Naar de inhoud

Romenu

Over literatuur, gedichten, kunst en cultuur
akke.beakke.be

Berichten van 9 april 2013 tot 10 april 2013

Leo Vroman, Paul Theroux, Claudio Magris, Bella Akhmadulina, Stefan Heym, Richard Wagner

De Nederlandse dichter Leo Vroman werd op 10 april 1915 in Gouda geboren. Zie ook alle tags voor Leo Vroman op dit blog.

 

 

Twee Partijen

 

Er zijn twee hachelijke
partijen: één strevende
naar het belachelijke,
dat is die der levenden;

en één van gezag,
dat is die der doden;
en als het aan mij lag
waren beide verboden.

Lag het aan mij
dan stichtte ik graag,
en liefst nog vandaag,
een derde partij.

De 'Waar Alleen Zij
Die Nergens Toe Horen,
Toe Horen Partij'
zij hierbij geboren.

Ik nodig degenen
die zich klimdrab
of zitsteen menen
tot lidmaatschap,

en maak bekend
dat dit gedicht
zich tot hen richt
als president;

want evenals
gesprek en spook
heeft het geen leven
en geen dood ook.

 

 

 

Echt gisteravond gebeurd

 

Wij zaten gewoon naast elkaar
en keken als altijd naar de tv
toen ik plotseling merkte: Nee,
dat is allemaal niet waar,

ik ben op een vreemde planeet
waar mijn vrienden mij achterlieten
en voor zover ik weet
zit ik eenzaam op visite.

Tegenover mij stond een lijst
waar een landschap in werd gereisd,
en waaruit tot overmaat
raar werd gepraat.

En ineens was dat weer niet waar
en we zaten opnieuw naast elkaar.

Wel blijft mij een bepaald
gevoel van onzekerheid:
wordt het niet langzaamaan tijd
dat ik word opgehaald?

 

 

 

Sluiting

 

Als ik morgen niet opsta
moet je niet schrikken:
per slot, elke opera
en alle toneelstukken
hebben hun ogenblikken,
het vallen van gordijnen
of andere ongelukken.
Dit is dan het mijne.

Sluit dus mijn gezicht,
doe die mond en twee ogen
maar netjes dicht
en ik ben voltooid.

Laat zo maar gaan,
en die oren mogen
nog openstaan,
want je weet nooit

 

 

 

 1371831-c0cb09556c42e204e3b8e0c2135acedf.jpg

Leo Vroman (Gouda, 10 april 1915)

 

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Paul Edward Theroux werd geboren op 10 april 1941 in Medford, Massachusetts. Zie ook alle tags voor Paul Theroux op dit blog.

 

Uit: Dark Star Safari

 

“To be an African leader was to be a thief, but evangelists stole people’s innocence, and self- serving aid agencies gave them false hope, which seemed worse. In reply, Africans dragged their feet or tried to emigrate, they begged, they pleaded, they demanded money and gifts with a rude, weird sense of entitlement. Not that Africa is one place. It is an assortment of motley republics and seedy chiefdoms. I got sick, I got stranded, but I was never bored. In fact, my trip was a delight and a revelation. Such a paragraph needs some explanation — at least a book. This book perhaps.
As I was saying, in those old undramatic days of my school- teaching in the bundu, folks lived their lives on bush paths at the ends of unpaved roads of red clay, in villages of grass-roofed huts. They had a new national flag to replace the Union Jack, they had just gotten the vote, some had bikes, many talked about buying their first pair of shoes. They were hopeful and so was I, a teacher living near a settlement of mud huts among dusty trees and parched fields. The children shrieked at play; the women, bent double — most with infants slung on their backs — hoed patches of corn and beans; and the men sat in the shade stupefying themselves on chibuku, the local beer, or kachasu, the local gin. That was taken for the natural order in Africa: frolicking children, laboring women, idle men. Now and then there was trouble: someone transfixed by a spear, drunken brawls, political violence, goon squads wearing the ruling-party T- shirt and raising hell. But in general the Africa I knew was sunlit and lovely, a soft green emptiness of low, flat-topped trees and dense bush, bird squawks, giggling kids, red roads, cracked and crusty brown cliffs that looked newly baked, blue remembered hills, striped and spotted animals and ones with yellow fur and fangs, and every hue of human being, from pink-faced planters in knee socks and shorts to brown Indians to Africans with black gleaming faces, and some people so dark they were purple.”

 

 

1371831-170adf91794ef1ddcbd2998a778aedce.jpg 

Paul Theroux (Medford, 10 april 1941)

 

 

 

 


De Italiaanse schrijver en vertaler
Claudio Magris werd geboren op 10 april 1939 in Triëst. Zie ook alle tags voor Claudio Magris op dit blog.

 

Uit: Blindly (Vertaald door Anne Milano Appel)

 

“MY DEAR COGOI, to tell the truth I'm not so sure that no one is able to write a man's life as well as he can, even though I was the one who wrote that. Of course, that sentence has a question mark. In fact, if I remember correctly—so many years have passed, a century, the world around us was young, a verdant, dewy-eyed dawn, still it was already a prison—if I remember correctly, that question mark, hauling all the rest along with it, was the very first thing I actually wrote down. When Dr. Ross urged me to write those pages for the yearbook, I would have liked to send him a batch of pages with just a nice big question mark and nothing else—it would have been the honest thing to do—but I didn't want to be impolite toward him, kindly and benevolent as he was, unlike the others, and then too it wasn't a good idea to irritate someone who could oust you from a comfortable niche, like the editorial office of the penal colony almanac, and send you to that hellhole, Port Arthur, where if you sat down to rest for even just a second, worn out from the rocks and icy water, you'd feel the cat-o'-nine-tails on your back.

So I only wrote the first sentence in front of that question mark, rather than my entire life ... mine, his, whoever's. Life, our grammar teacher Pistorius used to say—accompanying the Latin citations with calm, sonorous gestures in that room hung with red that darkened and faded away toward evening, childhood's embers glowing in the shadows—life is not a declaration or a statement but an interjection, a punctuation mark, a conjunction, at most an adverb. In any case, never one of the so-called principal parts of speech—"Are you sure that's what he said?"—Oh ... you're right, Doctor, it's possible that ... perhaps it wasn't he who used that expression, it must have been Miss Perich, subsequently Perini, the teacher in Fiume, but later on, much later.

Besides, that initial question can't be taken seriously since it implicitly contains the commonly known response, like a question in a sermon posed to the faithful in a rising tone. "Who so able to write a man's life as the living man himself?" No one, of course, you can almost hear the congregation murmur in response to the preacher. If there's one thing I've grown used to, it's rhetorical questions, ever since I wrote the sermons for Reverend Blunt, who paid me half a shilling apiece, in the prison in Newgate, while he played cards with the guards and waited for me to come and play too, that way he frequently got his half shilling back—nothing strange about that, I was in there mainly because I had lost everything gambling.”

 

 

 1371831-c10654dfbf1b1cb527d52e1e33b77e40.jpg

Claudio Magris (Triëst, 10 april 1939)

 

 

 

 


De Russische dichteres
Bella Akhmadulina werd geboren op 10 April 1937 in Moskou. Zie ook alle tags voor Bella Akhmadulina op dit blog.

 

 

The Dream Of Winter Night

 

‘Twas snowing. And to the snow,

To cold of the heaven and earth,

The deeper I slept the more grown

Was Chegem tulips’ warming blaze.

 

‘Twas snowing. Soul was singing

From whiteness of snow afar.

‘Twas snowing. Plane-trees were greening.

How green, dreams of winter, you are!…

 

 

 

 

There is again a change…

 

There is again a change in Nature,

the green is very rough in sight,

and rises – in a lofty fashion –

the figure of the mushroom, white.

 

And this old garden itself shows

all living woods and skies above,

and choices of my grace are posed

just on three faces that I love.

 

The body of the moth, so sightless,

dies in the lamp’s indifferent light,

marks fingers with its golden brightness,

and gives hand the non-pleasance, slight.

 

Oh, Lord, how in this best of summers,

my soul’s peace is long and great –

thus in a rainbow its colors

forbid one more to be inset.

 

Like this, a circle, fully ended,

inside it handles itself all,

and uselessness of each touch, added,

seem as unenvied and droll.

 

 

 

Vertaald door Yevgeny Bonver

 

 

 

 1371831-4bb548facecf55d32d46883df5237cfa.jpg

Bella Akhmadulina (Moskou, 10 April 1937)

 

 

 

 

De Duitse schrijver Stefan Heym (eig. Hellmuth Flieg) werd geboren op 10 april 1913 in Chemnitz. Zie ook alle tags voor Stefan Heym op dit blog.

 

Uit: Gesammelte Erzählungen (Marius)

 

“Es ist ein halbdunkler Kellerraum. Durch ein kleines Loch in der Wand, Fenster genannt, fällt, je nachdem die Wolken draußen sich lichten oder zusammenballen, stärkeres oder schwach zitterndes Licht ein. Ein großer, für das niedere Gemach zu großer Mann geht darin auf und ab, manchmal rüttelt er an der Tür, sein Gesicht rötet sich, dick schwillt eine Ader auf seiner kurzen Stirn - dann flucht er, grob, bäurisch, und fährt sich mit eigenartig täppischer, Verzweiflung bedeutender Gebärde über sein glatt geschorenes, fast weißes Haar. / Seine Toga ist grau und befleckt, die Purpurstreifen des Consuls hat er abgetrennt vor seiner Flucht, aber man hat ihn natürlich doch erkannt und geschnappt - wer kennt ihn denn nicht, Marius, zum sechsten Male Consul gegen das Gesetz, Sieger über Jugurtha, den Neger, über die aufrührerischen Italiker, über Cimbern und Teutonen? Er sieht seine Hände durch den Dämmer schimmern - es war falsch, sagt er sich. Das sind nicht mehr Soldatenhände, weiß und weich sind sie geworden, Hände eines Politikers und doch zu ungeschickt für dieses lügenhaft-feine Spiel. Solange er General war, solange sie ihn brauchten mit seinen Legionen: in Afrika, in den Alpen, in Asien - so lange erkannten sie ihn an, die noblen Herren, denen er schon als Volkstribun erheblich auf die Finger geklopft hatte. Jedoch hinter seinem Rücken - oh, das hatte er immer gewußt, sollten sie nur nicht glauben, daß er so dumm sei -, hinter seinem Rücken rümpften sie die Nasen, ihre vornehmen, wenn er beim Essen sich gehen ließ, aufstieß und hochzog, schnalzte und schlürfte. Aber ins Gesicht waren sie fein devot, er war der Herr der Legionen, abgöttisch verehrten ihn die Soldaten - nun nicht mehr, nun nicht mehr, seit jener gekommen war, der immer dann auftauchte, wenn der Gipfel des Ruhms erreicht zu sein schien, der Zaunkönig, den er, Marius, der Adler, mit in die Höhe getragen hatte und der nun noch einen Meter höher flog und frech grinste, das listige Gigerl, das sich nicht anstrengte, dem alles in den Schoß fiel, der adrette Schleimer, der im Feldlager immer saubere Fingernägel und parfümierte Damen hatte, dieser Sulla …”

 

 

1371831-ff67571b1b3e876835b03cd448f4dbed.jpg
Stefan Heym (10 april 1913 – 16 december 2001)

 

 

 

 


De Duitse schrijver Richard Wagner werd geboren op 10 april 1952 in Lovrin, in Roemenië. Zie ook alle tags voor Richard Wagner op dit blog.

 

Uit: Ausgewählte Schriften und Briefe (Autobiographische Skizze)

 

“Ich heiße Wilhelm Richard Wagner, und bin den 22. Mai 1813 in Leipzig geboren. Mein Vater war Polizei-Aktuarius und starb ein halbes Jahr nach meiner Geburt. Mein Stiefvater, Ludwig Geyer, war Schauspieler und Maler; er hat auch einige Lustspiele geschrieben, worunter das Eine: »Der bethlehemitische Kindermord« Glück machte: mit ihm zog meine Familie nach Dresden.

Er wollte, ich sollte Maler werden; ich war aber sehr ungeschickt im Zeichnen. Auch mein Stiefvater starb zeitig, – ich war erst sieben Jahr. Kurz vor seinem Tode hatte ich: »Üb’ immer Treu und Redlichkeit« und den damals ganz neuen »Jungfernkranz« auf dem Klavier spielen gelernt: einen Tag vor seinem Tode mußte ich ihm Beides im Nebenzimmer vorspielen; ich hörte ihn da mit schwacher Stimme zu meiner Mutter sagen: »Sollte er vielleicht Talent zur Musik haben?« Am frühen Morgen, als er gestorben war, trat die Mutter in die Kinderstube, sagte jedem der Kinder etwas, und mir sagte sie: »Aus Dir hat er etwas machen wollen«. Ich entsinne mich, daß ich mir lange Zeit eingebildet habe, es würde etwas aus mir werden. – Ich kam mit meinem neunten Jahre auf die Dresdner Kreuzschule: ich wollte studieren, an Musik wurde nicht gedacht; zwei meiner Schwestern lernten gut Klavier spielen, ich hörte ihnen zu, ohne selbst Klavierunterricht zu erhalten. Nichts gefiel mir so wie der »Freschütz«: ich sah Weber oft vor unserm Hause vorbeigehen, wenn er aus den Proben kam; stets betrachtete ich ihn mit heiliger Scheu. Ein Hauslehrer, der mir den Cornelius Nepos explizierte, mußte mir endlich auch Klavierstunden geben; kaum war ich über die ersten Fingerübungen hinaus, so studierte ich mir

heimlich, zuerst ohne Noten, die Ouvertüre zum Freischütz ein; mein Lehrer hörte das einmal und sagte: aus mir würde nichts.”

 

 

 1371831-52bd75ef36d94f0a1f81af5be0ffc346.jpg

Richard Wagner (Lowrin, 10 april 1952)
Lovrin, katholieke kerk


Zie voor nog meer schrijvers van de 10e april ook mijn blog van 10 april 2012 deel 2.

Geschreven door Romenu om 19:18 Reageer op dit bericht

In Memoriam José Luis Sampedro


In Memoriam José Luis Sampedro

 

 

De Spaanse schrijver José Luis Sampedro is maandagochtend, 8 april, op 96-jarige leeftijd in zijn woning in Madrid overleden. Dat heeft zijn echtgenote na zijn crematie dinsdag laten weten. Sampedro kreeg bekendheid met zijn roman La sonrisa etrusca, die als De Etruskische glimlach in het Nederlands is vertaald. Zie ook alle tags voor José Luis Sampredo op dit blog.

 

Uit: De Etruskische glimlach (Vertaald door Eugenie Schoolderman)

 

“Verscholen spotjes zetten de figuren vol in het licht; door het spel van licht en schaduw is het bijna alsof ze tot leven komen. De roerloze oude man in het halfdonker daarentegen lijkt in de ogen van de suppoost wel een beeld.

‘Als betoverd,’ denkt hij onwillekeurig en om zichzelf gerust te stellen praat hij zich in dat er niets aan de hand is.

‘Die oude man is gewoon moe en omdat hij toch entree heeft betaald, wil hij ook wel even zitten. Zo zijn mensen van het platteland nou eenmaal.’ Omdat er niets gebeurt, loopt de zaalwachter na een poosje weer verder.

Nu hij weg is, lijkt de lucht rond om de drie gedaanten in de crypte, de oude man en het echtpaar, zich nog meer te verdichten. De tijd verstrijkt.

Ineens wordt de betovering verbroken door een jongeman, die zegt:

‘Eindelijk, vader! Kom, we gaan. Het spijt me dat ik u zo heb laten wachten, maar de directeur...’

De oude Roncone kijkt naar hem. ‘Arme kerel,’ denkt hij, ‘altijd maar gehaast en zich verontschuldigend... En dat moet dan mijn zoon zijn?’

‘Wacht even. Wat is dat?’

‘Dat daar? Het heet De echtgenoten. Een Etruskische sarcofaag.’

‘Een sarcofaag? Een kist voor doden?’

‘Ja... Maar nu moeten we gaan.’

‘Zijn ze echt in dat ding begraven? Het lijkt wel een divan.’

‘Een triclinium. De Etrusken aten liggend, net als in Rome. En ze werden ook niet echt begraven. De sarcofagen werden in een gesloten crypte gezet, die vanbinnen werd beschilderd als een huis.’

‘Precies, ja. Maar Andrea kan het u vast beter uitleggen. Ik ben geen archeoloog.’

‘Je vrouw? Goed, ik zal het haar vragen.’

Verbaasd kijkt zijn zoon hem aan. ‘Is hij er zo in geïnteresseerd?’ Hij kijkt opnieuw op zijn horloge.

‘Milaan is nog een heel eind, vader... Toe.’

Langzaam komt de oude Roncone overeind van de bank, met zijn ogen nog steeds strak op het paar gericht.

‘Ze werden begraven terwijl ze aten!’ mompelt hij verwonderd en met tegenzin gaat hij met zijn zoon mee.”

 

 

 1371494-e6faeb5be4830c299bfe508f5cf771c8.jpg

José Luis Sampredo (1 februari 1917 - 8 april 2013)

Geschreven door Romenu om 09:53 Reageer op dit bericht

Charles Baudelaire, Joolz Denby, Albert von Schirnding, Johannes Bobrowski

De Franse dichter Charles Baudelaire werd geboren in Parijs op 9 april 1821. Zie ook alle tags voor Charles Baudelaire op dit blog.

 

 

Au lecteur

 

La sottise, l'erreur, le péché, la lésine,
Occupent nos esprits et travaillent nos corps,
Et nous alimentons nos aimables remords,
Comme les mendiants nourrissent leur vermine.

Nos péchés sont têtus, nos repentirs sont lâches ;
Nous nous faisons payer grassement nos aveux,
Et nous rentrons gaiement dans le chemin bourbeux,
Croyant par de vils pleurs laver toutes nos taches.

Sur l'oreiller du mal c'est Satan Trismégiste
Qui berce longuement notre esprit enchanté,
Et le riche métal de notre volonté
Est tout vaporisé par ce savant chimiste.

C'est le Diable qui tient les fils qui nous remuent !
Aux objets répugnants nous trouvons des appas ;
Chaque jour vers l'Enfer nous descendons d'un pas,
Sans horreur, à travers des ténèbres qui puent.

Ainsi qu'un débauché pauvre qui baise et mange
Le sein martyrisé d'une antique catin,
Nous volons au passage un plaisir clandestin
Que nous pressons bien fort comme une vieille orange.

Serré, fourmillant, comme un million d'helminthes,
Dans nos cerveaux ribote un peuple de Démons,
Et, quand nous respirons, la Mort dans nos poumons
Descend, fleuve invisible, avec de sourdes plaintes.

Si le viol, le poison, le poignard, l'incendie,
N'ont pas encor brodé de leurs plaisants dessins
Le canevas banal de nos piteux destins,
C'est que notre âme, hélas ! n'est pas assez hardie.

Mais parmi les chacals, les panthères, les lices,
Les singes, les scorpions, les vautours, les serpents,
Les monstres glapissants, hurlants, grognants, rampants,
Dans la ménagerie infâme de nos vices,

Il en est un plus laid, plus méchant, plus immonde !
Quoiqu'il ne pousse ni grands gestes ni grands cris,
Il ferait volontiers de la terre un débris
Et dans un bâillement avalerait le monde ;

C'est l'Ennui ! - l'oeil chargé d'un pleur involontaire,
Il rêve d'échafauds en fumant son houka.
Tu le connais, lecteur, ce monstre délicat,
- Hypocrite lecteur, - mon semblable, - mon frère !

 

 

 

Wees altijd dronken


Wees altijd dronken. Daar gaat het om: dat is het enige. Om niet de afschuwelijke last van de Tijd te voelen die je schouders verbrijzelt en je naar de aarde toe drukt, moet je je onophoudelijk bedrinken.

 

Maar waar aan? Aan wijn, aan poëzie, of aan deugdzaamheid, dat moet je zelf weten. Maar bedrink je.

 

En als je, een enkele keer, op de traptreden van een paleis, op het groene gras van een greppel, in desombere eenzaamheid van je kamer, wakker wordt, en de dronkenschap is al verminderd of verdwenen, vraag dan aan de wind, aan de golf, aan de ster, aan de vogel, aan de klok, aan alles wat vliedt, aan alles wat zucht, aan alles wat voortrolt, aan alles wat zingt, aan alles wat spreekt, vraag dan hoe laat het is; en de wind, de golf,de ster, de vogel, de klok, zullen je antwoorden: 'Het is tijd om je te bedrinken! Om niet de gemartelde slaven van de Tijd te zijn, bedrink je, bedrink je voortdurend! Aan wijn, aan poëzie of aan deugdzaamheid, dat moet je zelf weten.

 

 

Vertaald door Thérèse Fisscher en Kees Diekstra

 

 

 

1371246-b2f941137e0501980eceb8ae5d416256.jpg 

Charles Baudelaire (9 april 1821 – 31 augustus 1867)

In 1855, foto door Nadar

 

 

 


De Engelse dichteres, schrijfster en “spoken-word artist” Joolz Denby werd geboren op 9 april 1955 in Colchester. Zie ook alle tags voor Joolz Denby op dit blog.

 

Uit: Wild Thing

 

“Once upon a time, long ago and far away, I had everything you’re supposed to want. All the stuff they tell you about on the telly and in the celeb mags, the lifestyle you’re supposed to die for. I had a good job at a major record company, a bijou loft apartment in London, the parties, the clothes, the gorgeous rock-star boyfriend, the cocaine, the champagne, the permanent guest-list at the kind of clubs that pissed-up silicone sculpted glamour-models are paparazzi’d leaving with a Premier League footballer in tow and without their knickers. The Brit Awards. AAA passes to everything from Unsigned Bands Night at some tiny, hip club to The Pyramid Stage at Glastonbury and The Stones Honest-To-God-Final-Goodbye concert at Wembley – all four nights. I had invites to everything; the OK wedding of a whippet-sized chart-topping popstrelle and her thicko backing-dancer fiancé, the openings of the hottest new bars, clubs, galleries, boutiques; oh, you name it, I turned it down because I couldn’t be arsed. Or I went, and made out like I was bored stiff, which mostly, I was, celeb culture not being all that, in actuality.

All of it. I had all of it, and more. Jesus, the tales I could tell – not that anyone would believe me because they wouldn’t be about how great it all was and what fascinating and worthwhile people boy-bands, pop-whores and rock musicians are. Or MP’s, newscasters, actors and celebrity chefs either, for that matter. Those stories wouldn’t tow the party line, boost the media profile, you see. Ha! Christ, far from it – like, remember that MP, the one who was on the box all the time saying how Britain should return to a state of decency and Christian principles? Him with the blond hair and fat red face? Yeah – you know. I once saw him at a party stark naked on all fours on a dining table, coked off his tits, eating – well, yeah, not the entrées anyway. People were cheering him on while they shook bottles of Moet up and sprayed him and his – dinner – with them. Cool, eh? Right.”

 

 

 1371246-0f7628b885e66724352fb8f0864110a1.jpg

Joolz Denby (Colchester, 9 april 1955)

 

 

 

 


De Duitse dichter, schrijver, essayist en criticus
Albert von Schirnding werd geboren op 9 april 1935 in Regensburg. Zie ookZie ook alle tags voor Albert von Schirnding op dit blog.

 

Uit: Thomas Mann

 

“Wie trat Thomas Mann auf?

Der Dichter Hans  Carossa erinnert sich an das im Krieg zerstörte  Münchner Café Stephanie, auch «Café Größenwahn»  genannt, in dem um die vorletzte Jahrhundertwende Schwabinger  Literaten und Künstler verkehrten. Obwohl auch der junge Thomas Mann in Schwabing wohnte, zählte er nicht zu den Gästen des Cafés.  Man konnte ihn aber durch die großen Fenster «raschen Schrittes»

über die Straße gehen sehen, «unauffällig tadellos gekleidet». Den  Verfasser von Erzählungen wie

Gladius Dei oder Tristan merkte man  diesem Herrn nicht an, eher konnte man ihn für einen «Vertreter der  Großindustrie» halten, der sich «auf dem Wege zur Aufsichtsratssitzung ein wenig verspätet hatte». Weniger wohlwollende Augenzeugen assoziierten die Erscheinung des wenige Jahre nach der Veröffentlichung seines ersten Romans Buddenbrooks(1901) berühmt gewordenen Schriftstellers mit einem mittleren Bankbeamten. Der aus der Hansestadt Lübeck mit neunzehn Jahren nach München gezogene Senatorensohn trug und betrug sich nach hanseatisch korrekter, kühler und distanzierter Art.

 


1371246-4a3875fb26260941cba76328d102526c.jpg
Thomas Mann als student van de Technische Hochschule in München, ca. 1984

 

 

In der Hochburg der Boheme fiel er gerade durch seine Unauffälligkeit aus dem Rahmen. Seinen Doppelgänger, den Schriftsteller Tonio Kröger in der gleichnamigen Novelle von 1903, läßt er zu einer befreundeten Malerin sagen: «Wünschten Sie, daß ich in einer zerrissenen Sammetjacke oder einer rotseidenen Weste umherliefe? Man ist als Künstler innerlich immer Abenteurer genug. Äußerlich soll man sich gut anziehen, zum Teufel, und sich benehmen wie ein anständiger Mensch.» So hielt er es sein Leben lang. Seine Förmlichkeit im Umgang, die auf manche Menschen als Steifheit und Kälte wirkte, der «Artistengestus des Sich-draußen-Haltens» (Theodor W. Adorno), diente der Abschirmung des inneren Abenteurertums, dem Schutz der künstlerischen Freiheit vor den Zumutungen der Außenwelt. “

 

 

1371246-2dafd7c8399e3099182807c4504f7f39.jpg 

Albert von Schirnding (Regensburg, 9 april 1935)

 

 

 

 


De Duitse schrijver, dichter en essayist Johannes Bobrowski werd geboren op 9 april 1917 in Tilsit. Zie ook alle tags voor Johannes Bobrowski op dit blog.

 

 

Gertrud Kolmar

 

Buche, blutig im Laub,

in rauchender Tiefe, bitter

die Schatten, droben das Tor

aus Elstergeschrei.

Dort ist eine gegangen,

Mädchen, mit glattem Haar,

die Ebene unter den Lidern

lugt herauf, in den Mooren

vertropfte der Schritt.

Ungestorben aber die

finstere Zeit, umher geht

meine Sprache und ist rostig

von Blut.

Wenn ich deiner gedächte:

Vor die Buche trat ich,

ich hob befohlen der Elster:

Schweig, es kommen, die hier

waren

—

wenn ich gedächte:

Wir werden nicht sterben, wir werden

mit Türmen gegürtet sein?

 

 

 

Im Strom

 

Mit den Flößen hinab

im helleren Grau des fremden 

Ufers, einem

Glanz, der zurücktritt, dem Grau

schräger Flächen, aus Spiegeln

beschoß uns das Licht.

 

Es lag des Täufers Haupt

auf der zerrissenen Schläfe,

in das verschnittene Haar

eine Hand mit bläulichen, losen

Nägeln verkrallt.

 

Als ich dich liebte, unruhig

dein Herz, die Speise auf schlagendem

Feuer, der Mund, der sich öffnete,

offen, der Strom

war ein Regen und flog

mit den Reihern, Blätter

fielen und füllten sein Bett.

 

Wir beugten uns über erstarrte

Fische, mit Schuppen bekleidet

trat der Grille Gesang

über den Sand, aus den Lauben

des Ufers, wir waren gekommen

einzuschlafen, Niemand

umschritt das Lager, Niemand

löschte die Spiegel, Niemand

wird uns wecken

zu unserer Zeit.

 

 

 

1371246-33a75a8d9be53e6653cafd9501864ee3.jpg
Johannes Bobrowski (9 april 1917 – 2 september 1965)

 

 



Zie voor nog meer schrijvers van de 9e april ook
mijn blog van 9 april 2012 deel 2.

Geschreven door Romenu om 19:36 Reageer op dit bericht

Meer van Romenu

↑ Terug naar de berichten