De Franse schrijfster Mazarine Pingeot werd geboren in Avignon op 18 december 1974. Zie ook mijn blog van 18 december 2008 en ook mijn blog van 18 december 2009 en ook mijn blog van 18 december 2010.

 

Uit: Pour Mémoire

 

„Mes parents ont été arrêtés devant mes yeux. Je m’étais éloigné de la route, avec mon frère, sur le chemin de la Croix-aux-filles, pour ramasser des fraises sauvages. Une voiture a vrombi, au loin, de plus en plus proche, puis elle a ralenti. Nous nous sommes tus. J’ai entendu mes parents crier. Je n’ai pas compris leurs mots, mais ils étaient à notre intention, une intention secrète.

Ces derniers mois nous avions élaboré des messages codés (« éloignez-vous », « nous sommes pris », se traduisaient par « Attention mon chapeau » et « Doucement, vous me faîtes mal » ou n’importe quelle variante qui se serait ajustée à la situation). On avait jugé inutile ou irréaliste d’ajouter « J’ai perdu ma chaussure » pour « Je vous aime mes enfants chéris, pensez à moi, ne vous inquiétez, pas notre amour survivra », et toutes ces phrases tristes que je me répétais d’avance dans mes nuits de silence en tenant la main de ma mère. Elle, elle gardait sa peur pour elle, mais ses lèvres se mettaient à trembler dès que des pas résonnaient dans la cage d’escalier et nous tachions de ne pas bouger. Nous attendions, nous attendions que les choses changent, ou peut-être nous attendions notre arrestation.

Ma mère a crié et je n’ai pas saisi ses mots, ce que j’ai saisi c’est : « Restez là où vous êtes, cachés derrière les arbres. » Peut-être y avait-il aussi un adieu dans ses cris, « Je vous aime, pensez à moi lorsque vous serez grands », mais ses cris ont été recouverts par ceux de mon père : « Ne touchez pas à ma femme, laissez-la, elle n’est pas vraiment juive. » C’est la dernière parole que j’ai entendue. Pas vraiment juive. Toujours ce souci d’exactitude chez lui.“

 

  

 

Mazarine Pingeot (Avignon, 18 december 1974)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijfster Amy Michael Homes werd geboren op 16 december 1961 in Washington DC. Zie ook mijn blog van 18 december 2010.

 

Uit: Jack

 

“"Be careful," my father said before I'd even taken my foot off of the brake.

"We don't have to do this," I said. "I can wait and get my license when I'm thirty—no problem. I can get Vernon, my driving teacher, to give me extra lessons."

"This time cut the wheel the other way before you ease up on the pedal."

I turned the steering wheel as far as I could. The old blue Volvo didn't believe in power steering.

"More," my father said.

I thought I was going to die. I thought I might have a heart attack. I thought if I ever had to drive that car, I'd end up looking like Arnold Schwarzenegger.

"I think I'm having a heart attack," I said.

"What?"

"Never mind."

I saw him in the rearview mirror. I could see him in the mirror attached to the door. I turned my head around so I could look out the back window. He was standing there, leaning on one leg. His thumbs were hooked through the loops of his jeans. His hair was long and needed cutting. He stood there, not really looking like my father. He looked younger. He looked like a guy, just standing there, waiting. I stepped down on the gas, hard, and felt the car fly backward. I felt the steering wheel unwind in my hands. It was like the burn you get from flying a kite and letting out the string too fast.

My father jumped out of the way, his fingers unhooked from his belt loops. The wheels went up and over the curb. The rear bumper smashed into a tree, and then the car rolled a little bit forward, catching on the curb.”

 

 

A. M. Homes (Washington DC, 16 december 1961) 

 

 

 

 

 

De Zweedse schrijver Viktor Rydberg werd geboren op 18 december 1828 in Jönköping, Zweden. Zie ook alle tags voor Viktor Rydberg op dit blog.

 

Uit: Tomten (Fragment)

 

Il va dans les maisons et les ateliers,
il connait toutes leurs serrures.
Les vaches rèvent sous la lumière de la lune,
des rêves d'été surtout,
oublieux du harnais, du fouet et de la bride,
Pålle dans l'étable aussi a un rêve,
il est penché sur sa mangeoire,
pleine de trêfle parfumé.

 

Il va dans la prairie pour les agneaux et les moutons,
il voit, comme ils dorment dedans,
il va jusqu'aux poules, là le coq est dressé
fier sur son plus haut perchoir;
Karo dans la niche où la paille est bonne,
se réveille et remue un peu la queue,
Karo connais son Tomte,
Ils sont de bons amis.

 

 

 

Illustratie bij Tomten door Harald Wiberg

 

 

Le Tomte se faufile pour voir en dernier
le fermiers qu'il aime,
depuis longtemps il a bien remarqué qu'il
garde avec diligence son honneur
des chambres des enfants ensuite, sur la pointe des pieds,
il s'approche pour voir les tendres petits,
personne ne peut en penser du mal :
c'est son plus grand bonheur.

 

Ainsi il les a vu, le père et le fils,
purs de leurs fatigues
dormant comme des enfants, mais d'où
sont ils donc venu ici-bas ?
les générations suivent les générations,
fleurissantes, flétrissantes, passées... mais pour où ?
L'énigme, qui ne se laisse pas
résoudre, revint une fois de plus!

 

 

 

Viktor Rydberg (18 december 1828 – 21 september 1895)

Buste in Jönköping

 

 

 

Onafhankelijk van geboortedata (Bij de vierde zondag van de Advent):

  

De Duitse dichteres en schrijfster Annette von Droste-Hülshoff werd op 10 januari 1797 op het slot Hülshoff in Westfalen geboren. Zie ook alle tags voot Anette von Droste-Hülshoff op dit blog.

 

Am vierten Sonntage im Advent

 

Vom Zeugnisse Johannes. Johannes 1. »Sie fragten, wer bist du? Und er bekannte und leugnete nicht: ich bin eine Stimme des Rufenden in der Wüste - ich taufe euch mit Wasser, aber er steht mitten unter euch, den ihr nicht kennt.«
 

Fragst du mich, wer ich bin? Ich berg' es nicht:
Ein Wesen bin ich sonder Farb' und Licht.
Schau' mich nicht an, dann wendet sich dein Sinn;
Doch höre, höre, höre! denn ich bin
Des Rufers in der Wüste Stimme.
 
In Nächten voller Pein kam mir das Wort
Von ihm, der Balsam sät an Sumpfes Bord,
Im Skorpion der Heilung Öl gelegt,
Dem auch der wilde Dorn die Rose trägt,
Das faule Holz entzündet sein Geglimme.
 
So senke deine Augen und vernimm
Von seinem Herold deines Herren Grimm,
Und seine Gnade sei dir auch bekannt,
Der Wunde Heil, so wie der schwarze Brand,
Wenn seiner Wunden Bluten hemmt der Schlimme.
 
Merk auf! Ich weiß es, daß in härtster Brust
Doch schlummert das Gewissen unbewußt;
Merk auf, wenn es erwacht, und seinen Schrei
Ersticke nicht, wie Mütter sonder Treu
Des Bastards Wimmern und sein matt Gekrümme!
 
Ich weiß es auch, daß in der ganzen Welt
Dem Feinde die Altäre sind gestellt,
Daß mancher kniet demütig nicht gebeugt,
Und überm Sumpfe engelgleich und leicht
Der weiße Lotos wie ein Kindlein schwimme.
 
Es tobt des tollen Strudels Ungestüm,
Und zitternd fliehen wir das Ungetüm;
Still liegt der Sumpf und lauert wie ein Dieb:
Wir pflücken Blumen und es ist uns lieb
Zu schaun des Irrlichts tanzendes Geflimme.
 
Drum nicht vor dem Verruchten sei gewarnt;
Doch wenn dich süßer Unschuld Schein umgarnt,
Dann lächelt der Vampir, dann fahr zurück
Und senke tief, o tief in dich den Blick,
Ob leise quellend die Verwesung klimme!
 
Ja, wo dein Aug' sich schaudernd wenden mag,
Da bist du sicher mindstens diesen Tag;
Doch gift'ger öfters ist ein Druck der Hand,
Die weiche Träne und der stille Brand,
Den Lorbeer treibend aus Vulkanes Grimme.
 
Ich bin ein Hauch nur; achtet nicht wie Tand
Mein schwaches Wehn, um des, der mich gesandt:
Erwacht, erwacht! Ihr steht in seinem Reich;
Denn sehet, er ist mitten unter euch,
Den ihr verkennt, und ich bin seine Stimme!

 

 

 

 

Annette von Droste-Hülshoff (10 januari 1797 – 24 mei 1848)

Het "Annettentempelchen" op de Mallinckrodthof in Borchen.

Droste-Hülshoff zou hier een deel van „Die Judenbuche“ geschreven hebben.

 

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 18e december ook mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag en eveneens het In Memoriam Václav Havel op dit blog.

De Amerikaanse schrijver Miles Marshall Lewis werd geboren op 18 december 1970 in The Bronx, New York. Zie ook alle tags voor Miles Marshall Lewis op dit blog.

 

Uit: Bronx Noir

 

„The all-night Baychester Diner harbored the same two wisecracking women in kempt hairweaves found at the counter every weekend past midnight. Each sported something slightly outré signaling her street profession. One wore a bright Wonder Woman bodice with deep cleavage on display, the other scarlet, fi shnets with a spiked leather dominatrix collar. Both brandished fi ve-inch stilettos. At the far corner banquette a young couple argued in Creole patois.

“Si ou pa vlé bébé-an, ale vous an,” hissed the pregnant teen in the pink Von Dutch cap.

Kingston and Lacey found an isolated booth and ordered breakfast from a homely waitress. Rain broke the August humidity, slicking the asphalt of Boston Road, while Kingston explained all about the Hernández brothers pushing their numbers turf further down Washington Heights into Harlem, their violent efforts to force him out, and his contingency fl ight plan to New Orleans.

“King. You gonna up and leave just like that?” Lacey asked. She craved a Newport.

“They ain’t runnin’ me out,” he bluffed. “I done made plenty these past fi fteen years. I don’t mind it. Business ain’t like it used to be nohow. Playin’ the numbers is old school, kiddo. More white folks is movin’ into Harlem now and they don’t know nothin’ about me. They play Lotto.”

Lacey laughed.

“You never talked about retiring to New Orleans before.”

Not to me, she thought.

“I done told you ’bout the house. We ain’t never been together, but it’s down there. Since 2000. My cousin look after it, she over in Baton Rouge.”

“When are you talking about going?”

“I ain’t right decided yet. Could be two weeks.”

“Two weeks? That’s enough time for you to wrap up everything?”

“We gon’ see.”

 

 

 

 

Miles Marshall Lewis (New York, 18 december 1970)

 

 

 

 

 

De Britse toneelschrijver Christopher Fry, pseudoniem van Christopher Harris, werd geboren in Bristol op 18 december 1907. Zie ook alle tags voor Christopher Fry op dit blog.

 

Uit: The Lady's Not for Burning

 

„ACT I

THOMAS: (Off)

 Soul!

RICHARD:

 ... and the plasterer, that's fifteen pence ...

THOMAS:

 Hey, soul!

RICHARD:

 ... for stopping the draught in the privy ...

THOMAS: (Appearing)

 Body!

 You calculating piece of clay.

RICHARD:

 Damnation!

THOMAS:

 Don't mention it. I've never seen a world

 So festering with damnation. I have left

 Rings of beer on every alehouse table

 From the salt sea coast across half a dozen counties,

 But each time I thought I was on the way

 To a faintly festive hiccup

 The sight of the damn world sobered me up again.

 Where is the Mayor? I've business with His Worship.

RICHARD:

 Where have you come from?

THOMAS:

Straight from your alehouse.

 Damnation's pretty active there this afternoon,

 Licking her lips over gossip of murder and witchcraft.

 There's mischief brewing for someone. Where's the Mayor?

RICHARD:

 I'm the Mayor's clerk.

THOMAS:

How are you?

RICHARD:

 Can I have your name?

THOMAS:

It's yours.

RICHARD:

Now, look...

THOMAS:

It's no earthly

 Use to me. I travel light; as light,

 That is, as a man can travel who will

 Still carry his body around because

 Of its sentimental value. Flesh

 Weighs like a thousand years, and every morning

 Wakes heavier for an intake of uproariously

 Comical dreams which smell of henbane,

 Guts, humors, ventricles, nerves, fibres,

 And fat ... the arterial labyrinth, body's hell.

 Still it was the first thing my mother gave me,

 God rest her soul. What were you saying?

 

 

 

 

Christopher Fry (18 december 1907 - 30 juni 2005)

 

 

 

 

De Duitse schrijver Thomas Strittmatter werd geboren op 18 december 1961 in St. Georgen in het Zwarte Woud. Zie ook mijn blog van 18 december 2010.

 

Uit: Raabe Baikal

 

„Raabe war nicht groß, seine Augen dunkel, seine Brust war trotz der langen, schweren Arbeit schmal geblieben. Anfangs hatte er gedacht, er könne die bevorstehende Zeit mit dem Steinmetzen nicht durchstehen. Der hatte auch am ersten Tag keinerlei Rücksicht auf Raabes offensichtliche, körperliche Schwäche genommen. Er hatte seine Anweisungen gegeben, wie es Menschen eigen ist, die ihr Leben in eine Arbeit einbringen, deren Leben von ihrer Arbeit abzuhängen scheint. Solche Anweisungen waren Befehle, die Raabe entweder ausführen mußte, oder er aber unweigerlich das Gefühl bekommen hätte, er verlöre jegliche Berechtigung, in der Nähe dieses leidenschaftlich arbeitenden Menschen zu sein. Raabe hätte sich selbst verachtet, wenn er gegangen wäre, und abgesehen davon hätte er nicht gewußt, wohin er ohne sein willentliches Zutun gekommen wäre. Vier Tage arbeitete der Steinmetz mit wenigen Unterbrechungen weiter. Auch Raabe fand keine Zeit und keine Ruhe mehr zu schlafen, und immer, wenn er es versuchte, hielten ihn der Lärm und seine dahinrasenden Gedanken davon ab. Sein schmächtiger Körper entfaltete viel Kraft, die auch den Steinmetzen erstaunt hätte, wäre er noch in der Lage gewesen, etwas wahrzunehmen, was sich nicht in dem kleinen Lichtkreis um seinen Stein befand. Sobald Raabe seine Augen schloß, krochen Heere von Mistkäfern oder tanzten schwebende Steintrümmer an ihm vorbei.“

 

 

 

Thomas Strittmatter (18 december 1961 - 29 augustus 1995)

De Birmees - Britse schrijver Saki (pseudoniem van Hector Hugh Munro, een naam gekozen uit de Rubaiyat van Omar Khayyam) werd geboren op 18 december 1870 in Akyab, Birma. Zie ook mijn blog van 18 december 2008 en ook mijn blog van 18 december 2009 en ook mijn blog van 18 december 2010.

 

Uit: The toys of peace

 

"There is primitive instinct to be taken into consideration, you know," said Henry doubtfully, "and hereditary tendencies as well. One of their great-uncles fought in the most intolerant fashion at Inkerman -- he was specially mentioned in dispatches, I believe -- and their great-grandfather smashed all his Whig neighbours' hot houses when the great Reform Bill was passed. Still, as you say, they are at an impressionable age. I will do my best."

     On Easter Saturday Harvey Bope unpacked a large, promising-looking red cardboard box under the expectant eyes of his nephews. "Your uncle has brought you the newest thing in toys," Eleanor had said impressively, and youthful anticipation had been anxiously divided between Albanian soldiery and a Somali camel-corps. Eric was hotly in favour of the latter contingency. "There would be Arabs on horseback," he whispered; "the Albanians have got jolly uniforms, and they fight all day long, and all night, too, when there's a moon, but the country's rocky, so they've got no cavalry."

     A quantity of crinkly paper shavings was the first thing that met the view when the lid was removed; the most exiting toys always began like that. Harvey pushed back the top layer and drew forth a square, rather featureless building.

     "It's a fort!" exclaimed Bertie.

     "It isn't, it's the palace of the Mpret of Albania," said Eric, immensely proud of his knowledge of the exotic title; "it's got no windows, you see, so that passers-by can't fire in at the Royal Family."

     "It's a municipal dust-bin," said Harvey hurriedly; "you see all the refuse and litter of a town is collected there, instead of lying about and injuring the health of the citizens."

  

 

 

Saki (18 december 1870 – 14 november 1916)

 

 

 

 

De Canadese dichter en schrijver Gatien Lapointe werd geboren op 18 december 1931 in Québec. Zie ook mijn blog van 18 december 2008 en ook mijn blog van 18 december 2009 en ook mijn blog van 18 december 2010.

 

 

Ode au Saint-Laurent (Fragment)

Et je situerai l’homme où naît mon harmonie

Ma langue est d'Amérique
Je suis né de ce paysage
J'ai pris souffle dans le limon du fleuve
Je suis la terre et je suis la parole
Le soleil se lève à la plante de mes pieds
Le soleil s'endort sous ma tête
Mes bras sont deux océans le long de mon corps
Le monde entier vient frapper à mes flancs

J’entends le monde battre dans mon sang

Je creuse des images dans la terre
Je cherche une ressemblance première
Mon enfance est celle d’un arbre
Neiges et pluies pénètrent mes épaules
Humus et germes montent dans mes veines
Je suis mémoire je suis avenir
J’ai arraché au ciel la clarté de mes yeux
J’ai ouvert mes paumes aux quatre vents
Je prends règne sur les saisons
Mes sens sont des lampes perçant la nuit

Je surprendrai debout le jour naissant

Une hirondelle s’agrippe à ma tempe gauche
Je pressai dans ma main le clair présage

 

 

Gatien Lapointe (18 décember 1931 – 15 september 1983)

Affiche

 

 

 

 

De Duitse schrijver Heinrich Smidt werd geboren op 18 december 1798 in Altona. Zie ook mijn blog van 18 december 2010.

 

Uit: Das Pestschiff

 

„Er wurde dem Kapitän des Gartens lieb und beide besuchten sich öfters. Mit den Vätern kamen auch die Kinder zusammen, und Jerta hatte stets einige Blumen oder Beeren in ihrem Körbchen, die Osrick auf seiner kahlen Klippe sonst nicht zu sehen bekam. So fanden sich die Kinder in unschuldiger Neigung zusammen und diese wuchs mit den Jahren zur innigsten Liebe.

Jertas Vater war hinübergeschlummert und hatte ihr die an fremden Küsten erworbenen Schätze hinterlassen. Der Quarantänevogt blieb vereinsamt auf seinem Sarge. Osrick, der schnell heranwuchs, wurde von einer unbezwinglichen Begier auf die See hinausgetrieben. Ihm war es, als müsse er das Glück aufjagen und an sich fesseln, das den armen Vater sein Lebenlang neckte und irreführte. Oft, wenn der junge Seemann, von kurzen Seereisen heimkehrend, zu dem Garten emporstieg, bat ihn Jerta mit Tränen in den Augen, sich mit dem begnügen zu lassen, was sie besäße und mit ihr nach dem reichen Süden zu ziehen, der ihre eigentliche Heimat war. Aber Osrick vermochte nicht von seinem Vater zu lassen und wollte nicht aus Jertas Händen empfangen, was er dem eigenen Verdienste zu danken hoffte, um ihrer würdig zu sein. So schieden sie stets mit kummerbelasteten Herzen.

Jetzt waren zwei Jahre vergangen, ohne daß sie den Gespielen ihrer Jugend sah. In einem Briefe hatte er es ihr angezeigt, daß er ein großes Glück gemacht habe. Er war zum ersten Offizier einer Kauffahrteibrigg emporgestiegen. Auf einer langen und gefahrvollen Reise war der Kapitän erkrankt und gestorben. Als er dem Eigner der Brigg Schiff und Ladung unversehrt übergab, fand dieser an dem jungen, frischen Seemann ein solches Gefallen, daß er ihm sofort das Kommando dieses schönen Schiffes antrug. Osrick jubelte laut auf und steuerte mit tausend rosigen Hoffnungsträumen seiner neuen Bestimmung entgegen.“

 

 

 

Heinrich Smidt (18 december 1798 - 3 september 1867)

In Memoriam Vaclav Havel

 

De Tsjechische schrijver, politicus en voormalige president van Tsjechië Vaclav Havel is overleden aan complicaties bij zijn langdurige ziekbed. Havel was van oorsprong (toneel)schrijver. Tijdens het communistische regime in Tsjecho-Slowakije was hij een van de belangrijkste dissidenten. Zie ook alle tags voor Václav Havel op dit blog.

 

Uit: To the Castle and Back (Vertaald door Paul Wilson)

 

„The days I spent there were important in my life. The hippie movement was at its height. There were be-ins in Central Park. People were festooned with beads. It was the time of the musical Hair. (Joe had presented it in the Public Theater before my play opened, and because it was so successful it moved to Broadway, where I saw the premiere.) It was the time when Martin Luther King Jr. was killed, a period of huge antiwar demonstrations whose inner ethos--powerful but in no way fanatical--I admired; it was also the heyday of psychedelic art. I brought many posters home, and to this day they are hanging in Hradecek. And I brought home the first record of Lou Reed with the Velvet Underground.
My stay in the United States influenced me considerably. After I returned, my friends and I experienced a very joyful, albeit a somewhat nervous, summer, which could not have ended well; on August 21, the Soviet troops arrived. And then, seeing long-haired, bead-festooned young people waving the Czechoslovak flag in front of the Soviet tanks and singing a song that was a favorite among the hippies at the time, "Massachusetts," I had a truly strange sensation. In those circumstances it sounded a bit different from how it had sounded in Central Park, though it had essentially the same ethos: the longing for a free and colorful and poetic world without violence.
The second time I visited America--after a long and gloomy twenty-two years--I was president of my country. The former hippies were now no doubt respected senators or bosses of multinational corporations. Since then I've been here at least ten times; I've become close to three American presidents and to many American politicians (a special role among them was played by my compatriot the marvelous Madeleine Albright), as well as to important people and to many famous stars. These working or state or official visits, however, were brief and the program was always full, so that I only saw America from a speeding limousine. I sometimes found time to go for a walk or visit a rock club, but it was never easy. And so now, here I am on my second long visit almost forty years after the first one. In the meantime, I've lived through quite a bit, and perhaps precisely for that reason--paradoxically--I long for the freedom of movement I once enjoyed here when I was in my thirties.“

 

 

 

Václav Havel (5 oktober 1936 – 18 december 2011)

80 Jaar Yvonne Keuls

 

De Nederlandse schrijfster Yvonne Keuls werd geboren op 17 december 1931 in Batavia, toen nog een onderdeel van Nederlands-Indië. Yvonne Keuls viert vandaag haar 80^e verjaardag. Tijdens een feestelijke bijeenkomst ter ere van deze tachtigste verjaardag in het Letterkundig Museum werd bekend dat zij in 2012 de Haagse Cultuurprijs ontvangt. De Haagse Cultuurprijs is bedoeld als bekroning op een Haagse cultuurcarrière. Zie ook alle tags voor Yvonne Keuls op dit blog.

 

Uit: De moeder van David S.

 

“Het begon met wierook.
Josientje zei: 'Mamma, Davids kamer stinkt zo. Het stinkt helemaal naar mijn kamer door. En zijn gordijnen zijn almaar dicht en dan brandt hij kaarsjes en als ik naar binnen wil dan zegt hij dat ik weg moet gaan.'
David weer. Er was iets met hem de laatste tijd. Hij isoleerde zich, zijn schoolvriendjes kwamen niet meer over de vloer, hij had alleen nog maar contact met Bernard, een jongen van 18 jaar, die wat verder in de straat woonde.
'Zit Bernard nog op school?' vroeg ik.
'Wat geeft dat nou of die op school zit?'
'Ik mag het toch wel vragen?'
'Ach mens, je zeurt.'
Josientje duwde tegen mijn arm. 'Mamma, gá nou,' riep ze, 'zeg nou dat ik dat gestink niet wil.'
Ik opende zacht zijn deur. David merkte het niet, hij zat op zijn matras - het bed was naar de kelder verhuisd - voorover gebogen naar de kaarsjes te staren.
Nergens een schoolboek te zien, muziek van Frank Zappa. Weer dat gevoel van: er is iets mis, maar wát?'
'David,' zei ik, 'David'.
Hij keek langzaam en wazig op maar zei niets. 'David, kom je in de kamer, iets drinken?'

 

 

 

 

Yvonne Keuls (Batavia, 17 december 1931)

 

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver Ronald Giphart werd geboren op 17 december 1965 in Dordrecht. Zie ook alle tags voor Ronald Giphart op dit blog.

 

Uit: Ik ook van jou

 

“Zonder verwondering of onbehagen kijkt ze me aan.
'Hoi.'
'Hoi', zeg ik, 'ik, eh, ik dacht...'
Ze minlacht me toe en wacht af.
'Ik, eh...'
'Wil je soms bij me in bed komen liggen?'
Ik knik.
Als een kind, een jongetje, goddomme. Het zijn geen leuke momenten als je erachter komt dat je toch niet zo sterk bent als je denkt dat je bent. Als blijkt dat je lul je geleidelijke hond is en dat je wil om tijd te besteden aan Belangrijke Zaken (schrijverschap, kunst, 'goede boeken') het af moeten leggen tegen de drang je kloten te legen. Ik schaam me. Mea Culpa, Reza.
(…)

 

"Fräser gaat tijdens het praten even verzitten en drukt met zijn dikke reet de versnelling uit de stand. De motor ronkt, de wagen schudt en we maken een kleine manoeuvre over de vluchtstrook. Weer in zijn baan doet Fräser Michel Vaillant na: 'VROOOO! VROOOOAAAAH!' 'Goh' zegt hij opgewekt, 'als ik in dit tempo met een forse haal het stuur omgooi, overleven we het niet. Waren we gewoon dood, waren we gewoon van alle problemen af. Soms vraag ik me weleens af: wat is het nut van onze droevige zoektocht naar schoonheid in deze door lelijke en domme mensen verpeste wereld? Ronald, als dat soort gedachten bij me opkomen, schiet ik - gek genoeg - altijd even een snackbar in, en dan ben ik er altijd weer zo weer over heen. Lekker: even me onderdompelen in srompzinnigheid. Het klinkt vreemd, maar ik ben een zelfkweller. Ik kan ontluisterend vrolijk worden van het kijken naar afzichtelijke mensen. Sterker nog: ik ben een stille misantroop. Iemand die op een afgeladen marktplein even de pas inhoudt om zich te verkneukelen met de gedachte: Wat een rotwereld! Wat een lelijkheid! Wat een klatergoud! Wat een stank en een lawaai! Wat een gelul! Slaap je?' Ik zeg niets Fräser zegt: 'O.' en daarna: 'Jammer.''

 

 

 

Ronald Giphart (Dordrecht, 17 december 1965)

 

 

 

 

De IJslandse schrijver Jón Kalman Stefánsson werd geboren in Reykjavík op 17 december 1963. Zie ook mijn blog van 17 december 2008 en ook mijn blog van 17 december 2009 en ook mijn blog van 17 december 2010.

 

Uit: Heaven and Hell (Vertaald door Philip Roughton)

 

“It’s about time, the boy answers, a bit winded after the hike. Two hours since they set out. They finished their coffee and cakes in the German Bakery, made three stops and then plodded out of the Village, a two-hour trudge through deep snow. Their feet are wet, of course they are wet, we were always wet those years, death will dry them, the old folk said when someone complained sometimes the old folk know less than nothing. The boy adjusts his bag, heavy from what we cannot do without, Barður adjusts nothing, he just stands and watches, whistles a bit of a blurred melody, appears not to be tried at all, damnit, says the boy, I’m panting like an old dog but it’s as if you haven’t taken a single step today. Barður looks at him with those brown, austral eyes of his and grins. Some of us have brown eyes, fishermen come here from distant places and have done so for hundreds of years because the sea is a treasure chest. They come from France, Spain, many of them with brown eyes, and some leave the colour of their eyes behind with a woman, sail away, return home or drown.”

 

 

 

Jón Kalman Stefánsson (Reykjavík, 17 december 1963)

 

 

 

 

De Antilliaanse dichter en schrijver Frank Martinus Arion werd geboren op 17 december 1936 op Curaçao. Zie ook alle tags voor Frank Martinus Arion op dit blog.

 

Uit: Stemmen uit Afrika

 

 

De negerman, hij strijdt
immer slechts voor wat hij had:
de vrijheid van ‘t gaan,
het kiezen van zijn graf.

hij strijdt en wankelt;
weerloos, hulpeloos omdat
de wapens van de nieuwe
wereld hem zo vreemd zijn.

de lans die hij hanteert – de oude
eerlijkheid misschien –
doorsteekt hemzelve, voor hij
anderen een steek heeft toegebracht.

En hij heeft geen legers.
O hij strijdt alleen in
het hete vuur, op de kronkelwegen
van het lot, en blijft
dus keusloos-nederlaag-gedoemd.

 

 

*

 

 

Eens zijn alle negers
tamtammend uitgevaren
uit hun zwart-ompaalde negorijen

hun prauwen schoten
over de rivieren,
dwalend door ‘t woud.

eens, maar eens is ver
en eens is langgeleden.

nu gaan zij als karbouwen.
mak-geslagen, lam.
beroofd van hun tam-tam
en slepen stenen aan
waar anderen bouwen.

 

 

 

Frank Martinus Arion (Curaçao, 17 december 1936)

 

 

 

 

 

De Duitse schrijver Hans Henny Jahnn werd geboren op 17 december 1894 in Hamburg. Zie ook alle tags voor Hans Henny Jahn op dit blog.

 

Uit: Fluss ohne Ufer

 

"Ich hatte keine rechte Hilfe bei meinem Unterfangen. Die Erde unter meinen Füßen sang nicht mit. Das Meer vor mir, dessen Wellen im Sand auslaufen, gab mir nur einen verworrenen Schwall. Mir lagen die Melodien der tausend Volkslieder nicht im Ohr. Ich war auf mich allein gestellt, als wäre ich ein Mensch am Anfang der Zeiten gewesen. Schwerfällig ausgerüstet mit einer Flöte, die nur fünf Töne gibt."

(…)

 

"Er war seines Eigenwertes, der Dichtigkeit seines Körpers und der Gewissheit seiner Erlebnisse so wenig sicher, dass er das fadenscheinige Gewebe der Vergangenheit, das Fragwürdigste einer fragwürdigen Existenz, abzuschütteln fähig schien, und die Trümmer, dies Ich, das flüchtig aus der Spreu ein Dasein zusammenblies, unausweichlich dem Schicksal der beiden jungen Menschen [d. h. Elenas und Gustavs] verhaftet zu fühlen."

(…)

 

"Ich fuhr ein wenig später über die unvergleichlichen Hügel [...]. In der Ferne, tief unten, lag das Meer, bleich, grau, ausdruckslos, nur ein unbestimmtes nebliges Schimmern, weniger, ein Dunst. Es hatte nur seinen Geruch, der sich unbegreiflich mit dem von Moor und nassem sterbenden Laub mischte. Kein Tier am Boden zeigte sich mir; nur am Himmel schwamm die schöne gebrochene Linie verspäteter ziehender Wildgänse, die beinahe flüsternde, verhaltene Schreie ausstießen."

  

Hans Henny Jahnn (17 december 1894 – 29 november 1959)

Zie voor nog meer schrijvers van de 17^e december ook mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag.

De Engelse dichter, schrijver en publicist Ford Madox Ford werd geboren op 17 december 1873 in Merton, Surrey. Zie ook alle tags voor Ford Madox Ford op dit blog. 

 

Uit:  The Inheritors  (Samen met Joseph Conrad)

 

"Ideas," she said. " Oh, as for ideas --"

"Well?" I hazarded, "as for ideas?"

We went through the old gateway and I cast a glance over my shoulder. The noon sun was shining over the masonry, over the little saints' effigies, over the little fretted canopies, the grime and the white streaks of bird-dropping.

"There," I said, pointing toward it, "doesn't that suggest something to you?"

She made a motion with her head-half negative, half contemptuous.

"But," I stuttered, " the associations -- the ideas -- the historical ideas "

She said nothing.

"You Americans," I began, but her smile stopped me. It was as if she were amused at the utterances of an old lady shocked by the habits of the daughters of the day. It was the smile of a person who is confident of superseding one fatally.

In conversations of any length one of the parties assumes the superiority -- superiority of rank, intellectual or social. In this conversation she, if she did not attain to tacitly acknowledged temperamental superiority, seemed at least to claim it, to have no doubt as to its ultimate according. I was unused to this. I was a talker, proud of my conversational powers.

I had looked at her before; now I cast a side-V ways, critical glance at her. I came out of my moodiness to wonder what type this was. She had good hair, good eyes, and some charm. Yes. And something besides -- a something -- a something that was not an attribute of her beauty. The modelling of her face was so perfect and so delicate as to produce an effect of transparency, yet there was no suggestion of frailness; her glance had an extraordinary strength of life. Her hair was fair and gleaming, her cheeks coloured as if a warm light had fallen on them from somewhere. She was familiar till it occurred to you that she was strange.

"Which way are you going?" she asked.

"I am going to walk to Dover," I answered.

"And I may come with you?"

I looked at her -- intent on divining her in that one glance. It was of course impossible. " There will be time for analysis," I thought.

"The roads are free to all," I said. "You are not an American?"

She shook her head. No. She was not an Australian either, she came from none of the British colonies.“

 

           

 

Ford Madox Ford (17 december 1873 - 26 juni 1939)

V.l.n.r.  James Joyce, Ezra Pound, Ford Madox Ford en John Quinn

 

 

 

 

De Franse schrijver Jules de Goncourt werd geboren op 17 december 1830 in Parijs. Zie ook alle tags voor Jules de Goncourt op dit blog. 

 

Uit: Edmond en Jules de Goncourt: Dagboek (Vertaald door Edu Borger)

 

„Een land waar alles in orde, samenhangend, onontkoombaar en logisch is.
De mannen en vrouwen zijn er lelijk, niet op een menselijke manier, maar als vissen, met visseogen en vissekoppen, een gelaatskleur van gedroogde vis, en ze hebben iets van zeerobben en kikkers' ze lijken ook wel op die grof geschetste figuren, die ruzie stann te maken op de achtergrond van een schilderij van Ostade.
Een land dat uit het water tevoorschijn is gekomen, dat echt gebouwd is, een land dat voor anker ligt; een waterige lucht, zonlicht dat gefilterd lijkt door een met zout water gevulde karaf; huizen die eruitzien als schepen, daken die lijken op de achterstevens van oude galeien; trappen die eigenlijk ladders zijn, wagons die aan kajuiten doen denken, danszalen als tussendekken.
Een bleek en koud ras, mensen met een karakter geduldig als het water, levens vlak als kanalen; het vlees is er waterig.
Holland lijkt wel het paradijs zoals het is teruggevonden door de bevers uit de ark van Noach. Een land dat voor anker ligt, bevers in een kaas, - dat is Holland.“

 

  

 

Jules de Goncourt (17 december 1830 - 20 juni 1870)

Jules de Goncourt in zijn salon, door Edmond de Goncourt

 

 

  

 

De Engelse dichteres, schrijfster en essayiste Penelope Fitzgerald werd geboren op 17 december 1916 in Lincoln. Zie ook mijn blog van 17 december 2008 en ook mijn blog van 17 december 2009.en ook mijn blog van 17 december 2010.

 

Uit: Worlds Apart

 

Hester told her daughter that she ought to try and make Mr. Bergen feel more at home.

“He’s not at home,” said Tilly. “He’s in our house.”

At two years old, Tilly had been sympathetic to the whole world, a perpetual angel of mercy, keeping the whole house hushed in case her poor sick teddy bear should be disturbed. Now that she was six years old, where had this calm severity come from?

“He’s only in one room,” Hester persisted. “The things he has there are probably all he has in the world. I only meant you ought to make him think he’s at home.”

“That would be deceitful,” said Tilly.

Hester knew what the other mothers (all of them neighbours and her good friends, but still the other mothers) thought, and probably said: that Tilly had become hardened since her father left them. Hester, however, knew that Tilly never mentioned Rod, that he hadn’t left them but simply stayed away by agreement, that all was well and safely over, and about such things it was impossible to be mistaken. Probably it was a natural process. Probably time hardened women between the ages of two and six, just as it certainly did between twenty-five and thirty; that’s to say, during those years you get much harder on yourself.

Mr. Bergen was no trouble. Indeed, having made her point quite clear, Tilly added, as she sorted out her school case, “He’s no trouble.” The room was no trouble either. It was quite separate, having been built on, long before they came, over the little kitchen, which was itself built out into the back garden.

Tilly took some faded wild flowers out of the case.

“You can put some of these in his room, if you like. You know, you have to paste them on to pieces of brown paper, and write the proper name clearly under each one.”

“I don’t go into his room while he’s out,” said Hester indignantly.“

 

 

 

Penelope Fitzgerald (17 december 1916 - 28 april 2000)

 

 

 

 

De Franse schrijver Alphonse Boudard werd geboren op 17 december 1925 in Parijs. Zie ook mijn blog van 17 december 2008 en ook mijn blog van 17 december 2009 en ook mijn blog van 17 december 2010.

 

Uit: Saint Frédo

 

„Au Ciel il manquait un saint. Un patron pour les filous, les traîne-lattes, les petites putes et leurs maquereaux... toute l'engeance malfrate qui a bien le droit, elle aussi, à la miséricorde divine. La plupart, ils ont déjà fait sur terre leur purgatoire dans les prisons. Voilà. C'est fait... Ils ont saint Frédo à présent, ils vont pouvoir prier quelqu'un. Cet ouvrage, c'est la biographie de saint Frédo. Je me suis appliqué à cette tâche tout à fait pieuse. Ça m'a été facilité du fait que je l'ai bien connu, Frédo. Je fus un témoin privilégié, j'ai suivi toutes les phases de son existence mouvementée... dans les taules, les bagnes, à la relégation. Comment il s'est peu à peu rénové, comment il est revenu dans le droit chemin, comment il a fini par se consacrer à la rédemption de ses petits camarades de casier judiciaire. Je vous raconte ça par le menu, en m'efforçant de ne rien omettre. Les saints succombent parfois aux bonnes fortunes de la table et du lit. On ne s'ennuie pas trop dans la vie exemplaire de saint Frédo, il a le sens de la rigolade et il jacte le plus bel argot. Au dernier moment tout s'arrange. Il est cloué bon larron sur la Croix. Ça vaut son pesant de sainteté.“

 

  

Alphonse Boudard (17 december 1925 – 14 januari 2000)

 

De Oostenrijkse schrijver Albert Drach werd op 17 december 1902 in Mödling geboren. Zie ook mijn blog van 17 december 2008 en ook mijn blog van 17 december 2010.

 

Uit: Das Goggelbuch

 

„Bei Ermittlung seines Ahnennachweises, den Klaus Xaver Johann Guckelhupf, öffentlicher Notar, emsig und ehrlich zusammenzustellen im Begriffe stand und der ihn zunächst auf eine lange Reihe gleich und ähnlich benamster, zumeist dem Notarsstande angehöriger Blutsvorgänger führte, mit

Ausnahme eines aus der Art gefallenen, der neben den noch bestehenden Erdteilen Eurasien, Afrika, Australien, Polynesien, Amerika und Antarktis auch noch das versunkene Eiland Atlantis anführte, das sich bisweilen neben die noch nicht untergegangenen als siebentes in unser Bewußtsein einschiebt, kam schließlich der Nachforscher auf den letzterweislichen Urzeuger zurück, der nicht einmal ein phantastischer Geograph oder Erdkundler gewesen, sondern kurzweg ein deutscher Diener mit dem einfachen Namen Xaver Johann Gottgetreu Goggel, der außerdem über sein Dasein in früher Neuzeit einen Bericht hinterlassen hatte, dessen Ursprünglichkeit auch noch durch die Bearbeitung dreier

Notare und eines Erdkundlers seine nackte Haut zeigte, wie auch noch immer, wenn auch in Folianten gepreßt, die reine Einheit der Seele eines deutschen Dieners mit seinem Gotte, über den er trotz seinem Stande und seiner Zeit nicht allzulange nach Erfindung des Schießpulvers gehörig nachgedacht hat, sich urtümlich bekundet.

Mithin das Goggelbuch, welches gleich mit der Feststellung beginnt, daß ein deutscher Mann sich niemals in den Spiegel sehe, es sei denn zum Trotz. Hier kann es sich freilich nur um eine allegorische Meinungsäußerung handeln, zumal es in deutschen Landen durchaus üblich und vermutlich immer üblich gewesen ist, sich zwecks Bindens der Krawatte, solange es eine solche gibt, zwecks Rasierens und Haarbürstens eines Spiegels zu bedienen, ohne daß damit eine Herausforderung des Rückstrahlungsgerätes beabsichtigt wäre. Im übrigen beginnt Goggel selbst seinen Bericht mit einer eingehenden Besichtigung seiner Person mit Hilfe einer solchen Fläche“.

 

 

 

Albert Drach (17 december 1902 – 27 maart 1995)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver John Kennedy Toole werd geboren op 17 december 1937 in New Orleans. Zie ook mijn blog van 17 december 2008. en ook mijn blog van 17 december 2010.

 

Uit: A Confederacy of Dunces

 

„Ignatius snorted at the movie credits.  All of the people involved in the film were equally unacceptable.  A set designer, in particular, had appalled him too many times in the past.  The heroine was even more offensive than she had been in the circus musical.  In this film she was a bright young secretary whom an aged man of the world was trying to seduce.  He flew her in a private jet to Bermuda and installed her in a suite.  On their first night together she broke out in a rash just as the libertine was opening her bedroom door."Filth!" Ignatius shouted, spewing wet popcorn over several rows.  "How dare she pretend to be a virgin.  Look at her degenerate face.  Rape her!"

(..)

 

"Then you must begin a reading program immediately so that you may understand the crises of our age," Ignatius said solemnly.  "Begin with the late Romans, including Boethius, of course.  Then you should dip rather extensively into early Medieval.  You may skip the Renaissance and the Enlightenment.  That is mostly dangerous propaganda.  Now that I think of it, you had better skip the Romantics and the Victorians, too.  For the contemporary period, you should study some selected comic books."

 

 

 

John Kennedy Toole (17 december 1937 – 26 maart 1969)

 

  

 

 

 

De Amerikaanse dichter en hervormer John Greenleaf Whittier werd geboren in Haverhill, Massachusetts op 17 december 1807. Zie ook alle taggs voor John Greenleaf Whittier op dit blog.

 

 

A Dream Of Summer

 

Bland as the morning breath of June

The southwest breezes play;

And, through its haze, the winter noon

Seems warm as summer's day.

The snow-plumed Angel of the North

Has dropped his icy spear;

Again the mossy earth looks forth,

Again the streams gush clear.

 

The fox his hillside cell forsakes,

The muskrat leaves his nook,

The bluebird in the meadow brakes

Is singing with the brook.

'Bear up, O Mother Nature!' cry

Bird, breeze, and streamlet free;

'Our winter voices prophesy

Of summer days to thee!'

 

So, in those winters of the soul,

By bitter blasts and drear

O'erswept from Memory's frozen pole,

Will sunny days appear.

Reviving Hope and Faith, they show

The soul its living powers,

And how beneath the winter's snow

Lie germs of summer flowers!

 

The Night is mother of the Day,

The Winter of the Spring,

And ever upon old Decay

The greenest mosses cling.

Behind the cloud the starlight lurks,

Through showers the sunbeams fall;

For God, who loveth all His works,

Has left His hope with all!

 

 

 

 

John Greenleaf Whittier (17 december 1807 – 7 september 1892)

 

 

 

 

 

De Canadese schrijver Thomas Chandler Haliburton werd geboren op 17 december 1796 in Windsor, Nova Scotia. Zie ook mijn blog van 17 december 2008 en ook mijn blog van 17 december 2010.

 

Uit: The Clockmaker

 

“[After these sketches had gone through the press, and were ready for the binder, we sent Mr. Slick a copy; and shortly afterwards received from him the following letter, which characteristic communication we give entire.

 

To MR. HOWE,

Sir--I received your letter, and note its contents; I ain't over half pleased, I tell you; I think I have been used scandalous, that's a fact. It warn't the part of a gentleman for to go and pump me arter that fashion and then go right off and blart it out in print. It was a nasty dirty mean action, and I don't thank you nor the Squire a bit for it. It will be more nor a thousand dollars out of my pocket.

There's an eend to the clock trade now, and a pretty kettle of fish I've made of it, havn't I? I shall never hear the last on it, and what am I to say when I go back to the States? I'll take my oath I never said one half the stuff he has set down there; and as for that long lochrum about Mr. Everett, and the Hon. Alden Gobble, and Minister, there ain't a word of truth in it from beginnin' to eend. If ever I come near hand to him agin, I'll larn him--but never mind,

I say nothin'. Now there's one thing I don't cleverly understand. If this here book is my "Sayin's and Doin's," how comes it your'n or the Squire's either? If my thoughts and notions are my own, how can they be any other folks's? According to my idee you have no more right to take them, than you have to take my clocks without payin' for 'em. A man that would be guilty of such an action is no gentleman, that's flat, and if you don't like it, you may lump it--for I don't vally him, nor you neither, nor are a Bluenose that ever stepped in shoe leather the matter of a pin's head. I don't know as ever I felt so

ugly afore since I was raised; why didn't he put his name to it, as well as mine? When an article hain't the maker's name and factory on it, it shows it's a cheat, and he's ashamed to own it. If I'm to have the name I'll have the game, or I'll know the cause why, that's a fact.“

 

 

 

Thomas Haliburton (17 december 1796 – 27 augustus 1865)

 

 

 

  

De Poolse dichter en militair Władysław Broniewski werd geboren op 17 december 1897 in Plock. Zie ook mijn blog van 17 december 2008 en ook mijn blog van 17 december 2010.

 

 

Ballads and Romances 

 

"Listen, girl! She's not listening...

It's daylight, it's a town..."

There is no town, not a living creature,

a naked, red-headed Ryfka runs in the ruins,

thirteen-year-old.

 

Well-fed Germans in a fat tank passed by.

(Run, Ryfka, run!)

"Mama's under the ruins, papa in Majdanek..."

She laughed, turned around, disappeared.

 

A good old chap from Lubartow passed by:

"Here, Ryfka, a white roll, so that you're healthy..."

She took it, had a bite, her teeth glistened:

"I'll bring it to Mama and to Papa."

 

A peasant passed by, threw a penny,

a peasant woman passed by, gave her something,

many, many people passed by,

all were stunned that she was naked and red-headed.

 

And a sorrowful Jesus passed by,

the SS were leading him to die,

they put them both by a hedge,

then took their guns in their hands.

 

"Listen, Jesus, listen, Ryfka, sie Juden,

for this thorn crown, for that red hair,

for your nakedness, for your guilt,

you both should be dead."

 

And it sounded Alleluia

in the Galilee,

and they both were turning

into angels,

and then a round of gunfire exploded...

 

"Listen, girl!...

She's not listening..."

 

 

 

Vertaald door Joanna Schier

 

 

 

Władysław Broniewski (17 december 1897 – 10 februari 1962)

 

  

 

Zie voor onderstaande schrijver ook mijn blog van 17 december 2010.

 

De Braziliaanse schrijver Érico Veríssimo werd geboren op 17 december 1905 in Rio Grande do Sul. Zie ook mijn blog van 17 december 2008.