Berichten van 24 november 2012 tot 25 november 2012

De Nederlandse schrijver Maarten 't Hart werd geboren op 25 november 1944 in Maassluis. Zie ook alle tags voor Maarten ’t Hart op dit blog.

 

Uit: Vestdijk en Mozart

 

“Over Mozart kan men moeilijk oordelen, als men niet zo goed als al zijn werken kent. Alfred Einstein zegt in zijn Mozart-boek, naar aanleiding van het Magnificat uit de Vesperae solennes de confessore (KV 339): ‘Iemand die zulke composities niet kent, kent Mozart niet.’ In feite geldt dit voor heel veel werken van Mozart. Wie voor de eerste maal het Münchener Kyrie in d-klein (KV 341) hoort, dit Kyrie waarvoor de eerder genoemde Einstein op de knieën valt, beseft dat zijn kijk op Mozart ingrijpend veranderd is. Na zo'n stuk kun je al het werk van Mozart dat je eerder al kende, weer opnieuw horen, nu wetend dat het voorgoed anders zal klinken. Zoiets geldt ook voor de Thamosmuziek (KV 345) en voor het Adagio en Fuga in c-klein (KV 546) en voor de Maurerische Trauermusik (KV 477). Zulke composities maken het mogelijk een blik in iemand's innerlijk te werpen die daarvoor vaak zo vrolijk leek, maar zich openbaart als een diepzinnig melancholicus.

Over deze veelzijdigste van alle toondichters heeft Vestdijk herhaaldelijk geschreven. Altijd vol bewondering, maar toch kan ik mij slecht voorstellen dat er ook maar één Mozart-kenner is die Vestdijk in zijn vaak gewaagde conclusies zal willen bijvallen. Mij bekruipt zelfs, als ik lees wat Vestdijk over Mozart schreef, een gevoel van grote ergernis en dat verbaast me. Niet zelden ben ik het met Vestdijk oneens als hij over andere componisten dan Mozart schrijft, maar ergeren doet hij mij nooit.

Behalve dus als hij over Mozart schrijft. Waarom? Omdat hij, zoals ik eerder al eens beweerde, ‘een totaal onjuiste visie op Mozart had’. Toen ook beloofde ik dat ik zou proberen om dat in een apart opstel aan te tonen. Vandaar deze verhandeling.

Zeker is dat Vestdijk's kennis van het oeuvre van Mozart grote leemten vertoonde. Natuurlijk mag uit het feit dat hij sommige composities nooit noemt niet voetstoots worden afgeleid dat hij ze ook niet kende, maar hij kan nauwelijks in de gelegenheid zijn geweest de hierboven genoemde composities te beluisteren (er waren nog geen plaatopnames) en het lijkt me vrijwel zeker dat hij de jeugdopera's, en Idomeneo en La Clemenza di Tito ook niet kende.”

 

 

 

Maarten ’t Hart (Maassluis, 25 november 1944)

 

 

 

 

De Nederlandse schrijfster Connie Palmen werd op 25 november 1955 geboren in Sint Odiliënberg. Zie ook alle tags voor Connie Palmen op dit blog.

 

Uit: Die Gesetze (Vertaald door Barbara Heller)

 

"Es ist ein Gesicht, das er mit noch anderen teilt. Gleichsam ein einziges Gesicht, immer
dasselbe. Ich kenne es und begegne ihm ab und zu: dem Gesicht eines Mannes mit Publikum-
und ich, Teil dieses Publikums, will von ihm bemerkt werden.Er soll mich auserwählen von
allen anderen, mich herausheben, zu etwas Besonderen machen, mich aus der Menge
herausziehen, in der ich mich befinde. Und die mir von dem Augenblick an, da ich ihn gesehen
habe, nicht mehr genügt. Ein Carmen-Syndrom. Weiß Gott, wo ich das herhabe."

(…)

 

"Kann man etwas suchen, ohne zu wissen, was es ist? Ich suchte, ohne zu wissen, was. Ich
erkenne es, weil es mir stets in derselben Gestalt begegnet, in derselben Umhüllung in Form von
Worten, gesprochenen Worten des Mannes mit dem Gesicht oder gedruckten Worten auf Papier,
hinter denen sich ebenfalls das Gesicht verbirgt. Der Mann und die Worte wecken ein Verlangen,
das ich stillen und doch nicht missen will."

 

 

Connie Palmen (Sint Odiliënberg, 25 november 1955)

 

 

 

 

De Australische (Aboriginal) schrijfster Alexis Wright werd geboren op 25 November 1950 in de Gulf of Carpentaria. Zie ook alle tags voor Alexis Wright op dit blog.

 

Uit : Carpentaria

 

“It takes a particular kind of knowledge to go with the river, whatever its mood. It is about there being no difference between you and the movement of water as it seasonally shifts its tracks according to its own mood. A river that spurns human endeavour in one dramatic gesture, jilting a lover who has never really been known, as it did to the frontier town built on its banks in the hectic heyday of colonial vigour. A town intended to serve as a port for the shipping trade for the hinterland of Northern Australia.

In one moment, during a Wet season early in the last century, the town lost its harbour waters when the river simply decided to change course, to bypass it by several kilometres. Just like that. Now the waterless port survives with more or less nothing to do. Its citizens continue to engage in a dialogue with themselves passed down the generations on why the town should continue to exist. They stayed on to safeguard the northern coastline from invasion by the Yellow Peril. A dreadful vision, a long yellow streak marching behind an arrowhead pointing straight for the little town of Desperance. Eventually the heat subsided. When the Yellow Peril did not invade, everyone had a good look around and found a more contemporary reason for existence. It meant the town still had to be vigilant. Duty did not fall on one or two; duty was everybody's business. To keep a good eye out for whenever the moment presented itself, to give voice to a testimonial far beyond personal experience -- to comment on the state of their blacks. To do so was regarded as an economic contribution to State rights, then, as an afterthought, to maintaining the decent society of the nation as a whole.”

 

 

 

Alexis Wright (Gulf of Carpentaria, 25 November 1950)

 

 

 

De Spaanse schrijver Arturo Pérez-Reverte werd geboren op 25 november 1951 in Cartagena. Zie ook alle tags voor Arturo Pérez-Reverte op dit blog.

 

Uit: The Painter of Battles (Vertaald door Margaret Sayers Peden)

 

“It was the same voice every day: educated, with good diction. Faulques imagined the woman to be young; no doubt a local guide who accompanied the tourists on the three-hour tour the boat--a sixty-five-foot tender painted blue and white that docked in Puerto Umbría--made between Ahorcados Island and Cabo Malo. In the last two months, from atop the cliff, Faulques had watched it pass, its deck filled with people armed with film and video cameras as summertime music thundered over the loudspeakers, so loud that the interruptions of the woman's voice came as a relief.
A well-known painter lives in that tower, which stood abandoned for a long time, and he is embellishing the entire interior wall with a large mural. Unfortunately, it is private property and no visitors are allowed . . .
This time the woman was speaking Spanish, but on other occasions it might be English, Italian, or German. Only when the tickets were bought with francs--four or five times that summer--did a masculine voice relieve her, in French. At any rate, Faulques thought, the season was almost over; with every trip there were fewer tourists on board the tender, and soon those...”

 

 

 

Arturo Pérez-Reverte (Cartagena, 25 november 1951)

 

 

 

 

De Chinese schrijver Ba Jin werd op 25 november 1904 geboren in Chengdu. Zie ook alle tags voor Ba Jin op dit blog.

 

Uit: When the Snow Melted (Vertaald door Tang Sheng)

 

“Separation was of course one way to solve the problem. But things must be pretty serious if such a drastic solution was contemplated. I was worried. To tell the truth I would hate to see this young couple separate, though I didn't like to see them quarrel all the time either.

"Separate?" I knitted my brows and then smiled to ease the tension. "Come, don't get excited. Squabbles between husband and wife are really nothing unusual. If only both sides will compromise a little it's quite easy to settle them amicably. To my mind, you two ought to make an ideal couple." "I used to think so too," she said wistfully. Then she sighed softly and a slight pause ensued before she continued, "But it hasn't worked out that way. Just why, I don"t know. At any rate there is a barrier between us."

"Barrier? What barrier?" I asked, as if the idea were quite incongruous.

"I don't know either," she replied in despair. "It's something invisible and intangible, yet I feel it's there . . ." She stopped and bit her lips. A look of grief, seemingly faint but in fact profound, clouded her pretty girlish face. And there was anguish in the depth of her eyes. When I saw the expression in them my own heart sank.

"Zisheng, you must find a way out for me!" she begged. "I haven't the courage to go on living with him."

I found myself in a most awkward position. I sympathized with her and was eager to help her - but her husband, Bohe, was my friend. Besides, I could see no good reason why they should split up. I was not ingenious enough to suggest a solution.”

Ba Jin (25 november 1904 – 17 oktober 2005)

Zie voor nog meer schrijvers van de 25e november ook mijn vorige blog van vandaag.

De Nederlandse schrijfster Augusta de Wit werd geboren in Sibolga (Sumatra) op 25 november 1864. Zie ook alle tags voor Augusta de Wit op dit blog.

 

Uit:Orpheus in de dessa

 

„Het waren geheel andere dingen, het scheen of zij niets te maken hadden met dat deuntje, dat hij nu volgde, alsof het hem trok, zacht en niet te weerstaan trok; en toch was daar een heimelijke, onbegrijpelijke overeenstemming, een herinnering, een weder-herkennen, dat het tegenwoordige oogenblik ophief in de sterretinteling van het verleden en het leven rondom diep maakte en wijd als een hemel....

Nu zweeg het fluitspel.

Stilstaande zag de jonge man om zich heen. Hij was aan een grens gekomen van maanlicht en duisternis, aan een schaduwkring dien een zwarte boomen-massa wijd over het glorige gras spreidde. Onduidelijk nam hij een dicht gedrongen menigte van stammen waar, lang afhangende groeisels en van maanlicht even beglommen looverspreidingen. Een geur van verwelkende bloemen hing in de lucht. Hij herkende den heiligen waringin aan den ingang van het dorp, waar de vrome passar-gangers den Danhjang Dessa offeranden van jasmijn-bloesem plachten te brengen op het zoden-altaar.

Hij was ver van de fabriek af gekomen.

Langzaam ging hij terug door het van dauw wit glinsterende en druipende gras. In de stilte van zijn gedachten zong het deuntje der fluit voort, en zijne stappen schikten zich naar de onhoorbare maat.

Nog een poos lang wakker liggend in de duisternis van zijn huis, bleef hij luisteren of niet weer het klare geluid aan kwam strijken.

Toen kwam de gedachte aan zijn werk weer terug. Hij sliep in met de voorstelling van de nieuwe machine die hij op zou stellen in het molenhuis“

.

 

Augusta de Wit (25 november 1864 - 9 februari 1939)

 

 

 

 

 

De Duitstalige (Italiaanse) dichter en schrijver Joseph Zoderer werd geboren op 25 november 1925 in Meran in Zuid-Tirol. Zie ook alle tags voor Joseph Zoderer op dit blog.

 

Uit: Wir gingen

”Mein Bruder wurde in Lackschuhen von den Onkeln und der Tante zum Zug gebracht, mit dem wir wegfuhren, und in diesen schwarzen Lackschuhen, die er immer an den Füßen der eleganten Kurgäste bewundert hatte, fror er, als wir über die Grenze, über den Brennerpaß, "heim ins Reich" gebracht wurden. Wir waren die Kinder eines ehemaligen Hotelhausmeisters, also Hotelschuhputzers und später dann entlassenen Hilfskurgärtners. Wir waren die Dummen, die glaubten, das Richtige zu machen, weil die meisten um uns herum im Lande so redeten. Und aus einigen von diesen wurden später auch gut funktionierende Henker oder vaterlandsliebende Mörder. Ich höre meinen Vater schreien: Ich hab' einen Bock geschossen! Ich weiß nicht, warum dieser Satz in meinem Kopf zurückblieb, einer von den wenigen Sätzen meines Vaters, an die ich mich erinnere. Ich höre meinen Vater aufschreien und höre diesen Satz und sehe eine braune Kommode mit Schubladen, sehen meinen Vater und dieses Möbelstück, das nichts mit diesem Satz zu tun haben konnte, sehe keine Zimmerwand und keinen anderen Gegenstand, sehe auch keine andere Person, obwohl wahrscheinlich andere Personen - meine Mutter, meine Geschwister - Vaters Publikum gewesen sein müssen, denn mir Vierjährigem wird er diesen Satz nicht entgegengebrüllt haben, und ich kann mich nur an diese gebrüllten Worte erinnern, an keine Gesichter, nicht an das Gesicht einer Schwester oder eines Bruders, nicht an das Gesicht meiner Mutter, auch an keinen anderen Satz, der von meinem Vater oder jemand anderem noch gesagt worden wäre. Ich hab einen Bock geschossen: Diesen Satz trug ich mit mir durch das Leben, ohne mich die längste Zeit nach seinem Sinn zu fragen. Er beschwerte mich nicht, dieser Satz, eigenartigerweise vergaß ich ihn aber auch nicht. Irgendeinmal als Erwachsener verstand ich ihn, ging mir der Sinn dieses Satzes auf, mein Vater war ja nie ein Jäger gewesen, und wenn er einen Bock geschossen hatte, so meinte er damit einen schweren Irrtum, der ihm passiert war, in den er mit uns hineingerannt war: die Option für Deutschland.”

 

 

 

Joseph Zoderer (Meran, 25 november 1935)

 

 

 

 

De Engelse dichter Isaac Rosenberg werd geboren in Bristol op 25 november 1890. Zie ook alle tags voor Isaac Rosenberg op dit blog.

 

 

Chagrin

 

Caught still as Absalom,
Surely the air hangs
From the swayless cloud-boughs
Like hair of Absalom

Caught and hanging still.
From the imagined weight
Of spaces in a sky
Of mute chagrin my thoughts
Hang like branch-clung hair
To trunks of silence swung,
With the choked soul weighing down
Into thick emptiness.
Christ, end this hanging death,
For endlessness hangs therefrom !

Invisibly branches break
From invisible trees:
The cloud-woods where we rush
(Our eyes holding so much),
Which we must ride dim ages round
Ere the hands (we dream) can touch,
We ride, we ride-before the morning
The secret roots of the sun to tread-
And suddenly
We are lifted of all we know,
And hang from implacable boughs.

 

 

 

Isaac Rosenberg (25 november 1890 – 1 april 1918)

Zelfportret

 

 

 

 

De Portugese schrijver José Maria Eça de Queiroz werd geboren op 25 november 1845 in Póvoa de Varzim. Zie ook alle tags voor José Maria Eça de Queiroz op dit blog.

 

Uit: The English in Egypt (Vertaald door Ann Stevens)

 

« A strange people, for whom it is out of the question that anyone can be moral without reading the Bible, and strong without playing cricket, and a gentleman without being English! And it is this that makes them so detested. They never fuse, they never lose their Englishness.”

(…)

 

The Englishman falls on the ideas and customs of other nations like a lump of granite in the water: and there he stays, a weighty encumbrance, with his Bible, his sports and his prejudices, his etiquette and selfishness – completely unaccommodating to those among whom he lives. That is why he remains, in the countries where he has lived for centuries, a foreigner.”

 

 

 

José Maria Eça de Queiroz (25 november 1845 - 16 augustus 1900)

 

 

De Spaanse dichter en schrijver Lope de Vega werd geboren op 25 november 1562 in Madrid. Zie ook alle tags voor Lope de Vega op dit blog.

 

 

Tomorrow

 

Lord, what am I, that with unceasing care
Thou did'st seek after me, that Thou did'st wait
Wet with unhealthy dews before my gate,
And pass the gloomy nights of winter there?
Oh, strange delusion, that I did not greet
Thy blest approach, and oh, to heaven how lost
If my ingratitude's unkindly frost
Has chilled the bleeding wounds upon Thy feet.

How oft my guardian angel gently cried,
“Soul, from thy casement look, and thou shalt see
How He persists to knock and wait for thee!”
And oh, how often to that Voice of sorrow,
“Tomorrow we will open,” I replied,
And when the morrow came I answered still “Tomorrow.”


Vertaald door H. W. Longfellow

 

 

 

Lope de Vega (25 november 1562 – 27 augustus 1635)

Straatnaambord in Madrid

De IJslandse schrijver Einar Kárason werd op 24 november 1955 geboren in Reykjavík. Zie ook alle tags voor Einar Kárason op dit blog.

 

Uit: Devil’s Island (Vertaald door David MacDuff en Magnus Magnusson)

 

„As for Baddi, he gave meaning to all the struggles of this world: that clever and handsome lad of promise, that blessed scion of the family, the granny's boy of the prayers which the queen of the Old House repeated to herself aloud as she did the dishes at the sink or in silence as she brooded over the cards and the future of strangers – the boy with the bright eyes and the smile, always helpful and generous to everything which drew breath.
Now he was expected home.
The Americans were lucky to have enjoyed his presence all these years, thought Karolína, that steely woman who had not allowed her feelings free rein for decades. Nowadays she talked of her Baddi with such tearful longing that even Tommi was moved and began to imagine that everything would be bright and beautiful when the angel came home. But Tommi had always been much more attached to Danni; they had so much in common, he and the younger brother whom few missed and whose memory meant no more to the family than a raven landing on a gable-head and cawing.
Tommi came to think, when he looked back, that Baddi had not been such a bad lot after all – that was just exaggeration and a lack of understanding of young people. Boys would be boys, wouldn't they? Before Baddi left he had become a bit of a burden to Tommi to be sure, because of the fines and damages he had had to pa; for all kinds of minor mischief Baddi had got involved in, but youngsters grew out of that sort of thing. Tommi was far more worried about the boys when they began to tinker with brennivín and steal bottles and get drunk and go into sheds and shacks with girls who screamed and bawled and came rushing out with fire and frenzy in their eyes, but who always allowed themselves to be lured into the sheds again. But why should Tommi worry about that? They were young and enjoying themselves.”

 

 

 

Einar Kárason (Reykjavík, 24 november 1955)

 

 

 

 

De Ivoriaanse schrijver Ahmadou Kourouma werd geboren op 24 november 1927 in Togobala. Zie ook alle tags voor Ahmadou Kourouma op dit blog.

Uit: Allah Is Not Obliged (Vertaald door Frank Wynne)

“Number three . . . I'm disrespectful, I'm rude as a goat's beard and I swear like a bastard. I don't swear like the civilised Black Nigger African Natives in their nice suits, I don't say fuck! shit! bitch! I use Malinke swear words like faforo! (my father's cock - or your father's or somebody's father's), gnamokode! (bastard), walahe! (I swear by Allah). Malinke is the name of the tribe I belong to. They're Black Nigger African Savages and there's a lot of us in the north of C(tm)te d'lvoire and in Guinea, and there's even Malinkes in other corrupt fucked-up banana republics like Gambia, Sierra Leone and up in Senegal.Number four . . . I suppose I should apologise for talking right at you like this, on account of how I'm only a kid. I'm maybe ten, maybe twelve (two years ago, grandmother said I was eight, maman said I was ten) and I talk too much. Polite kids are supposed to listen, they don't sit under that talking-tree and they don't chatter like a mynah bird in a fig tree. Talking is for old men with big white beards. There's a proverb that says,'For as long as there's a head on your shoulders, you don't put your headdress on your knee.' That's village customs for you. But I don't give two fucks about village customs any more, 'cos I've been in Liberia and killed lots of guys with an AK-47 (we called it a 'kalash') and got fucked-up on kanif and lots of hard drugs.Number five . . . To make sure I tell you the life story of my fucked-up life in proper French, I've got four different dictionaries so I don't get confused with big words. First off, I've got the Larousse and the Petit Robert, then, second off, I've got the Glossary of French Lexical Particularities in Black Africa, and, third off, I've got the Harrap's. The dictionaries are for looking up big words and checking big words and particularly for explaining big words. I need to be able to explain stuff because I want all sorts of different people to read my bullshit: colonial toubabs,Black Nigger African Natives and anyone that can understand French.The Larousse and the Petit Robert are for looking up and checking and explaining French words so I can explain them to Black Nigger African Natives. The Glossary of French Lexical Particularities in Black Africa is for explaining African words to the French toubabs from France. The Harrap's is for explaining pidgin words to French people who don't know shit about pidgin.How did I get the dictionaries? That's a long story that I don't feel like going into right now. Because I haven't got time 'cos I don't want to get tied up in bullshit. That's why. Faforo!Number six . . .”

 

 

 

Ahmadou Kourouma (24 november 1927 – 11 december 2003)

 

 

 

 

De Chinese dichter en schrijver Wen Yiduo werd geboren op 24 november 1899 in Xishui, Hubei. Zie ook alle tags voor Wen Yiduo op dit blog.

 

 

Song of the Seven Sons

 

3.TaiWan

 

We are the string of pearls offered by the East Sea.
Ryukyu is my little brother, I am Tai Wan
The spirit of the Zheng family is still warming my heart
The blood of the patriot has been my heritage
Mother, the scorching sun is burning me up
With your order, I shall draw my last fight
Mother! I want to come home, Mother!

 

4.WeiHai Bay

 

Let me guard this oldest sea of China again
For ashore lies the tomb of our sage
Mother, do not forget I am the sea’s warrior
I have the Liu Gong island as my shield
Reach out for me quick, for now is the time.
The remain of the sage is on my back
Mother! I want to come home, Mother!

 

 

 

 

Wen Yiduo (24 november 1899 – 15 juli 1946)

 

 

 

 

 

De Nederlandse dichter en schrijver Jules Deelder werd geboren op 24 november 1944 te Rotterdam, in de wijk Overschie. Zie ook alle tags voor Jules Deelder op dit blog.

 

 

Gedichten

 

Ge-
dich-
ten
zijn
vaak
lang
en
smal

De
mij-
ne
wel
in
elk
ge-
val

Lang
maar
te-
ge-
lijk
ook
kort

Dat
zijn
ge-
dich-
ten
zo-
als
het
hoort

Te
lange
zijn
er
bij
de
vleet

Of
nog
er-
ger
lang
en
breed

Brede gedichten kan ik niet tegen
Meestal zijn ze strontvervelend
Hun dichters blijven onbegrepen
En mogen elkaar dan prijzen geven

Zo
stelt
de
po-
ë-
zie
toch
me-
nig-
een
te-
vre-
den

Be-
hal-
ve
de
cri-
tiek
maar
dat
zijn
in-
tel-
lec-
tu-
e-
len

 

 

 

Jules Deelder (Rotterdam, 24 november 1944)

 

 

 

 

 

De Engels-Ierse schrijver Laurence Sterne werd geboren op 24 november 1713 in Clonmel, Tipperary, Ierland. Zie ook alle tags voor Laurence Sterne op dit blog.

 

Uit: The Life and Opinions of Tristram Shandy, Gentleman

 

“It was attended but with one misfortune, which, in a great measure, fell upon myself, and the effects of which I fear I shall carry with me to my grave; namely, that, from an unhappy association of ideas which have no connection in nature, it so fell out at length, that my poor mother could never hear the said clock wound up,-but the thoughts of some other things unavoidably popp'd into her head,-& vice versâ:-which strange combination of ideas, the sagacious Locke, who certainly understood the nature of these things better than most men, affirms to have produced more wry actions than all other sources of prejudice whatsoever.
But this by the bye.
Now it appears, by a memorandum in my father's pocket-book, which now lies upon the table, "That on Lady-Day, which was on the 25th of the same month in which I date my geniture,-my father set out upon his journey to London with my eldest brother Bobby, to fix him at Westminster school;" and, as it appears from the same authority, "That he did not get down to his wife and family till the second week in May following,"-it brings the thing almost to a certainty. However, what follows in the beginning of the next chapter puts it beyond all possibility of doubt.
---But pray, Sir, What was your father doing all December,-January, and February?--Why, Madam,-he was all that time afflicted with a Sciatica.”

 

 

Laurence Sterne (24 november 1713 – 18 maart 1768)

Illustratie uit Tristram Shandy: Oom Toby in zijn wachthuisje

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 24e november ook mijn vorige blog van vandaag.

De Nederlandse schrijfster Cissy van Marxveldt werd geboren in Oranjewoud op 24 november 1889. Zie ook alle tags voor Cissy van Marxveldt op dit blog.

 

Uit: De H.B.S. tijd van Joop ter Heul

 

“Julie vertelde me gisteravond dat ze met Jog samen een zomerhoed gekocht heeft.
’Met je verkouden gezicht?’ Vroeg ik. Ja, want als hij me dàn goed staat, dan flatteert hij me zeker, als ik er gewoon uitzie… Het is een schat van een dopje, zei Julie, Wit met kleine theeroosjes, heel snoezig’. ‘Hoe staat hij Jog?’ vroeg ik.
‘Oh you horrid pig’ zei Julie weer eens voor de verandering.

(…)

Ik ben gisteren uit gym gestuurd, omdat ik een ouwe tafelschel achter aan Steub zijn jasje had gehangen. ’t Stond zo gek zeg, en het mooiste was, hij merkte er eerst niets van. De schel werkte niet al te best meer, zie je, maar toen hij ons van die armoefeningen ging voordoen met beenhuppen, was ’t klingeling jongens bij elke hup. Hij brulde maar; ‘Wie belt daar? Ik wil weten wie daar belt’ En wij stikten gewoonweg. Pop zei nog: ’t is buiten geloof ik, de tram mijnheer.’ En toen dacht Steub eerst werkelijk nog, dat het de tram was, en hij begon weer te huppen en te luien. We konden geen stap meer doen van het lachen...”

 

 

Cissy van Marxveldt (24 november 1889 – 31 oktober 1948)

Scene uit Joop ter Heul, een KRO tv-serie uit 1968 

 

 

De Indiase schrijfster Arundhati Roy werd geboren op 24 november 1961 in Shillong. Zie ook alle tags voor Arundhati Roy op dit blog.

 

Uit: The God of Small Things

 

“She was Rahel's baby grandaunt, her grandfather's younger sister. Her name was really Navomi, Navomi Ipe, but everybody called her Baby. She became Baby Kochamma when she was old enough to be an aunt. Rahel hadn't come to see her, though. Neither niece nor baby grandaunt labored under any illusions on that account. Rahel had come to see her brother, Estha. They were two-egg twins. "Dizygotic" doctors called them. Born from separate but simultaneously fertilized eggs. Estha--Esthappen--was the older by eighteen minutes.
They never did look much like each other, Estha and Rahel, and even when they were thin-armed children, flat-chasted, wormridden and Elvis Presley-puffed, there was none of the usual "Who is who?" and "Which is which?" from oversmiling relatives or the Syrian Orthodox bishops who frequently visited the Ayemenem House for donations.
The confusion lay in a deeper, more secret place.
In those early amorphous years when memory had only just begun, when life was full of Beginnings and no Ends, and Everything was Forever, Esthappen and Rahel thought of themselves together as Me, and separately, individually, as We or Us. As though they were a rare breed of Siamese twins, physically separate, but with joint identities.
Now, these years later, Rahel has a memory of waking up one night giggling at Estha's funny dream.
She has other memories too that she has no right to have.
She remembers, for instance (though she hadn't been there), what the Orangedrink Lemondrink Man did to Estha in Abhilash Talkies. She remembers the taste of the tomato sandwiches--Estha's sandwiches, that Estha ate--on the Madras Mail to Madras.”

 

 

 

Arundhati Roy (Shillong, 24 november 1961)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Thomas Kohnstamm werd geboren in Seattle, Washington op 24 november 1975. Zie ook alle tags voor Thomas Kohnstamm op dit blog.

 

Uit: Do Travel Writers Go to Hell?

 

“It wasn't until eight years after the bridge construction had started that a French physiologist determined the cause of the illness. Contrary to popular assumption, oxygen is a lesser ingredient in the air that we breathe. Seventy-eight percent of air is comprised of nitrogen, which, under normal circumstances, has no effect on the human body. When breathing air at depth, the water pressure converts the nitrogen in the bloodstream from a gas to a liquid, washing it through the veins and arteries. So long as you resurface at a slow pace, the liquid gradually transforms back into a gas and is disposed of by your body.
If the change of pressure is too sudden, the liquid bursts out of solution, fizzing back into gas. Similar to the millions of microscopic nitrogen bubbles that are released when you crack a can of Guinness, the bubbles surge through the bloodstream. If they don't lodge themselves in your joints, the bubbles charge on the fatal path to your brain. You come up too quickly, you die.
I remove a folded piece of printer paper from my pocket and smooth it open:
Thomas,
I want to know if you'd like do some writing for our new Brazil guidebook?
If you're interested in jumping ship within the next few weeks for Brazil, let me know right away and I could put together an offer for you.
Commissioning Editor--South America & Antarctica
Lonely Planet.”

 

 

Thomas Kohnstamm (Seattle, 24 november 1975)

 

 

 

 

De Italiaanse schrijver Carlo Collodi werd als Carlo Lorenzi op 24 november 1826 in Florence geboren. Zie ook alle tags voor Carlo Corrodi op dit blog.

 

Uit: Pinocchio (Vertaald door Charlotte Birnbaum)

 

“Da kratzte er sich die Perücke und lachte und sagte: 'Sieh einmal an. Ich habe mir das Stimmchen eingebildet. Gehen wir wieder an die Arbeit.' Und er nahm die Axt in die Hand und schlug kräftig auf das Stück Holz los.
'Au, du hast mir wehgetan!', schrie das Stimmchen kläglich.
Diesmal war Meister Kirsche starr vor Schrecken. Die Augen kullerten fast aus dem Kopf, der Mund blieb offen stehen, die Zunge hing ihm schlaff bis aufs Kinn. Er sah aus wie der Wasserspeier an einem Brunnen. Es dauerte eine Weile, bis er wieder Worte fand. Dann stammelte er mit zitternden Lippen:
'Woher ist bloß das Stimmchen gekommen? Hier ist ja keine Menschenseele. Aber es hat doch 'Au!' gerufen. Sollte etwa dieses Stück Holz weinen und jammern wie ein Kind? Das kann ich nicht glauben. Anton, sieh es dir einmal ruhig an: es ist ein Stück Holz wie alle anderen. Man kann es ins Feuer werfen und eine Bohnensuppe darauf kochen. Oder... sollte jemand darin stecken? Ach was! Und wenn jemand darin steckt, um so schlimmer für ihn: Ich will es jetzt herauskriegen.'
Mit diesen Worten packte er das arme Stück Holz mit beiden Händen und schleuderte es ohne Mitleid gegen die Wand. Danach horchte er, ob sich jetzt ein Stimmchen beklage. Er wartete eine Minute - nichts; fünf Minuten - nichts; zehn Minuten - immer noch nichts.”

 

 

Carlo Collodi (24 november 1826 – 26 oktober 1890)

Pinocchio, scene uit de Disney film uit 1940

De Duitse schrijver Gerhard Bengsch werd geboren op 24 november 1928 in Berlijn. Zie voor onderstaande schrijver ook mijn blog van 24 november 2008.

 

Uit: Unterlassene Hilfeleistung

 

“Lire oder Zloty?” fragte Annabella mit der eindeutigen Absicht, bei Frau Hiltrud einen Gehirnschlag auszulösen.
“Es ist bedauerlich, daß man mit Ihnen nicht sachlich reden kann”, sagte Herr Woyko.
Er rief den Kellner und zahlte.
Während seine Frau im Foyer die Damentoilette suchte und in Ihrer Aufregung in die Herrentoilette geriet, begleitete er uns an die Tür. Er werde sich morgen oder übermorgen wieder bei uns melden.”

 

 

Gerhard Bengsch (24 november 1928 – 11 maart 2004)

 

 

 

 

De Duitse dichter, schrijver, bibliothecaris en archibaris Ludwig Bechstein werd geboren op 24 november 1801 in Weimar. Zie ook alle tags voor Ludwig Bechstein op dit blog.

 

Uit: Des kleinen Hirten Glückstraum

 

“Es war einmal ein sehr armer Bauersmann, der war in einem Dörflein Hirte, und das schon seit vielen Jahren. Seine Familie war klein, er hatte eine Frau und nur ein einziges Kind, einen Knaben. Doch diesen hatte er sehr frühzeitig mit hinaus auf die Weide genommen und ihm die Pflichten eines treuen Hirten eingeprägt, und so konnte er, als nur einigermaßen der Knabe herangewachsen war, sich ganz auf denselben verlassen, konnte ihm die Herde allein anvertrauen und konnte unterdessen daheim noch einige Dreier mit Körbeflechten verdienen. Der kleine Hirte trieb seine Herde munter hinaus auf die Triften und Raine; er pfiff oder sang manch helles Liedlein und ließ dazwischen gar laut seine Hirtenpeitsche knallen; dabei wurde ihm keine Zeit lang. Des Mittags lagerte er sich gemächlich neben seine Herde, aß sein Brot und trank aus der Quelle dazu, und dann schlief er auch wohl ein Weilchen, bis es Zeit war weiterzutreiben. Eines Tages hatte sich der kleine Hirte unter einen schattigen Baum zur Mittagsruhe gelagert, schlief ein und träumte einen gar wunderlichen Traum: Er reise fort, gar unendlich weit fort – ein lautes Klingen, wie wenn unaufhörlich eine Masse Münzen zu Boden fielen – ein Donnern, wie wenn unaufhörlich Schüsse knallten – eine endlose Schar Soldaten, mit Waffen und in blitzenden Rüstungen – das alles umkreisete, umschwirrte, umtosete ihn. Dabei wanderte er immerzu und stieg immer bergan, bis er endlich oben auf der Höhe war, wo ein Thron aufgebaut war, darauf er sich setzte, und neben ihm war noch ein Platz, auf dem eine schöne Frau, die plötzlich erschien, sich niederließ. Nun richtete sich im Traum der kleine Hirte empor und sprach ganz ernst und feierlich: »Ich bin König von Spanien.« Aber in demselben Augenblick wachte er auf. Nachdenklich über seinen sonderbaren Traum trieb der Kleine seine Herde weiter, und des Abends erzählte er daheim seinen Eltern, die vor der Türe saßen und Weiden schnitzten, wobei er ihnen auch half, seinen wunderlichen Traum und sprach zum Schluß: »Wahrlich, wenn ich noch einmal träume, so gehe ich fort nach Spanien und will doch einmal sehen, ob ich nicht König werde!«

 

 

Ludwig Bechstein (24 november 1801 – 14 mei 1860)