De Britse schrijver Evelyn Waugh werd geboren in Londen op 28 oktober 1903. Zie ook mijn blog van 28 oktober 2010 en eveneens alle tags voor Evelyn Waugh op dit blog.

 

Uit: Brideshead Revisited

 

„I thanked him.
"Yes, it's indulgent of me, but it all comes out of capital, you know. . . . I suppose this is the time I should give you advice. I never had any myself except once from your cousin Alfred. Do you know in the summer before I was going up, your cousin Alfred rode over to Boughton especially to give me a piece of advice? And do you know what that advice was? 'Ned,' he said, 'there's one thing I must beg of you. Always wear a tall hat on Sundays during term. It is by that, more than anything, that a man is judged.' And do you know," continued my father, snuffling deeply, "I always did? Some men did, some didn't. I never saw any difference between them or heard it commented on, but I always wore mine. It only shows what effect judicious advice can have, properly delivered at the right moment. I wish I had some for you, but I haven't."

 

 

Anthony Andrews en Jeremy Irons als Sebastian en Charles

In de tv-serie Brideshead Revisited uit 1981

 

 

My cousin Jasper made good the loss; he was the son of my father's elder brother, to whom he referred more than once, only half facetiously, as "the Head of the Family"; he was in his fourth year and, the term before, had come within appreciable distance of getting his rowing blue; he was secretary of the Canning and president of the J.C.R. - a considerable person in college. He called on me formally during my first week and stayed to tea; he ate a very heavy meal of honey-buns, anchovy toast and Fuller's walnut cake, then he lit his pipe and, lying back in the basket-chair, laid down the rules of conduct which I should follow; he covered most subjects; even to-day I could repeat much of what he said, word for word. ". . . You're reading History? A perfectly respectable school. The very worst is English Literature and the next worst is Modern Greats. You want either a first or a fourth. There is no value in anything between. Time spent on a good second is time thrown away. You should go to the best lectures - Arkwright on Demosthenes for instance - irrespective of whether they are in your school or not. . . . Clothes. Dress as you do in a country house. Never wear a tweed coat and flannel trousers - always a suit. And go to a London tailor; you get better cut and longer credit. . . . Clubs. Join the Carlton now and the Grid at the beginning of your second year. If you want to run for the Union - and it's not a bad thing to do - make your reputation outside first, at the Canning or the Chatham, and begin by speaking on the paper. . . . Keep clear of Boar's Hill . . ." The sky over the opposing gables glowed and then darkened; I put more coal on the fire and turned on the light, revealing in their respectability his London-made plus fours and his Leander tie. . . . "Don't treat dons like schoolmasters; treat them as you would the vicar at home. . . . You'll find you spend half your second year shaking off the undesirable friends you made in your first. . . . Beware of the Anglo-Catholics - they're all sodomites with unpleasant accents. In fact, steer clear of all the religious groups; they do nothing but harm. . . ."

 

 

Evelyn Waugh (28 oktober 1903 – 10 april 1966)

Portret door Henry Lamb, 1929

 

 

De Vlaamse schrijver JMH Berckmans (Jean-Marie Henri) werd geboren in Leopoldsburg op 28 oktober 1953. Zie ook mijn blog van 28 oktober 2008 en ook mijn blog van 28 oktober 2009 en ook mijn blog van 28 oktober 2010

 

Uit: Dromen van Francavilla aan de Po

 

„Veel rotzooi bij de zending van vandaag.

Christen worden met Marcus. Christen worden met Lucas. Beschouwingen bij het leven van Kardinaal Newman door Robbrecht Boudens. Het geloofsboek. Met gevouwen handen door Henri Nouwens. Het grote magnetron-kookboek. Milieubewust tuinieren. Catherine Coockson. Stephen King. Barbara Cartland.

Maar de eerste de beste hoop onzin verkoopt natuurlijk 1000 keer beter dan een goed verhaal met een begin en een midden en een slot.

Die John Banville. Het boek der getuigenis. Dat zegt me wel wat. Misschien eens meenemen en lezen als ik tijd over heb.

Steekkaarten getikt. Een stuk of vijfenzeventig. Netjes in de boeken gestoken. Boeken in de rekken gezet en op de tafels gelegd. Alles goed gevonden. Behalve die Henri Nouwens. Met gevouwen handen. Dat had ik bij exegese gezet en het moest bij geloofsbeleving staan.

Zending voor de Centrale Bibliotheek klaargemaakt. Alles tot in de puntjes gefaktureerd en alles netjes verpakt. Etiketje op de dozen en klaar was kees. Daarna nog een uurtje in de winkel rondgeneusd. Op zoek naar alles en nog wat.

De dag vloog voorbij.

Daarna een pilsje gedronken op het terrasje bij Rita. Rita zag er weer goed uit.

Zitten dromen van Francavilla aan de Po. Wakker geworden toen Rita zei: ‘35 Frank, Mario.’

Op de bus extra opgelet.

Nasi gebakken.

Plaatje van Lucio Dalla opgelegd en zitten dromen van Francavilla aan de Po. Wakker geworden toen de wekdienst belde.

 In Francavilla aan de Po is geen noemenswaardige verslechtering ingetreden in de toestand van de stervende Moribondo. De bookmakers in Via Caspita doen nog steeds slechte zaakjes. Claudia Martinelli is er met het lief van Vito Larocco vandoor. Dat is nu wel duidelijk. Morgen kent heel Francavilla aan de Po het verhaal. Daar zal de moeder van Vito Larocco wel voor zorgen. Die haalt er desnoods TeleFrancavilla bij. Rosa Leone alweer vijf kilo aangekomen en vijf centimeter gekrompen. Ze begint de sferische perfectie te benaderen.“

 

 

 

JMH Berckmans (28 oktober 1953 - 31 augustus 2008)

 

 

 

 

De Duitse schrijver Uwe Tellkamp werd geboren op 28 oktober 1968 in Dresden. Zie ook mijn blog van 28 oktober 2010 en eveneens alle tags voor Uwe Tellkamp op dit blog.

 

Uit: Die Schwebebahn, Dresdner Erkundungen

 

„Das Dresden meines Temperaturgedächtnisses ist eine Winterstadt voller Fernwärmerohre und Heizungen, von deren Rippen die Farbe abgeplatzt war; oft lag ich, ein Junge von zehn oder elf Jahren, nachts wach und lauschte den Flüsterstimmen der Gespenster, die in der Braunkohle wohnten und durch die Überredungskünste von Riesaer Sicherheitszündhölzern und Flammat-Kohleanzünder (weiß, hartseifig – oder braun und zäh wie „Plombenzieher“-Toffeebonbons) aus ihren tertiären Schlafstätten gelockt wurden. Das Land driftete, gegen die kontinentale Geographie durch eine Betonmauer abgedichtet. Der Elbhang war ein Pflanzenkorb, vergiftet vom Fluß, der schwarzen Aorta der Stadt. Immer wieder ging es um Infiltration, erobernde Kräfte. Die herrschten, wollten in die Köpfe derer, die beherrscht wurden – die beherrscht wurden, wollten das, was in ihre Köpfe wollte, aus ihren Köpfen heraushalten; dadurch begannen auch sie zu herrschen, auf die dubiose, unerklärliche Weise, die den Gejagten Züge der Jäger verleiht. Insofern ist Macht eine Geisteswissenschaft. Verblüffend war, daß die trojanischen Schichten in Dresden umgekehrt lagen: Vergangenheit oben, auf den Dachböden; Zukunft, in Form von winterharten Lebensmitteln, Reparaturmaterial, Brennstoff, in den Kellern. Gefrorene Wespennester, Zellstoff-Pagoden ähnlich, waren Vorboten des Eindringens, gegen das die Bilder, die Klänge, die Namen helfen sollten.

Für den Jungen, der ich war, gab es kaum einen anziehenderen Ort als den Dachboden der Oskar-Pletsch-Straße 11, Weißer Hirsch, das zweite Haus, nach einem Johannstädter Plattenbau, das auf mich den Eindruck einer Persönlichkeit machte. Wenn die Winde schnauften und das Schneegestöber weiße Mauern um den Elbhang wachsen ließ, knarrten die Dachbalken, als gehörten sie zur „Hispaniola“, dem Schatzinselsegler; manchmal hörte ich Käpt’n Flints schrille Stimme nach seiner Mannschaft rufen und sah, wenn die Glühbirne im Dachfirst mit Licht zu knausern begann, John Silver durch eine Hafengasse hinken, Billy Bones im „Admiral Benbow“, begleitet vom betrunkenen „Fünfzehn Mann auf des Toten Mannes Kiste“, in d   er Truhe nach der Schatzkarte wühlen.“

 

 

 

Uwe Tellkamp (Dresden, 28 oktober 1968)

Zie voor nog meer schrijvers van de 28^e oktober ook mijn vorige blog van vandaag.

De Amerikaanse dichter en criticus John Hollander werd geboren op 28 oktober 1929 in New York. Zie ook mijn blog van 28 oktober 2009 en ook mijn blog van 28 oktober 2010

 

  

Adam's Task
"And Adam gave names to all cattle, and to the fowl of the air, and to every beast of the field. . . "
- Gen. 2:20

Thou, paw-paw-paw; thou, glurd; thou, spotted
Glurd; thou, whitestap, lurching through
The high-grown brush; thou, pliant-footed,
Implex; thou, awagabu.

Every burrower, each flier
Came for the name he had to give:
Gay, first work, ever to be prior,
Not yet sunk to primitive.

Thou, verdle; thou, McFleery's pomma;
Thou; thou; thou -- three types of grawl;
Thou, flisket, thou, kabasch; thou, comma-
Eared mashawok; thou, all; thou, all.

Were, in a fire of becoming,
Laboring to be burned away,
Then work, half-measuring, half-humming,
Would be as serious as play.

Thou, pambler; thou, rivarn; thou, greater
Wherret, and thou, lesser one;
Thou, sproal; thou, zant; thou, lily-eater.
Naming's over. Day is done.

 

 

 

John Hollander (New York,  28 oktober 1929)

 

 

 

De Nederlandstalige dichter en schrijver Al Galidi (eigenlijk Rodhan Al Khalidi) is van Iraakse afkomst. Zijn geboortedatum is onbekend, omdat zulke gegevens niet geregistreerd worden en verjaardagen niet gevierd worden in zijn streek van herkomst, maar valt waarschijnlijk in 1971. Geboren werd hij in Al-Najaf (een klein dorpje in het Zuiden van Irak). Zie ook mijn blog van 28 oktober 2008 en ook mijn blog van 28 oktober 2010

 

  

De fiets, de vrouw en de liefde

*
Het eerste dat de Nederlander leert
is lopen.
Daarna fietsen.
En dan de fiets verliezen.

*
Vele keren
wachtte mijn fiets niet op mij.
Ze was weg,
verdwenen
en niet naar huis gegaan.

*
Is mijn fiets alleen,
is ze eenzaam?
Aan een andere fiets
bond ik haar.
Maar nog wachtte zij niet op mij.

*
In Nederland
is mijn fiets
mijn fiets niet
en mijn vrouw
niet mijn vrouw.

*
Soms komt de liefde
zonder vrouw
maar in Nederland,
komt de vrouw
nooit
zonder fiets.

*
Fietsen in Nederland
zijn als vrouwen.
Ze wachten niet.

*
Met de vrouw op je rug
beklim je bergen.
Maar ga je naar beneden;
neem dan de fiets.

 

  

 

 

Al Galidi (Al-Najaf, 1971)

 

 

 

 

De Duitse dichter, schrijver en theoloog Johannes Daniel Falk werd geboren op 28 oktober 1768 in Danzig. Zie ook mijn blog van 28 oktober 2008 en en ook mijn blog van 28 oktober 2009 en ook mijn blog van 28 oktober 2010

 

 

Nordisches Seelied

 

Nach dem Sturme fahren wir

sicher durch die Wellen,

lassen, grosser Schöpfer, dir

unser Lob erschallen.

Lobet ihn mit Herz und Mund,

lobet ihn zu jeder Stund'!

Christ, Kyrie!

komm zu uns auf den See!

 

Wie mit grimm'gem Unverstand

Wellen sich bewegen!

Nirgends Rettung, nirgends Land!

Vor des Sturmwinds Schlägen!

Einer ist's, der in der Nacht,

Einer ist's, der uns bewacht!

Christ, Kyrie!

du gehst ja auf dem See!

 

Wie vor unserm Angesicht

Mond und Sterne schwinden!

Wenn des Schiffleins Ruder bricht,

wo nun Rettung finden?

Wo denn sonst, als bei dem Herrn?

Sehet ihr den Abendstern?

Christ, Kyrie!

erschein' uns auf dem See!

 

Einst in meiner letzten Not

laß mich nicht versinken!

Sollt' ich in dem bittern Tod

Well' auf Welle trinken:

reiche mir dann liebentbrannt,

mein Herr! deine Glaubenshand!

Christ, Kyrie!

komm zu uns auf den See!

 

 

 

Johannes Daniel Falk (28 oktober 1768 – 14 februari 1826)

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Karl Philipp Conz werd geboren op 28 oktober 1762 in Lorch. Zie ook mijn blog van 28 oktober 2008 en en ook mijn blog van 28 oktober 2009 en ook mijn blog van 28 oktober 2010

 

 

Der fremde Spielmann (fragment)

 

……………………….

Und als das Städtchen ab und auf

er wandelte spielend und singend,

da sammeln sich all die Kindlein zu Hauf

wohl durch das Städtchen ab und auf,

ihm nach mit Entzücken sich dringend.

 

Und immer, immer gedrängter die Schar,

und wirbelnder immer die Saiten;

es tanzten, es sangen und sprangen empor

die Knaben und Mädchen in hellem Chor,

ein Wunder vor allen Leuten.

 

So zog mit dem Trupp er hinab ans Tor;

ob schalten, ob baten die Alten,

was auch die Mutter vom Fenster schrie:

"Geht nicht vors Tor, oh bleibet hoch hie!"

Doch keins ließ sich mehr halten.

 

Und an dem Tor ein grauer Mann

mit wunderbarlichen Falten

dreimal hohl rufend, ein Warner, schrie:

"O Kinder, Kinder bleibt doch hie!"

Doch keines ließ sich mehr halten.

 

Zu dem Tore sie stürmen all hinaus;

voran mit Singen und Klingen

der Spielmann eilet, sie hinterher,

bald tönen die Saiten so dumpf und schwer,

daß Ängsten ihr Herz durchdringen.

 

Er führt sie an einen Wald so graus;

jetzt ringen umsonst sie zu fliehen.

Weh! überqualmet von schweflichtem Duft,

weit gähnend eröffnet sich eine Kluft;

hinunter die Klänge sie ziehen.

 

Und rasch die Kluft jetzt zusammen sich schlang

unter kläglichem Heulen und Weinen,

O weh! wie brach jetzt voll Jammer und Schmerz

als die Kund erscholl, manch Mutterherz

um die armen verlorenen Kleinen! -

 

Ein Wanderer, der mit Entsetzen es sah,

erzählt es frühmorgens mit Tränen.

Nichts fanden die Sucher; der Waidmann allein

hört oft im Grauen der Nacht dort ein Schrein

in dumpfen, verlorenen Tönen.

 

 

 

 

Karl Philipp Conz (28 oktober 1762 – 20 juni 1827)

Lorch

De Engelse dichter Dylan Thomas werd geboren op 27 oktober 1914 in Swansea in Wales. Zie ook mijn blog van 27 oktober 2010 en eveneens alle tags voor Dylan Thomas op dit blog.

 

Being But Men

 

Being but men, we walked into the trees

Afraid, letting our syllables be soft

For fear of waking the rooks,

For fear of coming

Noiselessly into a world of wings and cries.

 

If we were children we might climb,

Catch the rooks sleeping, and break no twig,

And, after the soft ascent,

Thrust out our heads above the branches

To wonder at the unfailing stars.

 

Out of confusion, as the way is,

And the wonder, that man knows,

Out of the chaos would come bliss.

 

That, then, is loveliness, we said,

Children in wonder watching the stars,

Is the aim and the end.

 

Being but men, we walked into the trees.

 

 

 

 

A Saint About To Fall

 

A saint about to fall,

The stained flats of heaven hit and razed

To the kissed kite hems of his shawl,

On the last street wave praised

The unwinding, song by rock,

Of the woven wall

Of his father's house in the sands,

The vanishing of the musical ship-work and the chucked bells,

The wound-down cough of the blood-counting clock

Behind a face of hands,

On the angelic etna of the last whirring featherlands,

Wind-heeled foot in the hole of a fireball,

Hymned his shrivelling flock,

On the last rick's tip by spilled wine-wells

Sang heaven hungry and the quick

Cut Christbread spitting vinegar and all

The mazes of his praise and envious tongue were worked in flames and shells.

 

Glory cracked like a flea.

The sun-leaved holy candlewoods

Drivelled down to one singeing tree

With a stub of black buds,

The sweet, fish-gilled boats bringing blood

Lurched through a scuttled sea

With a hold of leeches and straws,

Heaven fell with his fall and one crocked bell beat the left air.

O wake in me in my house in the mud

Of the crotch of the squawking shores,

Flicked from the carbolic city puzzle in a bed of sores

The scudding base of the familiar sky,

The lofty roots of the clouds.

From an odd room in a split house stare,

Milk in your mouth, at the sour floods

That bury the sweet street slowly, see

The skull of the earth is barbed with a war of burning brains and hair.

 

Strike in the time-bomb town,

Raise the live rafters of the eardrum,

Throw your fear a parcel of stone

Through the dark asylum,

Lapped among herods wail

As their blade marches in

That the eyes are already murdered,

The stocked heart is forced, and agony has another mouth to feed.

O wake to see, after a noble fall,

The old mud hatch again, the horrid

Woe drip from the dishrag hands and the pressed sponge of the forehead,

The breath draw back like a bolt through white oil

And a stranger enter like iron.

Cry joy that hits witchlike midwife second

Bullies into rough seas you so gentle

And makes with a flick of the thumb and sun

A thundering bullring of your silent and girl-circled island.

 

 

 

 

Dylan Thomas (27 oktober 1914 – 9 november 1953)

Hier met zijn vrouw Caitlin

 

 

 

 

De Amerikaanse dichteres en schrijfster Sylvia Plath werd geboren op 27 oktober 1932 in Jamaica Plain, een buitenwijk van Boston. Zie ook mijn blog van 27 oktober 2010 en eveneens alle tags voor Sylvia Plath op dit blog.

 

 

Black Pine Tree in an Orange Light

 

Tell me what you see in it :
The pine tree like a Rorschach-blot
black against the orange light :

 

Plant an orange pumpkin patch
which at twelve will quaintly hatch
nine black mice with ebon coach,

 

or walk into the orange and make
a devil's cataract of black
obscure god's eye with corkscrew fleck;

 

put orange mistress half in sun,
half in shade, until her skin
tattoos black leaves on tangerine.

 

Read black magic or holy book
or lyric of love in the orange and black
till dark is conquered by orange cock,

 

but more pragmatic than all this,
say how crafty the painter was
to make orange and black ambiguous.

 

 

 

 

Doomsday

 

The idiot bird leaps out and drunken leans
Atop the broken universal clock:
The hour is crowed in lunatic thirteens.
Out painted stages fall apart by scenes
While all the actors halt in mortal shock:
The idiot bird leaps out and drunken leans.

 

Streets crack through in havoc-split ravines
As the doomstruck city crumbles block by block:
The hour is crowed in lunatic thirteens.

 

Fractured glass flies down in smithereens;
Our lucky relics have been put in hock:
The idiot bird leaps out and drunken leans.

 

The monkey's wrench has blasted all machines;
We never thought to hear the holy cock:
The hour is crowed in lunatic thirteens.

 

Too late to ask if end was worth the means,
Too late to calculate the toppling stock:
The idiot bird leaps out and drunken leans,
The hour is crowed in lunatic thirteens.

 

 

 

 

Winter Trees

 

The wet dawn inks are doing their blue dissolve.
On their blotter of fog the trees
Seem a botanical drawing.
Memories growing, ring on ring,
A series of weddings.

Knowing neither abortions nor bitchery,
Truer than women,
They seed so effortlessly!
Tasting the winds, that are footless,
Waist-deep in history.

Full of wings, otherworldliness.
In this, they are Ledas.
O mother of leaves and sweetness
Who are these pietas?
The shadows of ringdoves chanting, but chasing nothing.

 

 

 

 

Sylvia Plath (27 oktober 1932 – 11 februari 1963)

Hier met de dichter Ted Hughes

 

 

 

 

De Egyptische schrijfster, gynaecologe, moslimfeministe en politiek activiste Nawal el Saadawi werd geboren in Kafr Tahla op 27 oktober 1931. Zie ook mijn blog van 27 oktober 2008 en ook mijn blog van 27 oktober 2009 en ook mijn blog van 27 oktober 2010

 

Uit: The Circling Song (Vertaald door Marilyn Booth)

 

„...He filled his chest with the night air, and realized that he had been born motherless, that his paternal grandfather had been a soldier in the army of Muhammad Ali and that he had been slain in prison...

(…)

 

...She recognized the black stains on the finger, and whispered: 'Hamido!" But Hamido heard nothing, and remained stiffly upright, his head raised to the sky and one black finger to his ear. (Those travelling abroad used to see this memorial to the unknown soldier erected at the entrance to every capital city.) Hamida stretched out her had and grabbed his. His fingers were like hers, and the lines on his palm resembled hers. In a rush of sympathy - for their lot was a shared one - she tried to bend his arm downwards. But the stone arm, raised wearily, would not move. She raised her eyes and noticed that the wide ebony eyes shone with a real tear, a childlike one...

(…)

 

...When Hamido opened his eyes, daylight was filling the room. He thought for sure that what he had seen had been nothing but a dream. He jumped up from the mat and ran out into the street. His friends…were playing as usual in the narrow lane extending along the mud-brick façades. Each child grasped the next one's hand, forming a ring that circled round and round...Because they were circling and singing uninterruptedly, it was impossible to pick out the song's beginning or end by ear, just as it was impossible to tell by looking where the circle began and where it ended... „

 

 

 

 

Nawal el Saadawi (Kafr Tahla, 27 oktober 1931)

 

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 27e oktober ook mijn vorige blog van vandaag.

De Engelse schrijfster Zadie Smith werd geboren op 27 oktober 1975 in Londen. Zie ook mijn blog van 27 oktober 2008 en ook mijn blog van 27 oktober 2009 en ook mijn blog van 27 oktober 2010

 

Uit: Changing My Mind

 

„My father had few enthusiasms, but he loved comedy. He was a comedy nerd, though this is so common a condition in Britain as to be almost not worth mentioning. Like most Britons, Harvey gathered his family around the defunct hearth each night to watch the same half-hour comic situations repeatedly, in reruns and on video. We knew the "Dead Parrot" sketch by heart. We had the usual religious feeling for Monty Python's Life of Brian. If we were notable in any way, it was not in kind but in extent. In our wood-cabinet music center, comedy records outnumbered the Beatles. The Goons' "I'm Walking Backwards for Christmas" got an airing all year long. We liked to think of ourselves as particular, on guard against slapstick's easy laughs — Benny Hill was beneath our collective consideration. I suppose the more precise term is "comedy snobs."

Left unchecked, comedy snobbery can squeeze the joy out of the enterprise. You end up thinking of comedy as Hemingway thought of narrative: structured like an iceberg, with all the greater satisfactions fathoms underwater, while the surface pleasure of the joke is somehow the least of it. In my father, this tendency was especially pronounced. He objected to joke merchants. He was wary of the revue-style bonhomie of the popular TV double act Morecambe and Wise and disapproved of the cheery bawdiness of their rivals, the Two Ronnies. He was allergic to racial and sexual humor, to a far greater degree than any of the actual black people or women in his immediate family. Harvey's idea of a good time was the BBC sitcom Steptoe and Son, the grim tale of two mutually antagonistic "rag-and-bone" men who pass their days in a Beckettian pile of rubbish, tearing psychological strips off each other. Each episode ends with the son (a philosopher manque, who considers himself trapped in the filthy family business) submitting to a funk of existential despair. The sadder and more desolate the comedy, the better Harvey liked it.“

 

 

Zadie Smith (Londen, 27 oktober 1975)

 

 

 

 

De Belgische dichter en schrijver Albrecht Rodenbach werd geboren te Roeselare op 27 oktober 1856. Zie ook mijn blog van 27 oktober 2010 en eveneens alle tags voor Albrecht Rodenbach op dit blog.

 

 

Vrede

 

't Was winter en 't wierd avond. In de kerk was 't donkernacht.
Een broeder, de lanteern in hand, ging sluiten, als hem dacht,
met hoofd en lijf geleund lijk een die doodmoe is van reizen,
een spilde mansgestalte langs een pijler te zien rijzen.
Hij deed zijn sleutels rammelen en hij klutterde aan de poort.
Doch roerloos bleef het staan alsof het niets en had gehoord,
gelijk een dode of wel een spook. Zeer bang en zeer godvruchtig,
sloeg de arme broer een kruis drie vier, besproeide zich geduchtig,
met water uit 't gewijde vat, en stapte toe. Het licht
verschrok de dove. Hij keek op, en toonde een aangezicht
zo mager als de Honger, als het Lijden zo getrokken,
en toch zo onverklaarbaar schoon met zijne grijze lokken,
dat men er van bewondering wel bij gekresen had
zo prachtig, lijk een vlamme door een oud albasten vat,
doorstraalde die verstorvenheid de meesterschap der rede.
'Mijn broeder, wat begeert gij?' vroeg de lekebroeder. 'Vrede!'
verzuchtte diep die vreemde man, en leunde op de pilaar.
Gauw vezelde de broer de lijst der 'beste paters', maar,
alsof een pletterende overmacht hem langs die pijler plantte,
stond hij die vrede zocht daar doof en stom. Zijn naam was Dante.

 

 

 

 

Albrecht Rodenbach (27 oktober 1856 – 23 juni 1880)

 

 

 

 

De Britse schrijfster Enid Algerine Bagnold werd geboren op 27 oktober 1889 in Rochester, Kent. Zie ook mijn blog van 27 oktober 2008 en ook mijn blog van 27 oktober 2009 en ook mijn blog van 27 oktober 2010

 

Uit: The Happy Foreigner

 

„A porter came out and swept the steps of the hotel, and a puff of his dust caught her in the face. He laid a fibre mat on each stone step, and clipped them with little metal clips.
"Are you for us?" asked a _sous-lieutenant_, looking first up and down the empty street and then at the car. He had blue eyes and a long, sad moustache that swept down the lower half of his face and even below his chin, making him look older than he should.
"I am for a Russian colonel," she said, liking his mild face.
"That's right. Yes, a Russian colonel. Colonel Dellahousse. But can you manage by yourself? Can you really? I will tell him...."
He disappeared up the steps and through the swing door of the hotel. A moment later he was out again.
"He will come to you himself, he will see you. But we want to go to Verdun! Could you drive so far? You could? Yes, yes, perhaps. Yet here he comes...."
In dark civilian clothes the Russian came down the hotel steps. He was tall, serious, upright, rich. His face beneath his wide, black hat was grave and well cared for. The sombre glitter of his eye was grave, his small dark beard shone in the well-controlled prime of its growth. From the narrow line of white collar to the narrower thread of French watchchain--from the lean, long feet to the lean, white hands she took him in, and braced herself, adjusted herself, to meet his stately gravity. If there was something of the Mephistopheles in fancy dress about him, it was corrected by his considerate expression.
"Have you had breakfast?" he began, speaking French with a softly nasal accent.
"How kind of you to think of it! Yes, thank you, monsieur."
"I have to go to Verdun," he put it to her. "I have business there." It was as though he expected that she would let him off without difficult explanations, would exclaim: "There is some mistake! Some other car, some other driver is intended for your work!"

 

Enid Bagnold ( 27 oktober 1889 – 3 maart 1981)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijfster Frances Ann "Fran" Lebowitz werd geboren op 27 oktober 1950 in Morristown, New Jersey. Zie ook mijn blog van 27 oktober 2008 en ook mijn blog van 27 oktober 2010

 

Uit: Fran Lebowitz, A Humorist at Work (Interview in The Paris Review, 1991)

 

“LEBOWITZ

That’s not writing. Talking is not writing. To me, it would be even a slower way to write. To me, dictating a book seems impossible. But what would also be impossible, would be to write on one of those word processors. There’s too much distance.

INTERVIEWER

What do you use then?

LEBOWITZ

A Bic pen. I’m such a slow writer I have no need for anything as fast as a word processor. I don’t need anything so snappy. I write so slowly that I could write in my own blood without hurting myself. I think if there were no such thing as men, there would be no word processors. Male writers like them because they have this sneaking suspicion that writing is not the most masculine profession. This is why you have so much idiotic behavior among male writers. There are more male writers who own guns than any other profession except police officers. They like machines because it makes them seem more masculine. Well, I work on a machine. It’s almost as good as being a mechanic.

I have a real aversion to machines. I write with a pen. Then I read it to someone who writes it onto the computer. What are those computer letters made of anyway? Light? Too insubstantial. Paper, you can feel it. A pen. There’s a connection. A pen goes exactly at your speed, whereas that machine jumps. And then, that machine is waiting for you, just humming “uh-huh, yes?”

It reminds me of when a choreographer I know was creating a ballet. He was stuck, and he asked me to come help.

I said, How could I help you choreograph a ballet?

He said, I’d like you to come and sit there while I’m doing it. You’re so judgmental I would find it helpful.

So I went to his studio several times while he was making the ballet. I saw the only job that was worse than writing. My idea of pure hell. The dancers sit there waiting for him to come up with something. It would be as if the letters were sitting there, or the words, smoking cigarettes, staring at you, as if to say, Well? OK, come on.

Plus they are paid by the minute. And a piano player is sitting there as well. Twenty-five people sitting in the room staring at you while you are thinking. I can’t believe anyone has ever made a ballet.

 

 

 

 

Fran Lebowitz (Morristown, 27 oktober 1950)

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijvers ook mijn blog van 27 oktober 2008.

 

De Iraanse schrijver en filmmaker Reza Allamehzadeh werd geboren op 27 oktober 1943 in Sari, Mazandaran.

 

De Poolse schrijver Kazimierz Brandys werd geboren op 27 oktober 1916 in Lodz.