80 Jaar Yvonne Keuls

 

De Nederlandse schrijfster Yvonne Keuls werd geboren op 17 december 1931 in Batavia, toen nog een onderdeel van Nederlands-Indië. Yvonne Keuls viert vandaag haar 80^e verjaardag. Tijdens een feestelijke bijeenkomst ter ere van deze tachtigste verjaardag in het Letterkundig Museum werd bekend dat zij in 2012 de Haagse Cultuurprijs ontvangt. De Haagse Cultuurprijs is bedoeld als bekroning op een Haagse cultuurcarrière. Zie ook alle tags voor Yvonne Keuls op dit blog.

 

Uit: De moeder van David S.

 

“Het begon met wierook.
Josientje zei: 'Mamma, Davids kamer stinkt zo. Het stinkt helemaal naar mijn kamer door. En zijn gordijnen zijn almaar dicht en dan brandt hij kaarsjes en als ik naar binnen wil dan zegt hij dat ik weg moet gaan.'
David weer. Er was iets met hem de laatste tijd. Hij isoleerde zich, zijn schoolvriendjes kwamen niet meer over de vloer, hij had alleen nog maar contact met Bernard, een jongen van 18 jaar, die wat verder in de straat woonde.
'Zit Bernard nog op school?' vroeg ik.
'Wat geeft dat nou of die op school zit?'
'Ik mag het toch wel vragen?'
'Ach mens, je zeurt.'
Josientje duwde tegen mijn arm. 'Mamma, gá nou,' riep ze, 'zeg nou dat ik dat gestink niet wil.'
Ik opende zacht zijn deur. David merkte het niet, hij zat op zijn matras - het bed was naar de kelder verhuisd - voorover gebogen naar de kaarsjes te staren.
Nergens een schoolboek te zien, muziek van Frank Zappa. Weer dat gevoel van: er is iets mis, maar wát?'
'David,' zei ik, 'David'.
Hij keek langzaam en wazig op maar zei niets. 'David, kom je in de kamer, iets drinken?'

 

 

 

 

Yvonne Keuls (Batavia, 17 december 1931)

 

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver Ronald Giphart werd geboren op 17 december 1965 in Dordrecht. Zie ook alle tags voor Ronald Giphart op dit blog.

 

Uit: Ik ook van jou

 

“Zonder verwondering of onbehagen kijkt ze me aan.
'Hoi.'
'Hoi', zeg ik, 'ik, eh, ik dacht...'
Ze minlacht me toe en wacht af.
'Ik, eh...'
'Wil je soms bij me in bed komen liggen?'
Ik knik.
Als een kind, een jongetje, goddomme. Het zijn geen leuke momenten als je erachter komt dat je toch niet zo sterk bent als je denkt dat je bent. Als blijkt dat je lul je geleidelijke hond is en dat je wil om tijd te besteden aan Belangrijke Zaken (schrijverschap, kunst, 'goede boeken') het af moeten leggen tegen de drang je kloten te legen. Ik schaam me. Mea Culpa, Reza.
(…)

 

"Fräser gaat tijdens het praten even verzitten en drukt met zijn dikke reet de versnelling uit de stand. De motor ronkt, de wagen schudt en we maken een kleine manoeuvre over de vluchtstrook. Weer in zijn baan doet Fräser Michel Vaillant na: 'VROOOO! VROOOOAAAAH!' 'Goh' zegt hij opgewekt, 'als ik in dit tempo met een forse haal het stuur omgooi, overleven we het niet. Waren we gewoon dood, waren we gewoon van alle problemen af. Soms vraag ik me weleens af: wat is het nut van onze droevige zoektocht naar schoonheid in deze door lelijke en domme mensen verpeste wereld? Ronald, als dat soort gedachten bij me opkomen, schiet ik - gek genoeg - altijd even een snackbar in, en dan ben ik er altijd weer zo weer over heen. Lekker: even me onderdompelen in srompzinnigheid. Het klinkt vreemd, maar ik ben een zelfkweller. Ik kan ontluisterend vrolijk worden van het kijken naar afzichtelijke mensen. Sterker nog: ik ben een stille misantroop. Iemand die op een afgeladen marktplein even de pas inhoudt om zich te verkneukelen met de gedachte: Wat een rotwereld! Wat een lelijkheid! Wat een klatergoud! Wat een stank en een lawaai! Wat een gelul! Slaap je?' Ik zeg niets Fräser zegt: 'O.' en daarna: 'Jammer.''

 

 

 

Ronald Giphart (Dordrecht, 17 december 1965)

 

 

 

 

De IJslandse schrijver Jón Kalman Stefánsson werd geboren in Reykjavík op 17 december 1963. Zie ook mijn blog van 17 december 2008 en ook mijn blog van 17 december 2009 en ook mijn blog van 17 december 2010.

 

Uit: Heaven and Hell (Vertaald door Philip Roughton)

 

“It’s about time, the boy answers, a bit winded after the hike. Two hours since they set out. They finished their coffee and cakes in the German Bakery, made three stops and then plodded out of the Village, a two-hour trudge through deep snow. Their feet are wet, of course they are wet, we were always wet those years, death will dry them, the old folk said when someone complained sometimes the old folk know less than nothing. The boy adjusts his bag, heavy from what we cannot do without, Barður adjusts nothing, he just stands and watches, whistles a bit of a blurred melody, appears not to be tried at all, damnit, says the boy, I’m panting like an old dog but it’s as if you haven’t taken a single step today. Barður looks at him with those brown, austral eyes of his and grins. Some of us have brown eyes, fishermen come here from distant places and have done so for hundreds of years because the sea is a treasure chest. They come from France, Spain, many of them with brown eyes, and some leave the colour of their eyes behind with a woman, sail away, return home or drown.”

 

 

 

Jón Kalman Stefánsson (Reykjavík, 17 december 1963)

 

 

 

 

De Antilliaanse dichter en schrijver Frank Martinus Arion werd geboren op 17 december 1936 op Curaçao. Zie ook alle tags voor Frank Martinus Arion op dit blog.

 

Uit: Stemmen uit Afrika

 

 

De negerman, hij strijdt
immer slechts voor wat hij had:
de vrijheid van ‘t gaan,
het kiezen van zijn graf.

hij strijdt en wankelt;
weerloos, hulpeloos omdat
de wapens van de nieuwe
wereld hem zo vreemd zijn.

de lans die hij hanteert – de oude
eerlijkheid misschien –
doorsteekt hemzelve, voor hij
anderen een steek heeft toegebracht.

En hij heeft geen legers.
O hij strijdt alleen in
het hete vuur, op de kronkelwegen
van het lot, en blijft
dus keusloos-nederlaag-gedoemd.

 

 

*

 

 

Eens zijn alle negers
tamtammend uitgevaren
uit hun zwart-ompaalde negorijen

hun prauwen schoten
over de rivieren,
dwalend door ‘t woud.

eens, maar eens is ver
en eens is langgeleden.

nu gaan zij als karbouwen.
mak-geslagen, lam.
beroofd van hun tam-tam
en slepen stenen aan
waar anderen bouwen.

 

 

 

Frank Martinus Arion (Curaçao, 17 december 1936)

 

 

 

 

 

De Duitse schrijver Hans Henny Jahnn werd geboren op 17 december 1894 in Hamburg. Zie ook alle tags voor Hans Henny Jahn op dit blog.

 

Uit: Fluss ohne Ufer

 

"Ich hatte keine rechte Hilfe bei meinem Unterfangen. Die Erde unter meinen Füßen sang nicht mit. Das Meer vor mir, dessen Wellen im Sand auslaufen, gab mir nur einen verworrenen Schwall. Mir lagen die Melodien der tausend Volkslieder nicht im Ohr. Ich war auf mich allein gestellt, als wäre ich ein Mensch am Anfang der Zeiten gewesen. Schwerfällig ausgerüstet mit einer Flöte, die nur fünf Töne gibt."

(…)

 

"Er war seines Eigenwertes, der Dichtigkeit seines Körpers und der Gewissheit seiner Erlebnisse so wenig sicher, dass er das fadenscheinige Gewebe der Vergangenheit, das Fragwürdigste einer fragwürdigen Existenz, abzuschütteln fähig schien, und die Trümmer, dies Ich, das flüchtig aus der Spreu ein Dasein zusammenblies, unausweichlich dem Schicksal der beiden jungen Menschen [d. h. Elenas und Gustavs] verhaftet zu fühlen."

(…)

 

"Ich fuhr ein wenig später über die unvergleichlichen Hügel [...]. In der Ferne, tief unten, lag das Meer, bleich, grau, ausdruckslos, nur ein unbestimmtes nebliges Schimmern, weniger, ein Dunst. Es hatte nur seinen Geruch, der sich unbegreiflich mit dem von Moor und nassem sterbenden Laub mischte. Kein Tier am Boden zeigte sich mir; nur am Himmel schwamm die schöne gebrochene Linie verspäteter ziehender Wildgänse, die beinahe flüsternde, verhaltene Schreie ausstießen."

  

Hans Henny Jahnn (17 december 1894 – 29 november 1959)

Zie voor nog meer schrijvers van de 17^e december ook mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag.

De Engelse dichter, schrijver en publicist Ford Madox Ford werd geboren op 17 december 1873 in Merton, Surrey. Zie ook alle tags voor Ford Madox Ford op dit blog. 

 

Uit:  The Inheritors  (Samen met Joseph Conrad)

 

"Ideas," she said. " Oh, as for ideas --"

"Well?" I hazarded, "as for ideas?"

We went through the old gateway and I cast a glance over my shoulder. The noon sun was shining over the masonry, over the little saints' effigies, over the little fretted canopies, the grime and the white streaks of bird-dropping.

"There," I said, pointing toward it, "doesn't that suggest something to you?"

She made a motion with her head-half negative, half contemptuous.

"But," I stuttered, " the associations -- the ideas -- the historical ideas "

She said nothing.

"You Americans," I began, but her smile stopped me. It was as if she were amused at the utterances of an old lady shocked by the habits of the daughters of the day. It was the smile of a person who is confident of superseding one fatally.

In conversations of any length one of the parties assumes the superiority -- superiority of rank, intellectual or social. In this conversation she, if she did not attain to tacitly acknowledged temperamental superiority, seemed at least to claim it, to have no doubt as to its ultimate according. I was unused to this. I was a talker, proud of my conversational powers.

I had looked at her before; now I cast a side-V ways, critical glance at her. I came out of my moodiness to wonder what type this was. She had good hair, good eyes, and some charm. Yes. And something besides -- a something -- a something that was not an attribute of her beauty. The modelling of her face was so perfect and so delicate as to produce an effect of transparency, yet there was no suggestion of frailness; her glance had an extraordinary strength of life. Her hair was fair and gleaming, her cheeks coloured as if a warm light had fallen on them from somewhere. She was familiar till it occurred to you that she was strange.

"Which way are you going?" she asked.

"I am going to walk to Dover," I answered.

"And I may come with you?"

I looked at her -- intent on divining her in that one glance. It was of course impossible. " There will be time for analysis," I thought.

"The roads are free to all," I said. "You are not an American?"

She shook her head. No. She was not an Australian either, she came from none of the British colonies.“

 

           

 

Ford Madox Ford (17 december 1873 - 26 juni 1939)

V.l.n.r.  James Joyce, Ezra Pound, Ford Madox Ford en John Quinn

 

 

 

 

De Franse schrijver Jules de Goncourt werd geboren op 17 december 1830 in Parijs. Zie ook alle tags voor Jules de Goncourt op dit blog. 

 

Uit: Edmond en Jules de Goncourt: Dagboek (Vertaald door Edu Borger)

 

„Een land waar alles in orde, samenhangend, onontkoombaar en logisch is.
De mannen en vrouwen zijn er lelijk, niet op een menselijke manier, maar als vissen, met visseogen en vissekoppen, een gelaatskleur van gedroogde vis, en ze hebben iets van zeerobben en kikkers' ze lijken ook wel op die grof geschetste figuren, die ruzie stann te maken op de achtergrond van een schilderij van Ostade.
Een land dat uit het water tevoorschijn is gekomen, dat echt gebouwd is, een land dat voor anker ligt; een waterige lucht, zonlicht dat gefilterd lijkt door een met zout water gevulde karaf; huizen die eruitzien als schepen, daken die lijken op de achterstevens van oude galeien; trappen die eigenlijk ladders zijn, wagons die aan kajuiten doen denken, danszalen als tussendekken.
Een bleek en koud ras, mensen met een karakter geduldig als het water, levens vlak als kanalen; het vlees is er waterig.
Holland lijkt wel het paradijs zoals het is teruggevonden door de bevers uit de ark van Noach. Een land dat voor anker ligt, bevers in een kaas, - dat is Holland.“

 

  

 

Jules de Goncourt (17 december 1830 - 20 juni 1870)

Jules de Goncourt in zijn salon, door Edmond de Goncourt

 

 

  

 

De Engelse dichteres, schrijfster en essayiste Penelope Fitzgerald werd geboren op 17 december 1916 in Lincoln. Zie ook mijn blog van 17 december 2008 en ook mijn blog van 17 december 2009.en ook mijn blog van 17 december 2010.

 

Uit: Worlds Apart

 

Hester told her daughter that she ought to try and make Mr. Bergen feel more at home.

“He’s not at home,” said Tilly. “He’s in our house.”

At two years old, Tilly had been sympathetic to the whole world, a perpetual angel of mercy, keeping the whole house hushed in case her poor sick teddy bear should be disturbed. Now that she was six years old, where had this calm severity come from?

“He’s only in one room,” Hester persisted. “The things he has there are probably all he has in the world. I only meant you ought to make him think he’s at home.”

“That would be deceitful,” said Tilly.

Hester knew what the other mothers (all of them neighbours and her good friends, but still the other mothers) thought, and probably said: that Tilly had become hardened since her father left them. Hester, however, knew that Tilly never mentioned Rod, that he hadn’t left them but simply stayed away by agreement, that all was well and safely over, and about such things it was impossible to be mistaken. Probably it was a natural process. Probably time hardened women between the ages of two and six, just as it certainly did between twenty-five and thirty; that’s to say, during those years you get much harder on yourself.

Mr. Bergen was no trouble. Indeed, having made her point quite clear, Tilly added, as she sorted out her school case, “He’s no trouble.” The room was no trouble either. It was quite separate, having been built on, long before they came, over the little kitchen, which was itself built out into the back garden.

Tilly took some faded wild flowers out of the case.

“You can put some of these in his room, if you like. You know, you have to paste them on to pieces of brown paper, and write the proper name clearly under each one.”

“I don’t go into his room while he’s out,” said Hester indignantly.“

 

 

 

Penelope Fitzgerald (17 december 1916 - 28 april 2000)

 

 

 

 

De Franse schrijver Alphonse Boudard werd geboren op 17 december 1925 in Parijs. Zie ook mijn blog van 17 december 2008 en ook mijn blog van 17 december 2009 en ook mijn blog van 17 december 2010.

 

Uit: Saint Frédo

 

„Au Ciel il manquait un saint. Un patron pour les filous, les traîne-lattes, les petites putes et leurs maquereaux... toute l'engeance malfrate qui a bien le droit, elle aussi, à la miséricorde divine. La plupart, ils ont déjà fait sur terre leur purgatoire dans les prisons. Voilà. C'est fait... Ils ont saint Frédo à présent, ils vont pouvoir prier quelqu'un. Cet ouvrage, c'est la biographie de saint Frédo. Je me suis appliqué à cette tâche tout à fait pieuse. Ça m'a été facilité du fait que je l'ai bien connu, Frédo. Je fus un témoin privilégié, j'ai suivi toutes les phases de son existence mouvementée... dans les taules, les bagnes, à la relégation. Comment il s'est peu à peu rénové, comment il est revenu dans le droit chemin, comment il a fini par se consacrer à la rédemption de ses petits camarades de casier judiciaire. Je vous raconte ça par le menu, en m'efforçant de ne rien omettre. Les saints succombent parfois aux bonnes fortunes de la table et du lit. On ne s'ennuie pas trop dans la vie exemplaire de saint Frédo, il a le sens de la rigolade et il jacte le plus bel argot. Au dernier moment tout s'arrange. Il est cloué bon larron sur la Croix. Ça vaut son pesant de sainteté.“

 

  

Alphonse Boudard (17 december 1925 – 14 januari 2000)

 

De Oostenrijkse schrijver Albert Drach werd op 17 december 1902 in Mödling geboren. Zie ook mijn blog van 17 december 2008 en ook mijn blog van 17 december 2010.

 

Uit: Das Goggelbuch

 

„Bei Ermittlung seines Ahnennachweises, den Klaus Xaver Johann Guckelhupf, öffentlicher Notar, emsig und ehrlich zusammenzustellen im Begriffe stand und der ihn zunächst auf eine lange Reihe gleich und ähnlich benamster, zumeist dem Notarsstande angehöriger Blutsvorgänger führte, mit

Ausnahme eines aus der Art gefallenen, der neben den noch bestehenden Erdteilen Eurasien, Afrika, Australien, Polynesien, Amerika und Antarktis auch noch das versunkene Eiland Atlantis anführte, das sich bisweilen neben die noch nicht untergegangenen als siebentes in unser Bewußtsein einschiebt, kam schließlich der Nachforscher auf den letzterweislichen Urzeuger zurück, der nicht einmal ein phantastischer Geograph oder Erdkundler gewesen, sondern kurzweg ein deutscher Diener mit dem einfachen Namen Xaver Johann Gottgetreu Goggel, der außerdem über sein Dasein in früher Neuzeit einen Bericht hinterlassen hatte, dessen Ursprünglichkeit auch noch durch die Bearbeitung dreier

Notare und eines Erdkundlers seine nackte Haut zeigte, wie auch noch immer, wenn auch in Folianten gepreßt, die reine Einheit der Seele eines deutschen Dieners mit seinem Gotte, über den er trotz seinem Stande und seiner Zeit nicht allzulange nach Erfindung des Schießpulvers gehörig nachgedacht hat, sich urtümlich bekundet.

Mithin das Goggelbuch, welches gleich mit der Feststellung beginnt, daß ein deutscher Mann sich niemals in den Spiegel sehe, es sei denn zum Trotz. Hier kann es sich freilich nur um eine allegorische Meinungsäußerung handeln, zumal es in deutschen Landen durchaus üblich und vermutlich immer üblich gewesen ist, sich zwecks Bindens der Krawatte, solange es eine solche gibt, zwecks Rasierens und Haarbürstens eines Spiegels zu bedienen, ohne daß damit eine Herausforderung des Rückstrahlungsgerätes beabsichtigt wäre. Im übrigen beginnt Goggel selbst seinen Bericht mit einer eingehenden Besichtigung seiner Person mit Hilfe einer solchen Fläche“.

 

 

 

Albert Drach (17 december 1902 – 27 maart 1995)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver John Kennedy Toole werd geboren op 17 december 1937 in New Orleans. Zie ook mijn blog van 17 december 2008. en ook mijn blog van 17 december 2010.

 

Uit: A Confederacy of Dunces

 

„Ignatius snorted at the movie credits.  All of the people involved in the film were equally unacceptable.  A set designer, in particular, had appalled him too many times in the past.  The heroine was even more offensive than she had been in the circus musical.  In this film she was a bright young secretary whom an aged man of the world was trying to seduce.  He flew her in a private jet to Bermuda and installed her in a suite.  On their first night together she broke out in a rash just as the libertine was opening her bedroom door."Filth!" Ignatius shouted, spewing wet popcorn over several rows.  "How dare she pretend to be a virgin.  Look at her degenerate face.  Rape her!"

(..)

 

"Then you must begin a reading program immediately so that you may understand the crises of our age," Ignatius said solemnly.  "Begin with the late Romans, including Boethius, of course.  Then you should dip rather extensively into early Medieval.  You may skip the Renaissance and the Enlightenment.  That is mostly dangerous propaganda.  Now that I think of it, you had better skip the Romantics and the Victorians, too.  For the contemporary period, you should study some selected comic books."

 

 

 

John Kennedy Toole (17 december 1937 – 26 maart 1969)

 

  

 

 

 

De Amerikaanse dichter en hervormer John Greenleaf Whittier werd geboren in Haverhill, Massachusetts op 17 december 1807. Zie ook alle taggs voor John Greenleaf Whittier op dit blog.

 

 

A Dream Of Summer

 

Bland as the morning breath of June

The southwest breezes play;

And, through its haze, the winter noon

Seems warm as summer's day.

The snow-plumed Angel of the North

Has dropped his icy spear;

Again the mossy earth looks forth,

Again the streams gush clear.

 

The fox his hillside cell forsakes,

The muskrat leaves his nook,

The bluebird in the meadow brakes

Is singing with the brook.

'Bear up, O Mother Nature!' cry

Bird, breeze, and streamlet free;

'Our winter voices prophesy

Of summer days to thee!'

 

So, in those winters of the soul,

By bitter blasts and drear

O'erswept from Memory's frozen pole,

Will sunny days appear.

Reviving Hope and Faith, they show

The soul its living powers,

And how beneath the winter's snow

Lie germs of summer flowers!

 

The Night is mother of the Day,

The Winter of the Spring,

And ever upon old Decay

The greenest mosses cling.

Behind the cloud the starlight lurks,

Through showers the sunbeams fall;

For God, who loveth all His works,

Has left His hope with all!

 

 

 

 

John Greenleaf Whittier (17 december 1807 – 7 september 1892)

 

 

 

 

 

De Canadese schrijver Thomas Chandler Haliburton werd geboren op 17 december 1796 in Windsor, Nova Scotia. Zie ook mijn blog van 17 december 2008 en ook mijn blog van 17 december 2010.

 

Uit: The Clockmaker

 

“[After these sketches had gone through the press, and were ready for the binder, we sent Mr. Slick a copy; and shortly afterwards received from him the following letter, which characteristic communication we give entire.

 

To MR. HOWE,

Sir--I received your letter, and note its contents; I ain't over half pleased, I tell you; I think I have been used scandalous, that's a fact. It warn't the part of a gentleman for to go and pump me arter that fashion and then go right off and blart it out in print. It was a nasty dirty mean action, and I don't thank you nor the Squire a bit for it. It will be more nor a thousand dollars out of my pocket.

There's an eend to the clock trade now, and a pretty kettle of fish I've made of it, havn't I? I shall never hear the last on it, and what am I to say when I go back to the States? I'll take my oath I never said one half the stuff he has set down there; and as for that long lochrum about Mr. Everett, and the Hon. Alden Gobble, and Minister, there ain't a word of truth in it from beginnin' to eend. If ever I come near hand to him agin, I'll larn him--but never mind,

I say nothin'. Now there's one thing I don't cleverly understand. If this here book is my "Sayin's and Doin's," how comes it your'n or the Squire's either? If my thoughts and notions are my own, how can they be any other folks's? According to my idee you have no more right to take them, than you have to take my clocks without payin' for 'em. A man that would be guilty of such an action is no gentleman, that's flat, and if you don't like it, you may lump it--for I don't vally him, nor you neither, nor are a Bluenose that ever stepped in shoe leather the matter of a pin's head. I don't know as ever I felt so

ugly afore since I was raised; why didn't he put his name to it, as well as mine? When an article hain't the maker's name and factory on it, it shows it's a cheat, and he's ashamed to own it. If I'm to have the name I'll have the game, or I'll know the cause why, that's a fact.“

 

 

 

Thomas Haliburton (17 december 1796 – 27 augustus 1865)

 

 

 

  

De Poolse dichter en militair Władysław Broniewski werd geboren op 17 december 1897 in Plock. Zie ook mijn blog van 17 december 2008 en ook mijn blog van 17 december 2010.

 

 

Ballads and Romances 

 

"Listen, girl! She's not listening...

It's daylight, it's a town..."

There is no town, not a living creature,

a naked, red-headed Ryfka runs in the ruins,

thirteen-year-old.

 

Well-fed Germans in a fat tank passed by.

(Run, Ryfka, run!)

"Mama's under the ruins, papa in Majdanek..."

She laughed, turned around, disappeared.

 

A good old chap from Lubartow passed by:

"Here, Ryfka, a white roll, so that you're healthy..."

She took it, had a bite, her teeth glistened:

"I'll bring it to Mama and to Papa."

 

A peasant passed by, threw a penny,

a peasant woman passed by, gave her something,

many, many people passed by,

all were stunned that she was naked and red-headed.

 

And a sorrowful Jesus passed by,

the SS were leading him to die,

they put them both by a hedge,

then took their guns in their hands.

 

"Listen, Jesus, listen, Ryfka, sie Juden,

for this thorn crown, for that red hair,

for your nakedness, for your guilt,

you both should be dead."

 

And it sounded Alleluia

in the Galilee,

and they both were turning

into angels,

and then a round of gunfire exploded...

 

"Listen, girl!...

She's not listening..."

 

 

 

Vertaald door Joanna Schier

 

 

 

Władysław Broniewski (17 december 1897 – 10 februari 1962)

 

  

 

Zie voor onderstaande schrijver ook mijn blog van 17 december 2010.

 

De Braziliaanse schrijver Érico Veríssimo werd geboren op 17 december 1905 in Rio Grande do Sul. Zie ook mijn blog van 17 december 2008.

De Nederlandse schrijver en televisiemaker Adriaan van Dis werd op 16 december 1946 geboren in het Noord-Hollandse Bergen aan Zee. Zie ook alle tags voor Adriaan van Dis op dit blog. Adriaan van Dis viert vandaag zijn 65e verjaardag.

 

Uit: Doppelliebe (Vertaald door Marlene Müller-Haas)

 

“Es war still auf der Straße und trotz der Morgensonne kühl. Ich klopfte mir die Asche vom Blazer, rieb einen Kotzefleck vom Schuh und versuchte mir den Anschein zu geben, als wäre es ganz selbstverständlich, so früh am Morgen durch Amsterdam zu laufen. Meine Muskeln taten weh, innen und außen. Wenn man mir nur nichts ansah. Bald würde ich diese Stadt, und diese Nacht, von mir abwaschen und ich würde eifrig lernen, Laurence Olivier hören, mich auf meine Aufnahmeprüfung für die Schauspielschule konzentrieren – schöne Sätze, schöne Worte, die Schönheit war meine einzige Rettung.
Wo lag wohl der Bahnhof? Hinter den Häusern kreischte eine Straßenbahn. Ich folgte meinen Ohren und kam zu einer breiten Straße mit zwei Schienen im Asphalt; denen folgte ich auf gut Glück. Kurz darauf roch ich die salzige Luft des Wassers vom IJ und sah das Schieferdach des Bahnhofs vor dem blauen Himmel glänzen.
In den Bäumen vor dem Eingang sangen die Stare. Aus einer Straßenbahn stiegen die ersten Fahrgäste. An der Fassade lehnten zwei Stadtstreicher in der Sonne. Sie tranken Bier aus der Flasche und schrieen den Passanten Zoten nach: »He, ihr da, dort läuft ’ne Hure, die hat die ganze Nacht nix verdient, die kannste ficken für ’nen Fünfer.« Auch ich mußte dran glauben. »He, du da, haste was Bares?» Ich ließ sie links liegen.
»Kannste nich höflich grüßen?«
»Guten Morgen, meine Herren.« Gespreizter ging’s nicht.
Ein Mann kam mit einer Flasche in der Hand auf mich zu. Hatte ich vielleicht was zum Rauchen? Ohne zu reagieren, steuerte ich in die Halle zu den Schaltern, aber der Mann folgte mir bettelnd. Der Schalterbeamte pulte Gulden aus einer Geldrolle. Ich klopfte gehetzt an die Scheibe. Das Schild »Geschlossen« klappte vor meiner Nase herunter.
Der Penner zog an meiner Jacke. »Bestimmt Student?« Mein Schweigen gefiel ihm nicht. »Entschuldigen Sie«, sagte ich und wollte zu den Zügen rennen. Er hielt mich fest. Ein Schubs, seine Bierflasche fiel zu Boden – Schaum und Fluchen. Auf den Lärm hin eilten seine Kumpane herbei. »Hast se wohl nich mehr alle, du Arschloch!« Ich hastete zum letzten Bahnsteig, dem festen Abfahrtsgleis für Halfstad. Eine Bierflasche flog mir zwischen die Beine. Schritte hallten in der Unterführung wider.

 

 Adriaan van Dis (Bergen aan Zee, 16 december 1946)

 

 

 

 

De Engelse schrijfster Jane Austen werd geboren op 16 december 1775 in Steventon, Hampshire. Zie ook alle tags voor Jane Austen op dit blog.

 

Uit: Pride And Prejudice

 

"I see no occasion for that. You and the girls may go, or you may send them by themselves, which perhaps will be still better, for as you are as handsome as any of them, Mr. Bingley might like you the best of the party."

"My dear, you flatter me. I certainly have had my share of beauty, but I do not pretend to be anything extraordinary now. When a woman has five grown-up daughters, she ought to give over thinking of her own beauty."

"In such cases, a woman has not often much beauty to think of."

"But, my dear, you must indeed go and see Mr. Bingley when he comes into the neighbourhood."

"It is more than I engage for, I assure you."

"But consider your daughters. Only think what an establishment it would be for one of them. Sir William and Lady Lucas are determined to go, merely on that account, for in general you know they visit no newcomers. Indeed you must go, for it will be impossible for us to visit him if you do not."

"You are over scrupulous surely. I dare say Mr. Bingley will be very glad to see you; and I will send a few lines by you to assure him of my hearty consent to his marrying whichever he chooses of the girls; though I must throw in a good word for my little Lizzy."

"I desire you will do no such thing. Lizzy is not a bit better than the others; and I am sure she is not half so handsome as Jane, nor half so good-humoured as Lydia. But you are always giving her the preference."

"They have none of them much to recommend them," replied he; "they are all silly and ignorant like other girls; but Lizzy has something more of quickness than her sisters."

"Mr. Bennet, how can you abuse your own children in such a way? You take delight in vexing me. You have no compassion on my poor nerves."

"You mistake me, my dear. I have a high respect for your nerves. They are my old friends. I have heard you mention them with consideration these twenty years at least."

"Ah! you do not know what I suffer."

"But I hope you will get over it, and live to see many young men of four thousand a year come into the neighbourhood."

"It will be no use to us if twenty such should come since you will not visit them."

"Depend upon it, my dear, that when there are twenty, I will visit them all."

Mr. Bennet was so odd a mixture of quick parts, sarcastic humour, reserve, and caprice, that the experience of three and twenty years had been insufficient to make his wife understand his character. Her mind was less difficult to develop. She was a woman of mean understanding, little information, and uncertain temper. When she was discontented she fancied herself nervous. The business of her life was to get her daughters married; its solace was visiting and news.”

 

 

 

Jane Austen (16 december 1775 – 18 juli 1817)

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver Adriaan van der Veen werd geboren op 16 december 1916 in Schiedam. Zie ook alle tags voor Adriaan van der Veen op dit blog.

 

Uit: Alibi voor het onvolkomen hart

 

„Een dergelijke wond, en zo voel ik het in de letterlijkste zin, is nooit te helen, maar het gebied van de ziel blijkt zo groot te zijn, dat ik de open plek kan blijven verdragen. Toch, sterker, nobeler? Neen, dat ben ik niet, wel blijvend rancuneus tegenover het leven. Als ik het leven heel persoonlijk en concreet kon zien, onweerlegbaar bijvoorbeeld in handen van een Opperwezen, dan had ik uit wrok misschien een eind er aan gemaakt - als tegenzet, om terug te slaan, iets tenminste te doen. Je ziet wel, dat ik een weinig verheven mens ben. Nettie is een veel beter wezen. En toch vraag ik me af of haar moeilijke jeugd haar inderdaad, zoals ze zegt, zo veel weerbaarder heeft gemaakt. Is dat niet alleen maar een gangbare opvatting? Gelooft ze er echt in? Ik denk van wel. Ik kan het niet laten nu en dan een boos spelletje met haar te spelen en te onderzoeken waarom het geldgebrek, de emotionele ruzie's van haar ouders haar sterker zouden hebben gemaakt. Ik loer op haar reacties, speur naar onzekerheid, naar verborgen angsten. Het is ignobel, maar een afleiding, bijna een troost. Ik kan alleen maar herhalen, dat ik niets heb geleerd en ik weet, dat ik nu telkens en telkens omsingeld zal worden door het leven en, wat het ergste is, zonder dat iets mij werkelijk nog zal aangaan. Was ik dan maar tegelijk met haar verdwenen. Het zou een hoogtepunt zijn geweest, een heftige angst en daarna niets meer, niets van dit vervloekte gemis, die verschrikkelijke onzekerheid, die angstaanjagende jaloezie. Maar ik heb de moed er toe gemist. Dat is mijn grootste schande. Of gewoon een kwestie van levenswil misschien; als zij zelfmoord heeft gepleegd, was zij al verder, dieper aangetast.“

 

 

 

Adriaan van der Veen (16 december 1916 – 7 maart 2003)

 

 

 

 

De Engelse schrijver en songwriter Noël Coward werd geboren op 16 december 1899 in Teddington, Londen. Zie ook alle tags voor Noël Coward op dit blog.

 

 

London Pride :

 

London Pride has been handed down to us,
London Pride is a flower that's free.
London Pride means our own dear town to us,
And our pride is forever will be.
Whoa, Liza,
See the coster barrows,
The vegetables and the fruit piled high,
Oh, Liza,
Little London sparrows,
Covent Garden Market where the costers cry.

Cockney feet
Mark the beat of history.
Every street pins a memory down.
Nothing ever can quite replace
The grace of London Town.

There's a little city flower,
Ever spring unveiling,
Growing in the crevices,
By some London railing.
Though it has a Latin name
In town and countryside,
We in England call it
London Pride.

London Pride has been handed down to us,
London Pride is a flower that's free.
London Pride means our own dear town to us,
And our pride it forever will be.
Hey, lady,
When the day is dawning,
See the policeman yawning
On his lonely beat.
Gay lady,
Mayfair in the morning,
Hear your footsteps echo
In the empty street.

Early rain,
And the pavement's glistening,
All Park Lane
In a shimmering gown.
Nothing ever could break or harm
The charm
Of London Town.

In our city, darkened now,
Street and square and crescent,
We can feel our living past
In our shadowed present.
Ghosts beside our starlit Thames
Who lived and loved and died
Keep throughout the ages
London Pride.

London Pride has been handed down to us,
London Pride is a flower that's free.
London Pride means our own dear town to us,
And our pride it forever will be.
Grey city,
Stubbornly implanted,
Taken so for granted
For a thousand years.
Stay, city,
Smokily enchanted,
Cradle of our memories,
Of our hopes and fears.

Every Blitz,
Your resistance toughening.
From the Ritz
To the Anchor and Crown,
Nothing ever could override
The pride
Of London Town.

 

 

 

Noël Coward (16 december 1899 - 26 maart 1973)

 

 

 

 

De Antilliaanse dichter en schrijver Tip Marugg werd geboren op 16 december 1923 in Willemstad, Curaçao. Zie ook alle tags voor Tip Marugg op dit blog.

 

 

In de straten van Tepalka

gelijknamige roman):

De lichtgroene maandag
blinkt
op dit verplichte zwijgen;
geen zucht verbreekt de aureool
die ik om uw lichaam vlocht.
Witte vlokken
zwemmen in mijn ziel
naar het schuim in de lach der sterren
en voegen zich bij de begeerten
die elke dag weer sterven.
Schaduwen schuiven.
Een lichtstraal
brandt tot op mijn huid.
In de straten van Tepalka
braken vrouwen dobbelstenen.

 

 

 

In de regentijd

 

in de regentijd
spreken de rooien zachtjes
met schuimende woorden

angst schept kracht
vrees gedijt ongehinderd
de ziel blokkeert het hopen
onkruid schiet omhoog

in het veel te grote huis
op het veel te koude bed
strijkt van heel ver weg
de oude schaduw neer

god heeft de stroom afgesneden
de wereld zit zonder licht
geen kruis op de schedelberg

wie loopt er in de duisternis?
wie slingert er doelloos rond?
wie is bevriend met vuurvliegjes?

wie hoort het aftellen
van god
of de scheids bij het boksen?

 

 

Vertaald door Aart G. Broek en Tip Marugg

 

 

 

Tip Marugg (16 december 1923 - 22 april 2006) 



Zie voor nog meer schrijvers van de 16e december ook mijn vorige blog van vandaag.

De Spaanse dichter en schrijver Rafael Alberti werd geboren op 16 december 1902 in El Puerto de Santa María (Cádiz). Zie ook mijn blog van 16 december 2008 en ook mijn blog van 16 december 2009 en ook mijn blog van 16 december 2010. 

 

 

Punishments

 

It is when gulfs and bays of blood,

clotted with dead and vengeful stars,

flood into my dreams.

When gulfs and bays of blood

capsize the beds that were sailing,

and, on the world's right, an angel dies forgotten.

When the winds reek of brimstone

and mouths by night taste of bone, glass, and wire.

Hear me.

 

I did not know that doors moved from place to place,

that souls could blush for their bodies,

nor that at the end of a tunnel, the light would bring death.

Hear me yet.

 

The sleepers want to run away.

But those graves of the sea are not still,

those graves which open through

neglect and weariness of the sky are not stable,

and the dawns stumble upon disfigured faces.

Hear me yet. There's still more.

 

There are nights when the hours turn to stone in space,

when veins do not flow

and when the silences raise up centuries and gods to come.

A thunderbolt shuffles tongues and jumbles words.

 

Think of the shattered spheres,

of the dry orbits of the uninhabited men,

of the dumb millennia.

More, more yet. Hear me.

 

You can see that bodies are not where they were,

that the moon is growing cold through being stared at,

and that a child's crying deforms the constellations.

Mildewed skies corrode our desert brows,

where each minute buries its nameless corpse.

Hear me, hear me for the last time.

 

For there's always a last time

 that follows the fall of the high wasteland,

the advent of the cold in forgetful dreams,

and death's headlong stoops upon the skeleton of nothingness.

 

 

Vertaald door Geoffrey Connell

 

 

 

Rafael Alberti (16 december 1902 – 27 oktober 1999)

Monument in El Puerto de Santa María

 

 

 

 

De Franse fabeldichter Pierre Lachambeaudie werd geboren op 16 december 1807 bij Sarlat. Zie ook mijn blog van 16 december 2008 en ook mijn blog van 16 december 2009 en ook mijn blog van 16 december 2010. 

 

 

Le pigeon et la grenouille

 

Le pigeon se mirait au bord d'un clair ruisseau :
"Que des poissons, dit-il, le sort me fait envie !
Ne dit-on pas : heureux comme un poisson dans l'eau ?
De milans, de chasseurs, ma race poursuivie
Traîne les jours les plus affreux..."

 

La grenouille cria : "Les poissons sont heureux ?
Demandez au goujon quand le brochet le happe ;
Demandez au brochet quand le pêcheur l'attrape...
Croyez bien qu'ici-bas le ciel sut ménager
A chacun sa part de danger."

 

  

 

Pierre Lachambeaudie (16 december 1807 – 7 juli 1872)

 

 

 

 

 

De Britse schrijver en criticus (Victor Sawdon) V. S. Pritchett werd geboren op 16 december 1900 in Ipswich, Suffolk. Zie ook mijn blog van 16 december 2008 en ook mijn blog van 16 december 2009 en ook mijn blog van 16 december 2010. . 

 

Uit: London Perceived

 

„Twenty-three miles of industrial racket, twenty-three miles of cement works, paper-mills, power stations, dock basins, cranes and conveyors shattering to the ear. From now on, no silence. In the bar at thre Royal Clarence at Gravesend, once a house built for a duke’s mistress, it is all talk of up-anchoring, and everyone has an eye on the ships going down as the ebb begins, at the rate of two a minute. The tugs blaspheme. One lives in an orchestra of chuggings, whinings, the clanking and croaking of anchors, the spinning of winches, the fizz of steam, and all kinds of shovellings, rattlings, and whistlings, broken once in a while by a loud human voice shouting an unprintable word. Opposite are the liners like hotels, waiting to go to Africa, India, the Far East; down come all the traders of Europe and all the flags from Finland to Japan. You take in lungfuls of coal smoke and diesel fume; the docks and wharves send out stenches in clouds across the water: gusts of raw timber, coal gas, camphor, and the gluey, sickly reek of bulk sugar. The Thames smells of goods: of hides, the muttonish reek of wool, the heady odours of hops, the sharp smell of packing cases, of fish, frozen meat, bananas from Tenerife, bacon from Scandanavia,

 

 

Londen, 2011

 

 

Before us are ugly places with ancient names where the streets are packed with clownish Cockneys and West Indian immigrants, the traffic heavy. Some of them on the north side between Tilbury and Bethnal Green are slums, dismal, derelict, bombed; some of them so transformed since 1940 by fine building that places with bad names – Ratcliff Highway and Limehouse Causeway and Wapping – are now respectable and even elegant. The old East End has a good deal been replaced by a welfare city since 1946.“

 

 

 

V.S. Pritchett ( 16 december 1900 – 20 maart 1997)

 

 

 

 

De Engelse schrijfster Mary Russell Mitford werd geboren op 16 december 1787 in Alresford,  Hampshire. Zie ook mijn blog van 16 december 2008 en ook mijn blog van 16 december 2009 en ook mijn blog van 16 december 2010.

 

Uit: Aunt Deborah

 

„A crosser old woman than Mrs. Deborah Thornby was certainly not to be found in the whole village of Hilton. Worth, in country phrase, a power of money, and living (to borrow another rustic expression) upon her means, the exercise of her extraordinary faculty for grumbling and scolding seemed the sole occupation of her existence, her only pursuit, solace, and amusement; and really it would have been a great pity to have deprived the poor woman of a pastime so consolatory to herself, and which did harm to nobody: her family consisting only of an old labourer, to guard the house, take care of her horse, her cow, and her chaise and cart, and work in the garden, who was happily, for his comfort, stone deaf, and could not hear her vituperation, and of a parish girl of twelve, to do the indoor work, who had been so used to be scolded all her life, that she minded the noise no more than a miller minds the clack of his mill, or than people who live in a churchyard mind the sound of the church bells, and would probably, from long habit, have felt some miss of the sound had it ceased, of which, by the way, there was small danger, so long as Mrs. Deborah continued in this life. Her crossness was so far innocent that it hurt nobody except herself. But she was also cross-grained, and that evil quality is unluckily apt to injure other people; and did so very materially in the present instance.“

 

 

 

 

Mary Russell Mitford (16 dcember 1787 - 10 januari 1855)

Portret door Benjamin Robert Haydon

 

 

 

 

De Braziliaanse dichter Olavo Bilac werd geboren op 16 december 1865 in Rio de Janeiro. Zie ook mijn blog van 16 december 2008 en ook mijn blog van 16 december 2009 en ook mijn blog van 16 december 2010. 
 

 

ABSTRACTION

 

There are in space millions of gentle stars,

To the reach of your sight... but thou conjecture

The ones thou don´t see, igneous and obscure roses

Exuberating in the farthest height of heights.

 

There are in Earth millions of beautiful women,

To the reach of your desire... but thou search for

The ones who don´t live, dream and affection thou do not enjoy

Neither will, past or future visions.

 

Thus, in an abstraction of numbers and images,

Thou live. You look with boredom at the isolated and sad planet

And find the heavenly vault desert and dark.

 

And thou´ll die, alone, between two mirages:

The stars with no name- the light thou´ve never seen,

And the women with no body- the love thou´ve not had!

 

 

Vertaald door Doidimais Brasil

 

 

 

Olavo Bilac (16 december 1865 – 28 december 1918)

Olavo Bilac, Alberto de Oliveira en Raimundo Correia