Berichten van 5 februari 2013 tot 6 februari 2013

De Duitse schrijver en journalist Thomas von Steinaecker werd geboren op 6 februari 1977 in Traunstein. Zie ook alle tags voor Thomas von Steinaecker op dit blog.

 

Uit: Das Jahr, in dem ich aufhörte, mir Sorgen zu machen, und anfing zu träumen

 

“Am Morgen meines ersten Arbeitstages in München, der 01. Oktober 2008, blieb ich irritiert im Untergeschoss der U-Bahnstation Nordfriedhof vor den Treppen stehen, die an die Oberfläche führten.

Dort, wo die Überdachung endete und damit auch die Wärme, die sich in den unterirdischen Räumen wie eine Erinnerung an den Sommer hielt, bedeckte ein feiner Film aus Schnee die Stufen. Seit für die Region Wetteraufzeichnungen existieren, war es erst ein, zwei Mal zu einem so plötzlichen Kälteeinbruch gekommen. Außerdem hatte, wenn mir mein Gedächtnis keinen Streich spielt, die RTL-Wetterfee, bei der ich mich immer fragte, ob ihr blondes Haar auch in natura so dezent matt glänzt oder ob es sich um einen digitalen Effekt handelt, leichte Bewölkung vorhergesagt, nicht jedoch Regen, geschweige denn Schnee.

Als ich eine halbe Stunde zuvor meine Wohnung in der Maxvorstadt verlassen hatte, war es zwar stürmisch gewesen – irgendetwas zwischen Windstärke vier und fünf, schätze ich –, aber trocken. Bei feuchtem Belag ist das Treppensteigen mit 7-cm-Absätzen beschwerlich.

Die »Gala« sagt: »Mörder-High-Heels ruinieren Victoria Beckhams Gesundheit.« Angela Braly, geborene Fick, Geschäftsführerin von WellPoint Inc.-Versicherungen und laut Forbes die aktuell fünfmächtigste Frau der Welt, sagt: »After all I am still a woman, what do you think?« Ellen von Unwerth, Starfotografin, sagt: »The higher the heel, the better I feel.« Meine beste Freundin Lisa Miller sagt: »Nicht klagen, tragen.«

Draußen herrschte eine von den Straßenlaternen und den Lichtern in den umliegenden Gebäuden ungesund orange eingefärbte Dämmerung, durch die Flocken wirbelten. Auf der anderen Seite des Mittleren Rings bemerkte ich eine Trauergemeinde. Vor den Mauern des Friedhofs, hinter denen die schwarzen Flügel der Engelsstatuen und Kreuze hervorragten, gingen circa dreißig Frauen und Männer in langen dunklen Mänteln und mit gesenkten Häuptern eng beisammen.”

 

 

 

Thomas von Steinaecker (Traunstein, 6 februari 1977)

 

 

 

 

De Ierse schrijver en uitgever Dermot Bolger werd geboren op 6 februari 1959 in Dublin. Zie ook alle tags voor Dermot Bolger op dit blog.

 

Uit: The Journey Home

 

“He swallowed hard, trying to block the recurring images from his mind. But flames lit the space behind his closed eyelids, smoke still seeming to fill his nostrils. The boots moved, spraying gravel down on to his face, beating so harshly on the tar that they might have been pounding his skull and as they retreated he had to restrain himself from moving. He realized how desperately he wanted to be caught, that whatever terrors lay in the cell under the station could be no worse than the unknown journey ahead through the dark. The fallen gravel covered his hand. To shift even a finger would send it trickling noisily down. All his life he had obeyed; the instinct ingrained within him. An image came back from childhood, his father climbing the stairs as he hid after a quarrel, wanting to be found, knowing that his father would gruffly forgive him. A radio crackled from inside the car. There was the click of an automatic weapon being uncocked. The boots paused on the roadway like a parent on the stairs. How warm it had been under that bed, his father's voice coaxing, the scent of cooking from downstairs. The boots drew closer again.

His arm ached to move yet still he held back. If he were alone he would be in the squad car now, the first blows raining against his skull. But she would be there as well, a witness again to his cowardice. Without warning, Katie's teeth bit softly into his fingers, reassuring him with her own fear. The need to protect her gave him strength, a role in which he could imagine himself strong. With a click the boots stopped and a car door opened. Only when the noise of the engine faded did her teeth ease their grip. Gradually the unfamiliar night sounds reasserted themselves: the beat of wings in the blackness above; tiny paws scuttling through the coarse grass; the sight of a dreaming beast in a field nearby, where high branches creaked like dried bones. They waited for the noise of the motor to return. Overhead a pylon hummed as it stretched back towards the city they had come from. To move was to make a decision, to break the isolated spell of the ditch.”

 

 

 

Dermot Bolger (Dublin, 6 februari 1959)

 

 

 

 

De Oostenrijkse schrijver (toneel, hoorspelen en draaiboeken) Felix Mitterer werd geboren op 6 februari 1948 in Achenkirch, Tirol. Zie ook alle tags voor Felix Mitterer op dit blog.

 

Uit: Sibirien

 

“Aber glauben Sie mir,

daran ist die Gefangenschaft schuld!

Daran ist die Behandlung hier schuld!

Auch Sie, Herr Bundespräsident,

würden hier zum Querulanten!

Auch Sie, gnädige Frau!

Abschließend bitte ich,

die Weltöffentlichkeit von den Zuständen hier

zu unterrichten.

Ihnen wird man glauben,

Herr Bundespräsident.

Leider kann ich Sie nun doch nicht begleiten.

Sie müssen allein gehen.

Ich fühle mich etwas schwach.

Aber nicht schlecht.

Ich bin bald soweit.

(…)

 

Mein Tod macht mir nichts aus,

aber mein langes Sterben hat mich betrübt.

Das Sterben auf diese Weise,

in dieser Anstalt,

in dieser Zeit.

Ich möchte Sie jetzt bitten,

mich allein zu lassen.

Agnes, komm an meine Seite,

Hund, leg dich mir zu Füßen,

nicht mehr lange,

dann werden wir zusammen

am Flussufer sein

und laufen und laufen.”

 

 

 

Felix Mitterer (Achenkirch, 6 februari 1948)

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Heinz Kahlau werd op 6 februari 1931 geboren in het dorpje Drewitz. Zie ook alle tags voor Heinz Kahlau op dit blog.

 

 

Mahnung an C.

 

Geh sorgsam mit dir um,

dich kann's nur einmal geben

und auch nur kurz -

man darf dich nicht verbrauchen

wie einen Rohstoff.

Du bist kein Produkt.

Entzieh dich der Statistik,

du bist wichtig.

Bewahre dich,

weiche der Härte aus,

verweigre dich

den Überflüssigkeiten.

Gib deine Antworten selbst,

stell selber deine Fragen,

gib acht auf dich,

dich gibt es nur einmal.

 

 

 

Selbstbetrug

 

Bevor du gehst,

musst du die Vögel füttern,

weil doch Schnee ist

und weil sie verhungern

ohne dich,

sagst du.

 

Willst du nicht wissen,

dass sie Flügel haben,

in all der Kälte,

das es noch Futter gibt -

anderswo?

Trotz all des Schnees?

 

 

 

 

Heinz Kahlau (6 februari 1931 – 6 april 2012)

 

 

 

 

De Vlaamse schrijfster Annelies Verbeke werd geboren op 6 februari 1976 in Dendermonde. Zie ook alle tags voor Annelies Verbeke op dit blog.

 

Uit: Vissen redden

 

‘Ze maakte zich op en kleedde zich aan alsof haar iets belangrijks te wachten stond, wandelde met een stevige pas naar de bakker en nam er met een stralende glimlach een knapperig brood in ontvangst. Weer onderweg naar huis, hief ze haar gezicht op naar de zachte motregen, waardoor ze de regenboog boven haar stad opmerkte. “Wat mooi”, vertelde ze zichzelf.’

(…)

 

‘Ze gaat achterwaarts onder, want hij is hier, ze ademt rustig, want hij is hier. Hij strooit broodkruimels in het water, laat guppy’s om haar middel zwemmen, laat haar de vissen voelen. Ze weet niet of ze zonder hem zou duiken, want hij is hier, ze weet niet wie ze is, want hij is hier. Hij wijst naar onderwaterbergen. Hij is hier.’

 

 

 

Annelies Verbeke (Dendermonde, 6 februari 1976)

 

 

 

 

De Indonesische schrijver Pramoedya Ananta Toer werd geboren in Blora op Midden-Java op 6 februari 1925. Zie ook alle tags voor Pramoedya Ananta Toer op dit blog.

 

Uit: This Earth of Mankind (Vertaald door max Lane)

 

“I was still very young, just the age of a corn plant, yet I had already experienced modern learning and science: They had bestowed upon me a blessing whose beauty was beyond description.

The director of my school once told my class: Your teachers have given you a very broad general knowledge, much broader than that received by students of the same level in many of the European countries.

Naturally this breast of mine swelled. I'd never been to Europe, so I did not know if the director was telling the truth or not. But because it pleased me, I decided to believe him. And, further, all my teachers had been born and educated in Europe. It didn't feel right to distrust my teachers. My parents had entrusted me to them. Among the educated European and Indo communities, they were considered to be the best teachers in all of the Netherlands Indies. So I was obliged to trust them.

This science and learning, which I had been taught at school and which I saw manifested in life all around me, meant that I was rather different from the general run of my countrymen. I don't know. And that's how it was that I, a Javanese, liked to make notes -- because of my European training. One day the notes would be of use to me, as they are now.

One of the products of science at which I never stopped marveling was printing, especially zincography. Imagine, people can reproduce tens of thou sands of copies of any photograph in just one day: pictures of landscapes, important people, new machines, American skyscrapers. Now I could see for myself everything from all over the world upon these printed sheets of paper. How deprived had the generation before me been -- a generation that had been satisfied with accumulation of its own footsteps in the lanes of its villages. I was truly grateful to all those people who had worked so tirelessly to give birth to these new wonders. Five years ago there were no printed pictures, only block and lithographic prints, which gave very poor representations of reality.”

 

 

 

Pramoedya Ananta Toer (6 februari 1925 — 30 april 2006)

 

De Duitse dichter, schrijver en anarchist John Henry Mackay werd geboren in Greenock op 6 februari 1864. Zie ook alle tags voor John Henry Mackay op dit blog.

 

 

Die Syringen

 

Nun blühen die Syringen

Vor meinem Fenster; es singen

Die Nachtigallen – es ist

Nun plötzlich Frühling geworden.

Ich sinne: an welchen Borden

Weilst du zu dieser Frist?

 

Ich muss in diesen Nächten

Mit meinem Schicksal rechten,

Das mich dir ferne hält.

Denn stark in diesen Tagen

Durchbebt nach Liebe ein Fragen

Die sonnendurstige Welt.

 

Wie waren in vorigen Jahren

So schön die Nächte: da waren

Im Frühling beisammen wir.

Wie ist das anders geworden!

Ich sinne: an welchen Borden

Weilst nun du – ferne mir?

 

 

 

...Straße, Berlin S

 

Alles erzählt mir von meinem Glücke –

Wie es sich schuf und wie es in Stücke

Ging – Alles erzählt mir davon!

Alles erzählt mir von jenen Tagen,

Wie sie entstanden – doch wie ich tragen

Diese soll, davon erzählt mir kein Ton.

 

Hundertmal wandere ich durch die Straßen,

Wieder und wieder! – O über die Maßen

Teurer, geliebter, geheiligter Ort!

Und was bist du? – Nur eine Gasse,

– Seh ich sie nicht, o wie ich sie hasse! –

Drin alles Leben hinsiecht und verdorrt!

 

Aber  d e i n  Fuß hat sie beschritten!

Aber  h i e r  hast du gejauchzt und gelitten!

Und wir beide, wir fanden uns hier!

Was unerträglich ist, hier kann ich’s tragen –

Alles erzählt hier von jenen Tagen,

Alles von meinem Glücke mir! . . .

 

 

 

John Henry Mackay (6 februari 1864 - 16 mei 1933)
Berlijn, Simon Dach Straße

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 6e februari ook mijn blog van 6 februari 2011 deel 2.

De Vlaamse dichter, essayist en columnist Geert Buelens werd geboren in Duffel op 5 februari 1971. Zie ook alle tags voor Geert Buelens op dit blog.

 

 

Het punt (Michelangelo Antonioni)

 

Streef
naar een minzaam vergelijk
laat het slot
weerklinken
en stijg

neem je schaduw op
voer het naar de hoogste top
en neig dan

naar opzij

achterom

een kwartdraai

rond
het vlak dan af
maak de strop goed strak
trek de draad snel na
loop ook langs de flank en
sta

verstomd van het zicht
ontdaan van je plicht

Zweef moeizaam
verglijd

 

 

 

uur nul

 

wie hier voorbij is
dan zie
al wat overblijft is ruis
al wat overblijft is gruis vermalen
tot een grijs tapijt
je gooit het puntlood uit en zakt
ermee tot in wat eens schacht vier was
daar rommelt het
niet langer speelt een showorkest ten dans
de hapering lijkt permanent
op hoogspanning gesteld
dat dit blijft duren
zou dat een soort van einde zijn

 

 

 

 

Geert Buelens (Duffel, 5 februari 1971)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver William S. Burroughs werd geboren in Saint Louis (Missouri) op 5 februari 1914. Zie ook alle tags voor William S. Burroughs op dit blog.

 

 

FROM SAN DIEGO UP TO MAINE

 

Solemn Accountants are jumping ship, sir…All of them, sir… In the last skimpy surplus, sir… ‘Room for one more outside, sir’ they said and plunged Seventh Teen Age Future Molotov Cocktails… Last seen swimming desperately in sewage…

 

Allies wait on knives…Valiant Crowns drew a short 22 and Heavy Commitments….The Caribbean swells to a roar…A Negro snapped the advantages….Street Gangs Uranian born up from a headline of penniless migrants in the face of appalling conditions:

 

“Out Show window and we’re Proud of it.”

 

Her Fourth Grade Class screamed in terror when I looked at the dogs and I looked at the pavement… decided the pavement was safer… Stale streets of yesterday policemen back from shadows to embrace his assailant…pretty familiar. Talk to my medium….Remember my medium of appalling conditions conditi ons?:

 

Suicide by teen ager…ice food…same day…Blue Note wherever you go… Dietary delusion of death in Tanganyika or was it?

 

Only this should have been obvious from Her Fourth Grade Class: Only live animals have write door…. Distant…

 

Secure it firmly with steak sized chucks of cripple drug and throw it in a Liz replica synthesized from cabbage….

 

Who was Rape and Idleness? Anyone over homicide big enough to take Punishment Wisconsin…Milwauki convicted of later and lesser crimes pudgy and not pretty…The Words included assault murder stratosphere and his feet devoid of reality.

 

Will Hollywood never learn?

 

Unimaginable disaster …Royal Kights Teen Age Future Time.

 

Cut up articles on Juvenile Delinquency

Time and New York Herald Tribune (European adition)

 

 

 

William S. Burroughs (5 februari 1914 – 2 augustus 1997) 

Hier met David Bowie (links) rond 1974

 

 

 

 

De Franse dichter en schrijver Charles-Marie-Georges Huysmans werd geboren op 5 februari 1848 in Parijs. Zie ook alle tags voor Joris-Karl Huysmans op dit blog.

 

Uit: À Rebours

 

« Le mouvement lui paraissait d’ailleurs inutile et l’imagination lui semblait pouvoir aisément suppléer à la vulgaire réalité des faits. À son avis, il était possible de contenter les désirs réputés les plus difficiles à satisfaire dans la vie normale, et cela par un léger subterfuge, par une approximative sophistication de l’objet poursuivi par ces désirs mêmes. Ainsi, il est bien évident que tout gourmet se délecte aujourd’hui, dans les restaurants renommés par l’excellence de leurs caves, en buvant les hauts crus fabriqués avec de basses vinasses traitées suivant la méthode de M. Pasteur. Or, vrais et faux, ces vins ont le même arôme, la même couleur, le même bouquet, et par conséquent le plaisir qu’on éprouve en dégustant ces breuvages altérés et factices est absolument identique à celui que l’on goûterait en savourant le vin naturel et pur qui serait introuvable, même à prix d’or.
En transportant cette captieuse déviation, cet adroit mensonge dans le monde de l’intellect, nul doute qu’on ne puisse, et aussi facilement que dans le monde matériel, jouir de chimériques délices semblables, en tous points, aux vraies; nul doute, par exemple, qu’on ne puisse se livrer à de longues explorations, au coin de son feu, en aidant, au besoin, l’esprit rétif ou lent, par la suggestive lecture d’un ouvrage racontant de lointains voyages; nul doute aussi, qu’on ne puisse, - sans bouger de Paris - acquérir la bienfaisante impression d’un bain de mer; il suffirait, tout bonnement de se rendre au bain Vigier, situé, sur un bateau, en pleine Seine.”

 

 

 

Joris-Karl Huysmans (5 februari 1848 – 12 mei 1907)

Cover Engelse vertaling 

 

 

 

De Hongaarse, Duitstalige, schrijfster en vertaalster Terézia Mora werd geboren op 5 februari 1971 in Sopron. Zie ook alle tags voor Terézia Mora op dit blog.

 

Uit: Day in Day Out (Vertaald door Michael Henry Heim)

 

“Let us call the time now; let us call the place here. Let us describe both as follows.

A city, a district somewhat east of the center. Brown streets, warehouses empty or full of no one quite knows what, and jam-packed human residences zigzagging along the railway line, running into brick walls in sudden cul-de-sacs. A Saturday morning, autumn in the air. No park, just a tiny, desolate triangle of so-called green space left over when two streets came together in a point. An empty corner of land. Sudden gusts of early-morning wind resulting from the cleft-like layout of the streets...what you might call a social bite...rattle a playground carousel, an old or merely old-looking wooden toy at the edge of the green space. There is a ring nearby, the kind used to pull litter bins, but free-floating, with no bin attached; there is litter strewn over the nearby undergrowth, which tries to shake it off in attacks of the shivers, but what comes off are mostly leaves whooshing onto cement, sand, glass, and well-worn greenery. Two women and shortly thereafter another on their way to or from work. Taking a short cut, treading the trodden path that cuts the green into two triangles. One of them, corpulent, tugs at the edge of the wooden carousel with two fingers as she passes. The stand it rests on gives a squawk. It sounds like a bird's cry, or maybe it was in fact a bird, one of the hundreds streaming across the sky. Starlings. The carousel twists and staggers.

The man looked something like a bird to us, or a bat, a giant bat hanging there, his black coattails fluttering now and then in the wind. At first theythought...they later said as much...that someone had merely left his coat behind on that carpet-beating frame or whatever it was, jungle gym. But then they saw there were hands hanging out, white hands, the tips of the bent fingers nearly touching the ground.

On an early autumn Saturday morning in a neglected playground not far from the railway station three women found the translator Abel Nema dangling from a jungle gym: feet wound round with silver tape, a long, black trench coat covering the head, swinging slightly in the morning breeze.”

 

 

 

Terézia Mora (Sopron, 5 februari 1971) 

 

 

 

 

De Oostenrijkse schrijver Philip Weiss werd geboren op 5 februari 1982 in Wenen. Zie ook alle tags voor Philip Weiss op dit blog.

 

Uit: Blätterliebe

 

“In dieser Nachlässigkeit, dieser Blöße des Körpers entstehen meine Texte. In dieser Reglosigkeit, Starre, nur in diesem Geschlampe des Körpers, in diesem Körpertheater entstehen meine Texte. Ein Missgriff des Körpers, ein Schachmatt des Körpers, und es entstehen meine Texte. Doch das ist nicht oft der Fall, vielmehr selten, kaum. Es geht dabei um Kleines. Eine Winzigkeit zuviel nur, eine Spur mehr Mattheit, Abgeschlagenheit, eine Prise mehr Trägheit des Körpers, ein Anflug mehr nur an Muskelschwäche, und auch die schreibende Hand erlahmt, sinkt nieder, weiß nichts mehr zu sagen, und kein Text entsteht, kein durchgestrichener, auch kein irgendwie anders gearteter Text, kein Satz, kein Wort mehr. Da sind nur die nebeneinander still liegenden Hände, auf dem Schreibtisch, in der Körperfalle, lustlos und abgeschlagen, weiter nichts.

 Die Zeit gehörte zu den besten, um in die Notaufnahme zu gehen. Es war ein glücklicher Zufall, dass ich gerade um fünf Uhr Früh zur Notaufnahme musste. Es war gut so und weit besser als etwa um sechs oder gar um sieben. Um fünf Uhr Früh gingen die Nachtschichtärzte, die Tagschichtärzte kamen.”

 

 

Philip Weiss (Wenen, 5 februari 1982)

 

 

 

 

De Nederlandse dichter, schrijver en zanger Rikkert Zuiderveld werd geboren in Groningen op 5 februari 1947. Zie ook alle tags voor Rikket Zuiderveld op dit blog.

 

 

Job

 

Ik ben een langzaam dichtgeslagen boek

dat stukgelezen is en kromgebogen.

Ik lees mijzelf met dichtgeslagen ogen,

ik zie geen barst en kruip weer in mijn hoek.

 

Er is teveel dat ik niet kan vergeten,

ik wil hier weg, mijn hemel nog an toe,

waarheen dan ook. Mijn hele lijf is moe

en ik ben alles wat ik niet wil weten.

Mijn rattenvrienden knagen aan mijn kop,

nog eenmaal, heb nog eenmaal wat geduld.

Maar ik besta niet meer. Ik ben een vloek.

Toe, sla mij dood of hang mijn lichaam op

en zeg mij: het is allemaal jouw schuld.

Ik ben een langzaam dichtgeslagen boek.

 

 

 

Rikkert Zuiderveld (Groningen, 5 februari 1947)

 

 

 

 

De Vlaamse dichter en schrijver Luc Indestege werd geboren in Zonhoven op 5 februari 1901. Zie ook alle tags voor Luc Indestege op dit blog.

 

Uit: Een vriendschap in het Groenendaalse klooster ten tijde van Ruusbroec

 

„Jan Spieghel was de eerste die uit de kleine gemeenschap van Augustijner kloosterlingen werd weggerukt nog vooraleer hij de priesterwijding had ontvangen. Zijn leven was er een geweest van grote eenvoud, van goedheid en zachtmoedigheid, van zelfverloochening. Hij overleed aan de pest, bij het intreden van de Herfst en zijn plotseling verscheiden kan niet anders dan diepe indruk hebben gemaakt op de kleine communiteit, die bestond uit mannen die samengekomen waren om naar de volmaaktheid te streven. Hun gemeenschap streefde het ideaal na van de heiligheid. De mogelijkheid bestond dat er Heiligen uit hun kring zouden voorkomen.

Het verlangen naar heiliging had deze mannen samengebracht in het Zoniënbos, ver van het gewoel der stad. Ze hadden de eenzaamheid gezocht omdat in de afzondering het gemoed zich beter met God kan verenigen. Ze leefden in de nabijheid van een Godsschouwer, Ruusbroec. En nu leek het of de Heer hun een wenk gaf, door een onder hen, de jongste, uit te verkiezen.

In dat licht beschouwd is de Planctus het levensverhaal, de ‘vita’ van een jonge kloosterling, die mogelijk eens tot de eer van de altaren zal verheven worden. Het was van belang dat dit levensverhaal in sprekende, indrukwekkende bewoordingen werd opgesteld en het ligt voor de hand dat het, naar het gebruik van de tijd, ook voor mededeling buiten het klooster van Groenendaal bestemd was, zodat er een roep naar heiligheid uit de beslotenheid van het Groenendaalse klooster, naar buiten, tot over de grenzen, zou doordringen.“

 

 

Luc Indestege (5 februari 1901 - 11 juli 1974)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 5^e februari ook mijn blog van 5 februari 2011 deel 2.