Naar de inhoud

Romenu

Over literatuur, gedichten, kunst en cultuur
akke.beakke.be

Berichten van 22 maart 2012 tot 23 maart 2012

Gary Whitehead, Yōko Tawada, Mitch Cullin, Steven Saylor, Nils-Aslak Valkeapää

 

De Amerikaanse dichter Gary Joseph Whitehead werd geboren op 23 maart 1965 in Pawtucket, Rhode Island. Zie alle tags voor Gary Whitehead op dit blog.

 

 

The Compass of Small Tongues

At the feast of dragonflies the sunlight, invited first,
bursts out of a grin the pond water makes when water-
snakes come up for air. They could be turtles surfacing,

their little yellow eyes breaking out of black skin
like seeds. But they are snakes, two of them, and they ride
side by side, sister ships, into the one dimension—

shimmering, yes, as though afraid—the two of us paint
on the still pond. Mystery and wonder, they break us
into light and ripples; into damsel and widow skimmer;

into dust falling on water; into mayflies who,
living just a day, learn nothing of love or what it means
to live as a winged thing, or to consume food

in the open air. And the pond grins wider—the maker—
till the parts of ourselves we thought we knew turn to grass
on the other side. But we have known each other

longer, and will survive this summer as we have
all these seasons, these days, these snakes that break us.
Let the mayflies lift off by the thousands, hatching

dreams of being. Let the damselfly be a dragon
in the fantasy that this pond won't drain when weeks
go by without rain. Only in the drought of us

do we know where the snakes go when they dive deep.
We see the dried mud, the boredom of weeds; we smell
the stench of dead nymphs. But who can say where snakes go

when water is high and they plunge, as they do now,
again, because we are here together, or why, when
the surface stills and the dragonflies forget their wings

for a moment, we take shape long enough to see ourselves
in the water, mysterious and wondrous, before we sink
into the particular creatures we are, and move on?

 

 

 

 1120717-4424d7d5d47d801fe1bdb5a2404d6b7c.jpg

Gary Whitehead (Pawtucket,  23 maart 1965)

 

 

 

 

 

De Japanse schrijfster Yōko Tawada werd geboren op 23 maart 1960 in Tokyo. Zie alle tags voor Yōko Tawada op dit blog.

 

 

Die Orangerie


1

Woher kenne ich diese Farbe?
An einem Dezembertag
Nach einer Reise durch Südostasien
Als ich wieder nach Hamburg kam
Vor meinem Fenster
Die Straße, eine durch Schnee korrigierte Linie
Die lange Nacht kam mit pfeifenden Schiffen
Und dann sah ich
Den Müllwagen
Mit drei Männern auf dem Rücken
Ihre Uniform hatte genau die gleiche Farbe
Wie das Mönchsgewand in Thailand
Das Orange, das das Wort im Schatten wachruft
Die Schale einer Frucht
Die nicht geschält werden will
Das Innere enthält kein Licht
Bleib' ungeschält!
Deine Schale ist Obst wert
Dagegen die Stücke einer Orange
Bloße Gerüchte von Vitamin C
Ein saures Bereuen
Die Orangenschale
Strahlt in der Farbe der Betenden,
Die uns im Morgennebel besuchen
Um Almosen abzuholen
Wir drücken die weiche Stirn gegen die Erde
Bis ihr Gebet endet
Bis der Müllwagen davonfährt
Ein Motor ahmt das Gebet nach
Der Müllbeutel ist ein Geschenk für die Heiligen
Greift man tief in den Beutel
Erhellt sich die Hügellandschaft im Traum
Man wirft den Beutel ins Loch des Müllwagens
Das Beste werfen wir immer in den Müll
Verpackungspapier einer Seife
Rote Wurzeln von grünem Spinat
Verschimmelte Manuskripte
Oder alte Schuhe, die schon zu viele Wege kennen
Die orangenfarbenen Männer holen den Beutel ab
Der Beutel, das Hotel
Für altes Porzellan oder totes Gerät
Der Beutel, die junge Schachtel, der Sarg für das neue Leben
Ein Geschenk der Industrie

 

 

 

1120717-d360d08b3ae027d0f5f58ca7de96e85d.jpg
Yōko Tawada (Tokyo, 23 maart 1960)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Mitch Cullin werd geboren op 23 maart 1968 in Santa Fe, New Mexico.  Zie alle tags voor Mitch Cullin op dit blog.

 

Uit: Tideland

 

„The bus door was ajar, an inauspicious entryway. Peering within, I spotted the melted steering wheel, the upholstery on the driver's seat bursting fuzz and springs. A smoky scent filled my nostrils, bubbled plastic and corrosion. And even though I was eleven, I had never been in a school bus. I had never been to school. So I squeezed past the inverted door, glancing at the stairwell overhead, and delighted in the glass chunks crunching beneath my sneakers.

    Looking through the topsy-turvy windows, I shook a hand at the Johnsongrass outside, pretending they were my parents waving from a sidewalk somewhere. Then I put myself below a seat in the rear, imagining a busload of fresh-faced kids filling the other charred seats, all smiles and chatter, smacking gum, spinning paper airplanes down the aisle, and I was leaving with them.

    From where I sat, the second floor of the farmhouse was visible, jutting behind the high Johnsongrass. The upstairs lamp was on, glowing in the third gable's window. At dusk, the old place no longer appeared weathered and gray, but brownish and almost golden—the eaves of the corrugated steel lean-to reflected sunlight, the thumbnail moon hung alongside the chimney.

    And soon the grazing pasture erupted in places with bright soft intermittent flashes, a lemon phosphorescence. The fireflies had arrived, just as my father said they would, and I watched them with my dry lips parted in wonder, my palms sliding expectantly on the lap of my dress. I felt like running from the bus and greeting them, but they joined me instead. Dozens of tiny blinks materialized, floating through the smashed windows, illuminating the grim bus.“

 

 

 1120717-531183d421886ca31b570d6e25e8b5a5.jpg

Mitch Cullin (Santa Fe, 23 maart 1968)

 

 

 

 

  

De Amerikaanse schrijver Steven Saylor werd geboren op 23 maart 1956 in Port Lavaca Texas. Zie alle tags voor Steven Saylor op dit blog..

 

Uit: Roman Blood

 

„The journey from my house on the Esquiline Hill to that of Cicero, close by the Capitoline, would take more than an hour of steady walking. It had probably taken Tiro half that time to reach my door, but Tiro had set out at dawn. We left at the busiest hour of the morning, when the streets of Rome are flooded with humanity, all stirred into wakefulness by the perpetual engines of hunger, obedience, and greed.

One sees more household slaves on the streets at that hour than at any other time of day. They scurry about the city on a million morning errands, conveying messages, carrying packages, fetching sundries, shipping from market to market. They carry with them the heavy scent of bread, baked fresh in a thousand stone ovens around the city, each oven sending up its slender tendril of smoke like a daily offering to the gods. They carry the scent of fish, freshwater varieties captured nearby in the Tiber, or else more exotic species transported overnight upriver from the port at Ostia – mud-caked mollusks and great fish of the sea, slithering octopi and squid. They carry the scent of blood that oozes from the severed limbs and breasts and carefully extracted organs of cattle, chicken, pigs, and sheep, wrapped in cloth and slung over their shoulder, destined for their masters' tables and their masters' already bloated bellies.

No other city I know can match the sheer vitality of Rome at the hour just before midmorning. Rome wakes with a self-satisfied stretching of the limbs and a deep inhalation, stimulating the lungs, quickening the pulse. Rome wakes with a smile, roused from pleasant dreams, for every night Rome goes to sleep dreaming a dream of empire. In the morning Rome opens her eyes, ready to go about the business of making that dream come true in broad daylight. Other cities cling to sleep – Alexandria and Athens to warm dreams of the past, Pergamum and Antioch to a coverlet of Oriental splendor, little Pompeii and Herculaneum to the luxury of napping till noon. Rome has work to do. Rome is an early riser.“

 

 

  1120717-54e0cb26c265b5884a1a9a18a4af508b.jpg

Steven Saylor (Port Lavaca, 23 maart 1956)

 

 

 

 

De Samische dichter, schilder, musicus en fotograaf  Nils-Aslak Valkeapää werd geboren op 23 maart 1943 in Palonjoensuu nabij Enontekiö. Zie alle tags voor Nils-Aslak Valkeapää op dit blog.

 

... wir haben hier gelebt

von Geschlecht zu Geschlecht

die Sonne ist gestiegen, gesunken

hat Leben gegeben

 

aber wenn

sie

kommen,

finden sie dieses Land, uns

 

und wir sind Steine, Gewächse, Tiere, Fische

Wasser, Wind, Erde, Himmel

und sie gehen durch uns hindurch

ohne zu sehen...

 

 

 

Uit: Trekways of the Winds

 

He grew up alone

he liked birds

the first spot thawed bare in spring

delighted him

He learned to be alone

to play his own games

real games

For hours he waited for trout

Time was different

Each day as long as itself 

not one like the other 

He learned to imitate birds

Scream like a rough-legged buzzard

and a plover 

For him that was not unusual

 

 


 1120717-b01828997d230423a1b0002c791498cd.jpg

Nils-Aslak Valkeapää (23 maart 1943 – 26 november 2001)



Zie voor nog meer schrijvers van de 23e maart ook mijn vorige blog van vandaag.
Geschreven door Romenu om 19:08 Reageer op dit bericht

Federica de Cesco, Roger Martin du Gard, Hamvas Béla, Daniel Biga, Ceija Stojka

De Zwitserse schrijfster Federica de Cesco werd geboren op 23 maart 1938 in Pordenone, Zie alle tags voor Federica de Cesco op dit blog.

 

Uit: Die goldene Kriegerin

 

„Je nach Licht und Jahreszeit verändern sich die Wälder. Unsere Dichter haben schöne Worte für den Frühlingsabend, für den blanken Sommermond, für das rote Herbstlaub oder die Schneeflocken im Wind. Ich war eine schlechte Dichterin und noch immer macht mich der Anblick schöner Dinge sprachlos.
Verglichen mit meinen Geschwistern war ich eigentlich die Dümmste. Und weil ich nicht wollte, dass sie über mich lachten, unterdrückte ich rücksichtslos jeden Impuls, meine Gefühle zu zeigen, und sei es auch nur in der Dichtkunst. Unsere Lehrer verglichen mich kopfschüttelnd mit meiner Schwester Yamabuki, die Unvergessliche. Ich nahm den Tadel demütig hin, bewunderte stillschweigend Yamabukis mühelose Gabe, Gedichte zu verfassen. Man musste sie selbst gehört haben, um den Eindruck zu verstehen, den sie auf uns machte. Obschon meine Schwester weder Gegenwart noch Zukunft kennt, ist ihre Schönheit immer noch lebendig.
Auch ich gehöre ja der Vergangenheit an. Die Bauern, die in den Bergwäldern leben, erkennen mich nicht, wenn ich ihnen helfe, Reisig zu sammeln. Sie staunen, wenn ich - eine alte Frau - schwer beladen mit ihnen wandere und sie bis in ihre Dörfer begleite, wo ich ihr einfaches Mahl teile. Ich pflege ihre Tiere, wenn sie krank oder verletzt sind, helfe den Stuten, wenn sie ihre Fohlen zur Welt bringen. Manchmal setze ich mich zu den Frauen, die ihren Webstuhl ans Fenster rücken und das Schiffchen werfen: Meine Hände sind stark und flink und draußen singt die Nachtigall zum Klang der surrenden Räder und dem Stampfen. Ich bringe den Männern bei, sich ihre Schwerter zu schmieden. Die Männer hämmern das Eisen, wie ich es ihnen sage, und das Werk gelingt. Ich lehre sie auch, mit ihren Waffen umzugehen, damit sie Räuber und Plünderer verjagen können, denn wir leben in unruhigen Zeiten.“

 

 

 1120716-2998afe6806464ba79b42ea4f96c83ba.jpg

Federica de Cesco (Pordenone, 23 maart 1938)

 

 

 

 

De Franse schrijver Roger Martin du Gard werd geboren op 23 maart 1881 in Neuilly. Zie alle tags voor Roger Martin du Gard op dit blog.

 

Uit: Les Thibault, I, Le pénitencier

 

„Jacques, sans bien entendre, se serrait contre Antoine, avec un appétit soudain de tendresse ; il eut voulu prendre son aîné dans ses bras, l’enlacer, se blottir près de lui, et rester là, longtemps, sans bouger, dans la tiédeur de son corps.

— « Confiance ! » répéta Antoine.

Il se sentait lui-même réconforté, et comme annobli ; il avait plaisir à se trouver maintenant si joyeux et si fort. Il comparait sa vie à celle de Jacques : « Pauvre [ I-198 ] bougre, il lui arrive toujours des choses qui n’arrivent à personne ! » Il voulait dire : « des choses comme il ne m’en est jamais arrivé. » Il le plaignait ; mais il éprouvait surtout une jouissance très vive à être Antoine, cet Antoine équilibré, si bien organisé pour être heureux, pour devenir un grand homme, un grand médecin ! Il eut envie d’accélérer l’allure, de siffler gaîment. Mais Jacques traînait la jambe et semblait épuisé. D’ailleurs ils arrivaient à Crouy.

— « Confiance ! » murmura-t-il encore une fois, en pressant le bras de Jacques sous le sien.

M. Faîsme fumait son cigare devant le portail. Du plus loin qu’il les vit, il sautilla vers eux.

— « Eh bien, j’espère ! Quelle promenade ! Vous avez été voir Compiègne, je parie ! » Il riait d’aise, et levait les bras. « Par le bord de l’eau ? Ah, la jolie route ! Quel beau pays que le nôtre, pas vrai ? » Il tira sa montre : « Ce n’est pas pour vous commander, docteur, mais si vous voulez ne pas manquer de nouveau votre train… »

— « Je me sauve », dit Antoine. Il se tourna vers son frère et sa voix s’émut : « Au revoir, Jacques. »

La nuit tombait. Il aperçut à contre-jour un visage soumis, des paupières battues, un regard perdu à l’horizon. Il répéta :

— « Au revoir ! »

 

  

 1120716-fc199d31bff20b658036ea75864c0726.jpg

Roger Martin du Gard (23 maart 1881 – 22 augustus 1958)

Hier met André Gide (links)

 

 

  

 

De Hongaarse schrijver Hamvas Béla werd geboren op 23 maart 1897 in Eperjes (tegenwoordig Prešov). Zie alle tags voor Hamvas Béla op dit blog.

 

Uit: Preface to Crime and Punishment (Vertaald door Bors Hulesch)

 

„Careerism might be defined as an ambition that willingly makes use of all available resources to achieve one's ends, and which is therefore unclean. This must be sharply contrasted with an exigent will to greatness. Greatness has style, while career is merely successful. Greatness is a question of play; career is a question of showmanship. But the key difference between the two is that greatness is without mirror (it does not preen itself), whilst career depends on the application of success-techniques, regardless of the presence or absence of talent. Thus, it is wrong to say that career is a form of low-grade greatness; one can only say that career is humbug.

In all likelihood, this is what Stendhal and Balzac had failed to realize. People in their books are heroes of their times, apparently hungry for greatness, but they are just careerists. Style-less. In Stendhal’s interpretation, the genius – if he can subsequently justify it, perhaps by virtue of his accomplishment – may, á la Napoléon, commit any atrocity. In Dostoevsky’s tongue: the talented student may, in the interest of his career, strike down the old hag. Preceding the murder, Rodion Raskolnikov would have been such a Stendhalesque character, who genuinely believed that in the name of getting ahead, rich old hags may be hit over the head without any further ado. This marked the beginning of an era that was characterized by two traits in mankind: intellectual excellence on the one hand, and moral insanity on the other.“

 

 

 1120716-944eae3b26c331b46820541cdd8c8b4e.jpg

Hamvas Béla (23 maart 1897 – 7 november 1968)

 

 

 

 

De Franse dichter en schrijver  Daniel Biga werd geboren op 23 maart 1940 in Nice. Zie alle tags voor Daniel Biga op dit blog.

 

Kilroy was here

 

anarchiste dérisoire sans doute irrécupérable bi-sexuel non déclaré je vis dans une mansarde sans eau ni gazon dans mes rêves je pète dans les bureaux des V.I.P. des bombes qui n’explosent jamais Je vis de peu caché et pas content inquiet de comment sera ma mort et ma vie d’ici-là 

                 *
               *  * 

   seul et nu tout visqueux de mon sperme et de mon dégueulis je rampe en geignant dans le couloir je descends tête la première à quatre pattes sur les coudes les genoux ensanglantés hurlant en silence je descends les cinq étages avec des souffrances énormes Je passe sur le ventre devant le concierge un peu étonné... Me voilà dans la rue les gens s’écartent mais font semblant de rien Discrets Ne s’occupant pas de moi je glisse m’effondre culbute du trottoir (oui comme si on m’avait longuement tabassé) mon corps se cale entre la bordure du trottoir et les pneus d’une Simca 1000 en stationnement Ça pue dans ce trou les chiens m’urinent dessus les chiens font leurs besoins sur moi et leurs mémères qui ne veulent pas m’apercevoir n’osent pas les déranger... Une petite fille ne connaissant pas encore les conventions réciproques me regarde fixement Je la regarde aussi lentement à travers mon brouillard et d’un dernier sursaut (rassemblant toutes mes forces) je recommence à me masturber... Sa mère sort du Bon Lait la prend par la main rentre avec elle dans la boutique en lui soufflant de laisser tranquille ce malheureux
   et je reste seul

 

 

 1120716-f1c6d49411b5683b3aaf5267fd21207a.jpg

Daniel Biga (Nice, 23 maart 1940)

 

 

 

 

De Oostenrijkse schrijfster Ceija Stojka werd op 23 maart 1933 geboren in Kraubarth. Zie alle tags voor Ceija Stojka op dit blog.

 

Uit: Träume ich, dass ich lebe?

 

„Eigentlich waren nur drei oder vier Gäste dort, und der Fritz hat Hering bestellt und Schwarzbrot und Wasser. Für uns war das natürlich ein Volksfest.

Die Mama hat sich mit uns dann wochenlang in diesen Blätterhaufen im Kongresspark versteckt. Die waren ungefähr so hoch wie das Zimmer und auch so breit. Wir haben alle drinnen Platz gehabt.

Meine Geschwister haben darin einige gegabelte Äste aufgestellt und das Laub auseinander gedrückt. So haben wir den Raum breit gemacht und die Blätter sind uns nicht ins Gesicht gefallen. Und dadurch, dass die Blätter nass waren, war das Ganze sehr stabil. Wenn wir gesessen sind, konnten wir einander sehen, aber aufrecht stehen konnten wir nicht. Von Außen durfte man nichts merken, wir durften keine Spur hinterlassen. Schlimm war es, wenn es geregnet hat. Diese vielen kleinen Tiere sind dann herausgekommen, durch unsere Wärme.

Manchmal hat ihr die Frau gesagt: »Du brauchst jetzt keine Angst zu haben, die sind alle auf Außendienst.« Sie waren in Graz oder Linz oder Salzburg, daher war im Raum Wien jetzt drei, vier Tage Ruhe.“

 

 

 1120716-2f191a48723c7577d34cdc33e9bbd42c.jpg

Ceija Stojka (Steiermark, 23 maart 1933)

 

Geschreven door Romenu om 19:02 Reageer op dit bericht

Cri Stellweg

De Nederlandse schrijfster en columniste Margaretha Hendrika (Cri) Stellweg (alias Saartje Burgerhart)werd geboren in Nijmegen op 23 maart 1922. Zie ook mijn blog van 27 november 2006.

 

Uit: Ontbijten in je eentje

 

„Het eensgezinde bundeltje handen vlak voor haar ogen op het kussen. Het is het eerste beeld in de eerste bewust beleefde seconden na het ontwaken. Alsof die twee elkaar toevallig hebben ontmoet. De linker ligt als een klein dier in de kom van de rechter, de duimen kruisen elkaar. Een paar handen die elkaars gezelschap hebben gezocht en gevonden, ongezien, ongeweten, in het donker van het nachtelijk bed.
Ook ligt haar lichaam vaak in een krul alsof het zich gevoegd heeft naar dat van een ander. Voor wat? Warmte? Troost? Nabijheid? Zij verbaast zich erover. Ik sliep, wist van niks, maar mijn lichaam wilde en deed het. Zonder mij mezelf de hand geven, in een krul om een ander lichaam gaan liggen dat er niet is. Raar. Gewenning, denkt ze, zegt ze, tegen het met grijs ochtendlicht gevulde dakraam. Een halve eeuw een gedeeld bed gekend, wat wil je.
Nu ze de handen heeft losgeknoopt, de benen rechtuit heeft gelegd en de rug gekanteld, kijkt ze rond, komt eruit, doet de paar stappen naar het elektrische kookplaatje, zet de fraaie wit geëmailleerde ketel met het vergulde deksel en fluitje (dat allang niet meer fluit) erop en wacht in bed tot de pluim stoom uit de ketel ontsnapt. Het dekseltje begint te klepperen. Dit is een mooi moment van de dag, vooral als het regent, de regen op het dakraam. Of waait, de wind rond het pannendak. De kop warme geurige thee vlakbij het gezicht. Geborgenheid is dat, veiligheid, denkt ze. Zegt ze. Soms. Tegen zichzelf.“

 

 

 1162768-619fd8be7d4fc1595a34319d7edd1c59.jpg

Cri Stellweg (23 maart 1922 - 26 november 2006)
Geschreven door Romenu om 00:00 Reageer op dit bericht

Madison Cawein

De Amerikaanse dichter Madison Julius Cawein werd geboren in Louisville, Kentucky, op 23 maart 1865, als het vijfde kind van William en Christiana (Stelsly) Cawein. Zijn vader produceerde gepatenteerde medicijnen, gemaakt van kruiden. Cawein ontwikkelde een liefde voor de lokale natuur als kind. Na zijn afstuderen van de middelbare school, werkte Cawein in een biljartcentrum in Louisville en als kassier in in Waddill's New-market, die ook dienst deed als het goklokaal. Hij werkte er zes jaar, spaarde zijn loon op, om zich daarna helemaal op het schrijven te kunnen richten. Zijn productie bestond uit zesendertig boeken en 1.500 gedichten. Hij verwierf al snel de bijnaam de "Keats van Kentucky". Hij was zo populair dat hij in 1900 aan de Louisville Courier-Journal kon vertellen dat zijn inkomsten uit poëzie in tijdschriften ongeveer $ 100 per maand bedroeg. In 1912 Cawein werd gedwongen om zijn oude huis in Louisville, St James Court, evenals een deel van zijn bibliotheek te verkopen, dit na het verliezen van geld in de 1912 beurscrash. In 1913, een jaar voor zijn dood, publiceerde Cawein een gedicht genaamd "Waste Land" in een Chicago magazine waarvoor Ezra Pound werkte als redacteur. Geleerden hebben vastgesteld dat dit gedicht een inspiratie vormde voor het gedicht The Waste Land van TS Eliot's, dat gepubliceerd werd in 1922 en wordt beschouwd als de geboorte van het modernisme in de poëzie. Op het verband tussen zijn werk en Eliot werd gewezen door de Canadese academicus Robert Ian Scott in The Times Literary Supplement in 1995. Ondanks een internationale faam tijdens zijn leven raakte hij, mede doordat hij zich niet vernieuwde, langzaam in de vergetelheid.

 

 

The “Kentucky”

 

(Battleship, launched March 24, 1898.)

 

I

 

Here's to her who bears the name

 Of our State;

May the glory of her fame

 Be as great!

In the battle's dread eclipse,

When she opens iron lips,

When our ships confront the ships

 Of the foe,

May each word of steel she utters carry woe!

 Here's to her!

 

 

II

 

Here's to her, who, like a knight

 Mailed of old,

From far sea to sea the Right

 Shall uphold.

May she always deal defeat,--

When contending navies meet,

And the battle's screaming sleet

 Blinds and stuns,--

With the red, terrific thunder of her guns.

 Here's to her!

 

 

III

 

Here's to her who bears the name

 Of our State;

May the glory of her fame

 Be as great!

Like a beacon, like a star,

May she lead our squadrons far,--

When the hurricane of war

 Shakes the world,--

With her pennant in the vanward broad unfurled.

 Here's to her!

 

 

 1160178-a84242c848f07786cba8eaa0fe5031db.jpg

Madison Cawein (23 maart 1865 – 8 december 1914)

Geschreven door Romenu om 00:00 Reageer op dit bericht

Billy Collins, Arnold Sauwen, Eveline Hasler, Wolfgang Bächler, Albrecht Goes

De Amerikaanse dichter en schrijver Billy Collins werd geboren in New York op 22 maart 1941. Zie ook alle tags voor Billy Collins op dit blog.

 

 

Embrace

 

You know the parlor trick.
wrap your arms around your own body
and from the back it looks like
someone is embracing you
her hands grasping your shirt
her fingernails teasing your neck
from the front it is another story
you never looked so alone
your crossed elbows and screwy grin
you could be waiting for a tailor
to fit you with a straight jacket
one that would hold you really tight.

 

 

 

Walking Across The Atlantic

 

I wait for the holiday crowd to clear the beach
before stepping onto the first wave.

Soon I am walking across the Atlantic
thinking about Spain,
checking for whales, waterspouts.
I feel the water holding up my shifting weight.
Tonight I will sleep on its rocking surface.

But for now I try to imagine what
this must look like to the fish below,
the bottoms of my feet appearing, disappearing.

 

 

 

 1120117-ccf29ccad39c60076c33eca6f254b978.jpg

Billy Collins (New York, 22 maart 1941)

 

 

 

 

De Vlaamse dichter en schrijver Arnold Sauwen werd geboren te Stokkem op 22 maart 1857. Zie ook alle tags voor Arnold Sauwen op dit blog.

 

 

De herberg

 

Herbergzaam huis, dat wel een eeuw daar ligt
de landweg langs die leidt naar verre steden,
hoe velen hebt ge, als tot een gastvrij sticht,
uw uitgesleten dorpel op zien treden.

Wie moe zijn stap de avond tegenricht
en loomheid zwaar voelt wegen in zijn schreden,
groet blijder hart van wijd uw lampelicht,
waar zoete nachtrust wacht zijn matte leden.

Wel hem die eens, langs zijne levensbaan,
het huis van zijn verlangen in mag gaan,
waar teedre zorgen zijne komst verbeiden;

waar, als waardin, ten drempel Liefde wacht,
het welkom spreekt bij dis en haard en zacht
haar blanke handen 't warme bedde spreiden.

 

  

 

 1120117-dd4a4f85a9fc2337d3093973735f46ba.jpg

Arnold Sauwen (22 maart 1857 – 11 mei 1938)

 

 

 

 

 

De Zwitserse schrijfster Eveline Hasler werd geboren in Glarus op 22 maart 1933. Zie ook alle tags voor Eveline Hasler op dit blog.

 

Uit: Engel im zweiten Lehrjahr

 

“Nun gab der himmlische Torwächter der Reisegruppe letzte Ermahnungen mit auf den Weg: «Engel im ersten und zweiten Lehrjahr! Ich weiß, es macht euch Spaß, zur Erde zu fahren. Aber ein Engel frönt nie nur seinem Vergnügen, ihr habt eine Mission zu erfüllen! Unser himmlisches Management ist nämlich zu der Erkenntnis gelangt, dass im dritten Jahrtausend die Menschen mehr denn je Engel nötig haben! Habt ihr vielleicht eine Ahnung, warum dem so ist?»

Dagobert, ein magerer, schüchterner Engel, wagte eine Erklärung: «Die Menschen sind zu sehr abgelenkt … Sie lenken Autos, Flugzeuge, Fahrräder … Sie wirken so fahrig …»

«Gut beobachtet, Dagobertus», lobte Petrus. «Das könnte eine von vielen möglichen Erklärungen sein. Doch unser himmlisches Management gibt uns eine andere: Noch nie zuvor haben sich die Menschen den Kopf vollgestopft mit Millionen von Einzelheiten, die sie erfahren, wenn sie vor ihren Bildschirmen sitzen. Es ist ein zusammenhangsloser, unnützer, irdischer Plunder! Oder glaubt ihr, es nütze der Menschheit etwas, zu wissen, wie oft Elizabeth Taylor sich scheiden ließ? Oder wer 1972 die Fußballweltmeisterschaft

gewann? Wie viele Blütenblätter das Scharbockskraut hat? Wie viele Pizzas

der italienische Staatspräsident im Verlauf eines Jahres isst? Ach, es ist ein Sammelsurium, ein Steinbruch von unwichtigen Informationen, kullernde Kiesel und Brocken, die ihre Hirnkästen ausfüllen. Dagegen können sie aber die großen Menschheitsfragen nicht mehr beantworten!

Im Klartext: Sie haben keine Ahnung mehr, woher sie kommen, wohin sie gehen,

wozu sie auf Erden sind! Neben dem Wissenswust ist kein Platz mehr da, um auf die innere Stimme zu hören! »

 

 

 1120117-b231e5ab2053e468b2ae5735f7b4c8cb.jpg

Eveline Hasler (Glarus, 22 maart 1933) 

 

 

 

 

De Duitse dichter Wolfgang Bächler (een pseudoniem van Wolfgang Born) werd geboren op 22 maart 1925 in Augsburg. Zie ook alle tags voor Wolfgang Bächler op dit blog.

 

 

Blätterfall

 

Es können gar nicht genug Blätter fallen.

Ich liebe den Anblick des Fallens.

des Abfallens von den schwarzen Ästen,

des Schwebens zwischen Wipfel und Wurzel,

zwischen Sommer und Winter,

liebe den Wind, der die Bäume beutelt,

den Nebel, der die Bäume drosselt,

bis sie das letzte Blatt hergeben,

ich liebe den Fall auf die Erde.

 

Und ich trete auf die gefallenen Blätter,

als wären es meine Manuskripte,

die zerrissenen Seiten meiner Bücher,

stampfe darauf, wate hindurch,

genieße das Knistern, das Rauschen,

wate von Baum zu Baum,

umarme die nackten Gestalten.

 

Da sind keine Blumen mehr, keine Pilze.

Da liegen nur Blätter am Boden.

Da sitzt kein Gott in den Bäumen,

kein Mädchen, kein Kind, kein Tier.

Auch die Vögel sind fort 'ms Warme geflogen.

Da steten nur die kahlen Äste

In den verschlossenen Himmel,

die nackten Zweige, die nackten Gedanken,

schmucklos und scharf konturiert.

 

 

 

 1120117-70823a42104bd3b32347a4b4b324df7b.jpg

Wolfgang Bächler (22 maart 1925 – 24 mei 2007)

 

 

 


De Duitse dichter, schrijver en theoloog
Albrecht Goes werd geboren op 22 maart 1908 in Langenbeutingen.
Zie ook alle tags voor Albrecht Goes op dit blog.

 

Uit: Das Brandopfer

 

“Machen Sie aber nur freitags nachts gut Durchzug, sonst hälts kein Christenmensch am andern Tag bei Ihnen aus, Frau Walker.

(...)

 

Wenn das mit dem Kinderwagen nicht dazugekommen wäre, hätte ichs wohl nicht getan. Lieber Herr, der Mensch ist stumpf, stumpfer als das Vieh. So ein Stück Vieh – ich weiß, wie das dreinsieht, wenn sein Stallgefährte unters Messer kommt, ich hab' oft genug in den Schlachthof mit hinausfahren müssen damals, als mein Mann im Feld war. Ja, die Kreatur, die sieht drein. Aber wir, wir sagen: das sollte nicht sein – und sagen: aber das ist ja entsetzlich, und dann gewöhnen wir uns daran.”

 

 

 1120117-c5cc543ea3fb350023128bf1ff89a42a.jpg

Albrecht Goes (22 maart 1908 – 23 februari 2000)

 

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 22e maart ook mijn vorige blog van vandaag.
Geschreven door Romenu om 19:06 Reageer op dit bericht

Érik Orsenna, Gabrielle Roy, Ludvík Kundera, Léon Deubel, Edward Moore

De Franse schrijver Érik Orsenna werd geboren in Parijs op 22 maart 1947 als Érik Arnoult. Zie ook alle tags voor Erik Orsenna op dit blog.

 

Uit: Deux étés

 

“Heureux les enfants élevés dans l’amour d’une île. Ils y apprennent au plus vite certaines pratiques utiles pour la suite de l’existence : l’imagination, la solitude, la liberté, voire une certaine insolence vis-à-vis de la terre ferme ; et guetter l’horizon, naviguer à voile, apprendre à partir...
Notre île.
De septembre à fin juin, dans la grisaille scolaire de Paris, nous ne rêvions que d’elle. Nous l’avions collée partout, dans nos chambres, derrière le rabat de nos pupitres, sans doute aussi à l’envers de nos paupières. Vers elle convergeaient nos projets d’amour ou d’aventure. En elle nous avions domicilié les héros de nos lectures, Robinson, bien sûr, mais aussi les Trois Mousquetaires, la Sanseverina, sans doute étonnée de se retrouver là, sur ces deux morceaux de granit exigus rongés par les courants.
L’île nous consolait de tout en même temps qu’elle nous faisait honte de nos faiblesses. Qui aurait pu nous éduquer mieux ?
[...] Certains soirs, dans une île, on étouffe. Toutes affaires cessantes, il faut s’embarquer. De plus en plus souvent, nous passons la nuit mouillés au milieu de l’archipel. Nous n’avons plus l’âge des grands voyages, mais les courants qui nous entourent donnent l’impression de naviguer.
Le vent tombe à mesure que la lumière s’éteint. C’est l’heure où il faut commencer à tendre l’oreille.
Quelles sont ces syllabes lointaines qui se mêlent aux clapotis de l’eau contre la coque, bruissements d’algues et autres froissements d’ailes ?“

 

 

 1120111-694f2d8137ba6387d7c2392a6e3922c3.jpg

Érik Orsenna (Parijs, 22 maart 1947)


 


De Canadese schrijfster
Gabrielle Roy werd geboren op 22 maart 1909 in Saint Boniface, Manitoba.
Zie ook alle tags voor Gabrielle Roy op dit blog.

 

Uit: The Tin Flute (Vertaald door Hannah Josephson)

 

“The street was absolutely silent. There is nothing more peaceful than St. Ambroise Street on a winter night. From time to time a figure slips by, as if drawn to the feeble glimmer of a store front. A door opens, a square of light appears on the snow covered street, and a voice rings out in the distance. The passerby is swallowed up, the door bangs shut, and only the spirit of the night reigns in the deserted street between the pale glow of lighted windows on one side and the dark walls bordering the canal on the other.

At one time the suburb had ended here; the last houses of Saint-Henri looked out on open fields, a limpid, bucolic air clinging to their eaves and tiny gardens. Of the good old days nothing is left now on St. Ambroise Street but two or three great trees that still thrust their roots down under the cement sidewalk. Mills, grain elevators, warehouses have sprung up in solid blocks in front of the wooden houses, robbing them of the breezes from the country, stifling them slowly. The houses are still there with their wrought-iron balconies and quiet facades. Sometimes music penetrates the closed shutters, breaking the silence hike a voice from another era. They are lost islands to which the winds bear messages from all the continents, for the night is never too cold to carry over alien scents from the warehouses: smells of ground corn, cereals, rancid oil, molasses, peanuts, wheat dust and resinous pine.

Jean had chosen this remote, little-known street because the rent was low, and because the deep rumble of the quarter, the whistle blowing at the end of day, and the throbbing silence of the night spurred him on to work.“

 

 

 1120111-bb7fe923f59a633e2e067ab411d7859a.jpg

Gabrielle Roy (22 maart 1909 – 13 juli 1983)

 

 

 

 

De Tsjechische dichter en schrijver Ludvík Kundera werd geboren op 22 maart 1920 in Brünn. Zie ook alle tags voor Ludvik Kundera op dit blog.

 

 

 

Drei saftige Birnen

 

erblickt tief in der Nacht
am leeren Tisch auf den
nur der abstrakte Mond scheint:
Stilleben-Erinnerung
an selige Zeiten
deiner ersten Schwangerschaft
da die Welt plötzlich wunderbar rund war
als fielen von ihr
alle üblichen Stacheln ab.

 

 

 

Woronesch

 

Gleich im geschwätzigen Bahnhofsgewimmel:
ein Mann im Totenhemd!
Herr Ossip, erlauben Sie, daß ich
den Staub von Euren Schuhen wisch.

 

 

 
Vertaald door Eduard Schreiber

 

 

 

1120111-232213e9603d8608d05dff45389ae07b.jpg
Ludvík Kundera (22 maart 1920 – 17 augustus 2010)

 

 

 

 

De Franse dichter Léon Deubel werd geboren op 22 maart 1879 in Belfort. Zie ook alle tags voor Léon Deubel op dit blog.

.

 

Demain


En vain, le jour adverse évoque ceux qui tombent

Et dont la chute, au loin, dans l’âme nous répond :

En vain, le fleuve nu prépare sous ses ponts

Un départ, sans adieux, d’irrésistibles tombes ;

     

En vain, pour dévoyer mon effort qui succombe,

La noire Faim suspend de périlleux balcons

Sur les galets battus de rêves inféconds ;

En vain, l’amer chagrin réprimé vire en trombe ;

     

Demain paraît ! Demain ! jour où, sur plus d’un front,

Tournants et lumineux, mes pas s’affermiront,

Où d’un geste, arrachant des trompettes à l’ombre

     

Pour déployer mes cris jusqu’au suprême azur,

Comme une horde dense au milieu des décombres,

Je pousserai mes vers sur le monde futur.

 

 

 1120111-138d10b9d8391b3401d34368c325e64f.jpg

Léon Deubel (22 maart 1879 – 4 juni 1913)

Brons van Hiroatsu Takata

 

 

  

 

De Engelse schrijver Edward Moore werd geboren in Abingdon, Berkshire op 22 maart 1712. Zie ook alle tags voor Edward Moore op dit blog. 

 

Uit: The Gamester

 

„_Mrs. Bev._ And so you may; 'twould be a sin to doubt it.

_Char._ I will be sure on't. 'Twas madness in me to give it to his management. But I'll demand it from him this morning. I have a melancholy occasion for't.

_Mrs. Bev._ What occasion?

_Char._ To support a sister.

_Mrs. Bev._ No; I have no need on't. Take it, and reward a lover with it. The generous Lewson deserves much more. Why won't you make him happy?

_Char._ Because my sister's miserable.

_Mrs. Bev._ You must not think so. I have my jewels left yet. I'll sell them to supply our wants; and when all's gone these hands shall toil for our support. The poor should be industrious--Why those tears, Charlotte?

_Char._ They flow in pity for you.

_Mrs. Bev._ All may be well yet. When he has nothing to lose, I shall fetter him in these arms again; and then what is it to be poor?

_Char._ Cure him but of this destructive passion, and my uncle's death may retrieve all yet.

_Mrs. Bev._ Ay, Charlotte, _could_ we cure him. But the disease of play admits no cure but poverty; and the loss of another fortune would but encrease his shame and his affliction. Will Mr. Lewson

call this morning?“

 

 

 1120111-01550674d88514cae211321527f3da8a.jpg

Edward Moore (22 maart 1712 – 1 maart 1757)

Gravure door James Neagle

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 22e maart ook mijn blog van 22 maart 2011 deel 2.

Geschreven door Romenu om 19:00 Reageer op dit bericht

Meer van Romenu

↑ Terug naar de berichten