Berichten van 16 juli 2013 tot 17 juli 2013

Bij de Tour de France

 

 

 

Rini Wagtmans tijdens een afdaling in de Tour de France van 1959

 

 

 

Uit: Dieselmotoren die hijgen in je nek

 

“De camera trilt nogal, met elastiekjes vastgebonden op het stuur, bij zo’n 50 kilometer per uur. Het zijn maar een paar van de, ongeveer, 105 bochten van de Costas del Garraf, op mijn bijna dagelijkse tocht (nou ja, twee, drie keer per week) van huis naar het werk. Afdalingen zijn momenten van een beetje bijkomen van het klimmetje ervoor, maar ook van opperste concentratie op een weg die, dat wel, een stuk veiliger is geworden. Vangrails over de volle 15 kilometer (meestal van beton, in plaats van wat houten hekjes vroeger) en één lange doortrokken streep; inhalen is, in tegenstelling tot vroeger, de hele route lang verboden, ook op de korte rechte stukjes waar je vroeger een soort Russische roulette met de mogelijke plots opdoemende tegenliggers speelde. Trouwens, vanaf de fiets zie je pas goed hoe diep het aan de andere kant van de vangrail is…

De andere grote plaag is gebleven, de steengroeve’s die niet alleen een diep litteken in het landschap achterlaten, maar ook deze smalle weg laten vollopen met vrachtwagens vol stenen, cementmolens en vooral veel ongeduld. Voordeel is wel dat je op de fiets in de afdalingen iets sneller dan die mastodonten gaat, maar de grote dieselmotoren in je nek horen hijgen blijft een onplezierige ervaring.”

 

Edwin Winkels (Utrecht, 1962)

 

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver Eelke de Jong werd geboren in Apeldoorn op 17 juli 1935. Zie ook alle tags voor Eelke de Jong op dit blog.

 

Uit:Jan Arends I presume

 

“Het café in, hotel, café, hotel, café tot hij zo ver vertrokken was een week, twee weken volslagen dronken, dat hij de peuken van sigaretten op zijn hand begon te doven, zo ongeveer de laatste fase, die kon uitdraaien op loutering en voor hetzelfde geld een poging om er een eind aan te maken. Hij was nu 45 en telde vier pogingen, alle vier mislukt. Hij verdacht zichzelf ervan, dat hij de marge van mislukking elke keer had ingecalculeerd. Gelukkig maar, hij had nu alle reden om er van af te zien, hij was praktisch van de drank af en met het schrijven ging het goed, binnenkort zouden zijn verhalen in druk verschijnen. Het bezoek arriveerde om twaalf uur.

Ze besloten om een spelletje te schaken, hij had er niet zoveel zin in, maar liet het niet merken. Hij schaakte te goed, hij damde te goed, hij tafeltenniste te goed, hij klaverjaste te goed, hij was kampioen van het huis en dat speet hem, er was weinig wat hem zoveel echte voldoening schonk als verliezen. Ze deden een paar zetten, twee pionnen naar voren, twee paarden, zijn tegenspeler zette een loper vrij die hij kon slaan: laten we er maar mee ophouden.

Een tijdje geleden had hij in de ontspanningszaal gevochten met een klaverjasser, die om geld wilde spelen. Een grote kerel, bijrijder op een vrachtwagen. Er wordt hier niet om geld gespeeld!, had hij gezegd. Er wordt wél om geld gespeeld!, zei de bijrijder. Hij had de kaarten opgepakt en in zijn zak gestoken. De bijrijder had een nieuw spel gehaald, gedeeld, toen had hij ze weer bij elkaar geveegd en in zijn zak gestoken. Ze waren vechtend de zaal uit gegaan, de gang op, broeders hadden hem overmeesterd, de bijrijder ging het dwangbuis in.

Hij had zelf ook twee keer in het dwangbuis gezeten, een grote jute zak, waar je helemaal in paste, je handen pijnlijk gevouwen voor je borst, voeten en schouders gefixeerd aan het bed, één keer een dag of drie, één keer veertien dagen. Je ging zo te keer, dat je al gauw uitgeput raakte, in slaap viel. De rest van de tijd lag je naar de klok te kijken, de hele dag keek je naar de klok, de wijzer kroop over je netvlies, je bleef kijken, kijken.”

 


Eelke de Jong (17 juli 1935 – 1 augustus 1987)

Hier met acteur en medecolumnist Rijk de Gooijer (rechts) in 1985

 

 

 

 

 

De Nederlandse schrijfster Alie Smeding werd geboren in Enkhuizen op 17 juli 1890. Zie ook alle tags voor Alie Smeding op dit blog.

 

Uit: Het wazige land

 

“Het ochtendlicht schoof gul door het hoog-opge- trokken venster, en de potbloemen op de lage vensterbank gingen wijder open, de kamer-dingen glansden.

Jud  Eerden boog zich onrustig over het witte blad van de waschtafel, naar de spiegel en lachte minachtend. Er waren roode vouwtjes in haar ooghoeken, en haar mond trok.

„Vannacht weer 's gek geweest," concludeerde ze, „natuurlijk, en erg ook!  Ellindig . .! Als Hopman 't zag of Ter Laar, och jee, in 't speelkwartier, hèt onderwerp. De biggetjes zouen vandaag ook weer zo

lijen hebben van haar humeur. Juffrouw Feeks, jawel, kinderen waren wreed-eerlijk."

Jud nam de lampetkan op en goot water in de waschkom, duwde haar gezicht gulzig in het koele nat.

„God, zoo miserabel ook," viel haar in, „dat wakkerliggen zoo'n lange . . . lange nacht, en die ongemotiveerde snikbui . . . Lam, dat futloos je maar laten gaan. Och nee, dat toch ook nog 't ergste niet, maar 't knoeierige gevoel van je aftakeling op de dag, dat 't fnuikendste . . ." Ze droogde ruw het gezicht af, verstak een kam boven de dikke vlechtenknoedel in de hals en trok haar bloese aan.

Over de schouder blikte ze nog eens om in de spiegel.

Haar gezicht leek schraler zoo, haar neus spitser. Ze streek zich met een moe, berustend gebaar over het glad naar achter gekamde haar. „Nou ja, 't was eenmaal niet anders."

Haastig begon ze het valies te pakken, onder-in een stapeltje linnengoed en een deel van Havelock

Ellis: „De psychologie der sexen," boven-op een doos sigaretten en een brochure over paedagogie.

Met een behendige ruk sloot ze de tasch, en ruimde inderhaast nog wat op. Haar klein mager figuurtje

ging geluidloos en vlug door het vertrek. Voor het raam bleef ze stil.”

 

 

 

Alie Smeding (17 juli 1890 - 5 juli 1938)

 

 

De Amerikaanse schrijver James Purdy werd geboren in Fremont in de staat Ohio op 17 juli 1914. Zie ook alle tags voor James Purdy op dit blog.

 

Uit: Color of Darkness

 

“Mrs. Zilke laughed. "If you're old, I'm dead," she said. "You must keep your youth," she said almost harshly to the father, after a pause.
He looked up at her, and the boy suddenly moved in his father's arms, looking questioningly at his father. He kissed his father on the face.
"He's young yet," the boy said to Mrs. Zilke.
"Why, of course. "He's a young man," she said. "They don't come no younger for fathers."
The father laughed and the boy got up to go with Mrs. Zilke to his bed.
The father thought about Mrs. Zilke's remark and he listened as he heard her reading to the boy from a story-book. He found the story she read quite dry, and he wondered if the boy found anything in it at all.
It was odd, he knew, that he could not remember the color of his wife's eyes. He knew, of course, that he must remember them, and that he was perhaps unconsciously trying to forget. Then he began to think that he could not remember the color of his son's eyes, and he had just looked at them!”

 

 

 

James Purdy (17 juli 1914 - 13 maart 2009)

 

 

 

 

 

De Zwitserse schrijver Martin R. Dean werd geboren op 17 juli 1955 in Menziken Aargau. Zie ook alle tags voor Martin R. Dean op dit blog.

 

Uit: Meine Väter

 

„Ich kann nicht mehr unter die Leute gehen und muss tagelang das Bett hüten. Leonie weiss dann sofort, dass ein neues Loch in mir aufgegangen ist. Eigentlich siehst du gesund aus, sagt sie, wenn man dich sieht, bemerkt man nicht, dass du so viele Löcher mit dir herumträgst. Vielleicht wärst du gesünder, wenn du deine Geschichte kennen würdest. Aber auch Leonie weiss nicht, wie mir zu helfen ist. Die Ärzte wissen es nicht. Wenn ich mit hohem Fieber im Bett liege, bin ich für die Umwelt nicht mehr erreichbar. Bin abgeschnitten von allem. Wie viele Verpflichtungen und Termine habe ich deswegen versäumt. Das halbe Leben habe ich verpasst. Aber meine eigentliche Krankheit ist in keinem Lehrbuch zu finden, sagt Leonie. Vielleicht nennen wir sie einfach »Vatermangel«. Mit dieser Krankheit »Vatermangel« wirst du in die medizinischen Lehrbücher aufgenommen und berühmt werden.“

 

 

 

Martin R. Dean (Menziken, 17 juli 1955)

Menziken

 

 

De Franse schrijver, filosoof en politicus Roger Garaudy werd geboren in Marseille op 17 juli 1913. Zie ook alle tags voor Roger Garaudy op dit blog.

 

Uit: Les Etats-Unis avant-garde de la décadence

 

“Les États-Unis sont une organisation de production régulée par la seule « rationalité» technologique ou commerciale, à laquelle on participe comme producteur ou consommateur, avec pour seule fin un accroissement quantitatif du bien-être. Toute identité personnelle, culturelle, spirituelle ou religieuse est considérée comme une affaire privée, strictement individuelle, qui n'intervient pas dans le fonctionnement du système.

A partir de telles structures sociales, la foi, la foi en un sens de la vie, ne peut vivre que dans quelques communautés qui ont gardé l'identité de leur culture ancienne, ou chez quelques individus héroïques. Dans l'immense majorité de ce peuple, Dieu est mort, parce que l'homme y a été mutilé de sa dimension divine: la quête du sens. La place est alors libre pour le pullulement des sectes et des superstitions, les évasions de la drogue ou du petit écran, le tout recouvert d'un puritanisme officiel qui s'accommode de toutes les inégalités et de tous les massacres, et leur sert même de justification.”

 

 

 

Roger Garaudy (Marseille, 17 juli 1913)

 

 

 

 

De Duitse schrijfster Clara Viebig werd geboren op 17 juli 1860 in Trier. Zie ook alle tags voor Clara Viebig op dit blog.

 

Uit: Vor Tau und Tag

 

„Wie die hin- und herrannten! Hochrote Köpfe hatten sie alle, die Röcke flogen um ihre drallen Waden.
Im Ziegelflur saßen die Musikanten, die wollten doch auch bedient sein; zwischen jedem Stück schlangen sie hastig etwas herunter. Und trinken thaten sie! Warum auch nicht? Der May hatte es ja dazu. Jetzt spielten sie ein Potpourri aus Tannhäuser; der Pilgerchor klang wie ein Walzer und fuhr dem jungen Volk ordentlich in die Beine.
Nachher wird getanzt, draußen im Grasgarten unter den Bäumen – hei, lustig! Wenn die Schatten dunkeln, schleicht jeder bei Seite und küßt seinen Schatz.
Die sieben Brautführer blinzelten die sieben Brautjungfern an – alle hübsche Mädchen und seßhafte Bauerntöchter, in blau, weiß und rosa, das Hinterhaar oben auf dem Kopf mit Pomade zusammengekleistert, das Vorderhaar sorgfältig gebrannt. Sie kicherten und stießen sich an und neigten die Gesichter verschämt über die Teller, daß der heiße Dampf des Essens das mühsame Lockengekräusel auflöste. Sie aßen nicht viel – das paßte sich nicht – nur vom Süßen, von den eingekochten Früchten und Torten; die Burschen aber aßen desto mehr – und die Ehepaare gar! Die Riesenschüsseln waren schon geleert und wurden wieder gefüllt, die Mägde hoben ächzend die dampfenden Kübel, die Bäuerin hätte schier umfallen mögen vom Nötigen.
Draußen an der Thür wurde Kuchen verteilt an die Dorfkinder, da fehlte auch nicht eins, die größeren schleppten die kleineren. Wer nicht zur Hochzeit mitgekommen von Nachbarsleuten und Bekannten, kriegte was Gutes geschickt, auch die Armen wurden nicht vergessen; der reiche May hatte es immer dazu, aber jetzt doppelt, wo die Tochter den Sohn vom reichen Bamberski freite.
Heut sollte keiner hungrig im Dorf sein.”

 

 

 

Clara Viebig (17 juli 1860 – 31 juli 1952)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 17^ejuli ook mijn blog van 17 juli 2011 deel 2.

Bij de Tour de France

 

 

 

 

Jan Ullrich en Udo Bölts, Tour de France, 1997

 

Uit: Het snot voor ogen

 

“De drie waarheden, we kunnen gerust spreken van een heilige drievuldigheid, werden al in de beginjaren van de Tour de France neergelegd in een code die even schaamteloos als oprecht is: De basis (de god) van de Tour is de commercie. Het woord, het journalistieke woord, dient om de waarheid van een gloed te voorzien. De wielrenner, de slaaf van het avontuur, de zoon van het volk, de dwaas, de onwetende, de dwangarbeider van de weg, de verlorene, verkrijgt opeens maatschappelijk nut door het hogere doel van de commercie te dienen. Ook hij is gered.

De eerste Tour was een complot. Bijna zouden we spreken van de perfecte misdaad. In elk geval was voor de krant L’Auto de onderneming voor herhaling vatbaar.

Ik mag graag lezen uit de verslaggeving van de prehistorie van de Tour. Renners die weggevaagd worden door modderstromen in de bergen, renners die te lang in herbergen achterblijven en een syfilis oplopen, renners die worden neergeknuppeld door een boer omdat ze een paar pruimen hebben geplukt, renners die vergiftigd worden door supporters van de concurrenten, renners die in plaats van te fietsen de trein nemen, renners die onderweg als oppeppertje een cocktail nemen bestaande uit heroïne, cocaïne, en rattenvergif, en dat overleven. Ik zal niet tornen aan het waarheidsgehalte. Al was het maar uit de romantische verzuchting: mijn god, ik ben te laat geboren!

Het concept van de seculiere drievuldigheid is een bijzonder levensvatbaar concept gebleken. Tot ver in de jaren zeventig van de vorige eeuw bleef de wielrenner een maatschappelijk nuttige paria, die mits hij goed zijn best deed, toch een paar knaken kon verdienen aan heldenmoed betoond op de Franse wegen. En als hij heel erg goed zijn best deed dan werd hij: iemand.”

 

 

 

Peter Winnen (Ysselsteyn, 5 september 1957)

Cover 

 

 

 

 

 

De Cubaanse dichter en schrijver Reinaldo Arenas werd geboren op 16 juli 1943 in Holguin. Zie ook alle tags voor Reinaldo Arenas op dit blog.

 

Uit: The Color of Summer (Vertaald door Andrew Hurley)

 

“Halisia Jalonzo, entering Stage Left, inaugurates the act of repudiation. She is carrying a huge ostrich egg. The truth is, Jalonzo ought not to be in the part of the ceremony devoted to poets, but once she gets something in her head, honey, nobody can do a thing with her—plus, we mustn't forget that she just had her hundredth birthday, or so they say. Still, it's not right—and we'll be sure René Tavernier (R.I.P.), the president of the PEN Club, hears about this.

    Halisia Jalonzo:

Go then, witch! Good riddance to bad rubbish! And don't come back, ingrate Gertrudis! (No way this flight is her idea. Behind it all, I know, is Plizescaya— my nemesis, the cunning Plizescaya.) Go—we'll all be better off without ya!

    She raises the huge ostrich egg and throws it into the sea, making an enormous splash (for the first time in years, honey!) and raising columns of water that drench Avellaneda.

Avellaneda: (dripping wet, but still rowing; to Halisia)

The show you make makes crystal clear
that you're in Fifo's pay, my dear—
whoring, as always, for that "art" of yours.
Some art! You haven't really danced in years.
Farewell, I leave you in Fifo's keeping,
in lands of misery and weeping,
while I depart to seek my freedom.
Before I go, though, I just want to say:
it breaks my heart to see you sell yourself this way—
(though at your age, and in the shape you're in, you kind of have to stay ...)
but good luck, Halisia, anyway—
and as they say in show biz, sweetie, break a leg!
Oh, and thank you for the egg.”

 

 

 

Reinaldo Arenas (16 juli 1943 – 7 december 1990)

Javier Bardem als  Reinaldo Arenas in de film „Before the night falls“ uit 2000

 

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Tony Kushner werd geboren op 16 juli 1956 in New York Zie ook alle tags voor Tony Kushner op dit blog.

 

Uit: Angels in America

 

“LOUIS. What are you doing, someone will see us, it’s not a nude beach, it’s freezing!

(Joe is half in, half out of his clothes. He has pulled the upper part of his garment off)

JOE. I’m flayed. No past now. I could give up anything. Maybe … in what we’ve been doing, maybe I’m even infected …

LOUIS. No you’re …

JOE. I don’t want to be. I want to live now. And I can be anything I need to be. And I want to be with you.

(Louis starts to dress Joe)

JOE. (As he’s being dressed) You have a good heart and you think the good thing is to be guilty and kind always but it’s not always kind to be gentle and soft, there’s a genuine violence softness and weakness visit on people. Sometimes self-interested is the most generous thing you can be. You ought to think about that.

LOUIS. I will. Think about it.

JOE. You ought to think about … what you’re doing to me. No, I mean … What you need. Think about what you need. Be brave. And then you’ll come back to me.

(Curtain)”

 

 

 

Tony Kushner (New York, 16 juli 1956)

 

 

 

 

 

De Belgische dichter en schrijver Georges Rodenbach werd geboren in Doornik op 16 juli 1855. Zie ook alle tags voor Georges Rodenbach op dit blog.

 

 

Si tristes les vieux quais bordés d'acacias

 

Si tristes les vieux quais bordés d'acacias !
Pourtant, toi qui passais, tu les apprécias
Ces vieux quais où tel beau cygne de l'eau changeante
Entre parfois dans une âme qui s'en argente.
Si tristes les vieux quais, les eaux pleines d'adieux,
Inertes comme les bandeaux silencieux
D'une morte ! les eaux sur qui pleure une cloche,
Les immobiles eaux sur qui le carillon
Égoutte ses sons froids comme d'un goupillon.
Et plus tristes les quais lorsque l'hiver approche !
En mai, quand le ciel rit, on s'était essayé
À mettre de la joie aux vitres des demeures,
- Tendant de rideaux blancs le passage des heures -
Et des roses afin que l'air fût égayé,
Petit luxe, au-dehors, de l'aisance des chambres...

Mais quand l'hiver revient, quand cinglent les décembres,
Les acacias nus, filigranés en noir,
Portent le deuil de la saison ; le vent disperse
Leurs feuilles comme des oiseaux parmi l'averse ;
L'eau du canal se gerce et se gèle - miroir
Las de mirer toujours d'identiques façades !
Maintenant les vieux quais sont déserts et maussades ;
Et, dans les logis clos, les rideaux s'échancrant
Laissent voir, en la chambre et derrière l'écran,
Quelques vieillards sans joie autour d'une lumière
Qui végète sur le réchaud de la théière...
Lumière survivante en ces hivers du nord ;
Faible lueur, clarté triste qui les ressemble ;
On dirait un chétif feu de cierge qui tremble,
Et qu'en chaque maison muette, on veille un mort !

 

 

 

Georges Rodenbach (16 juli 1855 – 25 december 1898)

 

 

 

 

De Engelse schrijfster en historica  Anita Brookner werd geboren op 16 juli 1928 in Herne Hill, een voorstad van Londen. Zie ook alle tags voor Anita Brookner op dit blog.

 

Uit: Leaving Home

 

“The other friend, the one I thought of as Betty Pollock, though that might not have been her name, was less opulent, but kinder. This friend we actually journeyed to see, an event so rare that I remembered it. This visit occasioned no wistful comments from my mother, probably because Betty Pollock was not someone of whom she had learned to be slightly afraid. She was even rather unattractive, though clearly was not concerned by this, and in any event her large plain features were transformed by her dazzling smile. The other thing I noted about her was that she was happy. This was mysteriously apparent. I experienced it with relief, though I did not understand it. Now of course I can identify it as a state of steady satisfaction combined with an absence of longing. This must have been less the gift of her husband than of Betty Pollock herself, her smile signalling her contentment with her lot to all within her radius. She too had very red lips, though her hair was grey. She too was eager to reminisce, having nothing to hide. Yet my mother seemed inhibited in her presence, perhaps because of the contrast between them. I think that Betty Pollock vanished from the scene shortly after this visit: her husband was anxious to leave London and move back to Swanage, where he had grown up. I think my mother missed her, though not as much as she missed Dolly Edwards, who remained out of touch.

They had once been part of the same set, though this was a modest suburban affair, formed largely by parents who knew each other as neighbours or friends, and vigilant elder brothers who did duty as escorts when no other was available. I see Dolly as the bold one, Betty as the poor one, and my mother as the beauty, but whose beauty was undermined by an innocence that never left her.”

 

 

 

Anita Brookner (Herne Hill, 16 juli 1928)

 

 

 

 

De Duitse schrijver en journalist Jörg Christian Fauser werd geboren op 16 juli 1944 in Bad Schwalbach. Zie ook alle tags voor Jörg Fauser op dit blog.

 

Uit: Marlon Brando

 

„Als Sohn eines heute am Field Museum in Chicago wirkenden Linguisten in Bangkok, Siam, geboren, verbrachte Mr. Brando seine Kindheit in Kalkutta, Indochina, der Wüste Gobi und

Ceylon. Seine formale Erziehung begann in der Schweiz und Minnesota, wo die strenge Disziplin einer Militärschule seiner persönlichen Entfaltung im Wege stand. Nach einer Periode,

in der er sich vorübergehend als genialischer Schlagzeuger sah, kam Mr. Brando nach New York, um die Schauspielkunst zu erlernen.

 

 

 

Marlon  Brando

 

 

In Wirklichkeit wurde Marlon Brando am 3. April 1924 in Omaha im Bundesstaat Nebraska/USA geboren. Nebraska ist tiefer Mittelwesten, Herzland jener Region, die als Middle America

für Konservatismus, Patriotismus und Kleinstadt-mentalitat steht, sich aber vor allem dadurch ausgezeichnet hat, daß sie die Geburtsorte so eminent individualistischer Talente wie Ernest Hemingway (Schriftsteller), Abraham Lincoln (Politiker), Carl Sandburg (Dichter), Spencer Tracy (Schauspieler), James Thurber (Schriftsteller), F. Scott Fitzgerald (Schriftsteller), Clark Gable (Schauspieler), William S. Burroughs (Schriftsteller), Montgomery Clift (Schauspieler),

John Dillinger (Gangster), Adlai Stevenson (Politiker), James Dean (Schauspieler) und Robert Zimmermann alias Bob Dylan (Vortragskünstler und Lyriker) abgegeben hat. Konservativ gewiß, diese Gegend, aber eben auch Heimstatt jenes unverwechselbar amerikanischen Individualismus, der die populäre Volkskultur dieses Landes hervorgebracht und ihr nicht nur im Schriftsteller oder im Schauspieler, sondern z. B. auch in der Figur des Gangsters Ausdruck verliehen hat. Brandos Eltern: ein fast schon klassisches Paar.“

 

 

 

Jörg Fauser (16 juli 1944 – 17 juli 1987)



Zie voor nog meer schrijvers van de 16e juli ook mijn blog van 16 juli 2011 deel 2.