De Amerikaanse dichter, criticus en historicus David Shapiro werd geboren op 2 januari 1947 in Newark, New Jersey. Zie ook mijn blog van 2 januari 2010 en ook mijn blog van 2 januari 2011.

 

 

Gold and Cardboard

 

My son said Daddy are there words for everything? I said You mean the space between

 

The clouds?

“Yes!” “No!”

 

Like those who love to think one word will take care of Maupassant’s tree and his landlady.

But it turns out you will get no further than the words that reach and do not touch.

 

X uses a hard word one per poem like throwing a true diamond sale or throwing a

Ruby on a Corten steel table, a little gold in cardboard. There is a country where

They make their own cardboard. General words the French love, a thousand eyes but only one

Kaleidoscope.

Even Merleau-Ponty not specific enough (said Meyer) like very pretty exit signs

Without numbers.

 

Paul Valéry said the world was made out of nothing and sometimes a bit of that

Nothing shines through. No grin, no cat.

 

But I think: The world was made of gold, and every once in a while

Some of that gold shines through.

 

You. They say it doesn’t matter that you can’t read the Book of Splendor in Aramaic. “Just leave it in your house.” Amazing debilitating magic at the door!

 

If there were the right word for everything, each young philosopher

Could dream without sleeping. Using the same ruler and we’d all

Have the same measures and ladders without rungs, with regular risers.

 

Music without words: it does a good job of caring about you,

X-ray of thought the architect wanted. X-ray for the lovers—

 

I always loved to climb that ladder without rungs, I collect them. I fight over them, I forgive

My antagonist. Even the wild ladder without tongues. Even the literal is a metaphor.

This is not nothing says the boy to the teacher who could care less. Multeity. And if I made up a word

Would it survive like a quark of strangeness? Depends on which dictionary you’re using, I told

The president of that company. And if you made it up, like a rare country?

 

I loved you in the near distance like a word and rare cool blood. What was I thinking?

“You actually think?”

 

 

 

 

David Shapiro (Newark, 2 januari 1947)

 

 

 

De Nederlandse dichter, essayist, redenaar en literair-historicus Anton van Duinkerken werd op 2 januari 1903 geboren in Bergen op Zoom. Zie ook alle tags voor Anton van Duinkerken op dit blog.

 

 

Chesterton's Drinklied

Vader Noë had een struisvogel-erf en reusachtige pluimvee-schat,
hij at zijn ei met een kolenschop uit een eierdop, groot als een vat;
de soep, die hij dronk, was olifantsoep, en walvis de vis die hij ving,
maar dat alles was klein bij het kelderruim, waarmee hij uit zeilen ging;
en Noë zei menigmaal tegen zijn vrouw, als hij zat aan zijn middagfestijn:
'mij kan het niet schelen, waar 't water blijft, als 't maar niet verdrinkt in de
                                                                                                          wijn.'
De waterval van de hemelrots viel schuimend over de pool
- alsof hij het sterrenlicht blussen zou - zoals zeepsop in een riool,
de zeven hemelen kwamen omlaag: een dronk voor de monden der hel
maar Noë klopte zijn ei en sprak: 'het regent, of ik heb het niet wel,
het water staat boven de Matterhorn al zo diep als een kolenmijn
doch mij kan 't niet schelen, waar 't water blijft, als 't maar niet verdrinkt in de
                                                                                                              wijn.'
Maar Noë deed zonden en wij deden kwaad; wij hinkten op dronkemans been;
tot, ons ter kastijding, een grote, zwarte geheelonthouder verscheen;
sinds krijg je geen wijn meer in 't estaminet, in geen kroeg, noch op Eisteddfod
want de water-vloek is teruggekeerd vanwege de toorn van God;
en water moet bij de bisschop op tafel en op de begrafenis zijn
doch mij kan 't niet schelen waar 't water blijft, als 't maar niet verdrinkt  in
                                                                                                       de wijn

 

 

 

Anton van Duinkerken (2 januari 1903 - 27 juli 1968)

Portret door Theo Swagemakers.

 

 

 

De Amerikaanse dichter en schrijver Jimmy Santiago Baca werd geboren in Santa Fe, New Mexico, op 2 januari 1952. Zie ook mijn blog van 2 januari 2010 en ook mijn blog van 2 januari 2011.

 

As Children Know

 

Elm branches radiate green heat,

blackbirds stiffly strut across fields.

Beneath bedroom wood floor, I feel earth—

bread in an oven that slowly swells,

simmering my Navajo blanket thread-crust

as white-feathered and corn-tasseled

Corn Dancers rise in a line, follow my calf,

vanish in a rumple and surface at my knee-cliff,

chanting. Wearing shagged buffalo headgear,

Buffalo Dancer chases Deer Woman across

Sleeping Leg mountain. Branches of wild rose

trees rattle seeds. Deer Woman fades into hills

of beige background. Red Bird

of my heart thrashes wildly after her.

What a stupid man I have been!

How good to let imagination go,

step over worrisome events,

those hacked logs

tumbled about

in the driveway.

Let decisions go!

Let them blow

like school children’s papers

against the fence,

rattling in the afternoon wind.

This Red Bird

of my heart thrashes within the tidy appearance

I offer the world,

topples what I erect, snares what I set free,

dashes what I’ve put together,

indulges in things left unfinished,

and my world is left, as children know,

left as toys after dark in the sandbox.

 

 

 

Jimmy Santiago Baca (Santa Fe, 2 januari 1952)

 

 

 

De Nederlandse dichter Nyk de Vries werd geboren in Noordbergum op 2 januari 1971. Zie ook mijn blog van 2 januari 2009 en ook mijn blog van 2 januari 2010 en ook mijn blog van 2 januari 2011.

 

 

 

PLAZA ST. ANA

 

Lisa looked very worried and for a moment I thought she had something important to say, but past the zoo she cheered up again. We walked on to the centre of town and in the evening we took part in a dance competition, which to our surprise we won brilliantly. The celebrations were crazy. An open car was waiting and after a wild drive they dropped us at the Plaza St. Ana, where it was raining confetti. At some stage I found myself in the fountain with the winner’s cup, trying to keep my head underwater for ten minutes. I’m not sure anymore why exactly. It just seemed like the right thing to do.

 

 

Vertaald door David Colmer

 

 

Uit: Per ongeluk reed ik naar het zuiden

 

 

In hartje Bremerhaven pakte iemand mijn hand. Hij vroeg:
‘Wat is je grootste wens?’Ik weet niet of ik hem goed verstond.
Ik heb hem nooit kunnen antwoorden. Het volgende ogenblik
werd hij overreden. De chauffeur van de vrachtwagen heb ik
daarna nog vaak gesproken. We werden goede vrienden en
hij leerde me veel over Zuid-Amerikaanse vogels.

 

 

 

Nyk de Vries (Noordbergum, 2 januari 1971)

 

 

 

 

De Bulgaarsse dichteres Blaga Nikolova Dimitrova werd geboren op 2 januari 1922 in Byala Slatina. Zie ook mijn blog van 2 januari 2009 en ook mijn blog van 2 januari 2010 en ook mijn blog van 2 januari 2011.

 

 

Deserts

 

I was born for love--

to give and to receive it.

Yet my life has passed

almost without loving.

So I've learned forgiving:

 

even the deserts

I have crossed

I feel no scorn for.

I just ask them

with astonished eyes:

 

What gardens were you born for?

 

 

 

Vertaald door Heather McHugh

 

 

 

As Long as You’re Upright

Don’t forget to rejoice! —

the wise trees whisper

as they crash on failing knees

under the ax.

Don’t forget to rejoice!

As long as you’re upright,

as long as you encounter the wind,

as long as you breathe the heights.

As long as the ax slumbers.

 

 

 

Vertaald door Ludmilla G. Popova-Wightman

 

 

 

Blaga Dimitrova (2 januari 1922 – 2 mei 2003)

 

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 2^e januari ook mijn blog van 2 januari 2011 deel 1, en ook deel 2 en eveens deel 3.

Aan alle bezoekers en mede-bloggers een gelukkig Nieuwjaar!

 

 

  

 

 

De Waag, Nieuwmarkt te Amsterdam, Willem Koekoek (1839-1895)

 

  

 

Nieuwjaarsbrief

 

Gelukkig nieuwjaar, Zoet, en dank je voor het oude.
Mijn jaren duren lang en die van ons zijn kort.
Je kerstboom staat zijn groen nog in het rond te neuriën
Van de bossen ginder, allemaal zijn zij gekomen
Naar de Daenenstraat om ons hier toe te geuren.
Gelukkig nieuwjaar, Zoet, en dank je voor het oude.

 

Die dag in maart dat jij mij langzaam overkwam
Is ook vandaag mijn zon. Het sneeuwt de kamer onder
Met herinneringen die wij worden, warm en koud
Zijn wij voortaan elkaars geheugen en vergetelheid.
Ook straks gaan wij gearmd en stil dit wit in daar.
Gelukkig nieuwjaar, Zoet, en dank je voor het oude.

 

 

 

Leonard Nolens  (Bree, 11 april 1947)

 

 

 

 

Oud nieuw jaar

 

Iedereen heeft persoonlijk

wel een heel eigen Nieuw Jaar.

Ikzelf heb er gewoonlijk

ook zo een paar.

 

Neem bijvoorbeeld de dag

waarop Tineke landde

in New York, en ik haar echt zag,

en wij elkanders handen -

 

en in 1918, toen ik mijn benen ontwaarde in een zandbak, en wist dat

dat daar Ik was, die leefde op deze aarde, maar ik weet niet meer

welke dag van dat jaar -

 

en voor een van mijn Nieuwjaarsdagen

moet ik Bandung nog steeds bedanken.

Maart. De eerste krijgsgevangenennacht, en op de koele wind van de

Preanger kwamen de verwaaide klanken van een ver gamelanorkest.

Zo begon mijn vrede, want de rest

bestond niet langer.

 

 

 

Leo Vroman (Gouda, 10 april 1915)

 

 

 

 

 

Am Neujahrstage
 
Das Auge sinkt, die Sinne wollen scheiden:
»Fahr wohl, du altes Jahr, mit Freud und Leiden!
Der Himmel schenkt ein neues, wenn er will.«
So neigt der Mensch sein Haupt an Gottes Güte,
Die alte fällt, es keimt die neue Blüte
Aus Eis und Schnee, die Pflanze Gottes, still.
 
Die Nacht entflieht, der Schlaf den Augenlidern:
»Willkommen junger Tag mit deinen Brüdern!
Wo bist du denn, du liebes neues Jahr?«
Da steht es in des Morgenlichtes Prangen,
Es hat die ganze Erde rings umfangen,
Und schaut ihm in die Augen ernst und klar.
 
»Gegrüßt du Menschenherz mit deinen Schwächen,
Du Herz voll Kraft und Reue und Gebrechen,
Ich bringe neue Prüfungszeit vom Herrn!« -
»Gegrüßt du neues Jahr mit deinen Freuden,
Das Leben ist so süß, und wären's Leiden,
Ach, alles nimmt man mit dem Leben gern!«
 
»O Menschenherz, wie ist dein Haus zerfallen!
Wie magst du doch, du Erbe jener Hallen,
Wie magst du wohnen in so wüstem Graus!«
»O neues Jahr, ich bin ja nie daheime!
Ein Wandersmann durchzieh' ich ferne Räume,
Es heißt wohl so, es ist doch nicht mein Haus.«
 
»O Menschenherz, was hast du denn zu treiben,
Daß du nicht kannst in deiner Heimat bleiben
Und halten sie bereit für deinen Herrn?«
»O neues Jahr, du mußt noch viel erfahren;
Kennst du nicht Krieg und Seuchen und Gefahren?
Und meine liebsten Sorgen wohnen fern.«
 
»O Menschenherz, kannst du denn alles zwingen?
Muß dir der Himmel Tau und Regen bringen?
Und öffnet sich die Erde deinem Wort?« -
»Ach nein! ich kann nur sehn und mich betrüben,
Es ist noch leider nach wie vor geblieben
Und geht die angewies'nen Wege fort.«
 
»O tückisch Herz, du willst es nur nicht sagen,
Die Welt hat ihre Zelte aufgeschlagen,
Drin labt sie dich mit ihrem Taumelwein.«
»Der bittre Becher mag mich nicht erfreuen,
Sein Schaum heißt Sünde und sein Trank Gereuen,
Zudem läßt mich die Sorge nie allein.«
 
»Hör' an, o Herz, ich will es dir verkünden,
Willst du den Pfeil in seinem Fluge binden?
Du siehst sein Ziel nicht, hat er darum keins?« -
»Ich weiß es wohl, uns ist ein Tag bereitet,
Da wird es klar, wie alles wohl geleitet,
Und all die tausend Ziele dennoch eins.«
 
O Herz, du bist von Torheit ganz befangen!
Dies alles weißt du, und dir kann noch bangen!
O böser Diener, treulos aller Pflicht!
Ein jeglich Ding füllt seinen Platz mit Ehren,
Geht seinen Weg und läßt sich nimmer stören,
Dein Gleichnis gibt es auf der Erde nicht!
 
Du hast den Frieden freventlich vertrieben!
Doch Gottes Gnad' ist grundlos wie sein Lieben,
O kehre heim in dein verödet Haus!
Kehr' heim in deine dunkle wüste Zelle,
Und wasche sie mit deinen Tränen helle
Und lüfte sie mit deinen Seufzern aus!
 
Und willst du treu die Blicke aufwärts wenden,
So wird der Herr sein heilig Bild dir senden,
Daß du es hegst in Glauben und Vertraun,
Dann darf ich einst an deinem Kranze winden,
Und sollte dich das neue Jahr noch finden,
So mög' es in ein Gotteshäuslein schaun!

 

 

 

Annette von Droste-Hülshoff (10 januari 1797 – 24 mei 1848)

Portret door Johannes Sprick, 1840



Zie voor de schrijvers van de 1e januari ook mijn blog van 1 januari 2011.