De Engelse dichteres en schrijfster Edith Sitwell werd geboren op 7 september 1887 in Scarborough. Zie ook mijn blog van 7 september 2010 en eveneens alle tags voor Edith Sitwell op dit blog.

 

 

Answers

 

I kept my answers small and kept them near;
Big questions bruised my mind but still I let
Small answers be a bullwark to my fear.

The huge abstractions I kept from the light;
Small things I handled and caressed and loved.
I let the stars assume the whole of night.

But the big answers clamoured to be moved Into my life.

Their great audacity
Shouted to be acknowledged and believed.

Even when all small answers build up to
Protection of my spirit, still I hear
Big answers striving for their overthrow.

And all the great conclusions coming near.

 

 

 

 

Portrait Of A Barmaid

 

Metallic waves of people jar
Through crackling green toward the bar

Where on the tables chattering-white
The sharp drinks quarrel with the light.

Those coloured muslin blinds the smiles,
Shroud wooden faces in their wiles —

Sometimes they splash like water (you
Yourself reflected in their hue).

The conversation loud and bright
Seems spinal bars of shunting light

In firework-spurting greenery.
O complicate machinery

For building Babel, iron crane
Beneath your hair, that blue-ribbed mane

In noise and murder like the sea
Without its mutability!

Outside the bar where jangling heat
Seems out of tune and off the beat —

A concertina's glycerine
Exudes, and mirrors in the green

Your soul: pure glucose edged with hints
Of tentative and half-soiled tints.

 

 

 

 

Edith Sitwell (7 september 1887 - 9 december 1964)

 

 

 

 

De Oostenrijkse dichter en schrijver Michael Guttenbrunner werd geboren op 7 september 1919 in Altenhofen. Zie ook mijn blog van 7 september 2010 en eveneens alle tags voor Michael Guttenbrunner op dit blog.

 

 

Im Ballhaus liegt die Leiche

 

Im Ballhaus liegt die Leiche
des ermordeten Kanzlers,
der Floridsdorf und Heiligenstadt
bescjießen ließ. Fliegen
sind Kerzenwächter, Tintenfische
umkreisen mit qualmenden Stößen
den gelöschten Turm.
Das schwarmfertige Volk
wünscht dem Mörder Heil

 

 

 

Auch die Kleinen sind gleich

 

Auch die Kleinen sind gleich,
und es wird immer wieder
so sein wie damals,
als Deutschland Böhmen und Mähren würgte
und die Slowakei:
da liefen ihre Nachbarn,
Polen und Ungarn, herbei
und wollten auch etwas haben.
Sie kriegten nichts;
kamen bald selber dran.

 

 

Michael Guttenbrunner (7 september 1919 – 12 mei 2004)

Cover

 

 

 

De Nederlandse schrijver Anton Haakman werd geboren op 7 september 1933 in Bussum. Zie ook mijn blog van 7 september 2010 en eveneens alle tags voor Anton Haakman op dit blog.

 

Uit: Extatische reizen naar hemel en hel

 

„Ook na 1969 is het reizen naar de maan science fiction gebleven, met de nadruk op fictie. Wij hebben op de televisie, lang geleden alweer, gezien hoe twee robots rare sprongen maakten op een onbepaalbaar stuk grond. Tijdens het amateurfilmfestival van Harlingen werd een 8-mm-filmpje vertoond van een meneer uit Hengelo die een maanreis met behulp van speelgoed geloofwaardiger wist voor te stellen dan dat tv-programma. Een enkele oplichter, hier te lande, viel door de mand toen hij deed alsof hij vanuit Amerika ooggetuigeverslagen gaf terwijl hij thuis zat; de anderen hebben we niet kunnen ontmaskeren, maar de twijfel is gebleven. De Amerikanen hadden kennelijk niets beters weten te verzinnen dan een dure verfilming van Jules Verne's ‘Reis naar de maan’: Ook een militair project, basis Cape Kennedy, Florida, in de nabijheid van Verne's Stone Hill; stuurraketten; de terugreis niet meer dan een duizelingwekkende val in zee - maar zo kwam Icarus immers ook al terug van zijn ruimtereis. Daarna de triomftocht. Het thuisfront, bij Verne volumineus belichaamd door de heer Maston, was op eigentijdse wijze vervangen door een aantal anonymi in een computercentrum, en kanonnen beginnen nu ook echt uit de tijd te raken, maar verder leek het alsof Vernes profetie zichzelf in vervulling had laten gaan. Sinds de uitvinding van de film wordt nu eenmaal ieder bedenksel zo snel mogelijk gerealiseerd, zelfs als het zo zinloos is als de ruimtevaart.“

 

 

 

Anton Haakman (Bussum, 7 september 1933)

Bussum, Bilderdijkpark

 

 

 

De Nederlandse dichter en schrijver Willem Bilderdijk werd geboren op 7 september 1756 in Amsterdam. Zie ook mijn blog van 7 september 2010 en eveneens alle tags voor Willem Bilderdijk op dit blog.

 

 

Wijn

 

Eerst een luchthart maakt de wijn,
dan een ekster, dan een zwijn;
maar verheert hij eens ’t gemoed,
ieder drup kost mensenbloed.
Weg die beker! Weg van mij!
Liever dood dan razernij.

 

 

 

' t Menselijk verstand

 

Wat is des mensen geest beperkt! -
Hoe lang, hoe zwaar hij zwoegt en werkt,
Hoe vlijtig hij doorzoekt, hoe kloek hij is in 't gissen,
Van niets is hij gewis, niets weet hij in de grond.
't Is al voor hem omringd van dichte duisternissen,
Waar in nooit schemer daagt van 't licht der morgenstond.

Dat vrij de toorts der wetenschap
In de ogen flikker', vlamm', en knapp'!
Het is om 't waarheidspoor voor dat des waans te missen.
En slimmer duizendwerf waar hij zijn dwaallicht spreidt,
Dan 't donker van de onwetendheid,
Te dom, om smaaklijk gift voor voedsel op te dissen!

o Dwalingen, wier tal en maat
Het zand der zee te boven gaat,
En vasthoudt aan elkaar als saamgekleefde klissen;
Gij door die stalkaars voortgebracht,
Gij toont ons, dat die zucht die steeds naar kennis tracht,
Slechts enkel twijflen leert of roekeloos beslissen!

 

Hier ligt het overschot van 't hartbekoorlijkst wichtje

 

Hier ligt het overschot van 't hartbekoorlijkst wichtje,
Voor 't uur des kwaads ontroofd aan de Ouderlijke min,
De onsterflijkheid reeds rijp bij 's levens aanbegin;
En ruilde 's Moeders schoot voor 't kille grafgestichtje.

De droeve Vader, die van 't minnelijk aangezichtje
Nooit kinderlachje won noch lonkend ogenlichtje,
Schreef zelf op 't doods verdek dit treurig denkgedichtje,
En sloot de helft zijns hart bij 't dierbaar lijkje in.

 

 

 

 

Willem Bilderdijk (7 september 1756 – 18 december 1831)

Plaquette aan het huis in Leiden, waar Bilderdijk 4 jaar woonde

 

 

 

De Duits – Israëlische dichteres en schrijfster Jenny Aloni (eig. Jenny Rosenbaum werd geboren op 7 september 1917 in Paderborn. Zie ook mijn blog van 7 september 2010 en eveneens alle tags voor Jenny Aloni op dit blog.

 

 

Oh, Chamssintage in spätem Mai, wenn Sandkörner

 

aus Osten mit Granaten und ersten reifen Pflaumen
durch zur Sonne strebende Zweige auf glühendes
Wüstenstroh fallen zwischen an Disteln gekittete
Ghäuse übersommernder Schneckenkolonien, bleich
wie das von Zangen rundköpfiger Ameisen kahl
geschälte Grätenskelett der harmlosen Schlange,
die du gestern mit einem Feldstein erschlagen hast.

 

Oh, Chamssintage im späten Mai, wenn Wind das
Knistern der Grasfeuer mit Maschinengewehrrattern
und Melodien der Stieglitze über das Giebeldach
deines Hauses rollt, und du gehst und tust, als
gäbe es kein Gewehrknattern inmitten Gesang der
Vögel, – oder Vogelgesang inmitten Knattern von
Gewehren.

Oh, Chamssintage in spätem Mai, wenn Säuglinge und
wilde Chrysanthemen am heißen Atem der Wüste
vertrocknen, wenn grelle Feuer durch die Nächte lohen
und böse Ahnungen über unruhige Schläfer wälzen,
die von Kadavern und kühlen Lüften träumen.

Oh, Chamssintage im späten Mai, wenn Liebe sich in
Risse gespaltener Erde verkriecht, und der Wüstenwind
zerrt sie hervor, und er packt sie, und er
würgt sie. Und auf abgebranntem Ährenfeld bleibt
nur Asche verfallener Hoffnungen.

 

 

 

 

Jenny Aloni (7 september 1917 – 30 september 1993)

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 7e september ook mijn blog van 7 september 2011.

De Nederlandse dichter en schrijver Aart G. Broek werd op 6 september 1954 geboren in Maasland. Zie ook alle tags voor Aart G. Broek op dit blog.

 

 

Het onsterfelijke rif

 

1
En de golven, woest van onmacht, vraten de stranden
uit de gekartelde kust en kotsten het zielloze zand
over het wiegende koraal, dat stikkend stierf, verschoot
tot vale schijn van diepten die slechts het verlangen
naar het tijdloos strelen van het zilte zonlicht
uit onbereikbare hoogten koesterden. Versteend
de lust door de kolkende geseling die ooit ook leven
schonk, maar vrat en vretend verstikte wat waaide
in kleurig nijgen: een tintelend kussen zonder lippen.

 

 

 

 

Aart G. Broek (Maasland, 6 september 1954)

De Amerikaanse schrijfster Alice Sebold op 6 september 1962 in Madison, Wisconsin. Zie ook mijn blog van 6 september 2010 en eveneens alle tags voor Alice Seebold op dit blog.

 

Uit: The Lovely Bones

 

„My murderer was a man from our neighborhood. My mother liked his border flowers, and my father talked to him once about fertilizer. My murderer believed in old-fashioned things like eggshells and coffee grounds, which he said his own mother had used. My father came home smiling, making jokes about how the man's garden might be beautiful but it would stink to high heaven once a heat wave hit.
But on December 6, 1973, it was snowing, and I took a shortcut through the cornfield back from the junior high. It was dark out because the days were shorter in winter, and I remember how the broken cornstalks made my walk more difficult. The snow was falling lightly, like a flurry of small hands, and I was breathing through my nose until it was running so much that I had to open my mouth. Six feet from where Mr. Harvey stood, I stuck my tongue out to taste a snowflake.
"Don't let me startle you," Mr. Harvey said. Of course, in a cornfield, in the dark, I was startled. After I was dead I thought about how there had been the light scent of cologne in the air but that I had not been paying attention, or thought it was coming from one of the houses up ahead.

"Mr. Harvey," I said. "You're the older Salmon girl, right?" "Yes." "How are your folks?"
Although the eldest in my family and good at acing a science quiz, I had never felt comfortable with adults.
"Fine," I said. I was cold, but the natural authority of his age, and the added fact that he was a neighbor and had talked to my father about fertilizer, rooted me to the spot.
"I've built something back here," he said. "Would you like to see?"
"I'm sort of cold, Mr. Harvey," I said, "and my mom likes me home before dark."
"It's after dark, Susie," he said.
I wish now that I had known this was weird. I had never told him my name. I guess I thought my father had told him one of the embarrassing anecdotes he saw merely as loving testaments to his children. My father was the kind of dad who kept a nude photo of you when you were three in the downstairs bathroom, the one that guests would use.“

 

Alice Sebold (Madison, 6 september 1962)

 

 

 

 

De Schotse schrijver Christopher Brookmyre werd geboren op 6 september 1968 in Glasgow. Zie ook mijn blog van 6 september 2010 en eveneens alle tags voor Christopher Brookmyre op dit blog.

 

Uit: One Fine Day In The Middle Of The Night

 

‘“An oil rig is a platform, Eddie. Oil rig, oil platform. Same thing.”
“Aye, but I mean, they’ve stripped it doon tae just the platform, then built everythin’ up again fae there. I read somethin’ aboot it in the paper.”
“But whit’s the point? Buildin’ a hotel or whatever on a big hunk o’ metal? Whit’s wrang wi’ dry land?”
“It’s so it’s exclusive, big man. So’s scrotes like you an’ maself cannae get near the fuckin’ thing. Like wan o’ thae wee islands, whit dae ye cry them? There’s hunners o’ them. The Endives.”
“Maldives, ya fuckin’ eejit. Endives are in salad.”
“So that would be thousands of islands then?”
“Aye, very fuckin’ funny, Eddie.”
“Anyway, in the Maldives, ye’ve tae get a boat oot tae your hotel, an’ your hotel is aw that’s on the island. You’re isolated, away fae it aw. So they’ve used this oil platform affair instead of an island. It’s like buildin’ an island.”
“Be fuckin’ freezin, but, will it no? The Cromarty Firth’s no exactly the South Pacific. Cannae see many folk lyin’ oot in their bikinis in May. Have tae wipe the snaw aff the sunloungers first.”
“Have you been listenin’ tae a word I’ve said? It’s no stayin’ in the Cromarty Firth. That’s just where they’ve been rebuildin’ it. Fittin’ it oot, an’ that. When that’s aw done, they’re towin’ the whole shebang aff tae somewhere it’s warm aw year roon. Coast of Africa, I think.”
“Oh, I get you noo. Wee bit hotter than Rosstown, then. Still, whit’s the point o’ gaun aw that way, tae Africa like, an’ then coupin’ yoursel’ up in this wan wee place the whole time? Seems a bit ay a waste, to me.”
“Well, Charlie, that’s how we’ve no’ made millions oot the tourist business and Gavin Hutchison has. I mean, personally, I think it’s the stupitest fuckin’ idea I’ve ever heard in my life, but that just proves I know fuck-all.”
“It doesnae take an oil-platform holiday-resort to prove you know fuck-all Eddie.”
“Aye, very good.”
“But I take your point. I wouldnae be seen deid in the place if it wasnae aw bein’ laid on.”
“You couldnae afford it if it wasnae aw bein’ laid on.”
“Good shout, aye. But you know what I mean, Eddie. It sounds hellish.”

 

Christopher Brookmyre (Glasgow, 6 september 1968)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijfster Jennifer Egan werd geboren in Chicago op 6 september 1962. Zie ook mijn blog van 6 september 2010 en eveneens alle tags voor Jennifer Egan op dit blog.

 

Uit: The Keep

 

„Danny: I’m still trying to get this straight-is your hotel in Austria, Germany, or the Czech Republic?

Howie: Tell you the truth, I’m not even clear on that myself. Those borders are constantly sliding around.

Danny (thinking): They are?

Howie: But remember, it’s not a hotel yet. Right now it’s just an old-

The line went dead. When Danny tried calling back, he couldn’t get through.

But his tickets came the next week (blurry postmark)-plane, train, bus-and seeing how he was newly unemployed and had to get out of New York fast because of a misunderstanding at the restaurant where he’d worked, getting paid to go somewhere else-anywhere else, even the fucking moon-was not a thing Danny could say no to.

He was fifteen hours late.

He left his Samsonite and satellite dish by the gate and circled the left tower (Danny made a point of going left when he had the choice because most people went right). A wall curved away from the tower into the trees, and Danny followed that wall until woods closed in around him. He was moving blind. He heard flapping and scuttling, and as he walked the trees got closer and closer to the wall until finally he was squeezing in between them, afraid if he lost contact with the wall he’d get lost. And then a good thing happened: the trees pushed right through the wall and split it open and gave Danny a way to climb inside.

This wasn’t easy. The wall was twenty feet high, jagged and crumbly with tree trunks crushed into the middle, and Danny had a tricky knee from an injury connected to the misunderstanding at work. Plus his boots were not exactly made for climbing-they were city boots, hipster boots, somewhere between square-tipped and pointy-his lucky boots, or so Danny thought a long time ago, when he bought them. They needed resoling. The boots were skiddy even on flat city concrete, so the sight of Danny clawing and scrambling his way up twenty feet of broken wall was not a thing he would’ve wanted broadcast. But finally he made it, panting, sweating, dragging his sore leg, and hoisted himself onto a flat walkway-type thing that ran on top of the wall. He brushed off his pants and stood up.“

 

 

 

Jennifer Egan (Chicago, 6 september 1962)

 

 

 

 

De Frans – Amerikaanse schrijver Julien Green werd geboren op 6 september 1900 in Parijs. Zie ook ook mijn blog van 6 september 2010 en eveneens alle tags voor Julien Green op dit blog.

 

Uit: Partir avant le jour

 

“Ma mère me fit apprendre par coeur le psaume XXII. Ces phrases si simples, ces phrases d'enfants se logèrent sans difficulté dans ma mémoire, et si mystérieux que fût leur sens, il ne me venait pas à l'esprit de rien mettre en question, ni l'huile répandue sur ma tête, ni le banquet préparé pour moi en face de mes adversaires. Je croyais ce que croyait ma mère et, autant que je m'en souvienne, elle ne m'expliquait rien, elle me faisait répéter chaque verset après elle, puis le psaume entier, et tout cela formait dans mon cerveau des images merveilleuses dont je puis dire que je m'enivrais. Je voyais le berger, je voyais la vallée de l'ombre de la mort, je voyais la table dressée. Il ne m'en fallait pas plus à cet âge. Quelque chose se passait en moi qui ne s'abolirait jamais. Quelque chose m'était donné, et je m'en aperçois aujourd'hui, je n'en sais pas beaucoup plus long qu'aux minutes où je dis pour la première fois ces paroles d'une familiarité si majestueuse. En les prononçant, même de ma voix encore hésitante, j'avais l'impression de suivre pas à pas quelqu'un et d'avancer avec lui vers un vaste palais tout baigné de lumière, d'où je ne sortirais jamais plus, mais il fallait d'abord traverser la région obscure et ne pas trembler. Que de fois, dans des heures d'angoisse, je me suis souvenu de la houlette réconfortante qui écarte de nous le danger ! Chaque jour, je récitais ce petit poème prophétique dont je n'épuiserai jamais les richesses...."

 

 

 

Julien Green (6 september 1900 - 13 augustus 1998)

Cover 

 

 

 

De Nederlandse schrijfster Jessica Durlacher werd geboren in Amsterdam op 6 september 1961. Zie ook mijn blog van 6 september 2010 en eveneens alle tags voor Jessica Durlacher op dit blog.

 

Uit: De Dochter

 

“Ik mocht toen der tijd niet de allersubtielste of aardigste zijn van de jongens die ik indertijd tot mijn vrienden rekende, bot kon je me nu ook weer niet noemen. Ik kon die blik toen eenvoudigweg niet op de juiste manier duiden. Nieuwsgierig keek ze, verlegen en tegelijkertijd beschermend, alsof ze me kende, alsof ze iets in me opmerkte dat ik zelf was vergeten. Ik voelde me erdoor betrapt zonder dat ik iets had willen verbergen, en dat nam ik haar aanvankelijk kwalijk. Later begreep ik dat ik het misschien vooral mezelf kwalijk nam, en dat het een vorm van opzet is als je je laat betrappen, zelfs op je eigen gedachten. Ook voor de ergste gedachten ben je uiteindelijk zelf verantwoordelijk.”

 

 

 

Jessica Durlacher (Amsterdam, 6 september 1961)

 

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 6^e september ook mijn blog van 6 september 2011 deel 1 en eveneens deel 2.