Berichten van 28 mei 2012 tot 29 mei 2012

De Zuid-Afrikaanse schrijver André Brink werd geboren op 29 mei 1935 in Vrede. Zie ook alle tags voor André Brink op dit blog.

 

Uit: Surprise Visit

 

“He never really learnt to cope with that. The only constant in those years was Mum. His father was always more of an absence than a presence. But Mum, yes, she made the difference. Which was why he finally had to make the effort to come all this way to see her. For the last time? Before he went to the States he had already paid her a number of visits, of which each could have been the last. But she held on. Not without some perversity, he sometimes thought. Always a contrary old bird.

He walks down the passage, his rubber soles squeaking on the green linoleum. Down to the end, Jolene has said, then sharp left. Into a small, undefined kind of space which may once have been a storeroom, when the old red-brick building was still a girls’ school. He had actually come here two or three times during his university years, when the girls put on the plays indefatigably penned and produced by the Welshman who taught English and with whom he’d struck up some kind of easy-going friendship. It was mainly cricket that had brought the two of them together. But for some time, at least a year or so, the prof’s daughter had provided an additional attraction. She was still at this school then and acted in a couple of her father’s plays. A fiery little thing, provocatively pretty. And the plays, invariably crackling with Gaelic magic, heightened her attraction. What was the last one? Of course: The Isles of the Blest, when after the show he and she slipped along some corridor into a secluded lobby at the end, which might have been this very space, and briefly wrought their own magic until they were interrupted, at the critical moment, by the avenging fury of a principal.

Three doors lead from here. The middle one must be the one he is looking for, if Jolene is to be believed. Opening into what resembles the waiting room of a railway station. Even smelling like one. Except that this one, large and lugubrious, has darker undertones. What must undoubtedly be the smell of death. When one ends up here there are no further shifts or moves to be expected. It is the ultimate Waiting Room. From here there are only the few steps to the hearse at the door. Abandon all hope, ye who enter. Or something to that effect.”

 

 

 

André Brink (Vrede, 29 mei 1935)

 

 

 

 

De Catalaanse dichter, schrijver en vertaler Eduard Escoffet werd geboren op 29 mei 1979 in Barcelona. Zie ook alle tags voor Eduard Escoffet op dit blog.

 

 

alles wurscht

 

die liebe
verdirbt alles;
verdirbt den sex,
zerstört den verstand
und bleicht die farbe der haut aus.
sie macht aus den augen ein möbel
und aus dem bett ein weiteres möbel
– jetzt ein mal nach dem anderen –.
die liebe tötet das flirten,
tötet die masern ab
und tötet den zerstreuten blick
und richtet die moral wieder
auf unbekannte neigungen aus.

die liebe
verdirbt alles;
macht die stimme heiser,
vereitelt die pläne und die panorama-aussichten
und macht den kaffee mit klumpen voll
und mit durchgegangenen nerven die adern.
die liebe besänftigt die see und die zahmsten landschaften,
lässt die plattfüße platt
und plättet die wildeste rute.

die liebe
verdirbt alles:
sie bedeckt dir die augen,
und zwischen gardinen und rollläden
vergesse ich mich selbst,
die flüsse sind weiterhin die flüsse
und ich weiß nicht mehr, was tun.

 

mmv

 

 

Eduard Escoffet (Barcelona, 29 mei 1979)

 

 

 

De Engelse letterkundige, schrijver en journalist Gilbert Keith Chesterton werd geboren in Londen op 29 mei 1874. Zie ook alle tags voor G. K. Chesterton op dit blog.

 

 

The Englishman

 

St George he was for England,
And before he killed the dragon
He drank a pint of English ale
Out of an English flagon.
For though he fast right readily
In hair-shirt or in mail,
It isn't safe to give him cakes
Unless you give him ale.

St George he was for England,
And right gallantly set free
The lady left for dragon's meat
And tied up to a tree;
But since he stood for England
And knew what England means,
Unless you give him bacon
You mustn't give him beans.

St George he is for England,
And shall wear the shield he wore
When we go out in armour
With battle-cross before.
But though he is jolly company
And very pleased to dine,
It isn't safe to give him nuts
Unless you give him wine.

 

 

 

The Convert

 

After one moment when I bowed my head
And the whole world turned over and came upright,
And I came out where the old road shone white,
I walked the ways and heard what all men said,
Forests of tongues, like autumn leaves unshed,
Being not unlovable but strange and light;
Old riddles and new creeds, not in despite
But softly, as men smile about the dead.

The sages have a hundred maps to give
That trace their crawling cosmos like a tree,
They rattle reason out through many a sieve
That stores the sand and lets the gold go free:
And all these things are less than dust to me
Because my name is Lazarus and I live.

 

 

 

 

G. K. Chesterton (29 mei 1874 - 14 juli 1936)

Portret door Bryan Bustard

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 29e mei ook mijn blog van 29 mei 2011 deel 1 en eveneens deel 2.

De Duitse dichter en schrijver Martin Jankowski werd op 29 mei 1965 in Greifswald geboren. Zie ook alle tags voor Martin Jankowski op dit blog.

 

 

anflug auf yogya

 

rechts das meer und links die grünen hügel
wir lachen und legen uns elegant in die kurve
eine kette rauchender vulkane taucht auf
eine armlänge vom flugzeugfenster entfernt
steck ich die hand in den dampf und lege
eine handvoll funkelnder rubine in deinen schoß

zwischen vulkankegeln wimmelt häuserschaum
wir zielen in seine schattige mitte

alles scheint fruchtbarer hier
der boden das lächeln die luft
und wenn ein erdbeben käme
oder die vulkane alle zugleich
in wildem übermut das flimmern
der stadt und das land auslöschten
hätten wir mühsam wie alle gelebt
doch näher am glück

sieh nur der mond
wird zornig rot spielt
schattenspiele mit den wolken

 

 

 

 

Martin Jankowski (Greifswald, 29 mei 1965)

Prettige Pinksterdagen!

 

 

 

De Nederdaling van de Heilige Geest

Ikoon uit de Noordrussische School

 

 

 

Pentecost

 

Better a jungle in the head
than rootless concrete.
Better to stand bewildered
by the fireflies' crooked street;

winter lamps do not show
where the sidewalk is lost,
nor can these tongues of snow
speak for the Holy Ghost;

the self-increasing silence
of words dropped from a roof
points along iron railings,
direction, in not proof.

But best is this night surf
with slow scriptures of sand,
that sends, not quite a seraph,
but a late cormorant,

whose fading cry propels
through phosphorescent shoal
what, in my childhood gospels,
used to be called the Soul.

 

 

 

 

Derek Walcott (St. Lucia, 23 januari 1930)

 

 

 

 

De Nederlandse dichter en schrijver Adriaan Bontebal werd als Aad van Rijn op 28 mei 1952 in Leidschendamgeboren. Zie ook alle tags voor Adriaan Bontebal op dit blog.

 

 

Het woord

 

In den beginne werd het woord
Ongevraagd door God gegeven
De mensheid vond dat ongehoord
Dus het woord werd doodgezwegen

 

Jezus, dacht de duvelstoe-
Jager, wat een stel gestoorden
Hij schiep de ezel en de koe
En ziet: het woord was vlees geworden

 

Men reed de ezel, vrat de koe
Zonder dat men woorden hoorde
De schepper werd een beetje moe:
Wat moest er van die horde worden?

 

De redding kwam bij nood zo hoog
Het waren camera's die snorden
Het was in kleur en het bewoog
Jawel: het woord was clip geworden

 

Het kwam op Sky en Veronique
Met stip de hitlijst opgegleden
Het werd een wereldwijd succes
Nog nooit was er zoveel gebeden

 

Maar tijd heeft menig hit gesmoord
Na weken was de clip verdwenen
Sindsdien wordt enkel nog het woord
Door dichters met hun licht beschenen

 

 

 

 

Adriaan Bontebal (28 mei 1952 – 11 februari 2012)

 

 

 

 

De Belgische schrijver Leo Pleysier werd geboren in Rijkevorsel op 28 mei 1945. Zie ook alle tags voor Leo Pleysier op dit blog.

 

Uit: De dieven zijn al gaan slapen

 

“Rik, mijn drinkende, kettingrokende, niet op zijn eten lettende en aan astma lijdende schoonbroer, heeft besloten om bij zichzelf een longtransplantatie te laten uitvoeren in Leuven. Want ook al is hij nog maar drieënveertig: hij is op, hij kan niet meer. Hij hijgt en puft en zweet. Hij hoest en kucht. Hij verkeert voortdurend in ademnood. En nu heeft Rik dus besloten dat het genoeg geweest is.

‘Ik heb al heel mijn leven afgezien van die astma en van die kortademigheid,’ zegt Rik (In het allerplatste Arendonks zegt hij dat.) En nu hoopt hij, nee, gelooft hij dat hij daarna weer helemaal fit en gezond zal zijn.

Het is voor hem de laatste tijd ook geen leven meer. Rik sukkelt en sjokt nog maar wat aan. En met voortdurend binnen handbereik een meterslange, dunne plastic slang die verbonden is met een zuurstoffles op wieltjes. (Een beetje oneerbiedig uitgedrukt: hij hangt eraan vast als een hond aan zijn leiband.)

‘En gij? Wat vindt gij van de operatie die eraan zit te komen?’ vraagt Rik me terwijl we samen op zijn terras een biertje zitten te drinken.

Ik antwoord hem dat ik veronderstel dat hij weet waaraan hij begint, want hij is toch zélf huisarts.

Een diepe zucht. En ineens tranen. Hete tranen. Zoiets heb ik nog nooit meegemaakt met hem. Is mijn antwoord dan zo verkeerd?

De longtransplantatie is mislukt. Afstotingsverschijnselen. Rik heeft de operatie nog twee maanden overleefd en toen was het afgelopen.”

 

 

 

Leo Pleysier (Rijkevorsel, 28 mei 1945)

 

 

 

 

 

De Duitse schrijver Frank Schätzing werd geboren in Keulen op 28 mei 1957. Zie ook alle tags voor Frank Schätzing op dit blog.

 

Uit: Limit

 

„Yoyo hatte es bis zur Schleuse geschafft, wo das Förderband abzweigte, gefolgt von Zhao, der keine zwei Meter unter ihr im Gerüst hing. Jericho zwang die Maschine abwärts in der Hoffnung, sie werde so reagieren wie erwünscht. Er sah den Killer zusammenzucken und den Kopf zwischen die Schultern ziehen. Keinen halben Meter von ihm entfernt riss Jericho das Airbike herum, beschrieb einen Kreis und hielt erneut auf den Ofen zu. Yoyo vollführte an der Kante des Förderbandes die anmutige Interpretation völliger Ratlosigkeit. Warum, begriff er im Moment, da er das Band überflog. Wo Rollen und Verstrebungen hätten sein müssen, war ein Teil der Konstruktion einfach weggebrochen. Über weite Distanz erstreckten sich nur noch die Seitengestänge. Nach unten zu gelangen, hätte professionelle Seiltänzererfahrung erfordert.
Yoyo saß in der Falle.

Lautstark verwünschte er sich. Warum hatte er dem Blonden nicht die Pistole abgenommen? Überall in der Zentrale hatten Waffen herumgelegen. Aufgebracht sah er zu, wie sich Zhaos Kopf und Schultern über den Rand schoben. Mit einem Satz war der Killer auf der Schleuse. Yoyo wich zurück, ging auf alle viere und umfasste das Gestänge des Förderbandes. Behände ließ sie sich daran herunter, bis ihre Füße eine parallel verlaufende, tiefer gelegene Stange berührten, suchte nach halbwegs festem Stand, begann sich abwärtszuhangeln, Meter für Meter -
Glitt aus.
Voller Entsetzen sah Jericho sie fallen. Ein Ruck ging durch ihren Körper. In letzter Sekunde hatten sich ihre Finger um die Stange geschlossen, auf der sie eben noch gestanden hatte, doch nun zappelte sie über einem Abgrund von gut und gerne 70 Metern Tiefe.
Zhao starrte auf sie herab.“

 

 

 

Frank Schätzing (Keulen, 28 mei 1957)

 

 

 

De Ierse schrijfster en columniste Maeve Binchy werd geboren op 28 mei 1940 in Dalkey. Zie ook alle tags voor Maeve Binchy op dit blog.

 

Uit: Nights Of Rain And Stars

 

„The food was not special. Nothing they could not have got in two dozen other little tavernas. There was souvlaki, the lamb kebabs. Well, goat kebabs really, but the visitors liked to think they were lamb. And there was moussakas, warm and glutinous in its big pie dish. There were the big bowls of salad, white squares of salty feta cheese and lush red tomatoes. There were the racks of barbouni, the red mullet waiting to be grilled, the swordfish steaks. There were the big steel trays of desserts in the fridge, kataïfi and baklava, nuts honey and pastry. The chilled cabinets of retsina and local wines. Why else did people come to Greece? People came from all over the world and loved what Andreas, and dozens like him, could provide.

He always recognised the nationality of any visitor to Aghia Anna and could greet them in a few words of their own language. It was like a game to him now, after years of knowing the way people walked and reading their body language.

The English didn’t like if you offered them a Speisecarte instead of the menu, the Canadians did not want you to assume they were from the United States. Italians did not like been greeted with a Bonjour and his own fellow countrymen wanted to be thought of as important people from Athens rather than tourists from abroad. Andreas had learned to look carefully before he spoke.

And as he looked down the path he saw the first customers of the day arriving.

His mind went on to automatic pilot.

A quiet man, wearing those shorts that only Americans wore, shorts that did nothing for the bottom or the legs, but only pointed out the ridiculous nature of the human figure. He was on his own and stopped to look at the fire through binoculars.

A beautiful German girl, tall, tanned with hair streaked by the sun or a very expensive hairdresser. She stood in silence, staring in disbelief at the scarlet and orange flames licking over the boat in Aghia Anna bay.“

 

 

  

Maeve Binchy (Dalkey, 28 mei 1940)

 

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 28e mei ook mijn blog van 28 mei 2011 deel 1 en eveneens deel 2 en ook deel 3.