Berichten van 3 april 2013 tot 4 april 2013

De Britse schrijfster E. L. James (pseudoniem van Erika Leonard) werd op 4 april 1963 in Buckinghamshire als Erika Mitchell geboren.  Zie ook alle tags voor E. L. James op dit blog.

 

Uit: Fifty Shades of Grey

 

“I know nothing about him,” I murmur, trying and failing to suppress my rising panic.
“The questions will see you through. Go. It’s a long drive. I don’t want you to be late.”
“Okay, I’m going. Get back to bed. I made you some soup to heat up later.” I stare at her fondly. Only for you, Kate, would I do this.
“I will. Good luck. And thanks, Ana—as usual, you’re my lifesaver.”
Gathering my backpack, I smile wryly at her, then head out the door to the car. I cannot believe I have let Kate talk me into this. But then Kate can talk anyone into anything. She’ll make an exceptional journalist. She’s articulate, strong, persuasive, argumentative, beautiful—and she’s my dearest, dearest friend.
The roads are clear as I set off from Vancouver, Washington, toward Interstate 5. It’s early, and I don’t have to be in Seattle until two this afternoon. Fortunately, Kate has lent me her sporty Mercedes CLK. I’m not sure Wanda, my old VW Beetle, would make the journey in time. Oh, the Merc is a fun drive, and the miles slip away as I hit the pedal to the metal.
My destination is the headquarters of Mr. Grey’s global enterprise. It’s a huge twenty-story office building, all curved glass and steel, an architect’s utilitarian fantasy, with GREY HOUSE written discreetly in steel over the glass front doors. It’s a quarter to two when I arrive, greatly relieved that I’m not late as I walk into the enormous—and frankly intimidating—glass, steel, and white sandstone lobby.

Behind the solid sandstone desk, a very attractive, groomed, blonde young woman smiles pleasantly at me. She’s wearing the sharpest charcoal suit jacket and white shirt I have ever seen. She looks immaculate.”
 

 

 

E. L. James (Buckinghamshire, 4 april 1963)

 

 

 

 

 

De Amerikaanse dichteres en schrijfster Maya Angelou (eig. Margueritte Johnson) werd geboren in Saint Louis, Missouri, op 4 april 1928. Zie ook alle tags voor Maya Angelou op dit blog.

 

 

Remembrance

 

Your hands easy
weight, teasing the bees
hived in my hair, your smile at the
slope of my cheek. On the
occasion, you press
above me, glowing, spouting
readiness, mystery rapes
my reason

When you have withdrawn
your self and the magic, when
only the smell of your
love lingers between
my breasts, then, only
then, can I greedily consume
your presence.

 

 

 

Refusal

 

Beloved,
In what other lives or lands
Have I known your lips
Your Hands
Your Laughter brave
Irreverent.
Those sweet excesses that
I do adore.
What surety is there
That we will meet again,
On other worlds some
Future time undated.
I defy my body's haste.
Without the promise
Of one more sweet encounter
I will not deign to die.

 

 

 

Maya Angelou (Saint Louis, 4 april 1928)

 

 

 

 

 

De Duitse schrijver, dichter en graficus Wolfgang Windhausen werd geboren op 4 april 1949 in Duderstadt. Zie ook alle tags voor Wolfgang Windhausen op dit blog.

 

Uit: Geheimnisvolles Tibet - geschundenes Land!

 

„Nachdem wir es uns in unserem Abteil bequem gemacht hatten, wurden auch wieder die

Begrüßungsblumen von der Schaffnerin abgeräumt.

Diese zierten dann am nächsten Morgen die Restauranttische. Zum Chinesischen Frühstück

begaben wir uns in den Restaurantwagen und waren tief beeindruckt von dieser Höhenlandschaft mit

ihrem unnatürlich blauen Himmel. Gelegentlich konnten wir Herden wilder Esel, Gazellen und Yaks

sehen, eine der Hauptnahrungsquellen der Tibeter, die in dieser kargen Landschaft noch leben können.

Am frühen Vormittag erreichten wir Golmud, unser erster und einziger Halt. Beim Verlassen des Zuges merkten wir körperlich schon die Höhe. Die Stecke von Golmud nach Lhasa führt über knapp

zweitausend Brücken, Tunnel und Viadukte, eine Zahl die beeindruckt und uns die Dimension dieser

Strecke erneut vor Augen führt. Die Volksrepublik China investierte mehr als 33 Milliarden Euro in

dieses Prestigeobjekt, das nach Aussagen von Fachleuten keinen erkennbaren wirtschaftlichen Wert

hat. Die Chinesen nutzen die Eisenbahn um das Militär nach Tibet zu bekommen. Das funktioniert auf

dem Schienenweg besser und schneller als auf der Strasse.

Zur Sicherung der Bahntrasse wurden Zehntausende von Kühlstäben entlang der Strecke eingebaut, die, analog der Ölpipeline-Kühlung in Alaska, den Boden mit einem Kühlmittel vor Temperaturschwankungen bzw. Erwärmung durch den Zug und die Globale Erderwärmung schützen. Als eine weitere Schutzmaßnahme wurden quadratische Flächen mit einer Steinumrandung über weite Flächen an der Trasse in Handarbeit angelegt. In ihnen bricht sich der immer über die Landschaft fegende Wind, formt kleine Wirbel und soll so den Untergrund kühlen.“

 

 

 

Wolfgang Windhausen (Duderstadt, 4 april 1949)

Duderstadt 

 

 

 

De Nederlandse dichter en schilder Marko Klomp werd geboren op 4 april 1974 in Goes. Zie ook alle tags voor Marko Klomp op dit blog.

 

 

Masqué

De vlucht als het drama verslecht

achter de mombakkes schuilgaan

in de mist van de façade afgedaan

ware gezicht verscholen opgelegd

Zogenaamd, voldaan

of in tranen volgelegd

levendig aangehecht

met de rol meegaan

De hamer van de dagen

anoniem waarop

de klap wordt afgedragen

Valt minder op

spijkers ingeslagen

met verlopen kop

 

 

 

Scherpte

Het sarcasme vanbinnen spuit zich door
de tunnel van het excuus:

Wie zich inlaat
met scherpte
schrijft met
glasscherven
tussen de vingers

 

 

 

 

Marko Klomp (Goes, 4 april 1974)

 

 

 

 

 

De Franse schrijfster Marguerite Duras (pseudoniem van Marguerite Donnadieu) werd geboren op 4 april 1914 in Gia Dinh, Indochina (nu Vietnam). Zie ook alle tags voor Marguerite Duras op dit blog.

 

Uit: L'amant

 

“Un jour, j'étais âgé déjà, un homme est venu vers moi et m'a dit : " Je vous ai connu lorsque vous étiez petit, et je vous trouve toujours aussi mignon ".

Que répondre à ce genre de compliments ?

Il m'arrive souvent de penser à cette situation. Pourquoi ? Je ne sais pas.

Pourtant, à dix-huit ans, j'avais l'impression d'être déjà vieux, Peut-être comme tout le monde. Cette impression de vieillissement a été brutale, j'avais le regard triste des gens croisés dans mes lectures

Et cela ne m'inquiétait pas du tout, car je n'ai jamais trop aimé, ni mon enfance, ni mon adolescence. Aujourd'hui, j'ai un visage lacéré de rides, mais il a gardé les contours rappelant ma jeunesse. J'ai quinze ans et demi, c'est le passage d'un bac, la traversée de la Touque, entre Trouville et Deauville,

Je rêve ne pas être là. J'ai quinze ans et demi et suis dans un pays imaginaire. Il n'y a pas de saisons dans ce pays-là, il fait chaud, toujours chaud, c'est monotone à la fin... Je suis dans une pension, et là je mange, et là je dors. Ma mère est institutrice et moi, je suis son élève. Mon petit frère n'a pas pu faire Des études comme moi, sauf la comptabilité, et ma mère en a beaucoup souffert.

Mon autre frère, l'ainé de la famille, pour faire les siennes, est parti, très loin de nous.

Il nous a quittés. On fit comme s'il n'existait plus, on l'oublia même lorsque maman acheta la concession. Nous mangions à notre faim, nous étions blancs. Lorsque j'ai eu dix-huit ans, il m'est arrivé quelque chose. La nuit, c'était la nuit. J'avais peur de tout et de moi aussi. Dans ma tête, ça se portait sur mon frère aîné, mes idées se perdaient dans des interdits inouïs. Je voulais voir ma mère n'aimer que deux personnes : moi et mon petit frère.”

 

 

 

Marguerite Duras (4 april 1914 – 3 maart 1996)
Cover

 

 

 

De Fins-Zweedse dichteres Edith Irene Södergran werd geboren in Sint-Petersburg op 4 april 1892. Zie ook alle tags voor Edith Södergran op dit blog.

 

 

Moment Image

 

The Bolsheviks’ victory is very fast,
but we will get there before them, for this is the last one.
The reins we will loosen from life,
the muzzle we will remove from humanity.
Magnificent beast, you have come of age.

 

 

 

My Artificial Flowers

 

My artificial flowers
I send them to you.
My small bronze lions
I set up at your door.
I myself sit down on the steps --
a lost oriental pearl
in the big city’s noisy sea.

 

 

 

 

Edith Södergran (4 april 1892 - 24 juni 1923)

Portret door Tonie Roos, 1994

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 4e april ook mijn blog van 4 april 2012 deel 2.

De Vlaamse dichter en schrijver Charles Ducal (pseudoniem van Frans Dumortier) werd geboren in Leuven op 3 april 1952. Zie ook alle tags voor Charles Ducal op dit blog.

 

 

In de marge

 

Zij zitten hoog, op dunne banden,
in de marge van het verkeer. Hun strook
is niet ingelijfd, zij zijn op weg
in een tragere eeuw, missen de koorts

de wereld bijtijds te bestrijken,
de verte aanwezig te rijden, breed en brutaal.
De auto is jong, zingt de werkelijke taal.
Op de fiets komt men nergens. In ijdel

evenwicht sturen dichters hun hoogmoed
de marge in, waar God nog bestaat,
en zingen daarboven, met dunne halzen,
iets duurs op de rand van de taal.

 

 

 

Haas

 

Het veld was modder. Ik meed de wegen.
Regen waste het avondlicht schoon.
Prikkeldraad aan de rand sloot te hoog
om de verte tegen te spreken.

Ik had zoveel jeugd bij te benen,
angst stuwde op in mijn bloed,
kreeg snelheid, werd overmoed.
De wind hield zijn honden geketend.

Haas is een hartslag op lopers,
een springveer door hoepels van licht.
Ik liep. Ik zag niet de strik.
Ik werd wakker in de handen van stropers.

 

 

 

 

Charles Ducal (Leuven, 3 april 1952)

 

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver, dichter en columnist Adriaan Jaeggi werd geboren op 3 april 1963 in Wassenaar. Zie ook alle tags voor Adriaan Jaeggi op dit blog.

 

Uit: De tol van de roem

 

„Ik vind ze aardig, je ouders’ zei Marije.
Ik kon niet anders dan ja zeggen.
‘Waarom heb je me nooit eerder voorgesteld?
Was je bang dat ze me niet leuk zouden vinden?’
Ik lachte. Ze had mijn vader en vooral mijn moeder volledig ingepakt. Marije was precies het meisje dat ouders zich wensen als schoondochter. Knap op een beschaafde manier, lief en met een goede baan, zonder daar al te trots op te zijn. Maar het was moeilijk om dat aan haar uit te leggen zonder het neerbuigend te laten klinken.
‘Ach,’ zei ik, ‘het heeft ook tien jaar geduurd voor ze voor het eerst naar me kwamen luisteren.’
‘Ja, dat zei je vanmiddag al. Is daar een reden voor? Ik bedoel… je vindt het vast vervelend.’
Ik haalde mijn schouders op. ‘Een beetje. Ik heb ze nooit duidelijk kunnen maken wat muziek voor me betekent. Wat het is om te spelen. Waarom weet ik niet.’
‘Heb je het wel geprobeerd?’
‘Af en toe Maar als ik erover begon zag ik altijd die blik in hun ogen, als toen ik thuiskwam van de kleuterschool en mijn eerste vinger verftekening liet zien. Op zo’n moment zijn ouders heel trots op je, maar ze gaan er toch niet van uit dat je de rest van je leven door wilt gaan met vingerverven.’
Marije schoot in de lach. ‘Vingerverven. Nou maak je het zelf belachelijk . Zo kan ik het ook moeilijk serieus nemen.’
‘O, ik weet best dat er belangrijker dingen zijn dat trompet spelen. Ik zou alleen niet weten wat.’
Ik zag hoe ze haar gezicht half naar me toe draaide. Het licht van het dashboard scheen groen op haar voorhoofd. “

 

Adriaan Jaeggi (3 april 1963 – 10 juni 2008)

 

 

 

 

De Vlaamse schrijver Pieter Aspe (pseudoniem van Pierre Aspeslag) werd geboren in Brugge op 3 april 1953. Zie ook alle tags voor Pieter Aspe op dit blog.

 

Uit: Blauw Bloed

 

“Diana  Delanghe, want zo heette ze officieel, betrok een appartement in de Witte Leertouwersstraat op loopafstand van de Coupure, waar Marcus Heydens naar alle waarschijnlijkheid zelfmoord had gepleegd. Het was een trieste buurt. De mensen bleven er wonen omdat er elders geen plaats voor hen was. Het pand in kwestie was een krot met een trapgevel dat onlangs als beschermd monument was geklasseerd en dringend aan renovatie toe was, maar daar had de eigenaar geen oren naar. Hij bleef de huur opstrijken en wachtte geduldig af tot de overheid met een interessant voorstel over de brug zou komen.

Die kans was klein want in de Witte Leertouwersstraat kwamen geen toeristen. Het vervallen monument had daarom geen enkele economische waarde. Van In raadpleegde de naamplaatjes die slordig naast de belknoppen waren aangebracht.

Dat van Diana viel op omdat het nog sneeuwwit was en er Heydens op stond in plaats van Delanghe.

“Ik denk dat ze op de tweede verdieping woont”, zei hij tegen Versavel.

Een van de overburen, een slome veertiger met een uitgezakte bierbuik, observeerde de politionele actie van achter het raam van zijn woning. Toen Van In bij Diana Delanghe aanbelde, riep hij zijn vrouw erbij. Hoewel het mens in de keuken aardappelen aan het schillen was – dat deed ze zittend vanwege haar spataderen – reageerde ze meteen op het verzoek van haar man.

“Ik heb je toch gezegd dat ze iets zouden ondernemen tegen dat tuig van hier rechtover.” De vrouw veegde haar aardappelschiller schoon aan haar schort. Wat moest ze daarop zeggen?

Dat de aangetekende brief die haar man vorig jaar aan het college van burgemeester en schepenen had gericht en waarop nooit een antwoord was gekomen, hoogstwaarschijnlijk niets te maken had met de politiewagen die nu voor de deur stond? Nee,  als ze dat onder zijn neus zou wrijven, zou hij kwaad worden en kreeg ze weer slaag. Dat gebeurde steeds vaker sinds hij zijn baan was kwijtgeraakt.

“Ik hoop dat ze die vuile profiteurs meteen het land uitzetten.”

 

 

 

Pieter Aspe (Brugge, 3 april 1953)

Cover

 

 

 

 

De Nederlandse dichter en schrijver Frederik van Eeden werd geboren in Haarlem op 3 april 1860. Zie ook alle tags voor Frederik van Eeden op dit blog.

 

Uit: De kleine Johannes

 

„Hij dacht aan de diepte van het stille, heldere water voor zich, - hoe gezellig het daar moest zijn, tusschen die waterplanten, in dat vreemde schemerlicht, en dan weer aan de verre, prachtig gekleurde wolken die boven de duinen zweefden, – wat daar wel achter zou zijn en of het heerlijk zou zijn daarheen te kunnen vliegen. Als de zon juist was ondergegaan, stapelden de wolken zich daar zóó opeen, dat ze den ingang van een grot schenen te vormen en in de diepte van die grot schitterde het dan van zachtrood licht. Dat was wat Johannes verlangde. Kon ik daarin vliegen! dacht hij dan. Wat zou wel daar achter zijn? Zou ik daar eenmaal, eenmaal kunnen komen?.....

Maar hoe dikwijls hij dat wenschte, telkens viel de grot in vale, donkere wolkjes uiteen, zonder dat hij er dichter bij konde komen. Dan werd het koud en vochtig aan den vijver en hij moest weêr zijn donker slaapkamertje in het oude huis gaan opzoeken.

Hij woonde daar niet geheel alleen; hij had een vader, die hem goed verzorgde, een hond die Presto en kat die Simon heette. Natuurlijk hield hij van zijn vader het meest, maar Pestro en Simon achtte hij volstrekt niet zooveel beneden hem, als een groot mensch dat zou doen. Hij vertrouwde zelfs meer geheimen aan Presto dan aan zijn vader, en voor Simon gevoelde hij een eerbiedig ontzag. Nu, dat was geen wonder! Simon was een groote kat met glanzig zwart vel en een dikken staart. Men kon hem aanzien dat hij volkomen overtuigd was van zijn eigen grootheid en wijsheid. Hij bleef altijd even deftig en voornaam, zelfs als hij zich verwaardigde even met een rollende kurk te spelen, of achter een boom een vergeten haringkop op te knauwen. Bij de dolle uitgelatenheid van Presto kneep hij minachtend de groene oogen toe en dacht: Nu ja! Die honden weten niet beter.

Begrijpt ge nu dat Johannes ontzag voor hem had? - Met den kleinen bruinen Presto ging hij veel vertrouwelijker om. Het was geen mooi of voornaam, maar een bizonder goedig en schrander hondje, dat nimmer verder dan twee pas van Johannes weg te krijgen was en geduldig zat te luisteren naar de mededeelingen van zijn meester.“

 

 

 

Frederik van Eeden (3 april 1860 – 16 juni 1932)

 

 

 

 

De Duitse dichter Peter Huchel werd geboren in Lichterfelde bij Berlijn op 3 april 1903. Zie ook alle tags voor Peter Huchel op dit blog.

 

 

Die Magd

 

Klaubholz hat sie im Wald geknackt,
die Kiepe mit Kienzapf gepackt.
Sie hockt mich auf und schürzt sich kurz,
schwankt barfuß durch den Stoppelsturz.

 

Im Acker knarrt die späte Fuhr.
Die Nacht pecht schwarz die Wagenspur.
Die Geiß, die zottig mit uns streift,
im Bärlapp voll die Zitze schleift.

 

 

 

Exil

Am Abend nahen die Freunde,
die Schatten der Hügel.
Sie treten langsam über die Schwelle,
verdunkeln das Salz,
verdunkeln das Brot
und führen Gespräche mit meinem Schweigen.

Draußen im Ahorn
regt sich der Wind:
Meine Schwester, das Regenwasser
in kalkiger Mulde,
gefangen
blickt sie den Wolken nach.

Geh mit dem Wind,
sagen die Schatten.
Der Sommer legt dir
die eiserne Sichel aufs Herz.
Geh fort, bevor im Ahornblatt
das Stigma des Herbstes brennt.

Sei getreu, sagt der Stein.
Die dämmernde Frühe
hebt an, wo Licht und Laub
ineinander wohnen
und das Gesicht
in einer Flamme vergeht.

 

 

 

Peter Huchel (3 april 1903 – 30 april 1981)

Rond 1947 

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 3e april ook mijn blog van 3 april 2012 deel 2.