De Zwitserse schrijver Emil Zopfi werd geboren op 4 januari 1943 in Wald. Zie ook mijn blog van 4 januari 2009 en ook mijn blog van 4 januari 2010 en ook mijn blog van 4 januari 2011.

 

Uit: Londons letzter Gast

 

„Auf einem Tisch türmen sich rechteckige Kartonstücke mit runden Löchern, die mit Leinenstreifen zusammengeklebt und wie eine Handharmonika gefalteten sind. "Was ist das?" Der Professor stellt eine Prüfungsfrage.

Alex antwortet gehorsam: "Das Programm."

"Richtig! Ada hat es geschrieben. Also ich meine, Ann ... Ein zyklischer Algorithmus, der sich endlos wiederholt und in einem immer exakteren Resultat konvergiert. Ada bezeichnete die Analytical Engine als ?die Maschine, die sich in den eigenen Schwanz beisst?. Wie recht sie hatte, beweisen die Ereignisse dieser Tage."

"Was leistet das Programm?"

"Berechnung der Zahl Pi ..." Liebevoll lässt Crick die Programmharmonika durch seine Finger schnarren. Dann flüstert er: "In allen Geschichtsbüchern steht, Babbage sei gescheitert. Er habe seine Maschine nie vollendet. Eine Lüge. Was sie hier sehen, ist seine Konstruktion. Es ist das Original, gebaut von Joseph Clement. Ich habe sie hier im Keller entdeckt, in einem gefangenen Raum, nachdem wir das Haus gekauft hatten. Ada hat sie programmiert. Sie funktioniert. Hier ist der Beweis ..." Er schreitet zu den Zahlensäulen, liest die Ziffern von den Rädern "3.1415926535. Pi auf elf Stellen, wie finden Sie das?"

"Moderne Computer haben Pi auf Millionen von Stellen berechnet. Was soll das?"

"Sie hatten! Die Analytical Engine ist der einzige Computer in London, der noch zuverlässig arbeitet. Er war der letzte und wird der erste sein. Wie es in der Bibel steht."

Alex schaut zu, wie Crick mit einem Schraubenzieher im Mechanismus stochert. Er wird das Gefühl nicht los, es habe sich nichts bewegt ausser der Handkurbel und ein paar Zahnrädern. Alles ist Betrug, man spielt ihm etwas vor, hat ihn in eine Falle gelockt. Oder dann ist Crick wirklich ein Verrückter, von der Geschichte besessen wie Laurie, der Ripperologe. Vom gleichen Wahn gepackt, nur in der Vergangenheit würden sich die Lösungen finden für die Probleme der Zukunft.“

 

 

 

Emil Zopfi (Wald, 4 januari 1943)

 

 

 

De Vlaamse dichter en (toneel)schrijver Fernand Handtpoorter werd geboren in Poperinge op 4 januari 1933. Zie ook mijn blog van 4 januari 2009 en ook mijn blog van 4 januari 2011.

 

 

Paar

 

Zij dragen de last van de aarde

samen en het gewicht van hun dromen

daarbij. Als zij elkaar aanvaarden

worden zij verder ingenomen.

 

De citadel die zij weerbaar bewonen,

de heimelijk gekuilde zekerheden

worden gesloopt. Schimmige demonen

worden verjaagd als zij elkaar betreden.

 

Ramen worden gezeemd. Mist en nevel

trekken op. Verte wordt toegankelijk.

terwijl de wederzijdse wrevel

verdwijnt worden zij aanhankelijk.

 

Bijna vriendelijk de barbaarse wereld

tegemoet, listigheden, brandend braambos,

onder gejuich van muitende merels,

eksters, spreeuwen, worden zij verlost

van blinde eenzelvigheid, tot in hun merg

elkaar, elkanders stralend deel:

dan is er voor elkaar geen wijk – noch berg-

plaats meer, niets dat hen verdeelt.

 

 

 

Bruiloft

 

Hij keek als glas, volkomen leeg.

Door hem heen keken de blinden

zonder verwachting van vinden

of wedervinden. De kamer zweeg.

 

Haar onbemande hart, het onbeminde,

verwachtte minder dan het kreeg

al kreeg het niets. Het bloedde leeg

en van zijn inhoud was geen spoor te vinden.

 

De spiegel had zijn kwetsbare zijde

naar haar gewend, het ongekreukt servies

kristallen vleugels uitgevouwen.

 

levend en waakzaam tussen beiden

lagen met kant geschoeide klauwen

onder de luchters van verlies.

 

 

 

Fernand Handtpoorter (4 januari 1933 - 5 augustus 2007)

 

 

 

 

 

De Amerikaanse dichter, songwriter en frontman van Silver Jews David Berman werd geboren op 4 januari 1967 in Williamsburg, Virginia. Zie ook mijn blog van 4 januari 2009 en ook mijn blog van 4 januari 2010.

 

 

And the Others

 

Some find The Light in literature;

Others in fine art,

And some persist in being sure

The Light shines in the heart.

 

Some find The Light in alcohol;

Some, in the sexual spark;

Some never find The Light at all

And make do with the dark,

 

And one might guess that these would be

A gloomy lot indeed,

But, no, The Light they never see

They think they do not need.

 

End of the Cruise

 

Ready to disembark,

We're mostly puff and grey.

Who else can sail this ark?

Who else afford such play?

 

Our bags are overpacked

Protruding like our flesh,

The proof of nothing lacked

That money can enmesh.

 

Before we booked, we viewed

Pictures in which the young

And svelte declared the moods

We hoped to move among.

 

We fidget, wait to be

Called back to land once more,

Selves dragged from the sea

We meant to leave on shore.

 

 

 

 

David Berman (Williamsburg, 4 januari 1967)

 

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Andreas Altmann werd geboren in Hainichen (Sachsen) op 4 januari 1963. Zie ook mijn blog van 8 juni 2009 en ook mijn blog van 4 januari 2010 en ook mijn blog van 4 januari 2011.

 

 

groß und still

 

knietief ragen brückenpfeiler aus dem boden,
durch gestrüpp und junge bäume getrennt.

ihnen wurde die zeit abgenommen. einen ruf
weit stellt sich das haus seiner leere.

der april hängt grüne tücher ins holz.
zwölf tauben, als ich ihnen zu nahe komm,

steigen mit schweren flügeln durch die zweige.
einige brechen. leg zwei federn ins grab,

damit die seele sie trägt, las ich in deinem an
gefangenen brief. solche worte kannten

dein schweigen. wieder hatten sie einen weg
in die breite gezogen. das feuer dafür brannte

wochen. die augen. das haar. deine hand.
ich fühl noch wie sie in meiner liegt, groß

und still, wenn ich dich anseh.

 

 

 

 

 

Andreas Altmann (Hainichen, 4 januari 1963)

 

 

 

 

De Amerikaanse dichter en schrijver Max Forrester Eastman werd geboren op 4 januari 1883 in Canandaigua, N.Y. Zie ook mijn blog van 4 januari 2009 en ook mijn blog van 4 januari 2010 en ook mijn blog van 4 januari 2011.

 

 

To My Father

 

The eastern hill hath scarce unveiled his head,

And the deliberate sky hath but begun

To meditate upon a future sun,

When thou dost rise from thy impatient bed.

Thy morning prayer unto the stars is said.

And not unlike a child, the penance done

Of sleep, thou goest to thy serious fun,

Exuberant--yet with a whisper tread.

 

And when that lord doth to the world appear,

The jovial sun, he leans on his old hill,

And levels forth to thee a golden smile--

Thee in his garden, where each warming year

Thou toilest in all joy with him, to fill

And flood the soil with Summer for a while.

 

 

 

In a Red Cross Hospital

 

Today I saw a face--it was a beak,

That peered, with pale round yellow vapid eyes,

Above the bloody muck that had been lips

And teeth and chin. A plodding doctor poured

Some water through a rubber down a hole

He made in that black bag of horny blood.

The beak revived, it smiled--as chickens smile.

The doctor hopes he'll find the man a tongue

To tell with, what he used to be.

 

 

 

Car-Window

 

A light is laughing thro' the scattered rain,

A color quickens in the meadow;

Drops are still, upon the window-pane--

They cast a silver shadow.

 

 

 

 

Max Eastman (4 januari 1883 – 25 maart 1969)

Zie voor nog meer schrijvers van de 4e januari ook mijn blog van 4 januari 2011 deel 1 en eveneens deel 2.

De Engelse schrijver J.R.R. Tolkien werd geboren op 3 januari 1892 in Bloemfontein, Zuid-Afrika. Zie ook alle tags voor J.R.R. Tolkien op dit blog.

 

 

Uit: The Lord of the Rings

 

Roads Go Ever On

Roads go ever ever on,
Over rock and under tree,
By caves where never sun has shone,
By streams that never find the sea;
Over snow by winter sown,
And through the merry flowers of June,
Over grass and over stone,
And under mountains in the moon.

Roads go ever ever on,
Under cloud and under star.
Yet feet that wandering have gone
Turn at last to home afar.
Eyes that fire and sword have seen,
And horror in the halls of stone
Look at last on meadows green,
And trees and hills they long have known.

The Road goes ever on and on
Down from the door where it began.
Now far ahead the Road has gone,
And I must follow, if I can,
Pursuing it with eager feet,
Until it joins some larger way,
Where many paths and errands meet.

The Road goes ever on and on
Down from the door where it began.
Now far ahead the Road has gone,
And I must follow, if I can,
Pursuing it with weary feet,
Until it joins some larger way,
Where many paths and errands meet.
And whither then? I cannot say.

The Road goes ever on and on
Out from the door where it began.
Now far ahead the Road has gone.
Let others follow, if they can!
Let them a journey new begin.
But I at last with weary feet
Will turn towards the lighted inn,
My evening-rest and sleep to meet.”

 

 

 

J.R.R. Tolkien (3 januari 1892 – 2 september 1973)

 

 

 

 

De Franse schrijfster Marie Darrieussecq werd geboren in Bayonne, Pyrénées-Atlantiques, op 3 januari 1969. Zie ook mijn blog van 3 januari 2009 en ook mijn blog van 3 januari 2010 en ook mijn blog van 3 januari 2011.

 

Uit: Tom est mort

 

“Tom est mort. J'écris cette phrase. 

Ça fait dix ans que Tom est mort. Dix ans maintenant. Mais la date ne s'est pas inscrite au fer rouge, comme on dit. Quand Tom est mort j'étais dans une période où, justement, je ne savais plus très bien quel jour on était. Pour mon mari ce n'est pas pareil. La date s'est inscrite au fer rouge dans sa tête, dit-il. Sa vie a basculé autour de cette date. Moi aussi ma vie a basculé. Mais ce ne sont pas les mots que je dirais. 

Par exemple, les dates de mes enfants, de mes autres enfants, il faut que je réfléchisse. J'ai tendance à mélanger, mes enfants sont tous nés au printemps, comme ceux des loutres ou des koalas ou des diables de Tasmanie, ou de beaucoup d'autres animaux, je cite les animaux qui m'intéressent. Mai, juin. La saison des anniversaires. C'est bientôt. J'ai envie d'écrire: si nous sommes encore en vie. C'est une phrase qui me venait souvent après la mort de Tom. Je la disais comme une découverte, pas vraiment stupéfiante, mais comme une évidence que j'ignorais jusque-là. Si nous sommes toujours en vie. Ensuite j'ai dit la phrase par conviction. Je l'ai dite aussi par provocation, je ne la dis plus, ça blesse les gens. Et puis c'est devenu un tic, un tic de pensée, ça terminait mes raisonnements, mes phrases mentales, tous mes projets (les projets étaient revenus. Nous avions découvert ça aussi: que les projets pouvaient revenir, que nous en étions à nouveau capables). “

 

 

 

 

Marie Darrieussecq (Bayonne, 3 januari 1969)

 

 

 

 

De Britse schrijver Alex Wheatle werd geboren op 3 januari 1963 in Londen. Zie ook mijn blog van 3 januari 2009 en ook mijn blog van 3 januari 2010 en ook mijn blog van 3 januari 2011.

 

Uit: Memories of Michael Jackson

 

“Returning home from junior school in the early 1970s the cartoons of the day were Wait Til Your Father Gets Home, The Flintstones, The Wacky Races, Penelope Pitstop, Scooby Doo.  Not any of the aforementioned had a leading black character in them until the cartoon adventures of the Jackson 5.  It was almost unbelievable to see animated black kids, a little older than myself, on the TV screen.  At last, I had something to identify with on terrestial television and whenever they were on it was such a boost for my then very low esteem.

Of course I was a fan of the music too and my friends and I tried to imitate the steps and spins of the Jackson 5 routines and everybody wanted to sing I Want You Back just like Michael.  Solo hits like Ben and Got To Be There displayed a ridiculous talent and the way Michael Jackson performed with his knowing glances, addressing the camera and showing a confidence way beyond his years was a joy to experience.  For a ten-year-old black boy living in an abusive children’s home, Michael Jackson was the coolest kid on the planet, he really was.

By the time I was eighteen I was a confirmed reggae rootshead and my friends and I built a sound system that we named Crucial Rocker.  At blues raves, parties and hall dances we normally played hard core reggae and lovers rock.  But whenever we felt that the crowd needed to get up on the dancefloor and get their groove on, we flipped through our record box searching for Michael Jackson’s album Off The Wall.  Don’t Stop Til You Get Enough was a bonafide guaranteed floor-filler and would even get the most dreaded of dreads tapping their feet and nodding their heads.  Off The Wall became a staple of our late night sessions and I don’t think any reggae sound system that was operating in 1979 was without a copy.”

 

 

 

Alex Wheatle (Londen,  3 januari 1963)

 

 

 

 

De Romeinse schrijver, redenaar, politicus, advocaat en filosoof Marcus Tullius Cicero werd geboren in Arpinum op 3 januari 106 v. Chr. Zie ook alle tags voor Cicero op dit blog.

 

Uit: De Amicitia

 

“In de eerste plaats, hoe kan een leven 'leefbaar' zijn, zoals Ennius zegt, dat niet in de wederzijdse genegenheid tot (van) een vriend rust vindt? Wat is prettiger dan iemand te hebben met wie je alles net zo durft te bespreken als met jezelf? Hoe zou er zo'n groot geluk kunnen zijn in voorspoed, als je niet iemand had die daarover net zo blij zou zijn als jijzelf? Tegenspoed dragen echter zou moeilijk zijn zonder iemand die daaronder nog meer zou lijden dan jij. Kortom, de overige dingen die worden nagestreefd, zijn elk afzonderlijk geschikt voor doorgaans één ding, rijkdom om te gebruiken, macht om vereerd te worden, openbare functies om geprezen te worden, genoegens om te genieten, gezondheid om vrij te zijn van pijn en de functies van je lichaam te vervullen; vriendschap omvat de meeste dingen; waarheen je je ook maar wendt, ze is paraat, ze wordt op geen enkele plaats buitengesloten, ze komt nooit ongelegen, ze is nooit lastig; dus niet van water, niet van vuur, zoals men zegt, maken wij bij meer gelegenheden gebruik dan van vriendschap. En ik spreek nu niet over de gewone of niet zo hoogstaande vriendschap, die toch ook zelf plezier geeft en van voordeel is, maar over echte en volmaakte, zoals van de weinigen die [als zodanig] genoemd worden. Want vriendschap maakt zowel voorspoed mooier als tegenspoed lichter, door die te delen en samen te dragen.”

 

 

 

Cicero (3 januari 106 v. Chr. –  7 december 43 v. Chr.)

 

 

 

De Oostenrijkse schrijfster Elsa Asenijeff (eig. Elsa Maria von Packeny) werd geboren op 3 januari 1867 in Wenen. Zie ook mijn blog van 3 januari 2010.

 

Uit: Tagebuchblätter einer Emancipierten

 

“Ich weiss eine Zeit, wo mir das, was ich gestern schrieb, schwer wurde. Ja, es that weh. Es ist trüb, jemand Schmerz zu bereiten, und das Zucken einer Seele zu verfolgen. Schrecklich! In dem Paroxismus der Angst wird man dem Mitleid in die Arme geworfen. Schon will man sich von ihm besiegen lassen. Aber da schneidet es anklagend im Innern und winselt um das gleiche Mitfühlen für das eigene Geschick, wie man es für fremdes hatte. Darauf erscheint das Leben so schön, so einzig, so begehrenswert. Tausend Sterne locken, tausend Sehnsüchte seufzen, tausend Höllen höhnen: all’ das opferst du um nichts! Verlierst es, wie kannst du das verantworten! Tausend Ströme fliessen vorüber mit ihren Wassern ohne Wiederkehr. Und du stehst dort still, wo du selbst nicht willst. Wie kannst du das vor dir verantworten! Da siegt die treibende Lebenskraft in uns: wir sind! Also sind wir Sieger . Evoë, Leben!”

 

 

 

Elsa Asenijeff (3 januari 1867 – 5 april 1941)

Brons van Max Klinger, rond 1899/1900

 

 

 

 

De Amerikaanse dichter en schrijver John Gould Fletcher werd geboren op 3 januari 1886 in Little Rock, Arkansas. Zie ook mijn blog van 3 januari 2010 en ook mijn blog van 3 januari 2011.

 

 

Two Ways of Love

 

The wind half blows her robes,

That subside

Listlessly

As swaying pines.

 

The wind tosses hers

In circles

That recoil upon themselves:

How should I love—as the swaying or tossing wind?

 

 

 

The Endless Pilgrimage

 

Storm-birds of autumn

With draggled wings:

 

Sleet-beaten, wind-tattered, snow-frozen,

Stopping in sheer weariness

Between the gnarled red pine trees

Twisted in doubt and despair;

 

Whence do you come, pilgrims,

Over what snow fields?

To what southern province

Hidden behind dim peaks, would you go?

 

"Too long were the telling

Wherefore we set out;

And where we will find rest

Only the Gods may tell."

 

 

 

 

John Gould Fletcher (3 januari 1886 – 20 mei 1950)

 

 

  

Zie voor nog meer schrijvers van de 3^e januari ook mijn blog van 3 januari 2011 deel 1, en ook deel 2 en eveneens deel 3.

De Vlaamse dichter Peter Ghyssaert werd geboren op 3 januari 1966 te Wilrijk. Ghyssaert studeerde viool en piano aan de conservatoria van Brussel en Antwerpen. Hij werkt als beroepsmuzikant en geeft muzieklessen.  Vanaf 1990 begon hij poëzie te publiceren in tal van tijdschriften in Nederland en Vlaanderen, zoals Hollands Maandblad, Maatstaf, De Revisor, Tirade, Dietsche Warande & Belfort, Nieuw Wereldtijdschrift en De Vlaamse Gids. In 1991 verzamelde hij zijn gedichten in Honingtuin, een bundel die als zijn debuut kan gelden. In 1993 volgde de bundel Cameo, die bekroond werd met de Poëzieprijs van De Vlaamse Gids en de Lucy B. en C.W. van der Hoogtprijs in 1995.

 

 

Museum

 

Iets van grote zeggingskracht
was op de muur geklonken. Een metalen
stem, verfrommeld van ontroering,
legde uit.

De gouden kamer uit vervlogen tijden
lag één verdieping hoger. Banen glanzend
in het stof getrokken wezen
eerder nagebootste ontucht aan.

Vervormend was de hitte van voltooid verleden niet,
hoewel suppoosten altijd achterbleven,
hun grijze kant versmolten
in de uitgestalde tijdvakken.

 

 

 

Oude mannen in korte broeken

 

Ze wandelen heel gemoedelijk voorbij,
hun seizoen is een apart seizoen.
Ze hebben geen behoefte aan een wandelstok,
ze gaan met een reserve aan kracht
begonnen in de de winters van hun jeugd.

En als ze stilstaan om naar iets te kijken
staan ze zonder beven stil;
de zon maakt van hun oude, montere, blote benen
iets bijzonders als een pose
op een plein vol licht.

Maar mooier nog zijn hun gepolitoerde knieën
of de glaswol op hun kuiten.
Zo worden ze bekeken
door bewonderaars die anoniem blijven
terwijl ze zelf met mildheid naar de dingen kijken,
naar de groene bomen en de witte klok

die beter loopt dan zij
en iets vertelt over hun afgezaagde tijd;
zij kennen hem van buiten.

 

  

 

 

Peter Ghyssaert (Wilrijk, 3 januari 1966)