, 27 september 1968)

 

 

 

 

De Duitse  dichter en schrijver Christian Schloyer werd geboren op 27 september 1976 in Erlangen. Zie ook mijn blog van 27 september 2010.

 

 

 

pluie

spieluhren drehn mich
         im flug · hafen moskau wind
                   beschneit · ihre stimme über meiner

nase, flamenco ihre augen flamenco ich darf ihren nacken
         erraten · was ihre hände malen im gewitter

schlag der tauben
         flügel · wolken, ein straßenjunge putzt sich
                   die zähne · splitter in meiner schulter spür ich

den sektkelch käsegeruch parfüm für mein wundgelegenes
         warten · ihre hände ihr zögern auf einem

geschlossenen brief, ein kindheits-
         spiel · uhren ein knäbisches zucken in ihrem weit

gefächerten blick & schneller
drehn sich moskau flamenco spieluhr +

         ein alter fotoapparat · spult
mich bild für bild zum anfang zurück

 

 

 

 

Christian Schloyer (Erlangen, 27 september 1976)



Zie voor nog meer schrijvers van de 27e september ook mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag.

De Nederlandse dichter, schrijver, kunstenaar en huisarts Ignace Schretlen werd geboren in Tilburg op 27 september 1952. Al tijdens zijn gymnasiumtijd manifesteerde zich bij hem een grote belangstelling voor muziek, literatuur en fotografie. Ofschoon hij op al deze gebieden actief is geweest of nog actief is, ging hij in Nijmegen geneeskunde en filosofie studeren om uiteindelijk te kiezen voor een loopbaan als huisarts in 's-Hertogenbosch (1984-2002). Over het Franstalige lied publiceerde hij tientallen artikelen en drie bundels. Zijn interesse voor tekeningen en schilderwerken van kinderen resulteerde in de oprichting van de Stichting "Kijk op Krabbels". Als beeldend kunstenaar exposeerde hij op vele plaatsen, waaronder enkele musea. Op medisch gebied kreeg Schretlen vooral bekendheid als auteur van kritische publicaties, waaronder het boek Anatomie van het gevoel (dagboek van een co-assistent), geschreven onder het pseudoniem van Alexander van Es. Vanaf 1971 verschenen van hem verhalen in bloemlezingen en bundels. In 2007 verscheen een selectie uit zijn poëzie en aforismen onder de titel „Een onvermoede bocht“.

 

 

Onder vrienden

 

1

 

Je treft hen op een bergweg en

nooit aan zee, noch op een ladder

 

ze tekenen geen rechte lijnen en

weten dat cirkels niet bestaan

 

halverwege raken ze verweesd

in wolken die de verte bedekken.

 

 

2

 

Kennen planten een moment van sterven

hoe gaan dieren dood en hoe wij

 

wie heeft ons tot dit tempo opgejaagd

wij weken ons los van vlees en bloed

 

nooit zullen wij onze moedertaal verleren

onze onbekende metgezel begrijpen

 

 

3

 

Allengs verworden ze tot contouren

lossen op of trekken zielloos weg

 

wat valt er nu nog op het laatst te leren

anders dan dat hun zwijgen vele talen kent?

 

 

 

 

Ignace Schretlen (Tilburg, 27 september 1952)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Louis Stanton Auchincloss werd geboren op 27 september 1917 in Lawrence, New York. Louis Auchincloss overleed op 26 januari van dit jaar op 92-jarige leeftijd. Zie ook mijn blog van 27 september 2009 en ook mijn blog van 27 september 2010.

 

Uit: The Cat and the King

 

„Gabrielle’s first substantial contribution to my career at court was in the affair of the alms bag. It was the custom after mass for the young duchesse de Bourgogne, the king’s grand-daughterin-aw, who, as we had lost both queen and dauphine, was the first lady of France, to ask a duchess to pass a velvet purse for contributions to the church. The “Lorrainers,” members of the House of Guise, who should have ranked with us as peers, were always claiming a higher position as “foreign princes,” based on silly titles bestowed on them by the Holy Roman Emperor because of scraps of land held along the border. I now learned the latest outrage: that their ladies were claiming exemption from the almsbag duty. There was nothing for me to do but organize the dukes to make a similar claim.

“But who will pass the alms bag?” Gabrielle asked me.

“How should I know? Perhaps some simple gentlewoman.”

“But if the duchess asks me?”

“If she asks you, of course, you must. But she can’t ask you if you’re not there. What I’m saying is

that the duchesses should abstain from mass.”

“Won’t it anger the king?”

“I can’t help that, my dear. It’s the Lorrainers he should be mad at. They’ve been an infernal nuisance

ever since the days of the League. Why a monarch who’s so sensitive to treason should put up with them, I can’t conceive.”

Gabrielle, I had to admit, was correct about the king’s reaction. After the first day, when half the duchesses at court absented themselves from mass, the duc de Beauvillier sent for me, and Gabrielle

and I went at once to his apartment in the north wing.“

 

 

Louis Auchincloss (27 september 1917 – 26 januari 2010)

Portret door Everett Raymond Kinstler, 2001

 

 

 

 

De Engelse dichter en criticus William Empson werd geboren op 27 september 1906  in Howden, Yorkshire. Zie ook mijn blog van 27 september 2009 en ook mijn blog van 27 september 2010.

 

 

Homage to the British Museum

 

There is a supreme God in the ethnological section;

A hollow toad shape, faced with a blank shield.

He needs his belly to include the Pantheon,

Which is inserted through a hole behind.

At the navel, at the points formally stressed, at the organs of sense,

Lice glue themselves, dolls, local deities,

His smooth wood creeps with all the creeds of the world.

 

Attending there let us absorb the cultures of nations

And dissolve into our judgement all their codes.

Then, being clogged with a natural hesitation

(People are continually asking one the way out),

Let us stand here and admit that we have no road.

Being everything, let us admit that is to be something,

Or give ourselves the benefit of the doubt;

Let us offer our pinch of dust all to this God,

And grant his reign over the entire building.

 

 

William Empson (27 september 1906 - 15 april 1984)

 

 

 

 

De Occitaanse dichter en schrijver Bernat Manciet werd geboren op 27 september 1923 in Sabres. Zie ook mijn blog van 27 september 2009 en ook mijn blog van 27 september 2010.

 

Uit: Sonets

 

Braises ma peau - mais une âme de gel
forte ma foi - je n'ai plus rien à croire
bon oeil - ma vue se refroidit
l'hiver me brûle et le printemps m'est fade

coffre solide - mais ne soit plus de brise
de chêne coeur - je suis las du certain
aimer me tient - l'amour me reste tiède
prière je suis - mais demander me déplaît

Partir je veux - mais je sais tous sentiers
j'ai soif de pluie - et toute pluie m'est cendres
faim de mouton - toute chair me répugne
le soir s'éteint - pouvoir n'être personne !
l'aube va naître - et je cherche l'obscur
la nuit rayonne et ta lumière est morte

 

 

 

 

Bernat Manciet (27 september 1923 – 3 juni 2005)

 

 

 

 

De Sloveense dichter, schrijver en essayist Edvard Kocbek werd in Sloveens Stiermarken geboren op 27 september 1904. Zie ook mijn blog van 27 september 2010 en eveneens alle tags voor Edward Kocbek op dit blog.

 

 

Church In The Slovenian Hills

 

Dappled tent
of weary pilgrims
the protective color
of the wise turtle
lichen of ancient nights
moss of placid forests
the silence of a butterfly —
duration achieved by
patience —
but it is not a sphinx
or a fish
or a fairy dragon
but a weary ox
with a thick head
leaning against the sky
opening at times
his kind eyes
for the fragrant hay
and the intoxicated incense
for a cock in the wind
and bronze bells
he still watches over
the holy manger
connecting existent things
with those not yet created;
there are no cracks
be still, heart
beat softly
so that the message
of the silent parchment
docs not fall
to dust.

 

 

 

Vertaald door Sonja Kravanja

 

 

 

Edvard Kocbek (27 september 1904 – 3 november 1981)

De Duitse schrijfster Tanja Kinkel werd geboren op 27 september 1969 in Bamberg. Zie ook mijn blog van 27 september 2010 en eveneens alle tags voor Tanja Kinkel op dit blog.

 

Uit: Venuswurf

 

»König der Missgeburten, meinst du wohl«, sagte Fausta. Dann versank sie wieder in dem gleichen dumpfen Schweigen, das der Rest der Gefangenen sich teilte.

Es roch nach Schweiß, nach Angst und Pisse, und trotz ihrer Aufregung spürte Tertia, wie ihr Magen sich zusammenkrampfte. Aber sie wusste auch, dass die anderen sie zwingen würden, in ihrem Erbrochenen zu sitzen, nicht einmal aus Bosheit, sondern weil sonst kein Platz in dem engen Verschlag war. Der Händler hatte dafür gesorgt, dass sein Karren an allen Seiten von hohen Wänden begrenzt wurde, für den Fall, dass jemand an Flucht dachte. Es gab noch nicht einmal die Möglichkeit, den Kopf darüber in die frische Luft zu strecken. Also versuchte sie alles, um sich zu beherrschen. Und dabei auch einen Gedanken zu unterdrücken: dass sie sich ihr neues Leben anders vorgestellt hatte.

Inmitten von Lärm und Gestank zählte sie an den Fingern ihre wichtigsten Zahlen ab: Drei mal fünf, so alt war sie. Drei Kühe, die sich ihr Vater für das Geld kaufen konnte, das er für sie bekommen hatte. So viel Geld, wie sein Bruder in zwei Jahren in der Legion verdiente, hatte er zu Tertias Mutter gesagt. Auf eine dritte Drei brachte sie es nicht, denn sie war nur zwei Fuß und einen Spann hoch. Mit vier Jahren war sie nicht mehr weiter gewachsen. Tertia hatte sich schon lange damit abgefunden, dass sie nie größer werden würde. Und sie wusste, dass Fausta Recht hatte: Es war ein Glück, dass man sie damals nicht einfach aussetzte. Ein Mädchen, das ein Zwerg war, konnte nur ein unnützer Esser bleiben, den nie jemand heiratete und der noch nicht einmal richtig auf dem Hof zupacken würde. Aber was Fausta nicht wusste, war, dass es keinen Grund gab, Tertia zu bedauern. O nein.

 

 

 

Tanja Kinkel (Bamberg, 27 september 1969)

 

 

 

 

De Poolse dichter en vertaler Wacław Koźma Damian Lieder, ook: Rolicz-Lieder werd geboren op 27 september 1866 in Warschau. Zie ook mijn blog van 27 september 2008 en ook mijn blog van 27 september 2009 en ook mijn blog van 27 september 2010

 

PALME IN DER WUSTE

 

Herrin · ich sah dich plötzlich schlank wie die palme
Und dachte dass ich im wandern jezt rasten würde
Mein schweres haupt dem schutz deiner haare vertrauend
Wie einem baum ein pilger seine bürde.

 

Ich wollte zu füssen deines kräftigen lebens
Den lüften lauschen die deiner wimper begegnen ·
Ich möchte die wonnen mystischer liebe trinken ·
Erwartend ob weiche küsse auf mich regnen.

 

Doch weisheit die jede lust zu zerstören bedacht ist
Lässt mich mit trügendem gleichmut vorübereilen
Damit ich nicht eines traurigen abends bedaure
Die schatten des lieblichen baumes die hinter mir weilen.

 

 

PHONIX STEIGT AUS DEN FLAMMEN

 

Ewig unsterbliches lied der immer jungen liebe
Fliegt geheimnisvoll durch vermooster jahrhunderte wald
Auf der holdseligen schwermut melodischen flügeln.

Schliessen möchten sich menschliche lippen gleich mimosen
Rosen gleich wenn vom kirchturm der angelus niederfliesst
Wie bei des mondes erscheinen die persischen tulpen.

Auf der holdseligen schwermut melodischen flügeln
Durch die gärten durch meine träume fliegt wonnend dahin
Ewig unsterbliches lied der immer jungen liebe.

 

 
 

Wacław Rolicz-Lieder (27 september 1866 – 25 april 1912)

Warschau

 

 

 

 

De Franstalige Zwitserse schrijver en filosoof Henri-Frédéric Amiel werd geboren op 27 september 1821 in Genève. Zie ook mijn blog van 27 september 2009 en ook mijn blog van 27 september 2010

 

Uit: Journal (Vertaald door Mrs. Humphrey Ward)

„May 3, 1849.--I have never felt any inward assurance of genius, or any presentiment of glory or of happiness. I have never seen myself in imagination great or famous, or even a husband, a father, an influential citizen. This indifference to the future, this absolute self-distrust, are, no doubt, to be taken as signs. What dreams I have are all vague and indefinite; I ought not to live, for I am now scarcely capable of living. Recognize your place; let the living live; and you, gather together your thoughts, leave behind you a legacy of feeling and ideas; you will be most useful so. Renounce yourself, accept the cup given you, with its honey and its gall, as it comes. Bring God down into your heart. Embalm your soul in Him now, make within you a temple for the Holy Spirit, be diligent in good works, make others happier and better.

Put personal ambition away from you, and then you will find consolation in living or in dying, whatever may happen to you.

 

May 27, 1849.--To be misunderstood even by those whom one loves is the cross and bitterness of life. It is the secret of that sad and melancholy smile on the lips of great men which so few understand; it is the cruelest trial reserved for self-devotion; it is what must have oftenest wrung the heart of the Son of man; and if God could suffer, it would be the wound we should be forever inflicting upon Him. He also—He above all--is the great misunderstood, the least comprehended. Alas! alas! never to tire, never to grow cold; to be patient, sympathetic, tender; to look for the budding flower and the opening heart; to hope always, like God; to love always--this is duty.“

 

 

Henri-Frédéric Amiel (27 september 1821 – 11 mei 1881)

Portret door Berthe Vadier, 1878

 

 

 

 

De Italiaanse schrijfster Grazia Deledda werd geboren op 27 september 1871 in Nuoro op Sardinië. Zie ook mijn blog van 27 september 2010 en eveneens alle tags voor Grazia Deledda op dit blog.

 

Uit  Marianna Sirca (Vertaald door Cathy Vignale)

 

„Cuddled up, glad that the shepherds could not pull on her skirt as she passed, and say winking: "Will you lend me your place, Marianna?" She had even fallen asleep. And she woke up here, after so many years. She was thirty, now, and did not even know love. They had raised her as a girl of a noble family, destined to a rich marriage; in reality her life had been that of a submissive servant not only to the padrone but to the servants of greater rank than she.

But her father is returning: and her thoughts retire in their most secret hiding place: no one in the world must know them, and this not so much out of pride but because she loves her soul as her home, everything should be in order, clean, closed in trunks, belonging to her alone. After all, even though her father had a mute admiration for her and the attachment of a faithful servant, he was not a man to understand her: as he comes forward, small, bent over, with his hands together, the large bald head seems to be pulled down to his chest by the long gray curly beard. He seemed like a friar disguised as a shepherd, a meek hermit with large brown, still innocent eyes.“

 

 

Grazia Deledda (27 september 1871 – 15 augustus 1936)

 

 

De Oostenrijkse dichter, bibliograaf, bibliothecaris en vertaler Johann Nepomuk Cosmas Michael Denis werd geboren in Schärding op 27 september 1729. Zie ook mijn blog van 27 september 2009 en ook mijn blog van 27 september 2010

 

 

Wein und Barden

 

Genug, genug, schon lange genug erging

Von Tokays Höhen, edelster Traubensohn!

Dein Goldfluß und von Tarzals Höhen,

Greisenverjüng’ter, Herzenerfreuer!

 

Des Herbstes Ersterzeugter und Stolz der Theiß!

Du warst genug, schon lange genug der Fürst,

Bei vaterländischen Gelagen,

Unter den übrigen Traubensöhnen.

 

Nun sieht den Irrthum langer Jahrhunderte

Der weise Gaumen eckeler Großen ein,

Erklärt dich angemaßter Herrschaft

Ueber die Rebengetränke schuldig,

 

Und wittert nach den Trauben der Ufer hin,

Wo Gothen einst geboten, verarteten,

Von Süden hergeschiffter, schwarzer

Fremdlinge leidende Knechte wurden.

 

Der Schimpf ist groß. Doch tröste dich Heldentrank!

Du hast Gefährten. Siehe, den höflichen,

Geschminkten, kalten Auslandliedern

Hangen mit hastigem Ohr’ entgegen

 

Thuiskons Zwitterenkel, verachten ihn,

Verstehn ihn nicht den heimischen Herzgesang,

Den kühnen heißen vollgedrängten

Thatenverewiger, Seelenheber.

 

Ist er darum nun weniger, was er ist?

O nein! Von seinem blaulichen Wege sieht,

Voll seines Werthes, dieser, Adler

Ruhig auf quäkende Sümpfe nieder.

So du auch, Sohn der Traube! Wann Friederichs

Und Herrmanns Barde fallen, dann wird der Ruhm,

Der jetzt auf Tarzal und Tokay

Zeitiget, andre Gebirge gölden.

 

 

 

Michael Denis (27 september 1729 - 29 september 1800)

 

De Duitse  dichter en schrijver Christian Schloyer werd geboren op 27 september 1976 in Erlangen. Zie ook mijn blog van 21 mei 2011.

 

 

an den angler in monets bildern

merk dir nie an den wolken (wenn
da ein meer ist – & da
ist ein meer) wo du die fisch
falle versenkst, merk dir immer das über
fließende blau (merks dir am
über) am fluss vom himmel
ins meer, merk dir genau wann
du das meer in den himmel
versenkst, merk dir kein meer
an den wolken (& es gibt diese
wolken – nicht alle sind blau) merk dir am besten
den fisch

 

 

 

 

Christian Schloyer (Erlangen, 27 september 1976)