Berichten van 10 april 2013 tot 11 april 2013

De Belgische dichter en schrijver Leonard Nolens werd geboren in Bree op 11 april 1947. Zie ook alle tags voor Leonard Nolens op dit blog.

 

 

Geduld

 

Hou me vast, geduld, ook nu we samengaan
Als gaan en hurken, strelen en kapotte handen.
Als je kunt zal ik mij ook vanavond kuilen
Voor de nacht, en dromen, dromen dat ik slaap,
En dat ik slaap door alles heen en iedereen.

Als je me wekt zal ik me morgenochtend buigen,
En buigen opnieuw, over mijn bord, een vrouw, het lot
Dat mij aan tafel roept met zijn afwezige stem.
Ik zal er eten van haar brood, haar vlees, en eten
Tot ik niet meer kan, en weggegeten ben.

 

 

 

Jij bent schatrijk geboren

 

Jij en ik, dat is twee
Plus dit. Dat is drie. Dat is vragen
Om ruzie, men komt er niet uit.
Wij zitten perplex in elkaar.
Wij maken hetzelfde misbaar.
Jij en ik dat is een.

Jij bent schatrijk geboren
En kocht mij met gemak.
Dat zet ik je betaald
Op deze rekening.
Ik ben geen slapend geld
Vandaag, ik handel in ons.

Ik werk mij in het zweet
Van jou, ik bid en vloek mij
Uit de naad van ons,
Ik maak je winst op de markt.
Jij bent wat ik hier tel,
Mijn tol, mijn kapitaal.

Ik viel jou in de schoot
Van goud, ik woeker met wissels
Van ons en koop je terug
Nu ik ons doorverkoop
Aan vreemden, de truc is gelukt.
Wij staan op hetzelfde biljet.

 

 

 

Ritueel

 

Zij hebben ons hart ingepikt,
Onze groei, onze poppen genekt,
Onze tuin op de trein gezet,
Ons verblind met hun lichtende as.

Zij hebben de zwarte zak
Van hun afwezigheid strak
Over ons heengetrokken
En toen onze oren verpest
Met de ruis van hun hemelse spraak.

Dus waar ik vandaan kom, daar
Moet je die opgebaarde
Nog lichtjes blozende doden
Lang en bedachtzaam slaan.

 

 

 

 

Leonard Nolens (Bree, 11 april 1947)

 

 

 

 

 

 

De Amerikaanse dichter en schrijver Mark Strand werd geboren op 11 april 1934 in Summerside, Prince Edward Island, Canada. Zie ook alle tags voor Mark Strand op dit blog.

 

 

Man and Camel

 

On the eve of my fortieth birthday

I sat on the porch having a smoke

when out of the blue a man and a camel

happened by. Neither uttered a sound

at first, but as they drifted up the street

and out of town the two of them began to sing.

Yet what they sang is still a mystery to me—

the words were indistinct and the tune

too ornamental to recall. Into the desert

they went and as they went their voices

rose as one above the sifting sound

of windblown sand. The wonder of their singing,

its elusive blend of man and camel, seemed

an ideal image for all uncommon couples.

Was this the night that I had waited for

so long? I wanted to believe it was,

but just as they were vanishing, the man

and camel ceased to sing, and galloped

back to town. They stood before my porch,

staring up at me with beady eyes, and said:

"You ruined it. You ruined it forever."

 

 

 

 

The Everyday Enchantment of Music

 

A rough sound was polished until it became a smoother sound, which was polished until it became music. Then the music was polished until it became the memory of a night in Venice when tears of the sea fell from the Bridge of Sighs, which in turn was polished until it ceased to be and in its place stood the empty home of a heart in trouble. Then suddenly there was sun and the music came back and traffic was moving and off in the distance, at the edge of the city, a long line of clouds appeared, and there was thunder, which, however menacing, would become music, and the memory of what happened after Venice would begin, and what happened after the home of the troubled heart broke in two would also begin.

 

 

 

Mark Strand (Summerside, 11 april 1934)

 

 

 

 

De Tunesische dichter, schrijver, essayist en vertaler Walid Soliman werd geboren op 11 april 1975 in Tunis. Zie ook alle tags voor Walid Soliman op dit blog.

 

Uit: In Jean Genet Square

 

“The failure of sand… nothing grows, everything gets erased.”

He said that while leaning with his hand on the back of the park bench, and I noticed that he did not seem as imposing as I had first supposed. It was clear his life had not been a walk in the park. He then took the straw hat he had been fingering and put it on his head, saying, “Do you know who said that quote?”

“Honestly… my memory fails me.”

“James Joyce, in Ulysses.”

But before I could find a moment to ask him his name, or if we had met previously, he disappeared, leaving me to flounder in my confusion.

With him, my desire to read also disappeared that day, as his solemn voice continued to ring in my ears. I remained there, motionless, until nightfall.

In the days that followed I continued going to the same place, sitting in the same bench, patently hoping to meet that man who appeared to me a connoisseur of the world of literature. But he never came. In fact, nothing at all transpired that could confirm to me the reality of our meeting, that it was not simply all a confused dream.

Summer had begun to expire when one day I entered a large bookshop specialized in foreign literature located in the center of Barcelona. I was looking for a copy of Ulysses by James Joyce. While I was rummaging through the shelves, my attention was taken by a group of black-and-white photographs hanging above the bookcase. They were pictures of famous authors, and there between Sartre and Camus – I trembled when I saw it – hung a photo of one with a completely shaven head smoking a Cuban cigar.”

 

 

 

Walid Soliman (Tunis, 11 april 1975)

 

 

De Hongaarse dichter Attila József werd geboren op 11 april 1905 in Boedapest. Zie ook alle tags voor Attila Józsefop dit blog.

 

 

By the Danube

 

1.

As I sat on the bottom step of the wharf,
A melon-rind flowed by with the current;
Wrapped in my fate I hardly heard the chatter
Of the surface, while the deep was silent.
As if my own heart had opened its gate:
The Danube was turbulent, wise and great.

Like a man's muscles when hard at his toil,
Hammering, digging, leaning on the spade,
So bulged and relaxed and contracted again
Each single movement, each and every wave.
It rocked me like my mother for a time
And washed and washed the city's filth and grime.

And the rain began to fall but then it stopped
Just as if it couldn't have mattered less,
And like one watching the long rain from a cave,
I gazed away into the nothingness.
Like grey, endless rain from the skies overcast,
So fell drably all that was bright: the past.

But the Danube flowed on. And the sprightly waves
In playful gaiety laughed at me again,
Like a child on his prolific mother's knee,
While other thoughts were racing through her brain.
They trembled in Time's flow and in its wake,
Like in a graveyard tottering tomb-stones shake.

 

 

Vertaald door John Székely

 

 

 

 

Attila József (11 april 1905 – 3 december 1937)

Standbeeld in Boedapest

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 11e april ook mijn blog van 11 april 2012 deel 2.

De Nederlandse dichter Leo Vroman werd op 10 april 1915 in Gouda geboren. Zie ook alle tags voor Leo Vroman op dit blog.

 

 

Twee Partijen

 

Er zijn twee hachelijke
partijen: één strevende
naar het belachelijke,
dat is die der levenden;

en één van gezag,
dat is die der doden;
en als het aan mij lag
waren beide verboden.

Lag het aan mij
dan stichtte ik graag,
en liefst nog vandaag,
een derde partij.

De 'Waar Alleen Zij
Die Nergens Toe Horen,
Toe Horen Partij'
zij hierbij geboren.

Ik nodig degenen
die zich klimdrab
of zitsteen menen
tot lidmaatschap,

en maak bekend
dat dit gedicht
zich tot hen richt
als president;

want evenals
gesprek en spook
heeft het geen leven
en geen dood ook.

 

 

 

Echt gisteravond gebeurd

 

Wij zaten gewoon naast elkaar
en keken als altijd naar de tv
toen ik plotseling merkte: Nee,
dat is allemaal niet waar,

ik ben op een vreemde planeet
waar mijn vrienden mij achterlieten
en voor zover ik weet
zit ik eenzaam op visite.

Tegenover mij stond een lijst
waar een landschap in werd gereisd,
en waaruit tot overmaat
raar werd gepraat.

En ineens was dat weer niet waar
en we zaten opnieuw naast elkaar.

Wel blijft mij een bepaald
gevoel van onzekerheid:
wordt het niet langzaamaan tijd
dat ik word opgehaald?

 

 

 

Sluiting

 

Als ik morgen niet opsta
moet je niet schrikken:
per slot, elke opera
en alle toneelstukken
hebben hun ogenblikken,
het vallen van gordijnen
of andere ongelukken.
Dit is dan het mijne.

Sluit dus mijn gezicht,
doe die mond en twee ogen
maar netjes dicht
en ik ben voltooid.

Laat zo maar gaan,
en die oren mogen
nog openstaan,
want je weet nooit

 

 

 

 

Leo Vroman (Gouda, 10 april 1915)

 

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Paul Edward Theroux werd geboren op 10 april 1941 in Medford, Massachusetts. Zie ook alle tags voor Paul Theroux op dit blog.

 

Uit: Dark Star Safari

 

“To be an African leader was to be a thief, but evangelists stole people’s innocence, and self- serving aid agencies gave them false hope, which seemed worse. In reply, Africans dragged their feet or tried to emigrate, they begged, they pleaded, they demanded money and gifts with a rude, weird sense of entitlement. Not that Africa is one place. It is an assortment of motley republics and seedy chiefdoms. I got sick, I got stranded, but I was never bored. In fact, my trip was a delight and a revelation. Such a paragraph needs some explanation — at least a book. This book perhaps.
As I was saying, in those old undramatic days of my school- teaching in the bundu, folks lived their lives on bush paths at the ends of unpaved roads of red clay, in villages of grass-roofed huts. They had a new national flag to replace the Union Jack, they had just gotten the vote, some had bikes, many talked about buying their first pair of shoes. They were hopeful and so was I, a teacher living near a settlement of mud huts among dusty trees and parched fields. The children shrieked at play; the women, bent double — most with infants slung on their backs — hoed patches of corn and beans; and the men sat in the shade stupefying themselves on chibuku, the local beer, or kachasu, the local gin. That was taken for the natural order in Africa: frolicking children, laboring women, idle men. Now and then there was trouble: someone transfixed by a spear, drunken brawls, political violence, goon squads wearing the ruling-party T- shirt and raising hell. But in general the Africa I knew was sunlit and lovely, a soft green emptiness of low, flat-topped trees and dense bush, bird squawks, giggling kids, red roads, cracked and crusty brown cliffs that looked newly baked, blue remembered hills, striped and spotted animals and ones with yellow fur and fangs, and every hue of human being, from pink-faced planters in knee socks and shorts to brown Indians to Africans with black gleaming faces, and some people so dark they were purple.”

 

 

 

Paul Theroux (Medford, 10 april 1941)

 

 

 

 

De Italiaanse schrijver en vertaler Claudio Magris werd geboren op 10 april 1939 in Triëst. Zie ook alle tags voor Claudio Magris op dit blog.

 

Uit: Blindly (Vertaald door Anne Milano Appel)

 

“MY DEAR COGOI, to tell the truth I'm not so sure that no one is able to write a man's life as well as he can, even though I was the one who wrote that. Of course, that sentence has a question mark. In fact, if I remember correctly—so many years have passed, a century, the world around us was young, a verdant, dewy-eyed dawn, still it was already a prison—if I remember correctly, that question mark, hauling all the rest along with it, was the very first thing I actually wrote down. When Dr. Ross urged me to write those pages for the yearbook, I would have liked to send him a batch of pages with just a nice big question mark and nothing else—it would have been the honest thing to do—but I didn't want to be impolite toward him, kindly and benevolent as he was, unlike the others, and then too it wasn't a good idea to irritate someone who could oust you from a comfortable niche, like the editorial office of the penal colony almanac, and send you to that hellhole, Port Arthur, where if you sat down to rest for even just a second, worn out from the rocks and icy water, you'd feel the cat-o'-nine-tails on your back.

So I only wrote the first sentence in front of that question mark, rather than my entire life ... mine, his, whoever's. Life, our grammar teacher Pistorius used to say—accompanying the Latin citations with calm, sonorous gestures in that room hung with red that darkened and faded away toward evening, childhood's embers glowing in the shadows—life is not a declaration or a statement but an interjection, a punctuation mark, a conjunction, at most an adverb. In any case, never one of the so-called principal parts of speech—"Are you sure that's what he said?"—Oh ... you're right, Doctor, it's possible that ... perhaps it wasn't he who used that expression, it must have been Miss Perich, subsequently Perini, the teacher in Fiume, but later on, much later.

Besides, that initial question can't be taken seriously since it implicitly contains the commonly known response, like a question in a sermon posed to the faithful in a rising tone. "Who so able to write a man's life as the living man himself?" No one, of course, you can almost hear the congregation murmur in response to the preacher. If there's one thing I've grown used to, it's rhetorical questions, ever since I wrote the sermons for Reverend Blunt, who paid me half a shilling apiece, in the prison in Newgate, while he played cards with the guards and waited for me to come and play too, that way he frequently got his half shilling back—nothing strange about that, I was in there mainly because I had lost everything gambling.”

 

 

 

Claudio Magris (Triëst, 10 april 1939)

 

 

 

 

De Russische dichteres Bella Akhmadulina werd geboren op 10 April 1937 in Moskou. Zie ook alle tags voor Bella Akhmadulina op dit blog.

 

 

The Dream Of Winter Night

 

‘Twas snowing. And to the snow,

To cold of the heaven and earth,

The deeper I slept the more grown

Was Chegem tulips’ warming blaze.

 

‘Twas snowing. Soul was singing

From whiteness of snow afar.

‘Twas snowing. Plane-trees were greening.

How green, dreams of winter, you are!…

 

 

 

 

There is again a change…

 

There is again a change in Nature,

the green is very rough in sight,

and rises – in a lofty fashion –

the figure of the mushroom, white.

 

And this old garden itself shows

all living woods and skies above,

and choices of my grace are posed

just on three faces that I love.

 

The body of the moth, so sightless,

dies in the lamp’s indifferent light,

marks fingers with its golden brightness,

and gives hand the non-pleasance, slight.

 

Oh, Lord, how in this best of summers,

my soul’s peace is long and great –

thus in a rainbow its colors

forbid one more to be inset.

 

Like this, a circle, fully ended,

inside it handles itself all,

and uselessness of each touch, added,

seem as unenvied and droll.

 

 

 

Vertaald door Yevgeny Bonver

 

 

 

 

Bella Akhmadulina (Moskou, 10 April 1937)

 

 

 

 

De Duitse schrijver Stefan Heym (eig. Hellmuth Flieg) werd geboren op 10 april 1913 in Chemnitz. Zie ook alle tags voor Stefan Heym op dit blog.

 

Uit: Gesammelte Erzählungen (Marius)

 

“Es ist ein halbdunkler Kellerraum. Durch ein kleines Loch in der Wand, Fenster genannt, fällt, je nachdem die Wolken draußen sich lichten oder zusammenballen, stärkeres oder schwach zitterndes Licht ein. Ein großer, für das niedere Gemach zu großer Mann geht darin auf und ab, manchmal rüttelt er an der Tür, sein Gesicht rötet sich, dick schwillt eine Ader auf seiner kurzen Stirn - dann flucht er, grob, bäurisch, und fährt sich mit eigenartig täppischer, Verzweiflung bedeutender Gebärde über sein glatt geschorenes, fast weißes Haar. / Seine Toga ist grau und befleckt, die Purpurstreifen des Consuls hat er abgetrennt vor seiner Flucht, aber man hat ihn natürlich doch erkannt und geschnappt - wer kennt ihn denn nicht, Marius, zum sechsten Male Consul gegen das Gesetz, Sieger über Jugurtha, den Neger, über die aufrührerischen Italiker, über Cimbern und Teutonen? Er sieht seine Hände durch den Dämmer schimmern - es war falsch, sagt er sich. Das sind nicht mehr Soldatenhände, weiß und weich sind sie geworden, Hände eines Politikers und doch zu ungeschickt für dieses lügenhaft-feine Spiel. Solange er General war, solange sie ihn brauchten mit seinen Legionen: in Afrika, in den Alpen, in Asien - so lange erkannten sie ihn an, die noblen Herren, denen er schon als Volkstribun erheblich auf die Finger geklopft hatte. Jedoch hinter seinem Rücken - oh, das hatte er immer gewußt, sollten sie nur nicht glauben, daß er so dumm sei -, hinter seinem Rücken rümpften sie die Nasen, ihre vornehmen, wenn er beim Essen sich gehen ließ, aufstieß und hochzog, schnalzte und schlürfte. Aber ins Gesicht waren sie fein devot, er war der Herr der Legionen, abgöttisch verehrten ihn die Soldaten - nun nicht mehr, nun nicht mehr, seit jener gekommen war, der immer dann auftauchte, wenn der Gipfel des Ruhms erreicht zu sein schien, der Zaunkönig, den er, Marius, der Adler, mit in die Höhe getragen hatte und der nun noch einen Meter höher flog und frech grinste, das listige Gigerl, das sich nicht anstrengte, dem alles in den Schoß fiel, der adrette Schleimer, der im Feldlager immer saubere Fingernägel und parfümierte Damen hatte, dieser Sulla …”

 

 

Stefan Heym (10 april 1913 – 16 december 2001)

 

 

 

 

De Duitse schrijver Richard Wagner werd geboren op 10 april 1952 in Lovrin, in Roemenië. Zie ook alle tags voor Richard Wagner op dit blog.

 

Uit: Ausgewählte Schriften und Briefe (Autobiographische Skizze)

 

“Ich heiße Wilhelm Richard Wagner, und bin den 22. Mai 1813 in Leipzig geboren. Mein Vater war Polizei-Aktuarius und starb ein halbes Jahr nach meiner Geburt. Mein Stiefvater, Ludwig Geyer, war Schauspieler und Maler; er hat auch einige Lustspiele geschrieben, worunter das Eine: »Der bethlehemitische Kindermord« Glück machte: mit ihm zog meine Familie nach Dresden.

Er wollte, ich sollte Maler werden; ich war aber sehr ungeschickt im Zeichnen. Auch mein Stiefvater starb zeitig, – ich war erst sieben Jahr. Kurz vor seinem Tode hatte ich: »Üb’ immer Treu und Redlichkeit« und den damals ganz neuen »Jungfernkranz« auf dem Klavier spielen gelernt: einen Tag vor seinem Tode mußte ich ihm Beides im Nebenzimmer vorspielen; ich hörte ihn da mit schwacher Stimme zu meiner Mutter sagen: »Sollte er vielleicht Talent zur Musik haben?« Am frühen Morgen, als er gestorben war, trat die Mutter in die Kinderstube, sagte jedem der Kinder etwas, und mir sagte sie: »Aus Dir hat er etwas machen wollen«. Ich entsinne mich, daß ich mir lange Zeit eingebildet habe, es würde etwas aus mir werden. – Ich kam mit meinem neunten Jahre auf die Dresdner Kreuzschule: ich wollte studieren, an Musik wurde nicht gedacht; zwei meiner Schwestern lernten gut Klavier spielen, ich hörte ihnen zu, ohne selbst Klavierunterricht zu erhalten. Nichts gefiel mir so wie der »Freschütz«: ich sah Weber oft vor unserm Hause vorbeigehen, wenn er aus den Proben kam; stets betrachtete ich ihn mit heiliger Scheu. Ein Hauslehrer, der mir den Cornelius Nepos explizierte, mußte mir endlich auch Klavierstunden geben; kaum war ich über die ersten Fingerübungen hinaus, so studierte ich mir

heimlich, zuerst ohne Noten, die Ouvertüre zum Freischütz ein; mein Lehrer hörte das einmal und sagte: aus mir würde nichts.”

 

 

 

Richard Wagner (Lowrin, 10 april 1952)
Lovrin, katholieke kerk

Zie voor nog meer schrijvers van de 10e april ook mijn blog van 10 april 2012 deel 2.

In Memoriam José Luis Sampedro

 

 

De Spaanse schrijver José Luis Sampedro is maandagochtend, 8 april, op 96-jarige leeftijd in zijn woning in Madrid overleden. Dat heeft zijn echtgenote na zijn crematie dinsdag laten weten. Sampedro kreeg bekendheid met zijn roman La sonrisa etrusca, die als De Etruskische glimlach in het Nederlands is vertaald. Zie ook alle tags voor José Luis Sampredo op dit blog.

 

Uit: De Etruskische glimlach (Vertaald door Eugenie Schoolderman)

 

“Verscholen spotjes zetten de figuren vol in het licht; door het spel van licht en schaduw is het bijna alsof ze tot leven komen. De roerloze oude man in het halfdonker daarentegen lijkt in de ogen van de suppoost wel een beeld.

‘Als betoverd,’ denkt hij onwillekeurig en om zichzelf gerust te stellen praat hij zich in dat er niets aan de hand is.

‘Die oude man is gewoon moe en omdat hij toch entree heeft betaald, wil hij ook wel even zitten. Zo zijn mensen van het platteland nou eenmaal.’ Omdat er niets gebeurt, loopt de zaalwachter na een poosje weer verder.

Nu hij weg is, lijkt de lucht rond om de drie gedaanten in de crypte, de oude man en het echtpaar, zich nog meer te verdichten. De tijd verstrijkt.

Ineens wordt de betovering verbroken door een jongeman, die zegt:

‘Eindelijk, vader! Kom, we gaan. Het spijt me dat ik u zo heb laten wachten, maar de directeur...’

De oude Roncone kijkt naar hem. ‘Arme kerel,’ denkt hij, ‘altijd maar gehaast en zich verontschuldigend... En dat moet dan mijn zoon zijn?’

‘Wacht even. Wat is dat?’

‘Dat daar? Het heet De echtgenoten. Een Etruskische sarcofaag.’

‘Een sarcofaag? Een kist voor doden?’

‘Ja... Maar nu moeten we gaan.’

‘Zijn ze echt in dat ding begraven? Het lijkt wel een divan.’

‘Een triclinium. De Etrusken aten liggend, net als in Rome. En ze werden ook niet echt begraven. De sarcofagen werden in een gesloten crypte gezet, die vanbinnen werd beschilderd als een huis.’

‘Precies, ja. Maar Andrea kan het u vast beter uitleggen. Ik ben geen archeoloog.’

‘Je vrouw? Goed, ik zal het haar vragen.’

Verbaasd kijkt zijn zoon hem aan. ‘Is hij er zo in geïnteresseerd?’ Hij kijkt opnieuw op zijn horloge.

‘Milaan is nog een heel eind, vader... Toe.’

Langzaam komt de oude Roncone overeind van de bank, met zijn ogen nog steeds strak op het paar gericht.

‘Ze werden begraven terwijl ze aten!’ mompelt hij verwonderd en met tegenzin gaat hij met zijn zoon mee.”

 

 

 

José Luis Sampredo (1 februari 1917 - 8 april 2013)