De Duitse schrijver Martin Walser werd op 24 maart 1927 geboren in Wasserburg aan de Bodensee. Zie ook alle tags voor Martin Walser op dit blog.

 

Uit: Muttersohn

 

„Ewald, ich heiße Percy. Das sagte er, als er die Tür hinter sich zugemacht hatte. Ewald hatte auf sein Klopfen nicht geantwortet. Percy sagte, das verstehe er. In der Geschlossenen Abteilung an eine Tür zu klopfen und auf ein Herein zu warten, sei heuchlerisch, da doch der Klopfende den Schlüssel habe, mit dem die Tür aufzuschließen sei.

Ewald lag auf dem gemachten Bett. Er lag auf dem Rücken. Die Augen offen. Die rechte Seite seines Gesichts war rot, vernarbt, die rechte Hand auch. Diese rechte Hand lag auf Ewalds Brust. Sie hielt ein Handy. Das konnte nur heißen, dass er auf etwas wartete, was aus dem Handy kommen musste. Percy sagte: Ich setz’ mich auf den Stuhl an deinem Tisch. Dann schwieg er. Er wartete nicht, er schwieg. Plötzlich richtete sich Ewald auf, schlüpfte in die schwarzen Schuhe, die unter seinem Bett

standen, und legte sich wieder hin und schaute zur Decke. Es war klar, er wollte nicht, dass ihn jemand ohne Schuhe sähe. Schwarze Schlüpfschuhe, schwarze Socken, schwarze Hose, schwarzes, langärmliges Hemd. Als Manschettenknöpfe goldgefasste rote Steine. Karneol, dachte Percy. Das Handy hatte Ewald beim In-die- Schuhe-Schlüpfen in der Hand behalten.

So blieben sie. Stumm. Zwei Stunden lang oder drei. Dann stand Percy auf, ging zur Tür, schloss auf und sagte: Ich will nicht, dass du dich wunderst. Ich bin mit allen per du, seit ich hier in der Pflegerschule war. Der Professor hat mich Latein lernen lassen. Da gibt es kein Sie. Seit dem sag ich zu allen du. Es ist dann immer, als spräche ich Latein. So ein Gefühl halt. Bis bald, Ewald.

Als Percy draußen war, drehte er den Schlüssel so leise wie möglich im Schloss.

Zwei Empfindungen waren Percy fremd: Furcht und Ungeduld.“

 

 

 

Martin Walser (Wasserburg, 24 maart 1927)

 

 

 

 

De Zwitserse schrijver Peter Bichsel werd geboren op 24 maart 1935 in Luzern. Zie ook alle tags voor Peter Bichsel op dit blog.

 

Uit: Heute kommt Johnson nicht

 

„Brigitte habe ich nie mehr gesehen, das letzte Mal wohl vor fünfundfünfzig Jahren, wir waren fünfzehn

und gingen ins gleiche Schulhaus zur Schule. Gesprochen habenwir wohl nie miteinander, aber

Briefe geschrieben, nur etwa zwei oder drei, und dann hat sie wohl einen mutigeren Liebhaber gefunden.

Ob sie noch lebt?Undwarummöchte ich, daß sie noch lebt? Ich werde sie wohl auch dann nicht treffen, wenn sie noch leben sollte. Es besteht auch kein Anlaß, sie zu treffen. Ich hätte ihr auch nichts

zu erzählen. Wir haben uns nicht verloren, nicht mal aus den Augen verloren. Und nur einmal, für

einen kurzen Augenblick, haben sich unsereWege fast gekreuzt, nur fast.

Und weshalb fällt sie mir jetzt plötzlich im Zusammenhang mit dem Seebeben in Ostasien wieder

ein. Und nicht nur sie, sondern auch Doris und Hans und Albert, Bernd, Josef, Sabine, Gretel, und die Liste könnte fast unendlich fortgesetzt werden – Leute, mit denen ich mal lachte, mit denen ich mich ärgerte, mit denen ich weinte oder auch nur einen halben Roten trank, Leute auch, deren Namen ich längst vergessen habe, und noch mehr Leute, derenNamen ich nie wußte.Wie viele sind es, denen ich in meinem Leben begegnete? Und bei wie vielen Begegnungen lag, meist unausgesprochen und uneingelöst, ein kleinesKörnchen oder Korn von Liebe drin.

Ist es das, was mich jetzt plötzlich so heftig an sie alle erinnert, das kleine Körnchen Liebe? Der

französische Philosoph Gabriel Marcel hat es einmal so formuliert: »Liebe ist: Ich will nicht, daß du stirbst.«

 

 

Peter Bichsel (Luzern, 24 maart 1935)

 

 

 

 

De Italiaanse regisseur, acteur en toneelschrijver Dario Fo werd geboren in Leggiuno-Sangiamo op 24 maart 1926. Zie ook alle tags voor Dario Fo op dit blog.

 

Uit: The Birth of the Jongleur (Vertaald door Ed Emery)

 

„Kind people, gather round and listen. The jongleur is here! I am the jongleur. I leap and pirouette, and make you laugh. I make fun of those in power, and I show you how puffed up and conceited are the bigshots who go around making wars in which we are the ones who get slaughtered. I reveal them for what they are. I pull out the plug, and ... pssss ... they deflate. Gather round, for now is the time and place that I begin to clown and teach you. I tumble, I sing and I joke! Look how my tongue whirls, almost like a knife. Remember that. But I have not always been ... Well, I would like to tell you how it was that I came to be.

I was not born a jongleur; I didn't suddenly turn up as I am now, with a sudden gust from the skies and, hopla, there I was: 'Good day ... Hello.' No! I am the result of a miracle! A miracle which was carried out on me. Do you believe me? This is how it came about! I was born a peasant.

A peasant? Yes, a real countryman. I was happy, I was sad, I had no land. No! I worked as all of us work in these valleys wherever I could. And one day I came by a mountain, a mountain all of rock. It was nobody's. I found that out. I asked people. 'No! Nobody wants this mountain!'

Well, I went up to its peak and I scratched with my nails and I saw that there was a little bit of earth there, and I saw that there was a little trickle of water coming down. So I began to scratch further. I went down to the river bank, and I wore my fingers to the bone bringing earth up onto this mountain. And my children and my wife were there. My wife is sweet, sweet and fair, with two round breasts, and a gentle way of walking that reminds you of a heifer as she moves. Oh, she is beautiful! I love her, and it gives me such pleasure to speak of her.“

 

 

 

Dario Fo (Leggiuno-Sangiamo, 24 maart 1926)

 

 

 

 

De Amerikaanse dichter en schrijver Lawrence Ferlinghetti werd geboren op 24 maart 1919 in Yonkers, New York. Zie ook alle tags voor Lawrence Ferlinghetti op dit blog.

 

 

Recipe For Happiness Khaborovsk Or Anyplace

 

One grand boulevard with trees

with one grand cafe in sun

with strong black coffee in very small cups.

 

One not necessarily very beautiful

man or woman who loves you.

 

One fine day.

 

 

 

Number 8

 

It was a face which darkness could kill

                            in an instant

a face as easily hurt

                  by laughter or light

 

  'We think differently at night

                             she told me once

lying back languidly

 

          And she would quote Cocteau

 

'I feel there is an angel in me' she'd say

                        'whom I am constantly shocking'

 

  Then she would smile and look away

        light a cigarette for me

                        sigh and rise

 

and stretch

          her sweet anatomy

 

                       let fall a stocking

 

 

 

 

Lawrence Ferlinghetti (Yonkers, 24 maart 1919)

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver Jacob van Lennep werd geboren te Amsterdam op 24 maart 1802. Zie ook alle tags voor Jacob van Lennep op dit blog.

 

Uit: Dagboek van mijne reis (1823)

 

„De kamer waarin wij zaten, was met groote houten tafels voorzien, niet ongelijk aan die welke Orlando bij Ariosto de roverbende naar 't hoofd smeet en waar twintig menschen aanzaten. – Een wit papieren knipsel onderschraagde de haard, 't geen ons wel een kwartier lachen deed. Nu kwam de meid dekken. Op onze vraag welke schuiten er voor de deur afvoeren, antwoordde zij ons zeer sneedig: Purmerendsche schuiten. Daar wij aan de groote tafel begeerden te zitten en zij haar tafelkleed te klein vond, ging zij er een ander halen, waarop zij ons kalfskarbonaden, sla en aardappelen voorzette, en o schrik!! onrijpe kruisbessenvlade, waaraan geen van ons beide de hand sloeg als te denken is, schoon wij naderhand de vernuftige aanmerking van haar kregen dat wij niet weten konden hoe de vlade smaakte daar wij ze niet geproefd hadden. Nu gingen wij de stad doorkruissen en vonden het stadhuis, waarvan ons het opschrift leerde dat het eerst op de groote markt gestaan had, maar om die te vergrooten door vijzelaarskunst over de kerk gebracht was. Mij bij een schoenmaker om hooge boerenschoenen vervoegende, wees hij mij een' tweeden en deze bracht mij bij een' derden, waar ik een paar vond en kocht, dat mij gemakkelijk zat. Hoe weinig ambachtslieden in Amsterdam of elders in grootere plaatsen zouden als deze brave lieden een' vreemdeling bij een' hunner konfraters zenden? De stad van binnen bezichtigd hebbende, gingen wij de wallen rond, zagen wij de ontzettend breede en met esschen en iepen beplantte, heerlijke kleiwegen naar Hoorn en Alkmaar. Op de poort nabij de herberg vonden wij vier visschers in een schuitje geschilderd, het wapen van Purmerend in hun vlag voerend; men verhaalt dat deze lieden (voor eenige duizende jaren! ) Purmerend vonden (opvischten?) en hun wapen aan de stad gaven.

Te negen ure dronken wij thee, praatten met de meid en begaven ons te ½ 11 naar bed: ik sliep goed. Mijn reisgenoot minder, wegens de vochtige lakens.

Purmerend is eene fraaie, nette en welgebouwde stad, welke niettegenstaande zij veel in de Fransche tijden geleden heeft, 't geen het sloopen van eenige lijnbanen en goede huizen ten gevolge had, zich door de kaas- en botermarkt eenigszins staande hield. Even buiten de stad staat een groote kruidmolen, een ‘Amsterdamsch’ heer toebehoorend; een fraai landgoed ligt er bij.“

 

 

 

 

Jacob van Lennep (24 maart 1802 – 25 augustus 1868)
Purmerend, Kaasmarkt, oude ansichtkaart

Zie voor nog meer schrijvers van de 24^e maart ook mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag.

De Nederlandse (gelegenheids)dichter, historicus, geschiedenisleraar, illustrator en journalist Harry Prenen werd geboren in Schoten op 24 maart 1915. Zie ook alle tags voor Harry Prenen op dit blog.

 

Uit: Het een en ander over Godfried Bomans

 

„Dat sloeg de deur dicht. De aanvoerder van het gezelschap hield nog genoeg adem over om mij naar de redenen van deze opinie te vragen. Ik moet bekennen: mijn antwoord geleek op het eerste gezicht wel wat op een Delphische orakelspreuk: ‘Daar heb ik zeven redenen voor. Zeven grote en honderd kleine.”

 – “Wat? Zeven? En honderd?” – “Zijn zeven boeken: Pieter Bas, Erik, Wonderlijke nachten, Sprookjes, Kopstukken, Bill Clifford en Pa Pinkelman.”

 – “En die honderd andere redenen?” – “Zijn artikelen in Elsevier, zijn recensies en feuilletons in de Volkskrant, zijn verspreide verhalen als ‘Het Doosje’ en ‘Hoebe’, zijn toneelstukjes in het fonds van de heer Anton Zweers, zoals het kleine éénactertje ‘Driekoningen’, zijn circulaires voor feesten en gelegenheden, zijn brieven aan mij persoonlijk (maar daar hebt ge verder uw neus niet in te steken) en zo al verder. Mij dunkt dat beloopt nog meer dan honderd. En nu ik toch bezig ben wil ik meteen maar zeggen dat het bij al uw veneratie( verering) voor Slau en Vestdijk en dergelijke (wat ik u niet betwisten wil, al kan ik het niet van harte delen) en bij al uw schampere waardering voor Bomans als louter amuseur (dit zienlijk deel is ’t minst van hem, zou vader Vondel zeggen) het toch geen kwaad kan eerst eens tot overeenstemming te komen wat eigenlijk goed proza is alvorens op pad te gaan om de beste prozaïst te zoeken.”

 

 

 

Harry Prenen (24 maart 1915 - 20 oktober 1992)

De Rijnlandse Academie door Peer Molengraft, 1952

V.l.n.r. Jan Mul en Wouter Paap, Godfried Bomans en Harry Prenen

 

 

 

 

De Nederlandse schrijfster Top Naeff (eig. Anthonetta van Rhijn-Naeff) werd geboren op 24 maart 1878 in Dordrecht. Zie ook alle tags voor Top Naeff op dit blog.

 

Uit: School-ydillen

 

„Als er dus iets gekocht moest worden, en nog in langen tijd niet betaald, was het altijd Jeanne, die met een waardig ernstig gezichtje de boodschap deed. Ze was heel nuffig en dacht onder alle omstandigheden aan haar uiterlijk.

‘Nou, dan wordt ze 'n goeje vriendin voor jou, krediet,’ begon Jet weer, wier humeur nog steeds niet erg beminlijk was. ‘Zoo'n zoete, een die haar pink niet durft te verroeren. 'k Wou dat ze er jou maar naast wilden zetten; 't zou jou toch niet geneeren in je deugdzaamheid.’

‘Zal ik 't vragen?’ opperde Jeanne vriendelijk, terwijl zij haar mooie handjes met welgevallen bekeek.

Jet was inéens verteederd, door die onverwachte uitkomst, en hartelijk knikkend tegen 't krediet, zei ze: ‘Je bent 'n goed kind model, 't is 'n geschikte prakkezatie van je, ik neem 't aanbod dankbaar aan. Maar wat zal je voor 'n reden opgeven?’

‘O, zeg maar, dat 't op jouw plaats tocht, of zoo iets,’ raadde Noes aan. Noes was nog al inventief als 't er op aan kwam.

‘Neen, dan jok ik,’ zei Jeanne beslist. ‘'k Geef geen reden, 'k vraag 't zoo maar, gewoon.’

‘Je hoeft niet te denken, dat 't lukt, net of ze Jet op Jeanne's plaats daar heelemaal achteraan zullen zetten! Juffrouw Verbeek weet ook wel wat voor vleesch of ze in de kuip heeft.’

't Kwam van Lien, die zelf op de voorste bank zat (ook al wegens vlijt en goed gedrag) en nu niet kon velen, dat Jet daar lekkertjes achteraan, zou kunnen doen wat ze verkoos.“

 

 

 

Top Naeff (24 maart 1878 – 21 april 1953)

Dordrecht, Pottenkade

 

 

 

 

De Nederlandse dichter en schrijver Willem van Iependaal werd geboren in Rotterdam op 24 maart 1891. Zie ook alle tags voor Willem van Iependaal op dit blog.

 

Uit: Polletje Piekhaar

 

„Za'k ie vertelle ......... Ik hiet Daantje, maar ze noeme me Polletjepiekhaar, omda'k naar de kleniek liep om me kalkhoofd te late plukke en op 't haveloosie met me bloote kop in de klas most zitte met Snoekie, Scheeltjeleelijk en Balletjewoef....

Snoekie en Balletje ware vaste gabbertjes, maar as ze morke, da'k geen bijgoogem was en een heele ris kopersneesies in 't snotje had, benne ze same gaan doen met mijn en Scheeltje, die naast me Opoe in de Zeve Weeje woont. De Zeve Weeje, dat benne de zeve luizige krotjes van een rijk gesticht, die net as de koeje op een hoopie in de modder staan om uitgemolke te worre.

Me ware geen pikeurs op 't haveloosie, waar me les krege in rekene, leze en uitharde van Pietjepuk, die een hoedje met hersenschuddinkies droeg, dat ie meebrocht uit Tierol in Denemarke voor z'n daklooze klithare en me later van 'm hebbe gepikt om d'r Erassemes mee op te knappe.

Amme dochte, da' me alweer is genog hadde motte leere en bang wiere, dat 't in je hoofd door mekaar zou loope, ginge me spijbele, zandhappertje spele en sneesies make, net zoo lang tot 't haakstuk liep en de stille smerisse ons opbrochte om af te stedeere. Tege da'me an 't hek van de school kwamme, sting Pietjepuk al met een knoersie essehout bij de deur om ons te begroete:

‘De heere worre bedankt,’ zee ie tege de klabakke, die an d'r pet tikte, ‘en an de resepsie zal niks mekeere. D'r wordt groen gemaakt...... en bont en blauw: al de kleure van de regeboog! Op de meziek kan gewacht worre en de heere motte maar een stoel neme, as ze van plan zijn om 't pregram mee te maken. D'r wordt an gewerkt!’

 

 

 

Willem van Iependaal (24 maart 1891 - 23 oktober 1970)

Cover 

 

 

 

De Oostenrijkse dichter en dichter Robert Hamerling werd geboren op 24 maart 1830 in Kilchberg am Walde. Zie ook alle tags voor Robert Hamerling op dit blog.

 

 

Der Garten des Herzens

 

Jüngst sass sie im Grase mit fröhlichem Sinn,

Ich setzte zur Seite der Süssen mich hin.

Es standen rings um uns viel Blumen im Thal,

Ich streut' in den Schooss ihr die duftigsten all.

 

Auch blühten im Herzen viel Blumen mir auf,

Der Thau meiner Thränen stand flimmernd darauf:

Die Rosen der Liebe, der Hoffnung Agley,

Vergissmeinnichtlieder und Veilchen der Treu.

Den Garten des Herzens, ich plündert' auch ihn,

Und streut' in den Schooss seine Blumen ihr hin.

Doch sie, sie erhob sich – kalt riss sie sich los,

Dass alle die Blumen entfielen dem Schooss.

 

Nun drück' ich die Hand wohl an's klopfende Herz,

Und seh auf die Blumen mit trostlosem Schmerz:

Mein Herz, o mein Herze – dein Liebstes ist weit -

Und dein Garten verödet – und die Blumen zerstreut.

 

 

 

Robert Hamerling (24 maart 1830 – 13 juli 1889)

Standbeeld in Zwettl

 

 

 

De Duitse schrijfster Fanny Lewald werd op 24 maart 1811 in het toenmalige Königsberg geboren. Zie ook alle tags voor Fanny Lewald op dit blog.

 

Uit: Jenny

 

»Wenn sie nur nicht so verdammt jüdisch aussähe«, sagte wegwerfend der junge Horn, der Sohn und Erbe eines reichen Kaufmanns. »Ich sagte es gleich zu meinem Vetter Hughes, den ich Ihnen, lieber Erlau, als einen Mitenthusiasten empfehlen kann und der für nichts Augen hatte als für diese Person, die mir wirklich mit all ihrer gepriesenen italienischen – oder sagten Sie orientalischen? – Schönheit im höchsten Grade mißfallen hat. Wir lieben in unserer Familie diese Art von Schönheit nicht, es ist eine uns angeborene Antipathie, und mir wurde erst wieder in England bei den schlanken, blonden Insulanerinnen recht wohl, nachdem ich mich in Havre ein Jahr lang unter jenen kleinen, brünetten Französinnen in der Frankfurter Judengasse geglaubt hatte.«

»Apropos Judengasse, lieber Ferdinand!« fiel der Vetter, ein geborner Engländer und erst seit wenig Tagen in dieser Stadt, dem Sprechenden ins Wort, »wer war wohl das ganz junge Mädchen in der zweiten Loge rechts von der Bühne? Sie ist offenbar eine Jüdin, aber es ist ein sehr interessantes Gesicht.«

»Ich kenne die Leute nicht«, antwortete der Gefragte.

»Schämen Sie sich«, rief im komischen Zorn der Maler, »und verleugnen Sie nicht, wie unser heiliger Apostel Petrus seligen Angedenkens, Ihren Meister und Herrn. Sie sollten den reichen Bankier Meier nicht kennen, bei dessen Vater Ihr Herr Vater die Handlung erlernte und von dem er die Mittel zu seinem Etablissement erhielt, als er sich in Ihre Mutter verliebte? Freilich kam Ihr Herr Papa durch diese Heirat in die schönste Mitte der Kaufmannsaristokratie und mag in der Gesellschaft wohl seine alttestamentarischen Verbindungen vergessen haben.«

 

 

 

Fanny Lewald (24 maart 1811 - 5 augustus 1889)

De Duitse dichter, componist enn journalist Christian Friedrich Daniel Schubart werd geboren op 24 maart 1739 in Obersontheim. Zie ook alle tags voor Christian Schubart op dit blog.

 

 

Die Forelle

 

In einem Bächlein helle,

Da schoß in froher Eil'

Die launige Forelle

Vorüber wie ein Pfeil.

Ich stand an dem Gestade,

Und sah in süßer Ruh'

Des muntern Fisches Bade

Im klaren Bächlein zu.

 

Ein Fischer mit der Ruthe

Wohl an dem Ufer stand,

Und sah's mit kaltem Blute,

Wie sich das Fischlein wand.

So lang dem Wasser Helle,

So dacht' ich, nicht gebricht,

So fängt er die Forelle

Mit seiner Angel nicht.

 

Doch plötzlich war dem Diebe

Die Zeit zu lang. Er macht

Das Bächlein tückisch trübe,

Und eh' ich es gedacht,

So zuckte seine Ruthe,

Das Fischlein zappelt dran,

Und ich mit regem Blute

Sah die Betrogne an.

 

Die ihr am goldnen Quelle

Der sichern Jugend weilt,

Denkt doch an die Forelle;

Seht ihr Gefahr, so eilt!

Meist fehlt ihr nur aus Mangel

Der Klugheit. Mädchen, seht

Verführer mit der Angel!

Sonst blutet ihr zu spät.

 

 

 

 

Christian Schubart (24 maart 1839 – 10 oktober 1791)

 

 

 

 

De Oostenrijkse dichteres en schrijfster Gabriele von Baumberg werd geboren op 24 maart 1768 in Wenen. Zie ook alle tags voor Gabriele von Baumberg op dit blog.

 

 

Der Frühlingsmorgen

Der erste Frühlingsmorgen
Erwachet über mir,
Und findet mich in Sorgen,
Und sieht mich fern von dir.

Sonst fand er mich in Freuden
An deiner trauten Hand,
Mir waren Trennungsleiden
Und Gram noch unbekannt.

Nun treibt mich banges Sehnen
Auf Wiese, Feld und Au:
Dort mischen meine Thränen
Sich mit dem Morgenthau.

Obschon zu künft'gen Früchten
Die Erde Blüthen trägt,
Die Nachtigall Geschichten
Von treuer Liebe schlägt;

Die holde Frühlingssonne
Auf uns hernieder lacht,
Und jedes Herz zur Wonne
Und zum Gebeth erwacht:

Theil' ich doch nicht die Freuden,
Theil' ich die Andacht nicht,
Ich fühle nur die Leiden
Schwer drückendes Gewicht,

Nur, dass ich fern, o Trauter,
Von deinem süssen Kuss,
Der Erde Fest mit lauter
Wehklage feyern muss.

 

 

 

Gabriele von Baumberg (24 maart 1768 – 24 juli 1839)

De Freyung in Wenen, geschilderd door Canaletto, 1654

 

  

 

 

De Zuidafrikaanse schrijfster Olive Emilie Albertina Schreiner werd geboren op 24 maart 1855 in Wittebergen, Lesotho. Zie ook alle tags voor Olive Schreiner op dit blog.

 

Uit: The Lost Joy

 

„All day, where the sunlight played on the sea-shore, Life sat.

All day the soft wind played with her hair, and the young, young face looked out across the water. She was waiting--she was waiting; but she could not tell for what.

All day the waves ran up and up on the sand, and ran back again, and the pink shells rolled. Life sat waiting; all day, with the sunlight in her eyes, she sat there, till, grown weary, she laid her head upon her knee and fell asleep, waiting still.

Then a keel grated on the sand, and then a step was on the shore—Life awoke and heard it. A hand was laid upon her, and a great shudder passed through her. She looked up, and saw over her the strange, wide eyes of Love--and Life now knew for whom she had sat there waiting.

And Love drew Life up to him.

And of that meeting was born a thing rare and beautiful--Joy, First-Joy was it called. The sunlight when it shines upon the merry water is not so glad; the rosebuds, when they turn back their lips for the sun's

first kiss, are not so ruddy. Its tiny pulses beat quick. It was so warm, so soft! It never spoke, but it laughed and played in the sunshine: and Love and Life rejoiced exceedingly. Neither whispered it to the other, but deep in its own heart each said, "It shall be ours for ever."

Then there came a time--was it after weeks? was it after months? (Love and Life do not measure time)--when the thing was not as it had been.“

 

 

 

Olive Schreiner (24 maart 1855 – 11 december 1920)

 

 

 

De Engelse schrijver, ontwerper en utopisch denker William Morris werd geboren op 24 maart 1834 in Walthamstow, Essex. Zie ook alle tags voor William Morris op dit blog.

 

 

The Story of Sigurd the Volsung (fragment) 

 

So there was Sigurd alone; and he went from the shielded door,

And aloft in the desert of wonder the Light of the Branstock he bore;

And he set his face to the earth-mound, and beheld the image wan,

And the dawn was growing about it; and, lo, the shape of a man

Set forth to the eyeless desert on the tower-top of the world,

High over the cloud-wrought castle whence the windy bolts are hurled.

 

*       *       *       *       *

Now over the body he standeth, and seeth it shapen fair,

And clad from head to foot-sole in pale grey-glittering gear,

In a hauberk wrought as straitly as though to the flesh it were grown:

But a great helm hideth the head and is girt with a glittering crown.

 

So thereby he stoopeth and kneeleth, for he deems it were good indeed

If the breath of life abide there and the speech to help at need;

And as sweet as the summer wind from a garden under the sun

Cometh forth on the topmost Hindfell the breath of that sleeping-one.

Then he saith he will look on the face, if it bear him love or hate,

Or the bonds for his life's constraining, or the sundering doom of fate.

So he draweth the helm from the head, and, lo, the brow snow-white,

And the smooth unfurrowed cheeks, and the wise lips breathing light;

And the face of a woman it is, and the fairest that ever was born,

Shown forth to the empty heavens and the desert world forlorn:

But he looketh, and loveth her sore, and he longeth her spirit to move,

And awaken her heart to the world, that she may behold him and love.

 

 

 

William Morris (24 maart 1834 – 3 oktober 1896)

 

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijver ook mijn blog van 24 maart 2011.

 

De Duitse dichter Richard Leising werd geboren op 24 maart 1934 in Chemnitz. Zie ook mijn blog van 24 maart 2009 en ook mijn blog van 24 maart 2010.

De Nederlandse dichter, essayist en blogger Jeroen Mettes werd geboren in Valkenswaard op 24 maart 1978. Mettes studeerde filosofie in Utrecht, en literatuurwetenschap aan de Universiteit Leiden, waar hij tot 2006 aan een proefschrift werkte over poëtisch ritme. In 1999 begon hij aan een lang prozagedicht dat hij de naam N30 gaf. Dat was de codenaam van de anti- of andersglobalistische protesten in Seattle tijdens de onderhandelingen van de WTO. In 2005 startte Jeroen Mettes het blog Poëzienotities. Als dichter debuteerde Jeroen Mettes in het tijdschrift Parmentier met de reeks van vier gedichten getiteld 'In de sfeer van het gestelde'. Als jonge twintiger had hij al prozabijdragen geleverd aan onder meer de tijdschriften Zoetermeer en Passionate. In 2006 trad Mettes toe tot de redactie van het tijdschrift yang. Hij was ook vast medewerker van het tijdschrift Parmentier. Op 21 september 2006 plaatste hij een lege post op zijn blog. Diezelfde dag maakte hij een einde aan zijn leven. Hij liet naast zijn gedichten, essays en zijn blog, een ver gevorderd Engelstalig proefschrift na. In 2011 verscheen het Nagelaten werk van Jeroen Mettes bij uitgeverij Wereldbibliotheek.

 

Uit: N30

 

In de c&a (kelders) bevindt zich een gedenksteen. De cia heeft mijn familieleden nooit wat misdaan. Toch zit, anno nu, in een Geleense huiskamer… ’n Armada kantoorgebouwen. Om je ‘dood’ te lachen. Liefste? Mag ik je voorstellen aan mijn muze? Anorexia = ambitie. Als je door de supermarkt loopt. Waar blijf je? We plunderen de stad. In de nek is ze het mooist (bij de achterkant van haar oren). Ik was die woonwagen gewend, ’t rondtrekken… We zien onszelf rijden in de ruiten. Ik moet niet overdrijven. Ik ben al rijk. Uitgeput lig ik in haar witte kamer, als een kaal veld in het najaar. Meeslepend! Een kat kijkt me aan van de andere kant van het water. Geef mij maar een, uhm, even kijken… De ideale girl-next-door? Ontroerend! De allochtoonse schrijver gefilmd als randgroepjongere. Reflectie van water (schaduw van water?) op ’t plafond van de bus als we de brug oversteken. Een schaduw valt over mijn boek als de bus een bocht neemt. Overal ontstonden soldaten- en arbeidersraden. Daar moeten we nu juist op blijven hameren! Mijn schande is niet zwaar; ik ben zwaar. Een oude zwarte bedelaar.

 

 

 

Jeroen Mettes (24 maart 1978 - 21 september 2006)

 

De Amerikaanse dichter Gary Joseph Whitehead werd geboren op 23 maart 1965 in Pawtucket, Rhode Island. Zie alle tags voor Gary Whitehead op dit blog.

 

 

The Compass of Small Tongues

At the feast of dragonflies the sunlight, invited first,
bursts out of a grin the pond water makes when water-
snakes come up for air. They could be turtles surfacing,

their little yellow eyes breaking out of black skin
like seeds. But they are snakes, two of them, and they ride
side by side, sister ships, into the one dimension—

shimmering, yes, as though afraid—the two of us paint
on the still pond. Mystery and wonder, they break us
into light and ripples; into damsel and widow skimmer;

into dust falling on water; into mayflies who,
living just a day, learn nothing of love or what it means
to live as a winged thing, or to consume food

in the open air. And the pond grins wider—the maker—
till the parts of ourselves we thought we knew turn to grass
on the other side. But we have known each other

longer, and will survive this summer as we have
all these seasons, these days, these snakes that break us.
Let the mayflies lift off by the thousands, hatching

dreams of being. Let the damselfly be a dragon
in the fantasy that this pond won't drain when weeks
go by without rain. Only in the drought of us

do we know where the snakes go when they dive deep.
We see the dried mud, the boredom of weeds; we smell
the stench of dead nymphs. But who can say where snakes go

when water is high and they plunge, as they do now,
again, because we are here together, or why, when
the surface stills and the dragonflies forget their wings

for a moment, we take shape long enough to see ourselves
in the water, mysterious and wondrous, before we sink
into the particular creatures we are, and move on?

 

 

 

 

Gary Whitehead (Pawtucket,  23 maart 1965)

 

 

 

 

 

De Japanse schrijfster Yōko Tawada werd geboren op 23 maart 1960 in Tokyo. Zie alle tags voor Yōko Tawada op dit blog.

 

 

Die Orangerie

1

Woher kenne ich diese Farbe?
An einem Dezembertag
Nach einer Reise durch Südostasien
Als ich wieder nach Hamburg kam
Vor meinem Fenster
Die Straße, eine durch Schnee korrigierte Linie
Die lange Nacht kam mit pfeifenden Schiffen
Und dann sah ich
Den Müllwagen
Mit drei Männern auf dem Rücken
Ihre Uniform hatte genau die gleiche Farbe
Wie das Mönchsgewand in Thailand
Das Orange, das das Wort im Schatten wachruft
Die Schale einer Frucht
Die nicht geschält werden will
Das Innere enthält kein Licht
Bleib' ungeschält!
Deine Schale ist Obst wert
Dagegen die Stücke einer Orange
Bloße Gerüchte von Vitamin C
Ein saures Bereuen
Die Orangenschale
Strahlt in der Farbe der Betenden,
Die uns im Morgennebel besuchen
Um Almosen abzuholen
Wir drücken die weiche Stirn gegen die Erde
Bis ihr Gebet endet
Bis der Müllwagen davonfährt
Ein Motor ahmt das Gebet nach
Der Müllbeutel ist ein Geschenk für die Heiligen
Greift man tief in den Beutel
Erhellt sich die Hügellandschaft im Traum
Man wirft den Beutel ins Loch des Müllwagens
Das Beste werfen wir immer in den Müll
Verpackungspapier einer Seife
Rote Wurzeln von grünem Spinat
Verschimmelte Manuskripte
Oder alte Schuhe, die schon zu viele Wege kennen
Die orangenfarbenen Männer holen den Beutel ab
Der Beutel, das Hotel
Für altes Porzellan oder totes Gerät
Der Beutel, die junge Schachtel, der Sarg für das neue Leben
Ein Geschenk der Industrie

 

 

 

Yōko Tawada (Tokyo, 23 maart 1960)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Mitch Cullin werd geboren op 23 maart 1968 in Santa Fe, New Mexico.  Zie alle tags voor Mitch Cullin op dit blog.

 

Uit: Tideland

 

„The bus door was ajar, an inauspicious entryway. Peering within, I spotted the melted steering wheel, the upholstery on the driver's seat bursting fuzz and springs. A smoky scent filled my nostrils, bubbled plastic and corrosion. And even though I was eleven, I had never been in a school bus. I had never been to school. So I squeezed past the inverted door, glancing at the stairwell overhead, and delighted in the glass chunks crunching beneath my sneakers.

    Looking through the topsy-turvy windows, I shook a hand at the Johnsongrass outside, pretending they were my parents waving from a sidewalk somewhere. Then I put myself below a seat in the rear, imagining a busload of fresh-faced kids filling the other charred seats, all smiles and chatter, smacking gum, spinning paper airplanes down the aisle, and I was leaving with them.

    From where I sat, the second floor of the farmhouse was visible, jutting behind the high Johnsongrass. The upstairs lamp was on, glowing in the third gable's window. At dusk, the old place no longer appeared weathered and gray, but brownish and almost golden—the eaves of the corrugated steel lean-to reflected sunlight, the thumbnail moon hung alongside the chimney.

    And soon the grazing pasture erupted in places with bright soft intermittent flashes, a lemon phosphorescence. The fireflies had arrived, just as my father said they would, and I watched them with my dry lips parted in wonder, my palms sliding expectantly on the lap of my dress. I felt like running from the bus and greeting them, but they joined me instead. Dozens of tiny blinks materialized, floating through the smashed windows, illuminating the grim bus.“

 

 

 

Mitch Cullin (Santa Fe, 23 maart 1968)

 

 

 

 

  

De Amerikaanse schrijver Steven Saylor werd geboren op 23 maart 1956 in Port Lavaca Texas. Zie alle tags voor Steven Saylor op dit blog..

 

Uit: Roman Blood

 

„The journey from my house on the Esquiline Hill to that of Cicero, close by the Capitoline, would take more than an hour of steady walking. It had probably taken Tiro half that time to reach my door, but Tiro had set out at dawn. We left at the busiest hour of the morning, when the streets of Rome are flooded with humanity, all stirred into wakefulness by the perpetual engines of hunger, obedience, and greed.

One sees more household slaves on the streets at that hour than at any other time of day. They scurry about the city on a million morning errands, conveying messages, carrying packages, fetching sundries, shipping from market to market. They carry with them the heavy scent of bread, baked fresh in a thousand stone ovens around the city, each oven sending up its slender tendril of smoke like a daily offering to the gods. They carry the scent of fish, freshwater varieties captured nearby in the Tiber, or else more exotic species transported overnight upriver from the port at Ostia – mud-caked mollusks and great fish of the sea, slithering octopi and squid. They carry the scent of blood that oozes from the severed limbs and breasts and carefully extracted organs of cattle, chicken, pigs, and sheep, wrapped in cloth and slung over their shoulder, destined for their masters' tables and their masters' already bloated bellies.

No other city I know can match the sheer vitality of Rome at the hour just before midmorning. Rome wakes with a self-satisfied stretching of the limbs and a deep inhalation, stimulating the lungs, quickening the pulse. Rome wakes with a smile, roused from pleasant dreams, for every night Rome goes to sleep dreaming a dream of empire. In the morning Rome opens her eyes, ready to go about the business of making that dream come true in broad daylight. Other cities cling to sleep – Alexandria and Athens to warm dreams of the past, Pergamum and Antioch to a coverlet of Oriental splendor, little Pompeii and Herculaneum to the luxury of napping till noon. Rome has work to do. Rome is an early riser.“

 

 

  

Steven Saylor (Port Lavaca, 23 maart 1956)

 

 

 

 

De Samische dichter, schilder, musicus en fotograaf  Nils-Aslak Valkeapää werd geboren op 23 maart 1943 in Palonjoensuu nabij Enontekiö. Zie alle tags voor Nils-Aslak Valkeapää op dit blog.

 

... wir haben hier gelebt

von Geschlecht zu Geschlecht

die Sonne ist gestiegen, gesunken

hat Leben gegeben

 

aber wenn

sie

kommen,

finden sie dieses Land, uns

 

und wir sind Steine, Gewächse, Tiere, Fische

Wasser, Wind, Erde, Himmel

und sie gehen durch uns hindurch

ohne zu sehen...

 

 

 

Uit: Trekways of the Winds

 

He grew up alone

he liked birds

the first spot thawed bare in spring

delighted him

He learned to be alone

to play his own games

real games

For hours he waited for trout

Time was different

Each day as long as itself 

not one like the other 

He learned to imitate birds

Scream like a rough-legged buzzard

and a plover 

For him that was not unusual

 

 

 

Nils-Aslak Valkeapää (23 maart 1943 – 26 november 2001)

Zie voor nog meer schrijvers van de 23e maart ook mijn vorige blog van vandaag.

De Zwitserse schrijfster Federica de Cesco werd geboren op 23 maart 1938 in Pordenone, Zie alle tags voor Federica de Cesco op dit blog.

 

Uit: Die goldene Kriegerin

 

„Je nach Licht und Jahreszeit verändern sich die Wälder. Unsere Dichter haben schöne Worte für den Frühlingsabend, für den blanken Sommermond, für das rote Herbstlaub oder die Schneeflocken im Wind. Ich war eine schlechte Dichterin und noch immer macht mich der Anblick schöner Dinge sprachlos.
Verglichen mit meinen Geschwistern war ich eigentlich die Dümmste. Und weil ich nicht wollte, dass sie über mich lachten, unterdrückte ich rücksichtslos jeden Impuls, meine Gefühle zu zeigen, und sei es auch nur in der Dichtkunst. Unsere Lehrer verglichen mich kopfschüttelnd mit meiner Schwester Yamabuki, die Unvergessliche. Ich nahm den Tadel demütig hin, bewunderte stillschweigend Yamabukis mühelose Gabe, Gedichte zu verfassen. Man musste sie selbst gehört haben, um den Eindruck zu verstehen, den sie auf uns machte. Obschon meine Schwester weder Gegenwart noch Zukunft kennt, ist ihre Schönheit immer noch lebendig.
Auch ich gehöre ja der Vergangenheit an. Die Bauern, die in den Bergwäldern leben, erkennen mich nicht, wenn ich ihnen helfe, Reisig zu sammeln. Sie staunen, wenn ich - eine alte Frau - schwer beladen mit ihnen wandere und sie bis in ihre Dörfer begleite, wo ich ihr einfaches Mahl teile. Ich pflege ihre Tiere, wenn sie krank oder verletzt sind, helfe den Stuten, wenn sie ihre Fohlen zur Welt bringen. Manchmal setze ich mich zu den Frauen, die ihren Webstuhl ans Fenster rücken und das Schiffchen werfen: Meine Hände sind stark und flink und draußen singt die Nachtigall zum Klang der surrenden Räder und dem Stampfen. Ich bringe den Männern bei, sich ihre Schwerter zu schmieden. Die Männer hämmern das Eisen, wie ich es ihnen sage, und das Werk gelingt. Ich lehre sie auch, mit ihren Waffen umzugehen, damit sie Räuber und Plünderer verjagen können, denn wir leben in unruhigen Zeiten.“

 

 

 

Federica de Cesco (Pordenone, 23 maart 1938)

 

 

 

 

De Franse schrijver Roger Martin du Gard werd geboren op 23 maart 1881 in Neuilly. Zie alle tags voor Roger Martin du Gard op dit blog.

 

Uit: Les Thibault, I, Le pénitencier

 

„Jacques, sans bien entendre, se serrait contre Antoine, avec un appétit soudain de tendresse ; il eut voulu prendre son aîné dans ses bras, l’enlacer, se blottir près de lui, et rester là, longtemps, sans bouger, dans la tiédeur de son corps.

— « Confiance ! » répéta Antoine.

Il se sentait lui-même réconforté, et comme annobli ; il avait plaisir à se trouver maintenant si joyeux et si fort. Il comparait sa vie à celle de Jacques : « Pauvre [ I-198 ] bougre, il lui arrive toujours des choses qui n’arrivent à personne ! » Il voulait dire : « des choses comme il ne m’en est jamais arrivé. » Il le plaignait ; mais il éprouvait surtout une jouissance très vive à être Antoine, cet Antoine équilibré, si bien organisé pour être heureux, pour devenir un grand homme, un grand médecin ! Il eut envie d’accélérer l’allure, de siffler gaîment. Mais Jacques traînait la jambe et semblait épuisé. D’ailleurs ils arrivaient à Crouy.

— « Confiance ! » murmura-t-il encore une fois, en pressant le bras de Jacques sous le sien.

M. Faîsme fumait son cigare devant le portail. Du plus loin qu’il les vit, il sautilla vers eux.

— « Eh bien, j’espère ! Quelle promenade ! Vous avez été voir Compiègne, je parie ! » Il riait d’aise, et levait les bras. « Par le bord de l’eau ? Ah, la jolie route ! Quel beau pays que le nôtre, pas vrai ? » Il tira sa montre : « Ce n’est pas pour vous commander, docteur, mais si vous voulez ne pas manquer de nouveau votre train… »

— « Je me sauve », dit Antoine. Il se tourna vers son frère et sa voix s’émut : « Au revoir, Jacques. »

La nuit tombait. Il aperçut à contre-jour un visage soumis, des paupières battues, un regard perdu à l’horizon. Il répéta :

— « Au revoir ! »

 

  

 

Roger Martin du Gard (23 maart 1881 – 22 augustus 1958)

Hier met André Gide (links)

 

 

  

 

De Hongaarse schrijver Hamvas Béla werd geboren op 23 maart 1897 in Eperjes (tegenwoordig Prešov). Zie alle tags voor Hamvas Béla op dit blog.

 

Uit: Preface to Crime and Punishment (Vertaald door Bors Hulesch)

 

„Careerism might be defined as an ambition that willingly makes use of all available resources to achieve one's ends, and which is therefore unclean. This must be sharply contrasted with an exigent will to greatness. Greatness has style, while career is merely successful. Greatness is a question of play; career is a question of showmanship. But the key difference between the two is that greatness is without mirror (it does not preen itself), whilst career depends on the application of success-techniques, regardless of the presence or absence of talent. Thus, it is wrong to say that career is a form of low-grade greatness; one can only say that career is humbug.

In all likelihood, this is what Stendhal and Balzac had failed to realize. People in their books are heroes of their times, apparently hungry for greatness, but they are just careerists. Style-less. In Stendhal’s interpretation, the genius – if he can subsequently justify it, perhaps by virtue of his accomplishment – may, á la Napoléon, commit any atrocity. In Dostoevsky’s tongue: the talented student may, in the interest of his career, strike down the old hag. Preceding the murder, Rodion Raskolnikov would have been such a Stendhalesque character, who genuinely believed that in the name of getting ahead, rich old hags may be hit over the head without any further ado. This marked the beginning of an era that was characterized by two traits in mankind: intellectual excellence on the one hand, and moral insanity on the other.“

 

 

 

Hamvas Béla (23 maart 1897 – 7 november 1968)

 

 

 

 

De Franse dichter en schrijver  Daniel Biga werd geboren op 23 maart 1940 in Nice. Zie alle tags voor Daniel Biga op dit blog.

 

Kilroy was here

 

anarchiste dérisoire sans doute irrécupérable bi-sexuel non déclaré je vis dans une mansarde sans eau ni gazon dans mes rêves je pète dans les bureaux des V.I.P. des bombes qui n’explosent jamais Je vis de peu caché et pas content inquiet de comment sera ma mort et ma vie d’ici-là 

                 *
               *  * 

   seul et nu tout visqueux de mon sperme et de mon dégueulis je rampe en geignant dans le couloir je descends tête la première à quatre pattes sur les coudes les genoux ensanglantés hurlant en silence je descends les cinq étages avec des souffrances énormes Je passe sur le ventre devant le concierge un peu étonné... Me voilà dans la rue les gens s’écartent mais font semblant de rien Discrets Ne s’occupant pas de moi je glisse m’effondre culbute du trottoir (oui comme si on m’avait longuement tabassé) mon corps se cale entre la bordure du trottoir et les pneus d’une Simca 1000 en stationnement Ça pue dans ce trou les chiens m’urinent dessus les chiens font leurs besoins sur moi et leurs mémères qui ne veulent pas m’apercevoir n’osent pas les déranger... Une petite fille ne connaissant pas encore les conventions réciproques me regarde fixement Je la regarde aussi lentement à travers mon brouillard et d’un dernier sursaut (rassemblant toutes mes forces) je recommence à me masturber... Sa mère sort du Bon Lait la prend par la main rentre avec elle dans la boutique en lui soufflant de laisser tranquille ce malheureux
   et je reste seul

 

 

 

Daniel Biga (Nice, 23 maart 1940)

 

 

 

 

De Oostenrijkse schrijfster Ceija Stojka werd op 23 maart 1933 geboren in Kraubarth. Zie alle tags voor Ceija Stojka op dit blog.

 

Uit: Träume ich, dass ich lebe?

 

„Eigentlich waren nur drei oder vier Gäste dort, und der Fritz hat Hering bestellt und Schwarzbrot und Wasser. Für uns war das natürlich ein Volksfest.

Die Mama hat sich mit uns dann wochenlang in diesen Blätterhaufen im Kongresspark versteckt. Die waren ungefähr so hoch wie das Zimmer und auch so breit. Wir haben alle drinnen Platz gehabt.

Meine Geschwister haben darin einige gegabelte Äste aufgestellt und das Laub auseinander gedrückt. So haben wir den Raum breit gemacht und die Blätter sind uns nicht ins Gesicht gefallen. Und dadurch, dass die Blätter nass waren, war das Ganze sehr stabil. Wenn wir gesessen sind, konnten wir einander sehen, aber aufrecht stehen konnten wir nicht. Von Außen durfte man nichts merken, wir durften keine Spur hinterlassen. Schlimm war es, wenn es geregnet hat. Diese vielen kleinen Tiere sind dann herausgekommen, durch unsere Wärme.

Manchmal hat ihr die Frau gesagt: »Du brauchst jetzt keine Angst zu haben, die sind alle auf Außendienst.« Sie waren in Graz oder Linz oder Salzburg, daher war im Raum Wien jetzt drei, vier Tage Ruhe.“

 

 

 

Ceija Stojka (Steiermark, 23 maart 1933)

 

De Nederlandse schrijfster en columniste Margaretha Hendrika (Cri) Stellweg (alias Saartje Burgerhart)werd geboren in Nijmegen op 23 maart 1922. Zie ook mijn blog van 27 november 2006.

 

Uit: Ontbijten in je eentje

 

„Het eensgezinde bundeltje handen vlak voor haar ogen op het kussen. Het is het eerste beeld in de eerste bewust beleefde seconden na het ontwaken. Alsof die twee elkaar toevallig hebben ontmoet. De linker ligt als een klein dier in de kom van de rechter, de duimen kruisen elkaar. Een paar handen die elkaars gezelschap hebben gezocht en gevonden, ongezien, ongeweten, in het donker van het nachtelijk bed.
Ook ligt haar lichaam vaak in een krul alsof het zich gevoegd heeft naar dat van een ander. Voor wat? Warmte? Troost? Nabijheid? Zij verbaast zich erover. Ik sliep, wist van niks, maar mijn lichaam wilde en deed het. Zonder mij mezelf de hand geven, in een krul om een ander lichaam gaan liggen dat er niet is. Raar. Gewenning, denkt ze, zegt ze, tegen het met grijs ochtendlicht gevulde dakraam. Een halve eeuw een gedeeld bed gekend, wat wil je.
Nu ze de handen heeft losgeknoopt, de benen rechtuit heeft gelegd en de rug gekanteld, kijkt ze rond, komt eruit, doet de paar stappen naar het elektrische kookplaatje, zet de fraaie wit geëmailleerde ketel met het vergulde deksel en fluitje (dat allang niet meer fluit) erop en wacht in bed tot de pluim stoom uit de ketel ontsnapt. Het dekseltje begint te klepperen. Dit is een mooi moment van de dag, vooral als het regent, de regen op het dakraam. Of waait, de wind rond het pannendak. De kop warme geurige thee vlakbij het gezicht. Geborgenheid is dat, veiligheid, denkt ze. Zegt ze. Soms. Tegen zichzelf.“

 

 

 

Cri Stellweg (23 maart 1922 - 26 november 2006)

De Amerikaanse dichter Madison Julius Cawein werd geboren in Louisville, Kentucky, op 23 maart 1865, als het vijfde kind van William en Christiana (Stelsly) Cawein. Zijn vader produceerde gepatenteerde medicijnen, gemaakt van kruiden. Cawein ontwikkelde een liefde voor de lokale natuur als kind. Na zijn afstuderen van de middelbare school, werkte Cawein in een biljartcentrum in Louisville en als kassier in in Waddill's New-market, die ook dienst deed als het goklokaal. Hij werkte er zes jaar, spaarde zijn loon op, om zich daarna helemaal op het schrijven te kunnen richten. Zijn productie bestond uit zesendertig boeken en 1.500 gedichten. Hij verwierf al snel de bijnaam de "Keats van Kentucky". Hij was zo populair dat hij in 1900 aan de Louisville Courier-Journal kon vertellen dat zijn inkomsten uit poëzie in tijdschriften ongeveer $ 100 per maand bedroeg. In 1912 Cawein werd gedwongen om zijn oude huis in Louisville, St James Court, evenals een deel van zijn bibliotheek te verkopen, dit na het verliezen van geld in de 1912 beurscrash. In 1913, een jaar voor zijn dood, publiceerde Cawein een gedicht genaamd "Waste Land" in een Chicago magazine waarvoor Ezra Pound werkte als redacteur. Geleerden hebben vastgesteld dat dit gedicht een inspiratie vormde voor het gedicht The Waste Land van TS Eliot's, dat gepubliceerd werd in 1922 en wordt beschouwd als de geboorte van het modernisme in de poëzie. Op het verband tussen zijn werk en Eliot werd gewezen door de Canadese academicus Robert Ian Scott in The Times Literary Supplement in 1995. Ondanks een internationale faam tijdens zijn leven raakte hij, mede doordat hij zich niet vernieuwde, langzaam in de vergetelheid.

 

 

The “Kentucky”

 

(Battleship, launched March 24, 1898.)

 

I

 

Here's to her who bears the name

 Of our State;

May the glory of her fame

 Be as great!

In the battle's dread eclipse,

When she opens iron lips,

When our ships confront the ships

 Of the foe,

May each word of steel she utters carry woe!

 Here's to her!

 

 

II

 

Here's to her, who, like a knight

 Mailed of old,

From far sea to sea the Right

 Shall uphold.

May she always deal defeat,--

When contending navies meet,

And the battle's screaming sleet

 Blinds and stuns,--

With the red, terrific thunder of her guns.

 Here's to her!

 

 

III

 

Here's to her who bears the name

 Of our State;

May the glory of her fame

 Be as great!

Like a beacon, like a star,

May she lead our squadrons far,--

When the hurricane of war

 Shakes the world,--

With her pennant in the vanward broad unfurled.

 Here's to her!

 

 

 

Madison Cawein (23 maart 1865 – 8 december 1914)