Naar de inhoud

Romenu

Over literatuur, gedichten, kunst en cultuur
akke.beakke.be

Berichten van 11 juni 2013 tot 12 juni 2013

Anne Frank, Christoph Meckel, Renan Demirkan, Djuna Barnes

 De Nederlandse schrijfster Anne Frank werd geboren in Frankfurt am Main op 12 juni 1929. Zie ook alle tags voor Anne Frank op dit blog.

 

Uit: The Diary of a Young Girl (Vertaald door B. M. Mooyart-Doubleday)

 

“Wednesday, 5 April 1944
My dearest Kitty,

For a long time now I didn’t know why I was bothering to do any schoolwork. The end of the war still seemed so far away, so unreal, like a fairy tale. If the war isn’t over by September, I won’t go back to school, since I don’t want to be two years behind…

I finally realized that I must do my schoolwork to keep from being ignorant, to get on in life, to become a journalist, because that’s what I want! I know I can write. A few of my stories are good, my descriptions of the Secret Annexe* are humorous, much of my diary is vivid and alive, but…it remains to be seen whether I really have talent…

Unless you write yourself, you can’t know how wonderful it is; I always used to bemoan the fact that I couldn’t draw, but now I’m overjoyed that at least I can write. And if I don’t have the talent to write books or newspaper articles, I can always write for myself. But I want to achieve more than that. I can’t imagine having to live like Mother, Mrs Van Daan* and all the women who go about their work and are then forgotten. I need to have something besides a husband and children to devote myself to! I don’t want to have lived in vain like most people. I want to be useful or bring enjoyment to all people, even those I’ve never met. I want to go on living even after my death! And that’s why I’m so grateful to God for having given me this gift, which I can use to develop myself and to express all that’s inside me!

When I write I can shake off all my cares. My sorrow disappears, my spirits are revived! But, and that’s a big question, will I ever be able to write something great, will I ever become a journalist or a writer?

I hope so, oh, I hope so very much, because writing allows me to record everything, all my thoughts, ideals and fantasies…

So onwards and upwards, with renewed spirits. It’ll all work out, because I’m determined to write!

Yours, Anne M. Frank”

 

 

1408939-4790164e6f99598143e6750b16dc8ea2.jpg 

Anne Frank (12 juni 1929 – maart 1945)

Ellie McKendrick als Anne Frank in de BBC serie „The Diary of Anne Frank”, 2009

 

 

 

 

De Duitse dichter, schrijver en graficus Christoph Meckel werd geboren op 12 juni 1935 in Berlijn. Zie ook alle tags voor Christopher Meckel op dit blog.

 

 

Rede vom Gedicht

 

Das Gedicht ist nicht der Ort, wo die Schönheit gepflegt wird.

 

Hier ist die Rede vom Salz, das brennt in den Wunden.

Hier ist die Rede vom Tod, von vergifteten Sprachen.

Von Vaterländern, die eisernen Schuhen gleichen.

Das Gedicht ist nicht der Ort, wo die Wahrheit verziert wird.

 

Hier ist die Rede vom Blut, das fließt aus den Wunden.

Vom Elend, vom Elend, vom Elend des Traums.

Von Verwüstung und Auswurf, von klapprigen Utopien.

Das Gedicht ist nicht der Ort, wo der Schmerz verheilt wird.

 

Hier ist die Rede von Zorn und Täuschung und Hunger

(die Stadien der Sättigung werden hier nicht besungen).

Hier ist die Rede von Fressen, Gefressenwerden

von Mühsal und Zweifel; hier ist die Chronik der Leiden.

Das Gedicht ist nicht der Ort, wo das Sterben begütigt

wo der Hunger gestillt, wo die Hoffnung verklärt wird.

 

Das Gedicht ist der Ort der zu Tode verwundeten Wahrheit.

Flügel! Flügel! Der Engel stürzt, die Federn

fliegen einzeln und blutig im Sturm der Geschichte!

 

Das Gedicht ist nicht der Ort, wo der Engel geschont wird

 

 

 

Goldfisch

 

Seit ich den Mond und das Wasser liebe,

lebt ein Goldfisch in meinem Haar,

das verblüfft mich, und ich bemerke,

daß das bei keinem anderen Menschen

der Fall ist.

 

Seither bin ich durch viele Flüsse geschwommen,

aber das Wasser sagte ihm nicht zu,

ich bot ihn dem Mann im Mond als Geschenk,

doch er weigerte sich, im Licht der Sterne

zwischen den Wolken und Vögeln zu schwimmen,

ich führte ihn an das Rote Meer,

aber er besteht darauf,

in der Dämmerung meines Haars zu altern.

 

Ich werde ihn weitertragen,

bis seine Schuppen bröckeln,

bis er schwarz wird

und tot in eine graue Pfütze fällt

 

 

 

1408939-acda120b8ab5737f6b1f0410addbff3f.jpg 

Christoph Meckel (Berlijn, 12 juni 1935)

 

 

 

 

De Turks-Duitse schrijfster en actrice Renan Demirkan werd geboren op 12 juni 1955 in Ankara. Zie ook alle tags voor Renan Demirkan op dit blog.

 

Uit: Die Frau mit Bart

 

„Und wenn du zurückgehst, wirst du bestraft, weil du Neues mitbringst, denn Neues macht Angst, armer, toter Storch.<<
Anna zündet sich eine Zigarette an. >>Ich hab` mich auch verflogen. Als ich jünger war, fand ich das Rumflattern noch ganz amüsant, aber in letzter Zeit ahnelt mir das Ahnengehirn unverständliche Faxe. Ich rufe zurück, will fragen, reden, aber es ist immerzu besetzt, oder es gibt keine Anschluss mehr unter der Nummer. Sie sind entweder weitergezogen oder schon tot. Mein Gehirn ist ja auch das Gehirn meinen Vorfahren, und deren Nester waren auf anderen Kontinenten. Sie waren Nomaden, ich will seßhaft werden, aber ihr Flügelschlag hallt mir unter der Haut. Ich kenne das Ei, das Nest und den Ort, über dem eine kupferne Sonne und ein gläserner Halbmond gestrahlt haben. Trotzdem muß ich meine Sippengesetze irgendwo verloren haben.<< Anna dreht sich zu dem Bild. >>Oder hattest du dich in eine Kuh verliebt, du dummer Storch?<< und lehnt sich zurück auf das Kissen. >>Ich habe das Fliegen über staubigen Straßen gelernt, bin den Bussen gefolgt zum Spinnennetz der großen Bahnhöfe. Dort habe ich mir den längsten Zug ausgesucht, habe ihn verfolgt wie einen dicken, saftigen Regenwurm, aber der entpuppte sich als eine Schlange. Überall, wo er anhielt, ließ er ein kleines Schwanzstück zurück, auf Abstellgleisen. Ich flog der Lokomotive hinterher, die schob neue Wagen an bis zum nächsten Halt. Da übernahm ein anderer Kopf den Schwanz und fuhr in die entgegengesetzte Richtung wieder raus, der alte blieb zurück. Ich habe viele Bahnhöfe gesehen, auf Schlangen kann man keine Nester bauen.<<
Sie drückt die Zigarette wieder aus.

 

 

1408939-d8602c8f7b4ebee217b14f5dd4aac8a9.jpg
Renan Demirkan (Ankara, 12 juni 1955)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijfster Djuna Barnes werd geboren in Cornwall-on-Hudson, Orange County in de staat New York op 12 juni 1892. Zie ook alle tags voor Djuna Barnes op dit blog.

 

Uit: Nightwood

 

“The deep accumulation of dress fell about her in groined shadows, the train, rambling through a vista of primitive trees, was carpet-thick. She seemed to be expecting a bird. The gentleman was seated precariously on a charger. He seemed not so much to have mounted the animal, as to be about to descend upon him. The blue of an Italian sky lay between the saddle and the buff of the tightened rump of the rider. The charger had been caught by the painter in the execution of a falling arc, the mane lifted away in a dying swell; the tail forward and in, between thin bevelled legs. The gentleman's dress was a baffling mixture of the Romantic and the Religious, and in the cradling crook of his left arm he carried a plumed hat, crown out. The whole conception might have been a Mardi Gras whim. The gentleman's head, stuck on at a three-quarter angle, had a remarkable resemblance to Guido Volkbein, the same sweeping Cabalistic line of nose, the features seasoned and warm save where the virgin blue of the eyeballs curved out the lids as if another medium than that of sight had taken its stand beneath that flesh. There was no interval in the speed of that stare, endless and objective. The likeness was accidental. Had anyone cared to look into the matter they would have discovered these canvases to be reproductions of two intrepid and ancient actors. Guido had found them in some forgotten and dusty corner and had purchased them when he had been sure that he would need an alibi for the blood.

At this point exact history stopped for Felix who, thirty years later, turned up in the world with these facts, the two portraits and nothing more. His aunt, combing her long braids with an amber comb, told him what she knew, and this had been her only knowledge of his past. What had formed Felix from the date of his birth to his coming to thirty was unknown to the world, for the step of the wandering Jew is in every son. No matter where and when you meet him you feel that he has come from some place - no matter from what place he has come - some country that he has devoured rather than resided in, some secret land that he has been nourished on but cannot inherit, for the Jew seems to be everywhere from nowhere.”

 

 

1408939-09e8f20215c75e4c9eb0b643f174653c.jpg
Djuna Barnes (12 juni 1892 – 18 juni 1982)

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 12e juni ook mijn blog van 12 juni 2012 en ook mijn blog van 12 juni 2011 deel 2.

Geschreven door Romenu om 21:01 Reageer op dit bericht

Wolfgang Herrndorf

De  Duitse schrijver, schilder en illustrator Wolfgang Herrndorf  werd geboren op 12 juni 1965 in Hamburg. Herrndorf  studeerde schilderkunst aan de Academie voor Schone Kunsten in Neurenberg. Hij werkte als illustrator en schrijver, onder andere voor het fanzine Luke &Trooke, uitgeverij Haffmans en het satirische blad Titanic. In 2002 werd zijn eerste roman gepubliceerd “In Plüschgewittern”, die volgens de schrijver (ondanks de bijna 30-jarige hoofdpersoon) een "adolescentieroman" is. In 2007 publiceerde hij onder de titel “Diesseits des Van-Allen Gürtels” een reeks van samenhangende korte verhalen, in hetzelfde jaar verscheen in uitgeverij SuKuLTuR een door Herrndorf verzonnen interview met een (niet geheel betrouwbare) kosmonaut, dat science fiction-elementen bevat. De onbetrouwbare verteller is een terugkerend element in Herrndorfs proza. Zijn grote literaire succes begon met het verschijnen van “Tschick”  in 2010, een andere ontwikkelingsroman, wiens protagonisten ongeveer 14 jaar oud zijn. Het boek stond ongeveer een jaar op de Duitse bestsellerlijst. In november 2011 volgde de roman “Sand”, die kenmerken van de detective roman, de sociale roman en de historische roman verenigd. Nadat Tschick in  2011 al was genomineerd voor de Prijs van de Leipziger Buchmesse, werd de prijs in 2012 daadwerkelijk toegekend voor “Sand”. In hetzelfde jaar kwam “Sand” op de shortlist voor de Deutsche Buchpreis. De Berlijner Herrndorf schreef regelmatig op het internet forum “Wir höflichen Paparazzi” en op het Blog Riesenmaschine. Ook speelde hij in het nationale voetbalalftal van schrijvers “Autonama”. Nadat bij hem in maart 2010 een kwaadaardige hersentumor (glioblastoma) werd gevonden begon Herrndorf vanaf september 2010 een digitaal dagboek, dat waarschijnlijk ook in boekvorm zal verschijnen.

 

Uit: Tschick

 

“Als Erstes ist da der Geruch von Blut und Kaffee. Die Kaffeemaschine steht drüben auf dem Tisch, und das Blut ist in meinen Schuhen. Um ehrlich zu sein, es ist nicht nur Blut. Als der Ältere « vierzehn » gesagt hat, hab ich mir in die Hose gepisst.

Ich hab die ganze Zeit schräg auf dem Hocker gehangen und mich nicht gerührt. Mir war schwindlig. Ich hab versucht auszusehen, wie ich gedacht hab, dass Tschick wahrscheinlich aussieht, wenn einer « vierzehn » zu ihm sagt, und dann hab ich mir vor Angst in die Hose gepisst.

Maik Klingenberg, der Held. Dabei weiß ich gar nicht, war um jetzt die Aufregung. War doch die ganze Zeit klar, dass es so endet. Tschick hat sich mit Sicherheit nicht in die Hose gepisst.

Wo ist Tschick überhaupt ? Auf der Autobahn hab ich ihn noch gesehen, wie er auf einem Bein ins Gebüsch gehüpft ist, aber ich schätze mal, sie haben ihn auch gekriegt. Mit einem Bein kommt man nicht weit. Fragen kann ich die Polizisten natürlich nicht. Weil , wenn sie ihn nicht gesehen haben, ist es logisch besser, gar nicht damit anzufangen. Vielleicht haben sie ihn ja nicht gesehen. Und von mir erfahren sie’s mit Sicherheit nicht. Da können sie mich foltern. Obwohl die deutsche Polizei, glaube ich, niemanden foltern darf. Das dürfen die nur im Fernsehen und in der Türkei.

Aber vollgeschifft und blutig auf der Station  der Autobahnpolizei sitzen und Fragen nach  den Eltern beantworten ist auch nicht gerade der  ganz große Bringer. Vielleicht wäre Foltern sogar  ganz angenehm, dann hätte ich wenigstens einen  Grund für meine Aufregung.

Das Beste ist Klappe halten, hat Tschick gesagt.  Und das seh ich genauso. Jetzt, wo eh alles egal  ist. Und mir ist alles egal. Na ja, fast alles. Tatjana Cosic zum Beispiel ist mir natürlich nicht  egal. Obwohl ich jetzt schon ziemlich lange nicht  mehr an sie gedacht habe. Aber wo ich auf diesem Hocker hier sitze und draußen die Autobahn vorbeirauscht und der ältere Polizist steht seit fünf Minuten an der Kaffee maschine dahinten und füllt Wasser ein und kippt es wieder aus, drückt auf den Schalter und schaut das Gerät von unten an, während jeder Depp sehen kann, dass der Stecker vom Verlängerungskabel nicht drin ist, da muss ich wieder an Tatjana denken. Denn genau genommen wäre ich nicht hier, wenn es Tatjana nicht gäbe. “

 

 

 1449111-b941dc3ce69279de0e701b0aad2d78ad.jpg

Wolfgang Herrndorf (Hamburg, 12 juni 1965)

Geschreven door Romenu om 00:00 Reageer op dit bericht

William Styron, Renée Vivien, Jean-Pierre Chabrol, Sophie van der Stap

De Amerikaanse schrijver William Styron werd op 11 juni 1925 in Newport News in de staat Virginia geboren. Zie ook alle tags voor William Styron op dit blog.

 

Uit: Sophie's Choice

 

“In those days cheap apartments were almost impossible to find in Manhattan, so I had to move to Brooklyn. This was in 1947, and one of the pleasant features of that summer which I so vividly remember was the weather, which was sunny and mild, flower-fragrant, almost as if the days had been arrested in a seemingly perpetual springtime. I was grateful for that if for nothing else, since my youth, I felt, was at its lowest ebb. At twenty-two, struggling to become some kind of writer, I found that the creative heat which at eighteen had nearly consumed me with its gorgeous, relentless flame had flickered out to a dim pilot light registering little more than a token glow in my breast, or wherever my hungriest aspirations once resided. It was not that I no longer wanted to write, I still yearned passionately to produce the novel which had been for so long captive in my brain. It was only that, having written down the first few fine paragraphs, I could not produce any others, or-to approximate Gertrude Stein's remark about a lesser writer of the Lost Generation-I had the syrup but it wouldn't pour. To make matters worse, I was out of a job and had very little money and was self-exiled to Flatbush-like others of my countrymen, another lean and lonesome young Southerner wandering amid the Kingdom of the Jews. Call me Stingo, which was the nickname I was known by in those days, if I was called anything at all. The name derives from my prep-school days down in my native state of Virginia. This school was a pleasant institution to which I was sent at fourteen by my distraught father, who found me difficult to handle after my mother died.”

 

 

 1408403-223d789a795ab12fff16d1ee44777ce2.jpg

William Styron (11 juni 1925 – 1 november 2006)

 

 

 

 

 

De Britse dichteres en schrijfster Renée Vivien (eig. Pauline Mary Tarn) werd geboren op 11 juni 1877 in Londen. Zie ook alle tags voor Renée Vivien op dit blog.

 

 

A la femme aimée

 

Lorsque tu vins, à pas réfléchis, dans la brume,
Le ciel mêlait aux ors le cristal et l'airain.
Ton corps se devinait, ondoiement incertain,
Plus souple que la vague et plus frais que l'écume.
Le soir d'été semblait un rêve oriental
De rose et de santal.

Je tremblais.
De longs lys religieux et blêmes
Se mouraient dans tes mains, comme des cierges froids.
Leurs parfums expirants s'échappaient de tes doigts
En le souffle pâmé des angoisses suprêmes.
De tes clairs vêtements s'exhalaient tour à tour
L'agonie et l'amour.

Je sentis frissonner sur mes lèvres muettes
La douceur et l'effroi de ton premier baiser.
Sous tes pas, j'entendis les lyres se briser
En criant vers le ciel l'ennui fier des poètes
Parmi des flots de sons languissamment décrus,
Blonde, tu m'apparus.

Et l'esprit assoiffé d'éternel, d'impossible,
D'infini, je voulus moduler largement
Un hymne de magie et d'émerveillement.
Mais la strophe monta bégayante et pénible,
Reflet naïf, écho puéril, vol heurté,
Vers ta Divinité.

 

 

 

1408403-c8d390f82cea30759efa44ad5406ce99.jpg 

Renée Vivien (11 juni 1877 – 10 november 1909)

Portret door Alice Pike Barney

 




De Franse schrijver Jean-Pierre Chabrol werd geboren op 11 juni 1925 in Chamborigaud. Zie ook alle tags voor Jean-Pierre Chabrol op dit blog.

 

Uit: Les Rebelles

 

“C'était l'heure où rentrait le poste de jour, le plus nombreux. [...] Il y avait longtemps que les femmes, les mères et les sœurs avaient rangé, nettoyé, rincé la maison à grande eau. [...] L'accueil du foyer, c'était aussi le beau nuage de vapeur bleutée que chaque porte lâchait avant de se refermer. Devant le feu spécialement attisé, au centre de la cuisine dont les tomettes rouges rosissaient de propreté, une grande lessiveuse d'eau chaude attendait le mineur. [...] Dès les premiers beaux jours, les portes restaient ouvertes. Il était alors merveilleux de remonter le village qui allongeait à plaisir le long de sa rivière ses deux rangées de maisons soufflant leur belle buée dans la grand-rue, on passait alors l'étrange revue des Hercule sans peau de bête, des Adam d'avant le péché, encore noirs, déjà blancs, ou panachés, ou moussus, debout dans leur lessiveuse, ou accroupis, membres repliés, et dorés comme lièvres en broche... "

 

 

1408403-e9c9f90608cbbdc85add84fee61793a1.jpg
Jean-Pierre Chabrol (11 juni 1925 – 1 december 2001)

 

 

 

 

De Nederlandse schrijfster Sophie van der Stap werd geboren in Amsterdam op 11 juni 1983. Zie ook alle tags voor Sophie van der Stap op dit blog.

 

Uit: Achter het raam (Column)

 

“De mensen binnen zeggen: ‘Ik weet niet of ik straks nog ga hoor, ik heb eigenlijk meer trek in een restaurantje.’ De mensen buiten zeggen: ‘He toe, heb je nog een kaartje?’ Ik wil daar naar binnen! Ik moet er heen!’

Daar waar ze heen moeten is de opening van de Fiac, een jaarlijkse kunstbeurs in het Grand Palais. Niet omdat ze zo van kunst houden, maar gewoon omdat het exclusief is en een goed verhaal, de volgende dag bij de kapper in de kapstoel. Een voetbalwedstrijd mag natuurlijk ook. Of het jaarlijkse feest bij de buurman die ene die altijd de leukste feestjes geeft. Alles, zolang er maar meer mensen buiten zijn, dan binnen.

Voorop staat dat de mensen binnen beter af zijn. Dat is, vanaf de buitenkant. Andersom geldt: buiten of binnen, het is allemaal een pot nat. Uiteindelijk ben je binnen dus inderdaad echt beter af, maar dan ook alleen maar omdat je weet dat het niet zo is. De mensen buiten zeggen: ‘Was ik maar binnen.’ De mensen binnen zeggen: ‘Doe mij maar een simpel restaurantje met tante Gien.’

Allebei vergeten ze dat ze elkaar nodig hebben om te bestaan. Toch doen ze hun best elkaar te negeren; zolang je ergens niet bij hoort kun je er maar beter op neerkijken, anders kan het nog eens pijn gaan doen.”

 

 

 1408403-99a52f50af2520d4f7790cd40514cef0.jpg

Sophie van der Stap (Amsterdam, 11 juni 1983)

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 11e juni ook mijn blog van 11 juni 2012.

Geschreven door Romenu om 21:55 Reageer op dit bericht

Meer van Romenu

↑ Terug naar de berichten