Berichten van 8 mei 2013 tot 9 mei 2013

Bij Hemelvaartsdag

 

 

 

The Ascension door Benjamin West, 1801

 

 

 

Hemelvaart

Est deus in nobis

 

De ronde ruimte blauwt in zonnegloed

En wijkt ver in de verte en hoog naar boven:

Mijn ziel wiekt als een leeuwriklied naar boven

Tot boven ‘t licht haar lichter licht gemoet.

 

”Zij baadt zich in den lauwen aethervloed,

En hoort met hosiannaas ‘t leven loven;

Het floers is wèg van de eeuwigheid geschoven

En goddlijk leven gloeit in mijn gemoed.

 

De hemel is mijn hart en met den voet

Druk ik loodzwaar den schemel mijner aard’,

En, nederblikkend, is mijn glimlach zoet.

 

Ik zie daar onverstand en zielevoosheid…

Genoegen lacht… ik lach… en met een vaart

Stoot ik de wereld weg in de eindeloosheid.-

 

 

 

 

Jacques Perk (10 juni 1859 – 1 november 1881)

 

 

 

 

 

De Nederlandse dichter en schrijver Pieter Boskma werd geboren in Leeuwarden op 9 mei 1956. Zie ook alle tags voor Pieter Boskma op dit blog.

 

 

Binnen bij de vissenkom telt een grijsaard de seconden

 

binnen bij de vissenkom telt een grijsaard de seconden
's avonds eet hij kreeft van dik damast
en heft zijn kristal naar niets
dan kaarslicht in een spiegel.

op straat de lokroep van de haat langs gelaten tralies,
ineengedoken Vietnamezen, de slagregen van de skins.
werkeloze fietsen op naar de failliete
villa's der gevluchte vaderen.

traag spoelt de zon een bloedgolf
door de haren van het meisje dat T'ai Chi
beoefent aan de vijver - de naakte schaduw
van haar spreidstand golvend over 't gras.

 

 

 

 

ZELFPORTRET ALS WEDUWNAAR

 

Ik heb heimwee naar waar ik niet terug kan
en houd fel van haar die niet langer bestaat.
Ik werd een schim tussen jongen en man
en denk steeds vaker: het wordt te laat.

 

Te laat voor de strijd nu de krachten afnemen,
te laat voor triomf die niet meer kan bekoren,
te laat om nog echt tot de mensen te horen,
te laat voor het inslaan van andere wegen.

 

Hier sta ik, dit ben ik, dit heb ik gedaan:
de duinen, een doler, enorm veel gedicht.

 

Wat rijgen de dagen zich kalm aan elkaar
in het scherphelder oktoberse kustlicht.

 

Niets hoeft er meer, alles is wel gedaan…
Is het juist daarom dat ik mij steeds opricht

 

en weer de lust voel die mij leek vergaan?

 

 

 

 

Pieter Boskma (Leeuwarden, 9 mei 1956)

 

 

 

De Vlaamse dichter en schrijver Jotie T'Hooft werd geboren in Oudenaarde op 9 mei 1956. Zie ook alle tags voor Jotie T’Hooft op dit blog.

 

 

Baal Sjem

 

Kultuurvreten: ketch-up yoga op hot-dog karma,
Bahavadgita lezen bij licht van wierook
terwijl de wensdroom Witte Licht op lage pit
in de gaarkeuken van het moderne denken verpietert.

Tussen acupunctuur-pop en zen-beat
met spreuk spiritisme en dooddoener drugs
wordt slijk tot golem en tot god gekneed:
in zijn dode mond is mode het baalsjem,

hij wankelt door het brein op lemen voeten.
Ik weet van een hogere wereld, van geesten
van het land aan gene zijde en ik klim
doorheen miljarden liter water opwaarts

weg uit het Atlantis van dit heelal.
Kabbala is al lang mijn blokkendoos
waarmee ik boven als beneden
in stilte bouw aan de mystieke roos

des harten.

 

Een stille ontmoeting

 

Even kwam ik je tegen,
het was al laat in de avond
en ik liep weer in de regen.

 

Je was snel voorbij.

 

Maar het was al genoeg,
het maakte me al blij.

 

 

 

 

Jotie T'Hooft (9 mei 1956 – 6 oktober 1977)

 

 

 

 

De Amerikaanse dichter Charles Simic werd geboren in Belgrado op 9 mei 1938. Zie ook alle tags voor Charles Simic op dit blog.

 

 

Read Your Fate

 

A world's disappearing.
Little street,
You were too narrow,
Too much in the shade already.

You had only one dog,
One lone child.
You hid your biggest mirror,
Your undressed lovers.

Someone carted them off
In an open truck.
They were still naked, travelling
On their sofa

Over a darkening plain,
Some unknown Kansas or Nebraska
With a storm brewing.
The woman opening a red umbrella

In the truck. The boy
And the dog running after them,
As if after a rooster
With its head chopped off.

 

 

 

 

The Oldest Child

 

The night still frightens you.
You know it is interminable
And of vast, unimaginable dimensions.
"That's because His insomnia is permanent,"
You've read some mystic say.
Is it the point of His schoolboy's compass
That pricks your heart?

Somewhere perhaps the lovers lie
Under the dark cypress trees,
Trembling with happiness,
But here there's only your beard of many days
And a night moth shivering
Under your hand pressed against your chest.

Oldest child, Prometheus
Of some cold, cold fire you can't even name
For which you're serving slow time
With that night moth's terror for company.

 

 

 

 

Charles Simic (Belgrado, 9 mei 1938)

 

 

 

 

 

De Duitse schrijver Jan Drees werd geboren op 9 mei 1979 in Haan. Zie ook alle tags voor Jan Drees op dit blog.

 

Uit: Schreiben als Glück

 

“Über den englischen Schriftsteller William Somerset Maugham wird berichtet, er habe beim Schreiben immer einen speziellen Hut aufgesetzt, bevor er seine Geschichten erfinden konnte. Popautor Jack Kerouac zündete stattdessen eine Kerze an. Der jüngst verstorbene Johannes Mario Simmel brauchte, bis zum Entzug, edle Havannas und guten Whiskey. In Amerika gibt es inzwischen sogar Videos, in denen erklärt wird, wie ein Buch geschrieben wird, in Anlehnung an Skateboard- und DJ-DVDs, die Tricks, Sprünge und Scratches verraten. Wer schreiben will, sucht Rituale. Das kann der Hut von Maugham sein, oder auch eine spezielle Uhrzeit. Thomas Mann hat vormittags an seinen Romanen geschrieben und nachmittags Post beantwortet.

Franz Kafka musste bis zum Bürofeierabend warten. Aber alle Zeiten, Hüte und Kerzen haben nur einen Zweck: Sie bringen den Künstler in Stimmung. Es ist wie in einer katholischen Kirche. Spirituell wird es erst, wenn die Lichter leuchten, das Glöckchen bimmelt, wenn die Orgel ertönt und Weihrauch durch die Reihen zieht. Mit der neuen Zeit, der anderen Kopfbedeckung, mit dem warmen Licht oder fremden Duft beginnt der langsame Gang von der einen (Alltags-)Welt in die andere, erdachte, verträumte (Literatur-)Welt. Wer sich tief spürt, weit weg von allen Rollen, Erwartungen, weit weg vom Stress in Schule, Studium, Beruf, wer bereit ist, in sich zu ruhen, der wird schreiben, von allein. Wer sich tief spürt, der ist offen für neue Bilder oder längst verschüttete Erinnerungen, für echte Gefühle und wahrklingende Worte. Und dann kommt, mit jedem neuen Text, das Glück zurück.“

 

 

Jan Drees (Haan, 9 mei 1979)

 

 

 

 

De Oostenrijkse dichter, schrijver en diplomaat Leopold Andrian werd op 9 mei 1875 in Berlijn geboren. Zie ook alle tags voor Leopold Andrian op dit blog.

 

 

Sonnet

 

Ich denke derer, die wir einstmals kannten,                   

Mit lichten Augen und mit lichten Haaren,                      

Da mit der Sehnsucht wir von sechzehn Jahren            

Der Seele gleiches Zittern Liebe nannten. -           

 

Die sich von uns zu einem Weibe wandten,                   

Bis sie des Daseins Niedrigkeit erfahren,                       

Und wir sie wiedersehen und das Mal gewahren,                        

Das in ihr Leben jene Lippen brannten.              

 

Wie den Gardenien du, die im Gewühle            

Von einem Feste an der Brust dir lagen.                        

Nach Haus gekehrt gespendet feuchte Kühle: -              

 

Sie duften noch, du kannst sie nochmals tragen,                       

Doch wird der Blätter leises Gelb die Schwüle                

Von einer viel zu langen Nacht dir sagen

 

 

 

Leopold Andrian (9 mei 1875 – 19 november 1951)

 

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 9e mei ook mijn blog van 9 mei 2012 deel 1 en ook deel 2.

De Amerikaanse schrijver Thomas Pynchon werd op 8 mei 1937 geboren in Glen Cove, Long Island, New York. Zie ook alle tags voor Thomas Pynchon op dit blog.

 

Uit: Against the Day

 

“July Fourth started hot and grew hotter, early light on the peaks descending, occupying, the few clouds bright and shapely and unpromising of rain, nitro beginning to ooze out of dynamite sticks well before the sun had cleared the ridge. Among stockmen and rodeo riders, today was known as "Cowboy's Christmas," but to Webb Traverse it was more like Dynamite's National Holiday, though you found many of the Catholic faith liked to argue that that ought to be the Fourth of December, feast of St Barbara, patron saint of artillerymen, gunsmiths, and by not that big of a stretch, dynamiters too.

Everybody today, drovers and barkeeps, office clerks and hardcases, gentle elderly folks and openmouth reckless youth, would be seized sooner or later by the dynamitic mania prevailing. They would take little fractions of a stick, attach cap and fuse, light them up and throw them at each other, drop it in reservoirs and have all-day fish fries, blast picturesque patterns in the landscape that'd be all but gone next day, put it lit into empty beer barrels to be rolled down mountainsides, and take bets on how close to town before it all blew to bits - a perfect day all round for some of that good Propaganda of the Deed stuff, which would just blend right in with all the other percussion.

Webb staggered up out of his bedroll after one of those nights when he did not so much sleep as become intermittently conscious of time. Already warm-up blasts could be heard up and down the valley. Today's would be a fairly routine job, and Webb was looking forward to a little saloon time at the end of it. Zarzuela was out by the fence waiting, having known Webb long enough to have an idea that whatever the day held in store, it would include explosion, which the colt was used to and even looked forward to.”

 

 

 

Thomas Pynchon (Glen Cove, 8 mei 1937)

Cover 

 

 

 

 

De Ierse schrijver Roddy Doyle werd geboren in Dublin op 8 mei 1958. Zie ook alle tags voor Roddy Doyle op dit blog.

 

Uit: Paddy Clarke ha ha ha

 

“Today, we were coming home from the building site. We’d got a load of six-inch nails and a few bits of plank for making boats, and we’d been pushing bricks into a trench full of wet cement when Aidan started running away. We could hear his asthma, and we all ran as well. We were being chased. I had to wait for Sinbad. I looked back and there was no one after us but I didn’t say anything. I grabbed Sinbad’s hand and ran and caught up with the rest of them. We stopped when we got out of the fields onto the end of the road. We laughed. We roared through the gap in the hedge. We got into the gap and looked to see if there was anyone coming to get us. Sinbad’s sleeve was caught in the thorns.

-The man’s coming! said Kevin, and he slid through the gap.

We left Sinbad stuck in the hedge and pretended we’d run away.

We heard him snivelling. We crouched behind the gate pillars of the last house before the road stopped at the hedge, O’Driscoll’s.

- Patrick…., Sinbad whinged.

- Sin-bahhhd…., said Kevin.

Aidan had his knuckles in his mouth. Liam threw a stone at the hedge.

- I’m telling Mammy, said Sinbad.

I gave up. I got Sinbad out of the hedge and made him wipe his nose on my sleeve. We were going home for our dinner; shepherd’s pie on a Tuesday.”

 

 

 

Roddy Doyle (Dublin, 8 mei 1958)

De Engelse schrijfster Pat Barker werd geboren in Thornaby-on-Tees op 8 mei 1943. Zie ook alle tags voor Pat Barker op dit blog.

 

Uit: The Ghost Road

 

“In deck-chairs all along the front the bald pink knees of Bradford businessmen nuzzled the sun.

Blly Prior leant on the sea-wall. Ten or twelve feet below him a family was gathering its things together for the trek back to boarding-house or railway station. A fat, middle-aged woman, swollen feet bulging over lace-up shoes, a man with a lobster-coloured tonsure -my God, he'd be regret­ting it tomorrow -and a small child, a boy, being towelled dry by a young woman. His little tassel wobbled as he stood, square-mouthed with pain, howling, 'Ma-a-am.' Wet sand was the problem. It always was, Prior remembered. However carefully you tiptoed back from that final paddle, your legs got coated all over again, and the towel always hurt.

The child wriggled and his mother slapped him hard, leaving red prints on his chubby buttocks. He stopped screaming, gulped with shock, then settled down to a persistent grizzle. The older woman protested, 'Hey, our Louie, there's no need for that.' She grabbed the towel. 'C'mon, give it here, you've no bloody patience, you.'

The girl-but she was not a girl, she was a woman of twenty-five or twenty-six, perhaps -retreated, resentful but also relieved. You could see her prob­lem. Married, but the war, whether by widowing her or simply by taking her husband away, had reduced her to a position of tutelage in her mother's house, and then what was the point? Hot spunk trickling down the thigh, the months of heaviness, the child born on a gush of blood -if all that didn't entitle you to the status and independence of a woman, what did? Oh, and she'd be frustrated too. Her old single bed back, or perhaps a double bed with the child, listening to snores and creaks and farts from her parents' bed on the other side of the wall.”

 

 

 

Pat Barker (Thornaby-on-Tees, op 8 mei 1943)




De Amerikaanse dichter Gary Snyder werd geboren op 8 mei 1930 in San Francisco. Zie ook alle tags voor Gary Snyder op dit blog.

 

 

 

For Lew Welch In A Snowfall

 

Snowfall in March:
I sit in the white glow reading a thesis
About you. Your poems, your life.

The author's my student,
He even quotes me.

Forty years since we joked in a kitchen in Portland
Twenty since you disappeared.

All those years and their moments—
Crackling bacon, slamming car doors,
Poems tried out on friends,
Will be one more archive,
One more shaky text.

But life continues in the kitchen
Where we still laugh and cook,
Watching snow.

 

 

 

 

There Are Those Who Love To Get Dirty

 

There are those who love to get dirty
and fix things.
They drink coffee at dawn,
beer after work,

And those who stay clean,
just appreciate things,
At breakfast they have milk
and juice at night.

There are those who do both,
they drink tea.

 

 

 

 

Gary Snyder (San Francisco, 8 mei 1930)

Als student Aziatische cultuur en talen in 1956

 

 

 

 

De Oostenrijkse schrijfster Gertrud Fussenegger werd geboren op 8 mei 1912 in Pilsen. Zie ook alle tags voor Gertrud Fussenegger op dit blog.

 

Uit: Der Tabakgarten

 

„Dann jedoch trat ein, woran sich jeder erinnern wird, der damals einen Garten oder ein Feld zu bestellen hatte: in einer Reihe trockener Sommer war jener Sommer der trockenste. Zu allen anderen Plagen kam die Plage der Dürre über unser Land. Wochenlang fiel kein Regen, über den halbzerstörten Städten kochte die Hitze. Jeden Nachmittag erhob sich ein glühender Wind, er trieb den roten Ziegelstaub von den Trümmerstätten hoch, der Staub quälte unsere Kehlen und unsere Lungen. Die Brunnen versiegten, und die Behörden gaben den Erlaß heraus, daß Gärten und Rasen - bei hoher Strafe - nicht mehr aus den nur noch unergiebig fließenden Leitungen besprengt werden dürften.

Wir Gartenleute trauerten. Der eine oder andere ließ es sich nicht nehmen, ein Tönnchen voll Wasser aus dem Fluß heraufzukarren. Den meisten war das zuviel Mühe. Sie, die kühleren Köpfe, rechneten richtig, wenn sie sagten, sie könnten so viel Kraft nicht an das lumpige Grünzeug vergeuden. So müsse es eben verdorren.”

 

 

 

Gertrud Fussenegger (8 mei 1912 – 19 maart 2009)

 

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 8e mei ook mijn blog van 8 mei 2012 deel 2.