Naar de inhoud

Romenu

Over literatuur, gedichten, kunst en cultuur
akke.beakke.be

Berichten van 7 mei 2013 tot 8 mei 2013

Thomas Pynchon, Roddy Doyle, Pat Barker, Gary Snyder, Gertrud Fussenegger

De Amerikaanse schrijver Thomas Pynchon werd op 8 mei 1937 geboren in Glen Cove, Long Island, New York. Zie ook alle tags voor Thomas Pynchon op dit blog.

 

Uit: Against the Day

 

“July Fourth started hot and grew hotter, early light on the peaks descending, occupying, the few clouds bright and shapely and unpromising of rain, nitro beginning to ooze out of dynamite sticks well before the sun had cleared the ridge. Among stockmen and rodeo riders, today was known as "Cowboy's Christmas," but to Webb Traverse it was more like Dynamite's National Holiday, though you found many of the Catholic faith liked to argue that that ought to be the Fourth of December, feast of St Barbara, patron saint of artillerymen, gunsmiths, and by not that big of a stretch, dynamiters too.

Everybody today, drovers and barkeeps, office clerks and hardcases, gentle elderly folks and openmouth reckless youth, would be seized sooner or later by the dynamitic mania prevailing. They would take little fractions of a stick, attach cap and fuse, light them up and throw them at each other, drop it in reservoirs and have all-day fish fries, blast picturesque patterns in the landscape that'd be all but gone next day, put it lit into empty beer barrels to be rolled down mountainsides, and take bets on how close to town before it all blew to bits - a perfect day all round for some of that good Propaganda of the Deed stuff, which would just blend right in with all the other percussion.

Webb staggered up out of his bedroll after one of those nights when he did not so much sleep as become intermittently conscious of time. Already warm-up blasts could be heard up and down the valley. Today's would be a fairly routine job, and Webb was looking forward to a little saloon time at the end of it. Zarzuela was out by the fence waiting, having known Webb long enough to have an idea that whatever the day held in store, it would include explosion, which the colt was used to and even looked forward to.”

 

 

1388360-1d8b5162e8a361bbbb053957983121aa.jpg 

Thomas Pynchon (Glen Cove, 8 mei 1937)

Cover 

 

 

 

 

De Ierse schrijver Roddy Doyle werd geboren in Dublin op 8 mei 1958. Zie ook alle tags voor Roddy Doyle op dit blog.

 

Uit: Paddy Clarke ha ha ha

 

“Today, we were coming home from the building site. We’d got a load of six-inch nails and a few bits of plank for making boats, and we’d been pushing bricks into a trench full of wet cement when Aidan started running away. We could hear his asthma, and we all ran as well. We were being chased. I had to wait for Sinbad. I looked back and there was no one after us but I didn’t say anything. I grabbed Sinbad’s hand and ran and caught up with the rest of them. We stopped when we got out of the fields onto the end of the road. We laughed. We roared through the gap in the hedge. We got into the gap and looked to see if there was anyone coming to get us. Sinbad’s sleeve was caught in the thorns.

-The man’s coming! said Kevin, and he slid through the gap.

We left Sinbad stuck in the hedge and pretended we’d run away.

We heard him snivelling. We crouched behind the gate pillars of the last house before the road stopped at the hedge, O’Driscoll’s.

- Patrick…., Sinbad whinged.

- Sin-bahhhd…., said Kevin.

Aidan had his knuckles in his mouth. Liam threw a stone at the hedge.

- I’m telling Mammy, said Sinbad.

I gave up. I got Sinbad out of the hedge and made him wipe his nose on my sleeve. We were going home for our dinner; shepherd’s pie on a Tuesday.”

 

 

1388360-fe374130e04b3282a402cabb8f3798c3.jpg 

Roddy Doyle (Dublin, 8 mei 1958)






De Engelse schrijfster
Pat Barker werd geboren in Thornaby-on-Tees op 8 mei 1943. Zie ook alle tags voor Pat Barker op dit blog.

 

Uit: The Ghost Road

 

“In deck-chairs all along the front the bald pink knees of Bradford businessmen nuzzled the sun.

Blly Prior leant on the sea-wall. Ten or twelve feet below him a family was gathering its things together for the trek back to boarding-house or railway station. A fat, middle-aged woman, swollen feet bulging over lace-up shoes, a man with a lobster-coloured tonsure -my God, he'd be regret­ting it tomorrow -and a small child, a boy, being towelled dry by a young woman. His little tassel wobbled as he stood, square-mouthed with pain, howling, 'Ma-a-am.' Wet sand was the problem. It always was, Prior remembered. However carefully you tiptoed back from that final paddle, your legs got coated all over again, and the towel always hurt.

The child wriggled and his mother slapped him hard, leaving red prints on his chubby buttocks. He stopped screaming, gulped with shock, then settled down to a persistent grizzle. The older woman protested, 'Hey, our Louie, there's no need for that.' She grabbed the towel. 'C'mon, give it here, you've no bloody patience, you.'

The girl-but she was not a girl, she was a woman of twenty-five or twenty-six, perhaps -retreated, resentful but also relieved. You could see her prob­lem. Married, but the war, whether by widowing her or simply by taking her husband away, had reduced her to a position of tutelage in her mother's house, and then what was the point? Hot spunk trickling down the thigh, the months of heaviness, the child born on a gush of blood -if all that didn't entitle you to the status and independence of a woman, what did? Oh, and she'd be frustrated too. Her old single bed back, or perhaps a double bed with the child, listening to snores and creaks and farts from her parents' bed on the other side of the wall.”

 

 

 1388360-2d2a887bc22ec4cc4976d141fbd2da35.jpg

Pat Barker (Thornaby-on-Tees, op 8 mei 1943)




De Amerikaanse dichter
Gary Snyder werd geboren op 8 mei 1930 in San Francisco. Zie ook alle tags voor Gary Snyder op dit blog.

 

 

 

For Lew Welch In A Snowfall

 

Snowfall in March:
I sit in the white glow reading a thesis
About you. Your poems, your life.

The author's my student,
He even quotes me.

Forty years since we joked in a kitchen in Portland
Twenty since you disappeared.

All those years and their moments—
Crackling bacon, slamming car doors,
Poems tried out on friends,
Will be one more archive,
One more shaky text.

But life continues in the kitchen
Where we still laugh and cook,
Watching snow.

 

 

 

 

There Are Those Who Love To Get Dirty

 

There are those who love to get dirty
and fix things.
They drink coffee at dawn,
beer after work,

And those who stay clean,
just appreciate things,
At breakfast they have milk
and juice at night.

There are those who do both,
they drink tea.

 

 

 

 1388360-83654369715703cde991a77a28dd9f18.jpg

Gary Snyder (San Francisco, 8 mei 1930)

Als student Aziatische cultuur en talen in 1956

 

 

 

 

De Oostenrijkse schrijfster Gertrud Fussenegger werd geboren op 8 mei 1912 in Pilsen. Zie ook alle tags voor Gertrud Fussenegger op dit blog.

 

Uit: Der Tabakgarten

 

„Dann jedoch trat ein, woran sich jeder erinnern wird, der damals einen Garten oder ein Feld zu bestellen hatte: in einer Reihe trockener Sommer war jener Sommer der trockenste. Zu allen anderen Plagen kam die Plage der Dürre über unser Land. Wochenlang fiel kein Regen, über den halbzerstörten Städten kochte die Hitze. Jeden Nachmittag erhob sich ein glühender Wind, er trieb den roten Ziegelstaub von den Trümmerstätten hoch, der Staub quälte unsere Kehlen und unsere Lungen. Die Brunnen versiegten, und die Behörden gaben den Erlaß heraus, daß Gärten und Rasen - bei hoher Strafe - nicht mehr aus den nur noch unergiebig fließenden Leitungen besprengt werden dürften.

Wir Gartenleute trauerten. Der eine oder andere ließ es sich nicht nehmen, ein Tönnchen voll Wasser aus dem Fluß heraufzukarren. Den meisten war das zuviel Mühe. Sie, die kühleren Köpfe, rechneten richtig, wenn sie sagten, sie könnten so viel Kraft nicht an das lumpige Grünzeug vergeuden. So müsse es eben verdorren.”

 

 

 1388360-64bc87bee6fb2fa3e7589bf679f6b5b9.jpg

Gertrud Fussenegger (8 mei 1912 – 19 maart 2009)

 

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 8e mei ook mijn blog van 8 mei 2012 deel 2.

Geschreven door Romenu om 18:54 Reageer op dit bericht

Willem Elsschot, Almudena Grandes, Christoph Marzi, Edgar Cairo, Volker Braun, Robert Browning

De Vlaamse schrijver en dichter  Willem Elsschot  werd in Antwerpen geboren op 7 mei 1882. Zie ook alle tags voor Willem Elschot op dit blog.

 

 

De Klacht van den Oude

 

Ik word aan 't oud zijn niet gewend.

De lichtelaaie die 'k heb gekend

zit nog te diep in mijne knoken

en blijft mij dag en nacht bestoken.

 

Mij beetren heb ik steeds gewild,

en menig, menig uur verspild

aan op te zien naar ginder boven,

aan bidden leeren en gelooven.

 

Helaas, ik schaam mij en beken

dat ik wel diep verdorven ben.

Want God en Ziel en andere dingen

waarvoor de menschen psalmen zingen,

 

Geweten, Vaderland in nood,

de Sterrenhemel en de Dood,

het wil, het wil tot mij niet spreken,

wat ik ook tracht het ijs te breken.

 

Maar waar ik wèl toe ben bereid,

dat is voor elke jonge meid

zooals er honderdduizend loopen,

de kleeren van mijn lijf verkoopen

           

en heel mijn huis en heel mijn vrouw.

Ik zou het doen, en geen berouw

zou in mijn oogen staan te lezen,

en 't zou nochtans een misdaad wezen.

 

Wanneer ik langs de huizen trek

loert men mij na, als ware ik gek,

alsof mijn plannen en mijn zonden

op mijnen rug te lezen stonden.

 

Ik ben een schurk, ik ben een hond,

geen rustplaats waard in heil'gen grond,

en 'k wil een hoog rantsoen betalen

voor elken bundel zonnestralen:

 

Maar laat mij doen met eigen vuur

wat ik verkies, zoolang ik duur.

En plaag ons niet: mij arme stakker,

en Satanlief, mijn laatste makker.

 

 

 

De zee

 

Wat een machtig en woelerig deinen
van baar op baar,
bruisend opstaand en bruisend verdwijnend
over elkaar.

De stemklank der mensen die zingen
maakt mij zo wrang;
van verouderde krachtloze dingen
spreekt mij hun zang.

Doe uw geesten mij bouwen een woning
diep in uw schoot,
waar ik zingen zal als barenkoning
tot mijne dood.

Want geen keel die aan wal uwe zangen
ooit navertelt,
en geen mensenbrein ooit zal vervangen
uw effen geweld.

 

 

 

 1387762-c3a08e99f3d26dcbdd68ff7a54ca0bdc.jpg

Willem Elsschot (7 mei 1882 – 31 mei 1960)

Standbeeld in Antwerpen 

 

 

 

 

De Spaanse schrijfster Almudena Grandes Hernández werd geboren op 7 mei 1960 in Madrid. Zie ook alle tags voor Almudena Grandes op dit blog.

 

Uit: The Wind from the East (Vertaald door Samantha Schnee)

 

“Sara Gomez had watched the whole scene from her bedroom window, closed tightly against the wind. She was fastening the shutters when she spotted the figure of a tall, brunet man in the distance, followed closely by a girl who was also brunette, hair falling at her shoulders and with the disproportionately long legs of a child who has just had a growth spurt. She studied them closely because that day, the 13th of August, a Sunday, the stores were closed and the Levanter was blowing, a combination of circumstances that obliged her to take her leisure against her will. She had been very busy in recent weeks. Furnishing a new house, what with its infinite details and her perfectionist's streak-which forced her to consider every detail essential-was turning out to be a much more time-consuming task than she had expected. Once she finally found a cheese grater she liked, she realized that she needed a garlic press, and when she found that, she noticed that the mirror in the guest bathroom was too small or that she couldn't let another day pass without mosquito-netting for each bedroom. Time was flying by in the parking lots of shopping centers, the summer was slipping rapidly away, along with the seaside heat that she had pursued to this place, a landscape so different from the city where she had been born and raised, where she had spent the unremarkable fifty-three years of her life. For this reason she had decided not to let a single sunny morning pass without swimming in the sea, nor any fair afternoon without walking along the damp sand at low tide until she had left the last sunbather far behind. September's proximity agitated her. Despite the fact that she couldn't remember making a decision that had pleased her so much as the purchase of that house, she didn't yet know what it was like to spend October next to the ocean, in a village where the taxis didn't have meters and where you could walk any place.”


 1387762-6f7440633b6b4c1b23c43c97ec6d0579.jpg

Almudena Grandes (Madrid, 7 mei 1960 )

 

 

 


De Duitse schrijver Christoph Marzi werd geboren op 7 mei 1970 in Mayen. Zie ook alle tags voor Christoph Marzi op dit blog.

 

Uit: Lyra

 

„Von dort, wo er stand, konnte er die Apostle Islands sehen, zweiundzwanzig Eilande, die ihren Namen den französischen Missionaren aus dem siebzehnten Jahrhundert verdankten, die sich in dieser Gegend angesiedelt und irrtümlicherweise nur zwölf Inseln gezählt hatten. Da draußen gab es noch immer viele Schiffe, die Duluth ansteuerten, weil sie dort festmachen konnten.
Danny seufzte.
Davon sollte er singen. Genau davon wollte er singen.
Von den Männern, die nach Hause kommen. Von der glasklaren Liebe, die sie in den Augen ihrer Frau erkennen, von dem Glück, das jedes Wort sogar im Streit verheißt.
Danny schüttelte den Kopf.
Das dunkle schulterlange Haar trug er jetzt offen, der Vollbart, der zwischenzeitlich sein Gesicht bedeckt hatte, war wieder verschwunden und nur ein schmales Kinnbärtchen geblieben. Um den Hals trug er ein Lederband mit einem Stein, den Sunny ihm geschenkt hatte.
Seit Wochen hatte er nicht mehr arbeiten können.
Billy Ray Asther, sein Agent aus Nashville, hatte ihm vor nicht mal einer Stunde die Hölle heißgemacht: "Du hast gerade vier Songs, und wir brauchen mindestens zehn."
"Ich weiß." Er hatte aufgelegt, einfach so.
Billy Ray würde jetzt wütend in seinem Büro auf und ab laufen und allerlei Schimpfwörter benutzen, um die derzeitige Situation von Dylan's Dogs, Dannys Band, gebührend darzustellen. Treffend würden sie allemal sein, dessen war Danny sich sicher.
Erschöpft betrachtete er den Leuchtturm, in dem er lebte.
Er krallte sich an einer felsigen Anhöhe fest und war nicht ganz so hoch wie die Leuchttürme weiter nördlich, an den kanadischen Ufern des großen Sees.
Sunny und er hatten ihn gekauft, weil niemand ihn haben wollte.
Sie hatten mit den Restaurationsarbeiten begonnen und sich auf diese Art und Weise langsam ein Zuhause geschaffen. Viele Räume waren noch nicht fertig, weil sie im letzten Jahr mit Dylan's Dogs auf Tour gewesen waren.
Dazu war dann noch ein Studioalbum gekommen, eine Hommage an Pete Seeger - und, so viel sei angemerkt, kein schlechter Erfolg.“

 

 

 1387762-d63aecdda2d3bde192cc0d51829f2ca8.jpg

Christoph Marzi (Mayen, 7 mei 1970)

 

 

 

 


De Surinaamse schrijver
Edgar Eduard Cairo werd geboren in Paramaribo op 7 mei 1948. Zie ook alle tags voor Edgar Cairo op dit blog.

 

Uit: Djari / Erven

 

“Zonsopkomst had altijd iets van wakker worden uit slaap: een flits en een onthulling tegelijk. En o wee je gebeente als ze je kregen! Buurman van de zusterappels was van zichzelf een vriendschappelijk man. Ma' zie je, z'n vrouw baja! Ze kon d'r buurtkinderen, die leba's, nie uítstaan! Zelf had ze geen enkele. Jaloezie? Nee!

Voorwaar, bij Jaja's honderd kleinkleinkinderen niet! Maar dat ze haar niet telden, hun vrijpostigheid...! Om te durven te komen op dat stukje erf dat je had...! Om je als grootmens ongehoorzaam te wezen...! Met hun langgerektgierigaardse vreetsmoel midden in hun aangelaat!

De appels vlogen in Gunno's hemd, nadat hij binnen twee woorden was gaan staan boomschudden. Een rijpe oogst verdween achter zijn nek, tussen hemd en rug, gestuit door kont en broekriem. Drew drukte: mmmm, mmm. Het prikkeldraad moest wijd opengesperd blijven voor in geval van nood op onverdachte komst!

Sipisapa! Snelle Gunno hoorde ochtendkuchen. Tijgerkatsnel dook hij met een sprint tussen de draadmond die daar wijdgesperd stond voor 'em.

Aan zijn erfkantviel hij recht op z'n smoel. Maar dat was niet zo erg. Weg was weg! Buiten de handen van buurman die nu zijn houten achterdeur openkrekte.

‘Jongens, ik wáárschuw júllie! Dalek nemen ze die voetaarde waarop jullie hebben gelopen om met kwaaie geest te werken! Wáárom is júllie hoofd zo hard?! ’Mamsi's waarschuwing, telaat alweer in de gedachten! Want buurman stond recht te kijken in hun smoel: hij tjekte!

Nog voordat ze op hem konden reageren, klonk een wreeddadig soort gegrouw achter ze: Me jezes! Pappa Bochum! Zijn fiets, waarmee hij net het zijhuis verliet, vloog op het viertal. Bringering! Brambram! Ze renden voor hun leven. In een gloeiend moment had hij, telaat op voor z'n werk, de ochtenddieven schóón gekregen.”

 

 

 1387762-7360044f830d9c4bbaf71ab4e9be827a.jpg

Edgar Cairo (7 mei 1948 – 16 november 2000)

 

 

 


 

De Duitse dichter en schrijver Volker Braun werd geboren op 7 mei 1939 in Dresden. Zie ook alle tags voor Volker Braun op dit blog.

 

 

Durchgearbeitete Landschaft

 

Hier sind wir durchgegangen

Mit unseren Werkzeugen

 

Hier stellten wir etwas Hartes an

Mit der ruhig rauchenden Heide

 

Hier lagen die Bäume verendet, mit nackten
Wurzeln, der Sand durchlöchert
Bis in die Adern, umzingelt der blühende Staub

 

Mit Stahlgestängen, aufgerissen die Orte
Überfahren mit rohen Kisten, abgeteuft die teuflischen
aaaaaSchächte mitleidlos

 

Ausgelöffelt die weichen Lager, zerhackt, verschüttet,
aaaaazersiebt, das Unterste gekehrt nach oben und
aaaaadurchgewalkt und entseelt und zerklüftet

 

Hier sind wir durchgegangen.

 

Und bepflanzt mit einem durchdringenden Grün
Der Schluff, und kleinen Eichen ohne Furcht

 

Und in ein plötzliches zartes Gebirge
Die Bahn, gegossen aus blankem Bitum

 

Das Restloch mit blauem Wasser
Verfüllt und Booten: der Erde
Aufgeschlagenes Auge

 

Und der weiße neugeborene Strand
Den wir betreten

 

Zwischen uns.

 

 

 

 1387762-a2a4fa4b88c59fb4fbec1617f1ffa328.jpg

Volker Braun (Dresden, 7 mei 1939)

 

 

 


De Engelse dichter en schrijver
Robert Browning werd geboren op 7 mei 1812 in Londen. Zie ook alle tags voor Robert Browning op dit blog.

 

 

Saul (Fragment)

 

I.

Said Abner, ``At last thou art come! Ere I tell, ere thou speak,
``Kiss my cheek, wish me well!'' Then I wished it, and did kiss his cheek.
And he, ``Since the King, O my friend, for thy countenance sent,
``Neither drunken nor eaten have we; nor until from his tent
``Thou return with the joyful assurance the King liveth yet,
``Shall our lip with the honey be bright, with the water be wet.
``For out of the black mid-tent's silence, a space of three days,
``Not a sound hath escaped to thy servants, of prayer nor of praise,
``To betoken that Saul and the Spirit have ended their strife,
``And that, faint in his triumph, the monarch sinks back upon life.

II.

``Yet now my heart leaps, O beloved! God's child with his dew
``On thy gracious gold hair, and those lilies still living and blue
``Just broken to twine round thy harp-strings, as if no wild beat
``Were now raging to torture the desert!''

 

 

 

 1387762-16288bfb26ee436ac1aacee36b383b1f.jpg

Robert Browning (7 mei 1812 – 12 december 1889)

Portret door Rudolph Lehmann, 1890

 

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 7e mei ook mijn blog van 7 mei 2012 deel 2.

Geschreven door Romenu om 19:06 Reageer op dit bericht

Libris Literatuurprijs 2013 voor Tommy Wieringa

De Nederlandse schrijver Tommy Wieringa heeft de Libris Literatuur Prijs 2013 gewonnen voor zijn roman "Dit zijn de namen". De winnaar werd maandagavond in het Amstel Hotel in Amsterdam bekendgemaakt door Clairy Polak, voorzitter van de jury. Zie ook alle tags voor Tommy Wieringa op dit blog.

 

Uit: Dit zijn de namen

 

“Allemaal waren ze  alleen op weg gegaan, toeval had ze bij elkaar gebracht, niemand was verantwoordelijk voor een ander. Zo lang je kon lopen, behoorde je tot de groep, zolang je kon lopen, maakte je haar sterker. Als de groep voor haar afzonderlijke leden moest gaan zorgen, verzwakte ze. Altruïsme betekende haar einde. Strikt eigenbelang vergrootte de kans op overlevering.

(…)

 

Hij weet dat ze vooruitgeschoven posten zijn van hun familie, hun dorp, hun gemeenschap. In hun voetspoor reist een onzichtbaar gezelschap van vaders, moeders, broers, zusters, ooms en tantes en neven en nichten mee. Op hen is alle hoop gevestigd. Zij zijn het pioniersgewas - alles kun je ze aandoen, honger, dorst, hitte en kou, ze zullen alles overleven.'

(…)

De kandelaar wees hem zijn plaats in het verleden. Hij herinnerde hem aan het kind dat hij was, dat door de slaapkamer van zijn ouders sloop en de voorwerpen in het hoekkastje in zich opnam, en vertelde hem dat hij geboren was uit een joodse vrouw, die haar afkomst verborgen had gehouden- zoals ze ook de menora onder de voile had weggemoffeld. Hij twijfelde niet meer- hij zou een jood zijn- nee, hij was er een. Dat was zijn plaats in de wereld, deel van een volk, van een gemeenschap. Een op één na uitgestorven gemeenschap. Dat hij ergens bij hoorde, dat was de ontroering.

(…)

De rabbijn had gezegd dat  elke Jood, waar en wanneer hij ook ter wereld was, zichzelf moest beschouwen als een vluchteling uit Egypte, een zwerver in de woestijn, zo belangrijk waren de vlucht en de veertig zwerfjaren voor het volk van Israël. Elke voetstap van een Jood herinnerde aan de uittocht en voerde hem terug tot de geboorte van een volk in de woestijn.”

 

 

 1387494-0132d7e7a4f44c4ce18e99c607e33268.jpg

Tommy Wieringa (Goor, 20 mei 1967)

Geschreven door Romenu om 08:48 Reageer op dit bericht

Meer van Romenu

↑ Terug naar de berichten