De Nederlandse dichter en schrijver Gerard Reve werd op 14 december 1923 in Amsterdam geboren. Zie ook alle tags voor Gerard Reve op dit blog.

 

Uit: De Avonden

 

“Daarna nam hij een slok levertraan uit een fles op zijn schrijftafel, kleedde zich uit en sliep spoedig in.
Hij meende muziek te horen, maar telkens als de klanken bijna duidelijker werden, nam de wind in kracht toe en blies alle geluid weg. Even daarna liep hij langs de rivier.
In zijn hand had hij een bos bloemen in papier. Over het water kwam langzaam een grote witte zwaan op hem toezwemmen. Het dier klom moeizaam, maar toch vrij snel de steile walkant op en liep op hem af. Het was een gewone zwaan, zoals er in parken te zien zijn. De poten echter staken in damesschoenen, maar dit verontrustte hem niet.
Hij wilde iets zeggen, maar had geen stem. Toch voelde hij zich niet bevreesd. Het dier was nu vlak bij hem gekomen, strekte de hals uit, scheurde pikkend het papier van de bos en ging in de bloemen happen. Het waren sterke witte chrysanten. Elke pik bracht nieuwe beschadigingen teweeg. De witte kroonblaadjes woeien weg naar de rivier. Als ze boven het water waren gekomen, vormden ze een sneeuwstorm.

 

Scene uit de speelfim uit 1989 met Thom Hoffman als Frits van Egters

 

 

 

Soms beet de vogel een hele bloem van de steel en spuugde die uit. Spoedig was de bos kaal. Frits wierp hem op de grond.
Toen kwam de kop van de vogel dichter bij hem. Eerst werd de kop aldoor groter, toen alleen het oog. Het oog groeide en naderde steeds dichter. Het was in een oogwenk zo groot als zijn eigen hoofd. Hij keek er in en werd geheel rustig. Hij wist, dat, wanneer hij zich niet verzette, dit zijn ondergang zou zijn, maar hij wilde niet weerstreven. Het dier zou hem doden, maar hij kreeg bij de aanblik van het oog, dat nu zo groot was, dat hij er zich in kon spiegelen, een gevoel van voldoening: het was hem onverschillig
Hij werd wakker, draaide zich om en probeerde zich de droom te herinneren, maar dat lukte niet. Hij herinnerde zich alleen, dat er een zwaan in was voorgekomen, sliep weer in en droomde die nacht niet meer.”

 

 

 

Gerard Reve (14 december 1923 – 8 april 2006)

 

 

 

 

 

De Nederlandse dichter, schrijver en televisiemaker Boudewijn Maria Ignatius Büch werd geboren op 14 december 1948 in Den Haag. Zie ook alle tags voor Boudewijn Büch op dit blog.

 

Uit: Het Carnaval Der Rouwenden

 

„Het is vijfenveertig jaar gelden dat ik een vriendje zag stikken in een pinda. Het klinkt banaal, maar zo is het precies gegaan. Mijn vriendje stierf voor mijn ogen en ik wist niet wat ik met mijn verdriet moest doen. Samen met al mijn klasgenoten zijn we later naar mijn opgebaarde vriendje gaan kijken. En we zwegen. We huilden ook niet. We durfden dat niet. Nog later brachten we hem naar de begraafplaats. Toen zijn kistje in de aarde zakte, bleven we zwijgen. We huilden nog steeds niet, omdat we dat nog steeds niet durfden. Ik denk nog vaak aan die gebeurtenis, vijfenveertig jaar geleden. Het was een raadsel dat we beleefden. We begrepen de dood niet en niemand die het ons uit kon leggen. En zo hoorde het. En zo hoort het naar mijn smaak eigenlijk nog steeds te zijn.

De dood verdient geen applaus. Moord heeft geen recht op een bloemenhulde. Rouw moet niet begeleid worden door voetballiederen. Dat vind ik en het zal wel een ouderwets standpunt zijn, want nu de dood van ons allemaal geworden is en live op de televisie wordt uitgezonden, is er geen plaats meer voor die verstilde woede vanbinnen.

Er is geen plek meer voor de slapeloze nachten met gepieker over het feit dat één man met een pistool van mooie lentedagen een hel kan maken. Een hel van uitzinnige rouw, van rouwenden met spandoeken, van waxinelichtjes en van boeketten, talloze boeketten.

En de ouderwetse rouwkaart valt nergens meer op de deurmat, de stilte van de kokosmat.

Begon vroeger de dood in de vestibule, nu is de rouw van de straat.

Het is zeker waar: de politiek moet aan de mensen teruggegeven worden. Zo heet dat tegenwoordig en daar ben ik het mee eens. Maar de dood moet op haar beurt weer terug naar zoals het vroeger was. Het sterven hoort niet op voorpagina te staan, de rouw mag geen jongen zijn die vanuit een lantaarnpaal schreeuwt. De rouwstoet is geen file van de dood. De teraardebestelling is geen gebeurtenis voor de Firma Kijkgraag.

Hoe nu verder? – is mij gevraagd. De politiek moet verder, de kussens Den Haag moeten worden opgeschud en de politiek moet weer van de straat worden. Dat heeft iedereen nu tot vervelens toe gezegd, beaamd en bepleit. En die noodzaak begrijp ik. Maar de dood moet van de straat af, het rouwbeklag moet van de spandoeken verwijderd worden en de gezichten van de mensen dienen weer stil verdriet uit te stralen. Zoals vroeger.“

 

 

 

Boudewijn Büch (14 december 1948 – 23 november 2002)

 

 

 

 

De Franse schrijver Hervé Guibert werd geboren op 13 december 1955 in Saint-Cloud. Zie ook mijn blog van 14 december 2008 en ook mijn blog van 14 december 2009.en ook mijn blog van 14 december 2010.

 

Uit: Fou de Vincent

 

“L'être qui manque à ma vie : celui qui saura me battre ; j'ai cru longtemps qu'il sortirait de T., que ce serait un être compris dans lui qui s'en dédoublerait, mais il n'en a rien été ; j'ai cru longtemps que ce serait Vincent, mais il n'en est rien. Parfois je redoute la nécessité d'une notation, comme celle-ci, mais l'écriture fait aussitôt tomber ce qui en elle s'annonçait de tortueux : l'indicible.”

(…)

 

“Dans la nuit du 25 au 26 novembre, Vincent tombait d'un troisième étage en jouant au parachute avec un peignoir de bain. Il a bu un litre de téquila, fumé une herbe congolaise, sniffé de la cocaïne. Le retrouvant inanimé, ses camarades appellent les pompiers. Vincent se redressa brusquement, marcha jusqu'à sa voiture, démarra. Les pompiers le coursent, s'engouffrent dans son immeuble, montent avec lui dans l'ascenseur, pénètrent dans sa chambre, Vincent les injurie. Il dit " Laissez-moi me reposer ", eux : " Andouille, tu risques de ne jamais te réveiller. " Dans la chambre d'à côté, ses parents continuent de dormir. Vincent a foutu les pompiers dehors. Il s'est endormi comme un charme. À neuf heures moins le quart, sa mère le secoue pour l'envoyer au travail, il ne peut plus bouger d'un pouce, elle le transporte à l'hôpital. Le 27 novembre, prévenu par Pierre, je rendis visite à Vincent à Notre-Dame-du-Perpétuel-secours. Deux jours plus tard il mourait des suites d'un éclatement de la rate.”

 

 

Hervé Guibert (14 december 1955 – 27 december 1991)

 

 

 

 

De Franse dichter en schrijver Paul Eluard werd geboren op 14 december 1895 in Saint Denis. Zie ook alle tags voor Paul Eluard op dit blog.

 

 

La mort, l’amour, la vie

 

J’ai cru pouvoir briser la profondeur de l’immensité
Par mon chagrin tout nu sans contact sans écho
Je me suis étendu dans ma prison aux portes vierges
Comme un mort raisonnable qui a su mourir
Un mort non couronné sinon de son néant
Je me suis étendu sur les vagues absurdes
Du poison absorbé par amour de la cendre
La solitude m’a semblé plus vive que le sang
Je voulais désunir la vie
Je voulais partager la mort avec la mort
Rendre mon cœur au vide et le vide à la vie
Tout effacer qu’il n’y ait rien ni vire ni buée
Ni rien devant ni rien derrière rien entier
J’avais éliminé le glaçon des mains jointes
J’avais éliminé l’hivernale ossature
Du voeu de vivre qui s’annule

 

Tu es venue le feu s’est alors ranimé
L’ombre a cédé le froid d’en bas s’est étoilé
Et la terre s’est recouverte
De ta chair claire et je me suis senti léger
Tu es venue la solitude était vaincue
J’avais un guide sur la terre je savais
Me diriger je me savais démesuré
J’avançais je gagnais de l’espace et du temps
J’allais vers toi j’allais sans fin vers la lumière
La vie avait un corps l’espoir tendait sa voile
Le sommeil ruisselait de rêves et la nuit
Promettait à l’aurore des regards confiants
Les rayons de tes bras entrouvraient le brouillard
Ta bouche était mouillée des premières rosées
Le repos ébloui remplaçait la fatigue
Et j’adorais l’amour comme à mes premiers jours.

 

Les champs sont labourés les usines rayonnent
Et le blé fait son nid dans une houle énorme
La moisson la vendange ont des témoins sans nombre
Rien n’est simple ni singulier
La mer est dans les yeux du ciel ou de la nuit
La forêt donne aux arbres la sécurité
Et les murs des maisons ont une peau commune
Et les routes toujours se croisent.
Les hommes sont faits pour s’entendre
Pour se comprendre pour s’aimer
Ont des enfants qui deviendront pères des hommes
Ont des enfants sans feu ni lieu
Qui réinventeront les hommes
Et la nature et leur patrie
Celle de tous les hommes
Celle de tous les temps.

 

 

 

 

Paul Eluard (14 december 1895 - 18 november 1952)

Portret door Salvador Dali, 1929

 

 

 Zie voor nog meer schrijvers van de 14e december ook mijn vorige blog van vandaag.

 

De Amerikaans schrijfster Shirley Jackson werd geboren in San Francisco op 14 december 1919. Zie ook mijn blog van 14 december 2008 en ook mijn blog van 14 december 2009 en ook mijn blog van 14 december 2010.

 

Uit:The Lottery

 

“The morning of June 27th was clear and sunny, with the fresh warmth of a full-summer day; the flowers were blossoming profusely and the grass was richly green. The people of the village began to gather in the square, between the post office and the bank, around ten o'clock; in some towns there were so many people that the lottery took two days and had to be started on June 26th. but in this village, where there were only about three hundred people, the whole lottery took less than two hours, so it could begin at ten o'clock in the morning and still be through in time to allow the villagers to get home for noon dinner.

The children assembled first, of course. School was recently over for the summer, and the feeling of liberty sat uneasily on most of them; they tended to gather together quietly for a while before they broke into boisterous play, and their talk was still of the classroom and the teacher, of books and reprimands. Bobby Martin had already stuffed his pockets full of stones, and the other boys soon followed his example, selecting the smoothest and roundest stones; Bobby and Harry Jones and Dickie Delacroix-- the villagers pronounced this name "Dellacroy"--eventually made a great pile of stones in one corner of the square and guarded it against the raids of the other boys. The girls stood aside, talking among themselves, looking over their shoulders at the boys, and the very small children rolled in the dust or clung to the hands of their older brothers or sisters.

Soon the men began to gather, surveying their own children, speaking of planting and rain, tractors and taxes. They stood together, away from the pile of stones in the corner, and their jokes were quiet and they smiled rather than laughed. The women, wearing faded house dresses and sweaters, came shortly after their menfolk. They greeted one another and exchanged bits of gossip as they went to join their husbands. Soon the women, standing by their husbands, began to call to their children, and the children came reluctantly, having to be called four or five times. Bobby Martin ducked under his mother's grasping hand and ran, laughing, back to the pile of stones. His father spoke up sharply, and Bobby came quickly and took his place between his father and his oldest brother.“

 

 

 

Shirley Jackson (14 december 1919 – 8 augustus 1965)

 

 

 

 

 

De Oostenrijks – Zwitserse dichteres en schrijfster Regina Ullmann werd op 14 december 1884 in St. Gallen geboren. Zie ook mijn blog van 14 december 2008 en ook mijn blog van 14 december 2010.

 

 

Erwachen

 

Ich lag in Dir noch unverzweigt,

Du tiefer Felsen einer Nacht;

so kalt wie Stein und trostesarm.

 

Da fühlt ich plötzlich, wie der Tag

Sich an dem Sein im Licht verfing

Und liebewarm und flammenhaft

Sich an die kleinsten Dinge hing.

 

Da war ich wach.

Doch war mir noch ein Silberklang,

Der sich an einem Zimbal schlug,

erhörbar,

und meines Engels Morgengang.

Im Mohnfeld zur Gewitterszeit

 

Ich ging im Mohnfeld zur Gewitterszeit

vor vielen Jahren —

und es war mein Kleid

von rotem Seidenstoff und mächtig weit ...

wie umgestülpter Mohn aus Seidenhaaren.

 

Und schlug ein Rad aus mir und deckt’das Feld

Vor den Gefahren

 

und rief als Zeugen mich der höhern Welt,

die mich auf dieses rote Feld bestellt

für diesen Tag vor ungezählten Jahren!

 

 

 

 

Regina Ullmann (14 december 1884 – 6 jannuari 1961)

Hier met haar dochters 

 

 

 

 

De Duitse schrijver Andreas Mand werd geboren op 14 december 1959 in Duisburg. Zie ook mijn blog van 14 december 2008.

 

Uit: Kleinstadthelden

 

„Es stimmte ja, daß die Briefkästen klapperten, wenn sich ein schwerer Lieferwagen vorbeizwängte, und es stimmte wohl auch, daß ein Vormieter seinen Beamtenstatus verloren hatte, weil die lieben Nachbarn den verfassungsfeindlichen Inhalt seines Wandschmuckes der Polizei gemeldet hatten. Das komische daran war, daß die achtundsiebzigjährige Vermieterin die skandalösen Bilder ganz genau beschreiben konnte.
Mein Vorhang war aus dem dichtesten Stoff, den das Kaufhaus liefern konnte. Die Tagesgardine war eine Dauerleihgabe der Vermieterin, die sie auch ständig waschen wollte, was ich aber zu vermeiden wußte, da es mit der Mühe des Fensterputzens verbunden war. Ich hatte kein einziges Bild an der Wand hängen, nur die Abfahrtzeiten der Bundesbahn.
Mein Wohngefährte Manfred war angestellter Steuerberater; wir sahen uns selten und störten uns fast nie. Wir belegten verschiedene Ecken in den häßlichen weißen Küchenregalen und dem komplett vereisten Kühlschrank. Wir aßen zu verschiedenen Zeiten und auch ganz verschiedene Sachen. Er aß Dosenfleisch, Dosenravioli, Heringsdip oder eine besonders widerliche einheimische Spezialität namens "Wurstebrot". Meine Kochkünste beschränkten sich auf Rührei mit Zwiebeln und Tomatenstückchen und eine atavistische Art, ein Schnitzel zu braten. Ich probierte alle Rezepte durch, die auf der blauen Haferflockenpackung standen.
Wenn Manfred und ich uns trafen, redeten wir wenig. Ich meine, wir verständigten uns schon, wer die nächste Klopapierrolle kaufen gehen sollte. Wir hatten ein echtes Sprachproblem, denn ich verstand seinen genuschelten, ländlichen Akzent genauso schlecht wie er meine fremdwortgespickte Hochsprachlichkeit, in die ich immer fiel, wenn mich einer nicht verstand.
Wir lebten nebeneinander in verschiedenen Welten. Er bügelte seine Hosen. Er trug jedes Oberhemd genau einen Tag und hängte es dann ungewaschen bis zur nächsten Woche an die Stange.“

 

 

 

Andreas Mand (Duisburg, 14 december 1959)

 

 

De Ierse dichter Charles Wolfe werd geboren op 14 december 1791 in Blackhall, County Kildare. Zie ook mijn blog van 14 december 2008.

 

 

To Mary

 

If I had thought thou couldst have died,

I might not weep for thee;

But I forgot, when by thy side,

That thou couldst mortal be:

It never through my mind had past

The time would e'er be o'er,

And I on thee should look my last,

And thou shouldst smile no more!

 

And still upon that face I look,

And think 'twill smile again;

And still the thought I will not brook,

That I must look in vain.

But when I speak—thou dost not say

What thou ne'er left'st unsaid;

And now I feel, as well I may,

Sweet Mary, thou art dead!

 

If thou wouldst stay, e'en as thou art,

All cold and all serene—

I still might press thy silent heart,

And where thy smiles have been.

While e'en thy chill, bleak corse I have,

Thou seemest still mine own;

But there—I lay thee in thy grave,

And I am now alone!

 

I do not think, where'er thou art,

Thou hast forgotten me;

And I, perhaps, may soothe this heart

In thinking too of thee:

Yet there was round thee such a dawn

Of light ne'er seen before,

As fancy never could have drawn,

And never can restore!

 

 

 

Charles Wolfe (14 december 1791 – 21 februari 1823)

 

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijvers ook mijn blog van 14 december 2008.

  

De Deense schrijfster Helle Helle werd geboren als Helle Krogh Hansen in Nakskov op 14 december 1965.

 

De Oostenrijkse schrijfster Marianne Fritz werd als Marianne Frieß geboren op 14 december 1948 in Weiz in de Steiermark.

De Duitse dichter Heinrich Heine werd geboren in Düsseldorf op 13 december 1797. Zie ook alle tags voor Heinrich Heine op dit blog.

 

Uit: Aus den Memoiren des Herren von Schnabelewopski

 

“Mein Vater hieß Schnabelewopski; meine Mutter hieß Schnabelewopska; als beider ehelicher Sohn

wurde ich geboren den ersten April 1795 zu Schnabelewops. Meine Großtante, die alte Frau von Pipitzka, pflegte meine erste Kindheit und erzählte mir viele schöne Märchen und sang mich oft in den Schlaf mit einem Liede, dessen Worte und Melodie meinem Gedächtnisse entfallen. Ich vergesse aber nie die geheimnisvolle Art, wie sie mit dem zitternden Kopfe nickte, wenn sie es sang, und wie wehmütig ihr großer einziger Zahn, der Einsiedler ihres Mundes, alsdann zum Vorschein kam. Auch erinnere ich mich noch manchmal des Papagois, über dessen Tod sie so bitterlich  weinte. Die alte Großtante ist jetzt ebenfalls tot, und ich bin in der ganzen weiten Welt wohl der einzige Mensch, der an ihren lieben Papagoi noch denkt. Unsere Katze hieß Mimi, und unser Hund hieß Joli. Er hatte viel Menschenkenntnis und ging mir immer aus dem Wege, wenn ich zur Peitsche griff. Eines Morgens sagte unser Bedienter, der Hund trage den Schwanz etwas eingekniffen zwischen den Beinen

und lasse die Zunge länger als gewöhnlich hervorhängen; und der arme Joli wurde, nebst einigen

Steinen, die man ihm an den Hals festband, ins Wasser geworfen. Bei dieser Gelegenheit ertrank er. Unser Bedienter hieß Prrschtzztwitsch. Man muß dabei niesen, wenn man diesen Namen ganz richtig aussprechen will. Unsere Magd hieß Swurtszska, welches im Deutschen etwas rauh, im Polnischen aber äußerst melodisch klingt. Es war eine dicke, untersetzte Person mit weißen Haaren und blonden Zähnen. Außerdem liefen noch zwei schöne schwarze Augen im Hause herum, welche man Seraphine nannte. Es war mein schönes herzliebes Mühmelein, und wir spielten zusammen im Garten und belauschten die Haushaltung der Ameisen und haschten Schmetterlinge und pflanzten Blumen. Sie lachte einst wie toll, als ich meine kleinen Strümpfchen in die Erde pflanzte, in der Meinung, daß ein paar große Hosen für meinen Vater daraus hervorwachsen würden.

Mein Vater war die gütigste Seele von der Welt und war lange Zeit ein wunderschöner Mann; der

Kopf gepudert, hinten ein niedlich geflochtenes Zöpfchen, das nicht herabhing, sondern mit einem Kämmchen von Schildkröte auf dem Scheitel befestigt war.

Seine Hände waren blendend weiß, und ich küßte sie oft. Es ist mir, als röche ich noch ihren süßen Duft und er dränge mir stechend ins Auge. Ich habe meinen Vater sehr geliebt; denn ich habe nie daran gedacht, daß er sterben könne. Mein Großvater väterlicher Seite war der alte Herr von Schnabelewopski; ich weiß gar nichts von ihm, außer daß er ein Mensch und daß mein Vater sein Sohn war.”

 

 

 

Heinrich Heine (13 december 1797- 17 februari 1856)

Heine monument van Waldemar Grzimek in Berlijn

 

 

 

 

De Angolese schrijver José Eduardo Agualusa werd op 13 december 1960 in Huambo geboren. Zie ook mijn blog van 13 december 2008 en ook mijn blog van 12 december 2009 en ook mijn blog van 13 december 2010.

 

Uit: My Father’s Wives (Vertaald door Daniel Hahn)

 

“Karen came to pick me up at the hotel and we walked down to the beach. We spent part of the morning, and several hours after lunch, talking about the movie. We sketched out a plot. We want to tell the story of a Portuguese documentary-maker who travels to Luanda for the funeral of her father, Faustino Manso, the famous Angolan singer and composer. At a certain point Laurentina decides to trace her father’s travels, which saw him in the sixties and seventies covering the whole southern African coast from Luanda to Mozambique Island. Faustino would spend two or three years in each city, sometimes a little more, start a little family, then get back on the road. In each city she visited Laurentina would record testimonies from Faustino’s widows, and his countless children, as well as from many other people who spent time with him. The picture that begins to emerge bit by bit is of a mysteriously complex man. At the end Laurentina discovers that Faustino was infertile.

(…)

 

“Hours later I [Agualusa] met Orlando on the veranda, sitting in a plastic chair, eyes lost in the vast darkness. I wanted to know who this Dancer was. My friend smiled. An engrossed smile.

“No one,” he said. “She lived here . . .”

“She lived here?!”

“That’s it. She lived here. She lived with a sapper. The Dancer and the sapper. Can you imagine a stranger love story than that?”

“What happened?”

“What do you think happened? One day the sapper went to work and never came back. One of the mines exploded while he was defusing it. The next day they found her dancing, naked, on the minefield.” . . .

“And what’s she doing here?”

“Just sits and breathes. She doesn’t do anything any more. A while ago she knocks on the door and I let her in. She’s sort of a ghost, but without the impertinence that ghosts have.”

 

 

 

José Eduardo Agualusa (Huambo, 13 december 1960)

 

 

 

De Amerikaanse dichter  Kenneth Patchen werd geboren op 13 december 1911. Zie ook alle tags voor Kenneth Patchen op dit blog.

 

 

The Slums

 

That should be obvious

Of course it won't

Any fool knows that.

Even in the winter.

Consider for a moment.

What?

Consider what!

They never have.

Why now?

Certainly it means nothing.

It's all a lie.

What else could it be?

That's right.

Sure.

Any way you look at it.

A silk hat.

A fat belly.

A nice church to squat in.

My holy ass...

What should they care about?

It's quaint.

Twelve kids on the fire escape...

Flowers on the windowsill...

You're damn right.

That's the way it is.

That's just the way it is.

 

 

 

 

There Are Not Many Kingdoms Left

 

I write the lips of the moon upon her shoulders. In a

temple of silvery farawayness I guard her to rest.

 

For her bed I write a stillness over all the swans of the

world. With the morning breath of the snow leopard I

cover her against any hurt.

 

Using the pen of rivers and mountaintops I store her

pillow with singing.

 

Upon her hair I write the looking of the heavens at

early morning.

 

-- Away from this kingdom, from this last undefiled

place, I would keep our governments, our civilization, and

all other spirit-forsaken and corrupt institutions.

 

O cold beautiful blossoms of the moon moving upon

her shoulders . . . the lips of the moon moving there . . .

where the touch of any other lips would be a profanation.

 

 

 

Kenneth Patchen (13 december 1911 – 8 januari 1972)

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver  Robert Gernhardt werd op 13 december 1937 in het Estische Reval (het huidige Tallinn) geboren. Zie ook alle tags voor Robert Gernhardt op dit blog.

 

 

Dorlamm liest

 

Dichter Dorlamm liest in einem Buch,
doch er wird aus diesem Buch nicht klug.

 

Liest darin und legt es wieder hin -
nein, er kommt nicht hinter seinen Sinn.

 

Legt es hin und denkt, sooft er las:
"Ich kapier das nicht. Was soll denn das?"

 

Denkt: "Was soll das? Wer schreibt solchen Mist?"
Und schaut nach, wer der Verfasser ist.

 

Schaut aufs Buch, und plötzlich ist ihm klar,
daß der Autor ein Herr Dorlamm war.

 

Dorlamm? Dorlamm selbst hat es geschrieben!
Peinlich? Rasend peinlich, meine Lieben!

 

 

 

 

Dorlamm meint

 

Dichter Dorlamm läßt nur äußerst selten
andre Meinungen als seine gelten.

 

Meinung, sagt er, kommt nun mal von mein,
deine Meinung kann nicht meine sein.

 

Meine Meinung - ja, das läßt sich hören!
Deine Deinung könnte da nur stören.

 

Und ihr andern schweigt! Du meine Güte!
Eure Eurung steckt euch an die Hüte!

 

Laßt uns schweigen, Freunde! Senkt das Banner!
Dorlamm irrt. Doch formulieren kann er.

 

  

 

 

Robert Gernhardt (13 december 1937 – 30 juni 2006)



Zie voor nog meer schrijvers van de 13e december ook mijn vorige blog van vandaag.

De  Joods-Nederlandse schrijfster Ida Vos (meisjesnaam Gudema) werd geboren in Groningen op 13 december 1931. Zie ook mijn blog van 13 december 2008 en ook mijn blog van 12 december 2009 en ook mijn blog van 13 december 2010.

 

 

Heilig

 

Wat heeft ze in de tijd dat ze is ondergedoken al veel mooie boeken gelezen over heiligen. Over de heilige Bernadette, over de heilige Jeanne d'Arc, over de heilige Theresia. Zo heilig zou ze willen zijn, maar ze is niet katholiek. Een joodse heilige zal er wel nooit zijn geweest.

‘Ik wil katholiek worden,’ zegt ze tegen tante.

Tante is heel verrast.

‘Meen je dat?’ vraagt ze. ‘Goed, de pastoor weet toch dat jullie hier zijn. We zullen vragen of hij vanavond eens komt praten.’

‘Ik wil ook katholiek worden,’ zegt Esther.

‘Goed, over jou praten we ook,’ belooft tante.

's Avonds zit meneer pastoor bij hen in de keuken.

‘Ria en Maaike willen katholiek worden,’ zegt tante.

‘Dat is een goeie keus,’ knikt meneer pastoor. ‘Morgen ga ik met de ouders praten. Jullie horen van mij.’

De volgende dag praten ze over gedoopt worden.

‘Jullie mogen voor één keer mee naar de kerk,’ zegt tante. ‘En ik ga jullie schoenen poetsen en je krijgt bloemen in je haar.’

Ze worden er helemaal vrolijk van. Ondergedoken zijn en toch naar buiten gaan. Hoe kan dat?

‘Als ik gedoopt ben, word ik later heilig,’ zegt ze. ‘Net als Bernadette en Jeanne en Theresia.’

Meneer pastoor brengt een droevige boodschap mee.

‘De ouders willen niet dat ze gedoopt worden. “Later, als ze zelf kunnen beslissen en ze willen nog,” heeft de vader gezegd.’

Ze moet vreselijk huilen. Daar gaat het uitje naar de kerk. Daar gaan de bloemen, en heilig worden kan nu ook niet.

‘Ik zie dat je huilt,’ zegt meneer pastoor. ‘Dat is goed. Nu zijn jullie martelaren voor het geloof. Voordat de heilige Bernadette en de heilige Jeanne en de heilige Theresia heilig werden verklaard, waren ze martelaren. Dat zijn jullie nu ook. Ik heb van tante gehoord dat jullie iedere dag bidden. Blijf dat doen.’

‘Amen,’ zegt ze.

‘Amen,’ zegt Esther.

 

 

 

Ida Vos (13 december 1931 - 3 april 2006)

 

 

 

 

De Russische schrijver Jevgeni Petrov werd geboren in Odessa op 13 december 1903. Zie ook mijn blog van 13 december 2008 en ook mijn blog van 12 december 2009 en ook mijn blog van 13 december 2010 

Uit: The 12 Chairs

 

„The desk at which Ippolit Matveyevich worked resembled an ancient gravestone. The left-hand corner had been eaten away by rats. Its wobbly legs quivered under the weight of bulging tobacco-coloured files of notes, which could provide any required information on the origins of the town inhabitants and the family trees that had grown up in the barren regional soil.
      On Friday, April 15, 1927, Ippolit Matveyevich woke up as usual at half past seven and immediately slipped on to his nose an old-fashioned pince-nez with a gold nosepiece. He did not wear glasses. At one time, deciding that it was not hygienic to wear pince-nez, he went to the optician and bought himself a pair of frameless spectacles with gold-plated sidepieces. He liked the spectacles from the very first, but his wife (this was shortly before she died) found that they made him look the spitting image of Milyukov, and he gave them to the man who cleaned the yard. Although he was not shortsighted, the fellow grew accustomed to the glasses and enjoyed wearing them.
      "Bonjour!" sang Ippolit Matveyevich to himself as he lowered his legs from the bed. "Bonjour" showed that he had woken up in a. good humour. If he said "Guten Morgen" on awakening, it usually meant that his liver was playing tricks, that it was no joke being fifty-two, and that the weather was damp at the time.
      Ippolit Matveyevich thrust his legs into pre-revolutionary trousers, tied the ribbons around his ankles, and pulled on short, soft-leather boots with narrow, square toes. Five minutes later he was neatly arrayed in a yellow waistcoat decorated with small silver stars and a lustrous silk jacket that reflected the colours of the rainbow as it caught the light. Wiping away the drops of water still clinging to his grey hairs after his ablutions, Ippolit Matveyevich fiercely wiggled his moustache, hesitantly felt his bristly chin, gave his close-cropped silvery hair a brush and, then, smiling politely, went toward his mother-in-law, Claudia Ivanovna, who had just come into the room.
      "Eppole-et," she thundered, "I had a bad dream last night."
      The word "dream" was pronounced with a French "r".
      Ippolit Matveyevich looked his mother-in-law up and down. He was six feet two inches tall, and from that height it was easy for him to look down on his mother-in-law with a certain contempt.
      Claudia Ivanovna continued: "I dreamed of the deceased Marie with her hair down, and wearing a golden sash."
      The iron lamp with its chain and dusty glass toys all vibrated at the rumble of Claudia Ivanovna's voice. "I am very disturbed. I fear something may happen." These last words were uttered with such force that the square of bristling hair on Ippolit Matveyevich's head moved in different directions. He wrinkled up his face and said slowly:
      "Nothing's going to happen, Maman. Have you paid the water rates?"

 

 

 

Jevgeni Petrov (13 december 1903 - 2 juli 1942)

Jevgeny Petrov (rechts) en Ylya Ilf (links) in New York, 1935

 

 

 

De Franse schrijver Jean Rouaud werd geboren op 13 december 1952 in Campbon (Loire-Atlantique). Zie ook mijn blog van 13 december 2008 en ook mijn blog van 12 december 2009 en ook mijn blog van 13 december 2010
 

Uit: Comment gagner sa vie honnêtement

 

« Sur la question de savoir comment gagner sa vie honnêtement, on n'a presque rien écrit qui puisse retenir l'attention. » J'avais noté la réflexion de Thoreau dans un petit répertoire téléphonique rouge tenant dans la paume d'une main, où je collectais pêle-mêle les noms de personnes, peu nombreuses au vrai, qui ne me disent plus grand-chose aujourd'hui, sur lesquelles j'essaie vainement

de coller un visage, mais qui peuvent-elles bien être ? à quelle occasion avais-je trouvé utile de solliciter leurs coordonnées ? et d'autres, beaucoup plus connues, auxquelles je n'ai jamais fait faux bond, quand, d'ordinaire, c'est moi qui ne fais pas montre d'une fidélité exemplaire. Et cette permanence du sentiment est liée essentiellement à la notoriété de celles-ci, ce qui pourrait faire de moi un adepte du name-dropping, mais pas au sens où on l'entend couramment, de ces convives qui

prennent un vif plaisir à semer tout au long du repas la liste glorieuse de leurs relations. J'étais bien trop pauvre pour m'approcher des lumières du monde, bien trop démuni, et d'ailleurs je n'en éprouvais aucun désir, ces fumerolles alimentées par des émanations éphémères ne m'éclairaient pas, n'étaient d'aucun secours à ma désolation.

Non, en fait, ceux-là, consignés dans mon carnet rouge, je les annexais d'autorité, sans leur demander leur avis. Alors que je n'étais rien, je profitai de mon extrême solitude pour dialoguer avec eux et leur demander conseil et soutien. Et en dépit de leur immense renommée, jamais ils n'ont failli. Ils ont toujours répondu présents.

Ils constituent encore aujourd'hui les éléments inamovibles de ma garde rapprochée.

Ainsi à la lettre C, au milieu de quelques adresses auxquelles je ne me suis jamais rendu — mais qu'estce que j'aurais bien été faire à V. —, on trouve Chateaubriand (François-René) (vicomte de) Saint- Malo 1768 - Paris 1848. Pas de téléphone, en visà-vis, bien sûr, mais il me suffisait de lire la date de sa mort pour entendre le vieil écrivain alité, le corps tordu par l'arthrose et les rhumatismes, réagissant aux coups de canon de la révolution de 1848 qui avaient percé sa surdité, et lâchant dans un dernier souffle :

C'est bien fait, à l'attention du monarque exécré qui avait trahi la cause des Bourbons en écartant du trône le souverain légitime, le petit comte de Chambord, baptisé avec l'eau du Jourdain, rapportée dans une fiole par ce même Chateaubriand au retour de son périple à Jérusalem, lequel, vexé peut-être que son eau précieuse n'ait pas fait de miracle, savourait à sa dernière heure, comme un plat froid, ce nouveau revirement de l'histoire qu'il ponctuait par ce mot à double fond.“

 

 

 

Jean Rouaud (Campbon, 13 december 1952)

 

 

 

 

De Engelstalige en van oorsprong Zuid-Afrikaanse schrijver en officier Laurens Jan van der Post werd geboren in Philippopolis op 13 december 1906. Zie ook mijn blog van 13 december 2008 en ook mijn blog van 12 december 2009 en ook mijn blog van 13 december 2010.

 

Uit: A Far Off Place

 

„After such a night Francois would know that he was even closer to Nonnie. Just the merest touch of her skin startled him with its message, as if one skin enclosed them both. And his being closer to her, to Nuin-Tara and to Xhabbo, sustained him when away alone hunting. He would remember the physical nearness of Nonnie and the look of trust with which Xhabbo would always watch him go in the morning. It was the same look Xhabbo had given him the day he rescued him from the lion-trap. It was a look Francois had seen elsewhere only in Hintza and the animals who had never before looked into the eyes of other men. He remembered Mopani telling him about this very look that one sees, as he put it, "only in the virgin eyes of the children of nature. It is a look one must never betray, little cousin."
          He could almost hear the beloved voice itself there in the desert where he walked alone:   "One can perhaps betray oneself if one must, and hope some time for pardon from life, and one can betray the men of the twentieth century because they have all betrayed one another for so long that they have some kind of terrible immunity to betrayal. But for people of nature and animals and birds still capable of such a look, there is no such immunity, and betrayal is death to them as it is ultimately to the betrayer."
          Intangible as all these feelings and intimations and recollections were, they did Francois more good than any amount of medicine, ammunition or the help of others could have done. Once they were recognized, welcomed and made at home in his daily reckoning, he would be reassured, composed and more resolute. And he would come back, tired as he was, night after night, with whatever little of food he had gathered from the desert, eagerly looking forward to seeing those dear, trusting faces, dismayed though he would be by noticing again how ill and thin they looked, asking only that they should open their eyes and show him that the ancient, first look of trust was still there.“

 

 

Laurens Jan van der Post (13 december 1906 - 16 december 1996)

 

 

 

 

De Canadeese schilderes en schrijfster  Emily Carr werd geboren in Victoria op 13 december 1871. Zie ook mijn blog van 13 december 2008 en ook mijn blog van 12 december 2009 en ook mijn blog van 13 december 2010
 

Uit Old Attic

 

„THE ATTIC was no older than the rest of the house. Yet, from the first to me it was very old, old in the sense of dearness, old as the baby you hug and call "dear old thing" is not old in years, but just in the way he has tangled himself round your heart, has become part of you so that he seems always to have existed, as far back as memory goes. That was the way with my attic. Immediately I came into the house the attic took me, just as if it had always "homed" me, became my special corner-the one place really my own.

The whole house, my flat, even my own studio, was more or less public. People could track me down in any part of the house or even in the garden. Nobody ever thought of tracking me up to my attic.

I had a fine bedroom off the studio, but I kept that as a guest room, preferring to sleep in my attic. A narrow, crooked little stair in one corner of the studio climbed to a balcony, no more than a lower lip outside the attic door. If people could not find me about house or garden, they stood in the studio and shouted.

 

 

 

 

Emily Carr: Tree in Autumn

 

 

Out I popped on the tiny balcony, high up on the studio wall, like a cuckoo popping out of a clock.

In the attic I could wallow in tears or in giggles; nobody saw.

There was an outer hall and front door shared by the doll's flat and my own. If the doorbell rang while I was in my attic, I stuck my head out of the window in the gable without being seen, and called, "Who? Down in a second!"

That second gave me a chance to change my face. Those experienced in landladying told me, "Develop the 'landlady face,' my dear-not soft, not glad, not sorry, just blank."

  

 

Emily Carr (13 december 1871 – 2 maart 1945)