Berichten van 25 augustus 2013 tot 26 augustus 2013

De Brits-Amerikaanse schrijver Christopher Isherwood werd geboren op 26 augustus 1904 in Disley in het graafschap Cheshire in Engeland. Zie ook mijn blog van 26 augustus 2010 en eveneens alle tags voor Christopher Isherwood op dit blog.

 

Uit: Exhumations

 

„To live sanely in Los Angeles (or, I suppose, in any other large American city) you have to cultivate the art of staying awake. You must learn to resist (firmly but not tensely) the unceasing hypnotic suggestions of the radio, the billboards, the movies and the newspapers; those demon voices which are forever whispering in your ear what you should desire, what you should fear, what you should wear and eat and drink and enjoy, what you should think and do and be. They have planned a life for you – from the cradle to the grave and beyond – which it would be easy, fatally easy, to accept. The least wandering of the attention, the least relaxation of your awareness, and already the eyelids begin to droop, the eyes grow vacant, the body starts to move in obedience to the hypnotist’s command. Wake up, wake up – before you sign that seven-year contract, buy that house you don’t really want, marry that girl you secretly despise. Don’t reach for the whisky, that won’t help you. You’ve got to think, to discriminate, to exercise your own free will and judgment. And you must do this, I repeat, without tension, quite rationally and calmly. For if you give way to fury against the hypnotists, if you smash the radio and tear the newspapers to shreds, you will only rush to the other extreme and fossilize into defiant eccentricity.

(…)

 

An afternoon drive from Los Angeles will take you up into the high mountains, where eagles circle above the forests and the cold blue lakes, or out over the Mojave Desert, with its weird vegetation and immense vistas. Not very far away are Death Valley, and Yosemite, and Sequoia Forest with its giant trees which were growing long before the Parthenon was built; they are the oldest living things in the world. One should visit such places often, and be conscious, in the midst of the city, of their surrounding presence. For this is the real nature of California and the secret of its fascination; this untamed, undomesticated, aloof, prehistoric landscape which relentlessly reminds the traveller of his human condition and the circumstances of his tenure upon the earth. "You are perfectly welcome," it tells him, "during your short visit. Everything is at your disposal. Only, I must warn you, if things go wrong, don't blame me. I accept no responsibility. I am not part of your neurosis. Don't cry to me for safety. There is no home here. There is no security in your mansions or your fortresses, your family vaults or your banks or your double beds. Understand this fact, and you will be free. Accept it, and you will be happy."

 

 

 

Christopher Isherwood (26 augustus 1904 – 4 januari 1986)

 

 

 

 

 

De Franstalige schrijver en dichter Guillaume Apollinaire werd in Parijs geboren op 26 augustus 1880. Zie ook mijn blog van 26 augustus 2010 en eveneens alle tags voor Guillaume Apollinaire op dit blog.

 

 

Le départ

 

Et leurs visages étaient pâles

Et leurs sanglots s'étaient brisés

Comme la neige aux purs pétales

Ou bien tes mains sur mes baisers

Tombaient les feuilles automnales

 

 

 

 

Lecture

 

Le moine de Santabarem

Vêtu de noir et ses mains pâles étendues

Clama " Lilith "

Et dans la nuit blême

Ululait une orfraie et le moine dit :

" Je vois Lilith qui vole poursuivie

Par trois anges... "

- Ici s'arrête le grimoire rongé des vers

Et je songe à la nuit, la lune

À son premier quartier.

Et je songe aux Empereurs byzantins.

J'aperçois quelque autel dans un nuage

D'encens

Je fleure des roses de Jéricho,

Et je vois briller des yeux adamantins de crapauds

Et je songe au grimoire,

Au parchemin rongé,

À quelque chambre noire

Où vit retiré un alchimiste.

Et je rêve et le jour prend teinte d'améthyste

Et je ne sais pourquoi

Je songe de femme à barbe et de colosse triste

Et je frissonne d'entendre en ma chambre derrière moi

Comme un bruissement de soie.

 

 

 

14 juin 1915

 

On ne peut rien dire

Rien de ce qui se passe

Mais on change de Secteur

Ah ! voyageur égaré

Pas de lettres

Mais l'espoir

Mais un journal

Le glaive antique de la Marseillaise de Rude

S'est changé en constellation

Il combat pour nous au ciel

Mais cela signifie surtout

Qu'il faut être de ce temps

Pas de glaive antique

Pas de Glaive

Mais l'Espoir

 

 

 

 

Guillaume Apollinaire (26 augustus 1880 – 9 november 1918)

 

 

 

 

 

De Franse schrijver Jules Romains, pseudoniem van Louis Henri Farigoule, werd geboren op 26 augustus 1885 in La Chapuze in het kanton Saint-Julien-Chapteuil. Zie ook mijn blog van 26 augustus 2010 en eveneens alle tags voor Jules Romain op dit blog.

 

Tentation

Je me plais beaucoup trop à rester dans les gares ;
Accoudé sur le bois anguleux des barrières,
Je regarde les trains s’emplir de voyageurs.
Il passe près de moi des piles de bagages ;
À force de les voir rouler jusqu’aux fourgons,
Tous ces petits morceaux de ville qui s’en vont ;
 
De voir les fiacres, au dehors, comme des fruits
Dont la coque s’entrouvre et qui lâchent leur graine ;
Et d’entendre filtrer homme à homme la rue
Par les portes vibrantes,
Quelque chose en mon cœur ressuscite et remue.
 
Un convoi sort du hall. La cité diminue.
L’élan vers les guichets, vers les salles d’attente,
L’élan d’autrui me pousse et s’acharne après moi ;
Je suis trop faible pour chasser ce qui me tente.
 
Une foule qui part ! Des machines qui tremblent !
Frôlant mon corps la fuite des hommes !
                                                                            J’ai froid
D’être le seul ici qui ne s’en aille pas.

 

 

 

 

Place du Tertre

 

- Et moi, je pensais à Montmartre.

Tu te rappelles ce printemps
Qui était si beau, l’autre année?
Ces crépuscules longs et tendres
Comme le cri d’un train au nord ?

Tu sais, quand nous allions dîner
Sous les arbres, place du Tertre ?
Des jeux d’enfants, des cris d’enfants
Étaient le monde autour de nous.

Alors il suffisait d’entendre
Une voix au bout de la place;
Il suffisait même de voir
Une branche plus haut qu’un mur,

Pour se dire que le bonheur
Venait de passer quelque part,
Et qu’en se dépêchant, peut-être
On le rattraperait encore.

 

 

 

 

Jules Romains (26 augustus 1885 – 14 augustus 1972)

 

 

 

 

 

De Argentijnse schrijver Julio Cortázar werd geboren op 26 augustus 1914 in Brussel. Zie ook mijn blog van 26 augustus 2010 en eveneens alle tags voor Julio Cortázar op dit blog.

Uit: From the Observatory (Vertaald door Anne McLean)

 

“Marzo è pazzo, goes the Italian proverb; en abril, aguas mil, adds the Spanish. Madness and a thousand showers are what the assault on the rivers and torrents are made of. In March and April millions of elvers subject to the rhythm of the double instinct of darkness and distance wait for night to head up the spout of the fresh water, the flexible column that slides into the darkness of the estuaries, spreading the length of kilometers a slow, loosened waist; impossible to predict where, at what high hour, the unformed head all eyes and mouths and hair will begin the slide upriver, but the last coral has been cleared, the fresh water struggles against an implacable deflowering that takes it between mud and foam, the vigorous eels unite against the current into a common force in their blind will to go upstream, nothing will stop them now, not rivers not men not locks not waterfalls, the multiple serpents of the assault of European rivers will leave myriad corpses at every obstacle, will become segmented and writhe in the nets and the meanders, will lie by day in a profound torpor, invisible to other eyes, and every night they’ll remake the seething dense black cable and as if guided by a formula of stars, which Jai Singh might have measured with marble tapes and bronze compasses, they travel on toward fluvial sources, searching in innumerable stages for an arrival of which they know nothing, from which they can expect nothing; their force does not come from themselves, their reason palpitates in other tangles of energy that the sultan consulted in his way from portents and hopes and the primordial terror of the firmament filled with eyes and pulses.”

 

 

 

Julio Cortázar (26 augustus 1914 - 12 februari 1984)

 

De Duitse schrijver Joachim Helfer werd geboren in Bonn op 26 augustus 1964. Zie ook mijn blog van 26 augustus 2010 en eveneens alle tags voor Joachim Helfer op dit blog.

 

Uit: 19 Empfindlichkeiten

 

"Der Kerl kann gucken!" musste Pierre sagen, als er wieder draußen war - und hatte ihm seinerseits angesehen, was er bei Cohn & König wollte: "Habt ihr keine Gandara-Stücke?" - "Nein - hätten Sie welche anzubieten?" So kam man ins Geschäft. Freunde werden konnten Männer wohl nicht, die zeitlebens im gleichen Gefilde gejagt hatten - wenn auch nicht dasselbe. So jung die bartlosen Asiaten auch immer aussehen, die Hans den Laden hüten, während er sich in ihren Heimatländern herumtreibt, handelt es sich doch stets um Studenten: Bloße Tarnung wie der kleine Importhandel selber, die sichtbare, beinahe bürgerliche Seite einer abgründigeren Existenz. Pierres bis auf den heutigen Morgen in Berlin wiederkehrende Ausbrüche, "Und halt ihn dir vom Leib - hörst du? Dieser Teufelskerl kann Kontakte haben zu wem er will, wenn ich noch einmal sehe, wie er dich angrabscht, schmeiße ich ihn eigenhändig raus!", lustig wie sie angesichts der Körperverhältnisse von Pierre und Hans sind, haben nichts mit Eifersucht zu tun - so sehr sie Florian schmeicheln würde, und so wenig er dagegen hätte, ihr Grund zu geben ... Was Pierre rasend macht ist, wenn er zu sehen glaubt, dass der junge Mann, den er zum Partner gemacht hat, sich widerstandslos in einen weichen, willfährigen Knaben zurückverwandelt, kichernd wie unter den Kitzelhänden des großen Bruders, sobald so ein kindischer Grobian, von dem er sich lieber gar nicht vorstellen möchte, was er immer in Südostasien treibt, ihn knufft und in den verlängerten Rücken kneift; dass Florian trotz all seiner Liebe, Sorge, Strenge kein bisschen Rückgrat und Selbstachtung entwickelt habe.

 

 

Joachim Helfer (Bonn, 26 augustus 1964)

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 26e augustus ook mijn blog van 26 augustus 2011 deel 1 en eveneens deel 2.

De Nederlandse schrijfster en literatuurcriticus Emmy van Lokhorst werd geboren in Den Haag op 26 augustus 1891. Van Lokhorst was een dochter van de architect en Rijksbouwkundige Jacobus van Lokhorst. Ze doorliep de hbs in Den Haag en de kweekschool voor onderwijzeressen in Arnhem. Ze werkte kort als lerares in Amsterdam en was au pair in Londen en daarna in Ierland. Van Lokhorst debuteerde in 1917 met de Bildungsroman “Phil's amoureuze perikelen”, die eerder als feuilleton in Elsevier's Geïllustreerd Maandschrift verschenen was. Naast het schrijven werd ze bekend van haar huwelijken en verhoudingen. Van Lokhorst huwde in 1916 de schrijver en journalist Hans van Loon, met wie ze in Frankrijk woonde. Zij studeerde toen Frans aan de Sorbonne. Het paar ging in 1919 uit elkaar, maar huwde opnieuw in 1922. Gedurende haar tweede huwelijk met Van Loon had ze in 1923-25 een verhouding met de dichter Martinus Nijhoff, die ze in 1934 beschreef in de sleutelroman De toren van Babel. In februari 1927 gingen Van Lokhorst en Van Loon definitief uit elkaar en een maand later huwde Van Lokhorst met de componist Willem Pijper, met wie ze in Amsterdam en later in Wassenaar ging wonen. Tijdens dit huwelijk liep de samenwerking tussen Pijper en Nijhoff rond de opera Halewijn uit op ruzie. Nijhoff trok zich terug en Van Lokhorst werkte het libretto van de opera om in samenwerking met H.W.J.M. Keuls. Omdat ze al enige jaren een verhouding had met de literatuurcriticus D.A.M. Binnendijk, gingen zij en Pijper in 1936 uit elkaar. Van Lokhorst vestigde zich in Oegstgeest en huwde daar in 1938 met de psychiater Paul Hugenholtz. Het paar keerde terug naar Amsterdam en raakte daar bevriend met de schrijfster Anna Blaman en de dichteres M. Vasalis. In 1950 werd ook het vierde huwelijk ontbonden, toen Hugenholtz haar verliet voor een patiënte. In de Tweede Wereldoorlog stelden Van Lokhorst en Victor E. van Vriesland het Boekenweekgeschenk 1941 “Novellen en gedichten” samen, dat naar het oordeel van de Duitse bezetters niet "arisch" genoeg was. Ook speelde zij een rol in het protest tegen de door de bezetters ingestelde Nederlandsche Kultuurkamer. Na de oorlog verschoven haar activiteiten van het scheppend schrijven naar redactioneel en organisatorisch werk. Ze was toneelcriticus en zat in de redactie van De Gids en van het VARA-radioprogramma Artistieke staalkaart. Ze was lid van de Raad voor de Kunst en maakte deel uit van literaire jury's, onder meer van de P.C. Hooft-prijs.

Uit: Het vervreemde bezit

“Donkerder werd de middag; in het park daalde paarse schemer tusschen de boomen. Twee vrouwen wandelden door de smalle lanen; zij gingen zwijgend naast elkander voort tot zij bij de bank aan den vijver kwamen. De jongste raakte even den arm van de andere vrouw en met een zucht liet deze zich op de bank zinken.
Over den vijver lag bleekgrijs schijnsel, waarin zwanen dreven. Een zwarte vogel wiekte laag over het water en verdween achter het ronde bruggetje. De wind kwam en ging met zacht geruisch in de boomen boven hun hoofd. De oudste der twee vrouwen begon, zonder haar gezellin aan te zien, plotseling snel te spreken. Zij zat rechtop, haar handen in de grijs glacé handschoenen lagen in elkaar gevouwen op haar schoot. Zij staarde voor zich uit, en af en toe hief zij haar rechterhand op, als om aan te wijzen, wat zij voor zich zag.
‘Nu ik u beter ken, zal ik u vertellen, wat er gebeurd is, zuster. U moet goed naar mij luisteren, want het is een vreemd verhaal, maar u weet, dat ik volkomen normaal ben, al zeggen zij van niet. Ik ben altijd een sterke, gezonde vrouw geweest, ik was nooit ziek, dat moet iedereen toegeven. Maar het verdriet heeft mij eronder gekregen; ik ben nu soms heel moe, zoo moe, dat ik wel nooit meer uitgerust zal raken. Dat komt door het verdriet, en door het huis. Aan dat huis zal ik ten onder gaan.
Ik ben niet zoo heel jong getrouwd, ik was negen en twintig, toen ik mijn man voor het eerst ontmoette. Hij was tien jaar ouder dan ik en ik zag tegen hem op, half met bewondering, half met angst.
De eerste jaren van ons huwelijk leefde ik in een voortdurende spanning; den geheelen dag was ik bezig in huis alles zóó te verzorgen, als mijn echtgenoot het wilde. Ik ging nooit alleen uit, behalve om eenige huishoudelijke inkoopen te doen. Ik had eigenlijk geen vriendin, of eenig familielid, die ik kon bezoeken. Mijn ouders waren jaren voor mijn huwelijk gestorven en ik was hun eenig kind geweest.
Wel kwamen af en toe kennissen bij ons op bezoek, maar dat waren meest veel oudere menschen, met wie ik geen contact had. Mijn man leefde heel eenvoudig. Den geheelen dag was hij op zijn kantoor; 's avonds zat hij met papieren en brieven voor zich zijn pijp te rooken, terwijl ik thee in schonk en wat naaiwerk onder handen had. Een enkele maal gingen wij wel eens naar een concert of naar een schouwburg, maar die uitgangetjes brachten weinig verandering in het eentonige leven, dat wij leidden.”

 

 
Emmy van Lokhorst (26 augustus 1891 – 27 mei 1970)

De Engelse schrijver Martin Amis werd geboren op 25 augustus 1949 in Cardiff, South Wales. Zie ook alle tags voor Martin Amis op dit blog.

 

Uit: Night Train

 

“I am a police. That may sound like an unusual statement--or an unusual construction. But it's a parlance we have. Among ourselves, we would never say I am a policeman or I am a policewoman or I am a police officer. We would just say I am a police. I am a police. I am a police and my name is Detective Mike Hoolihan. And I am a woman, also.

What I am setting out here is an account of the worst case I have ever handled. The worst case--for me, that is. When you're a police, "worst" is an elastic concept. You can't really get a fix on "worst." The boundaries are pushed out every other day. "Worst?" we'll ask. "There's no such thing as worst." But for Detective Mike Hoolihan this was the worst case.

Downtown, at CID, with its three thousand sworn, there are many departments and subdepartments, sections and units, whose names are always changing: Organized Crime, Major Crimes, Crimes Against Persons, Sex Offenses, Auto Theft, Check and Fraud, Special Investigations, Asset Forfeiture, Intelligence, Narcotics, Kidnapping, Burglary, Robbery--and Homicide. There is a glass door marked Vice. There is no glass door marked Sin. The city is the offense. We are the defense. That's the general idea.

Here is my personal "ten-card." At the age of eighteen I enrolled for a master's in Criminal Justice at Pete Brown. But what I really wanted was the streets. And I couldn't wait. I took tests for state trooper, for border patrol, and even for state corrections officer. I passed them all. I also took the police test, and I passed that, too. I quit Pete and enrolled at the Academy.”

 

 

 

Martin Amis (Cardiff, 25 augustus 1949)

 

 

 

De Amerikaanse dichter Charles Wright werd geboren op 25 augustus 1935 in Pickwick Dam, Tennessee. Zie ook alle tags voor Charles Wright op dit blog.

 

 

Littlefoot, 19, [This is the bird hour]

 

This is the bird hour, peony blossoms falling bigger than wren hearts

On the cutting border's railroad ties,

Sparrows and other feathery things

Homing from one hedge to the next,

                                                             late May, gnat-floating evening.

 

Is love stronger than unlove?

                                                              Only the unloved know.

And the mockingbird, whose heart is cloned and colorless.

 

And who's this tiny chirper,

                               lost in the loose leaves of the weeping cherry tree?

His song is not more than three feet off the ground, and singular,

And going nowhere.

Listen. It sounds a lot like you, hermane.

                                                                    It sounds like me. -

 

 

 

 

Still Life On A Matchbox Lid

 

The heart is colder then the eye is.
The watchers, the holy ones,
know this, no shortcut to the sky,
A single dog hair can split the wind.

If you want great tranquility,
it's hard work and a long walk.

Don't brood on the past.
The world is without appendages,
no message, no name.

 

 

 

 

Charles Wright (Pickwick Dam, 25 augustus 1935)

 

 

 

 

 

De Duitse schrijver Maxim Biller werd geboren op 25 augustus 1960 in Praag. Zie ook alle tags voor Maxim Biller op dit blog.

 

Uit: Kanalratten

 

“Ein Schlafzimmer. Ein großer Spiegelschrank. Ein Doppel-bett, auf dem Mäntel und Jacken liegen. An den Wänden deutsche Expressionisten. Genau über dem Bett – wie in

einem Kinderzimmer – das Modell eines Kampfflugzeugs, wohl aus der Zeit des Zweiten Weltkriegs. In einem modernen, orangefarbenen Sessel sitzt, abgewandt von der Tür,

Girsch. Er bewegt sich nicht, dann tippt er langsam etwas in sein Telefon, dann erstarrt er wieder. Das mehrmals. Hinter der Tür hört man leise Partygeräusche: meist nur Stimmen,

selten Musik. Es wird immer wieder dasselbe Lied gespielt, Gloria Gaynors »I Will Survive«. Girsch hält sich dabei jedes Mal theatralisch die Ohren zu. Die Tür geht auf, und Karpeles und Anna kommen herein. Sie sehen Girsch nicht. Sie lachen.

karpeles

Hier. Hier rein. Hier ... Jetzt komm schon.

anna

Ich weiß nicht.

karpeles

Kurz. Fünf Minuten. Was sind fünf Minuten? Was kann ich dir schon tun in fünf Minuten?

anna

Dir reichen zwanzig Sekunden.

karpeles

Dreißig! Dreißig Sekunden. Länger war das nicht. Ich hab dreißig Sekunden geredet – und sie sind sofort alle wieder verrückt geworden. Sogar Weisselberg. Jemand wird noch sterben, wenn die nicht sofort aufhören, weiterzustreiten. Man müßte reingehen und ... und jemand andern beleidigen. Dann würde auch Hofman aufhören. Der konnte noch nie aufhören.

anna

Hofman. Mit langem »o«. Hofman.

karpeles

Wie Ofen? Wie Ofenmann.”

 

 

 

Maxim Biller (Praag, 25 augustus 1960)

 

 

 

 

 

 De Engelse schrijver Frederick Forsyth werd geboren in Ashford, Kent, op 25 augustus 1938. Zie ook alle tags voor Frederick Forsyth op dit blog.

 

Uit: The Kill List

 

“On a cold morning in early spring of 2014 a new name was added to the kill list. He was so elusive that even his true name was not known and the huge machine of American counter-terrorism had no picture of his face. Like Anwar al-Awlaki, the American/Yemini fanatic who preached hate sermons on the internet, who had once been on the kill list and who was wiped out by a drone-launched missile in North Yemen in 2010, the new addition also preached online. So powerful were his sermons that young Muslims in the Diaspora were converting to ultra-radical Islam and committing murders in its name.

Like Awlaki the new addition also delivered in perfect English. Without a name, he was known simply as The Preacher.

The assignment was given to J-SOC whose CO passed it down to TOSA, a body so obscure that ninety eight percent of serving U.S. officers have never heard of it.

In fact TOSA is the very small department, based in north Virginia, tasked with hunting down those terrorists who seek to hide themselves from American retributive justice.

That afternoon the director of TOSA, known in all official communications as Gray Fox, walked into the office of his senior manhunter and laid a sheet upon his desk. It simply bore the words:

‘The Preacher. Identify, Locate, Destroy.’

Under this was the signature of the Commander-in-Chief, the president. That made the paper a presidential executive order, an EXORD.

The man who stared at the order was an enigmatic Lt. Colonel of the US Marine Corps of forty four who also, inside and outside the building, was known only by a code. He was called THE TRACKER.”

 

 

 

Frederick Forsyth (Ashford, 25 augustus 1938)

De Faeröerse schrijver Jógvan Isaksen werd geboren op 25 augustus 1950 in 25/08/1950 in Tórshavn, Faröer Eilanden. Zie ook alle tags voor Jógvan Isaksen op dit blog.

 

Uit: Endstation Färöer (Vertaald door Christel Hildebrandt)

 

“Das Training hatte ich, es mangelte eher an der Willensstärke. Es war nur noch wenig von dem dritten Bockbier übrig und ein doppelter Gammel Dansk hatte auch schon die Kehle passiert. Ich saß auf dem Flughafen Kastrup und wartete, dass das Flugzeug zu den Färöern starten würde. Schon wieder verspätet. Auch auf diesem Gebiet hatte ich viel Erfahrung, größtenteils aus der Zeit, als die kleine Fokker Friendship von der Icelandair die Strecke flog. Jetzt brauchte man für die Strecke nur die Hälfte der Zeit und die Landebedingungen wie auch die technische Ausstattung waren viel besser. Trotzdem kam es nicht gerade selten vor, dass die Passagiere in einem Hotel in Kopenhagen übernachten mussten. Davor hatte ich am wenigsten Angst. Auch wenn ich mir nichts hatte anmerken lassen, waren mir doch eine ganze Menge wohl vertrauter Gesichter aufgefallen. Ich kannte diese Spezis – die meisten anständigen Menschen hatten mich sicher bereits mit ihnen in einen Topf geworfen –, die dort zwischen den Tischen und Stühlen umherwanderten in der Hoffnung, jemanden zu finden, bei dem sie sich niederlassen konnten. Bei so vielen Menschen war es möglich, ihnen aus dem Weg zu gehen, aber wenn wir ins Hotel mussten, war ich verloren. Die Nacht würde an der Bar und später auf einem der Zimmer zugebracht werden. Unmengen von Bier und Whisky und kein Schlaf. Lustig, nicht wahr …”

 

 

 

Jógvan Isaksen (Tórshavn, 25. augustus 1950)

 

 

 

 

De Australische schrijfster Thea  Astley werd geboren op 25 augustus 1925 in Brisbane. Zie ook alle tags voor Thea Astley op dit blog.

 

Uit: The Multiple Effects of Rainshadow

 

“The world is full of moral disapproval. I have always tried to run a respectable establishment: clean rooms, clean linen, no drunks, no nonsense in the gentlemen's rooms of an evening - I mean girls, of course, and even boys. (Oh yes! I'm aware!) But since that terrible morning last year I seem to be thrown into a worm-pit of confusion. What is right? What is wrong? After that murderous Monday who can judge the reason for things? There is more forgiveness, Father Donellan told me in that hopeless hopeful voice of his, than we can ever assess.

You might have thought I could see it all coming.

But how? With my boarders to look after? Landladies get very possessive. And my daughters? But look after them I did, despite the appalling blanketing heat, the jellied air of monsoons that never hatched. Arguing often as not with that military martinet who ran the place. It wasn't easy. Nothing is easy.

Rollcall: Doctor Quigley, Matron Tullman, Misses Starck and Weber. Briefly, schoolmaster Vine. Then even more briefly that misfit Morrow. (l couldn't help liking him.) To say nothing of my girls: Claire still wrestling with correspondence lessons, refusing to stay at boarding school on the mainland; and Leonie at that older, troublesome age, so difficult, realising she is truly the hostage of biology.

There isn't anything sadder than the educated poor.

Us.”.

 

 

 

Thea Astley (25 augustus 1925 – 17 augustus 2004)

 

 

 

 

 Zie voor nog meerschrijvers van de 25e augustus ook mijn vorige blog van vandaag.

 

De Ierse schrijver Brian Moore werd geboren in Belfast op 25 augustus 1921. Zie ook alle tags voor Brian Moore op dit blog..

 

Uit: Lies of silence

 

“The time had come. There had been no war in his life. He would never be called up as a soldier and put to the test of bravery in battle. He would never be asked to perform an act of heroism as a member of a resistance group. He had, instead, been put to the test by accident, a test he had every right to refuse. And yet as he unlatched the gate and went up to the front door of the house he knew that the moment the phone rang and he answered it, the moment he told them he was afraid, he would lose forever something precious, something he had always taken for granted, some secret sense of his own worth.
He unlocked the front door and went into the hall. A phone was ringing upstairs. He looked at his watch. It was just after five. He began to run upstairs, pushing past a little red-haired man who was also on his way up.
"Sorry," he said.
"That's all right, guv."
When he unlocked the door of the flat, the phone was still ringing. But as he went into the hall it stopped. Now he would have to wait until he called back. He did not want to wait. He must get it over with now. He went to the phone. Don't let him persuade you. Tell him the truth. You are afraid.
"Sorry, guv. Gas man."
He turned. He had not closed the door. The little red-haired man was in the doorway. "I've come to read the meter, sir."
"Yes, go ahead."
"It's in the back, here," the meter man said, moving past him and opening the kitchen door.
"You're Mr. Dillon?"
"Yes."
The little meter man whistled, as though calling a dog. "Right, then," he said.
Two young men came in at the door. They wore jeans, T-shirts, sneakers.They raised their revolvers. They were not wearing masks. This time, there would be no witnesses.

 

 

 

Brian Moore (25 augustus 1921 – 10 januari 1999)

 

 

 

 

 

De Duitse dichter, schrijver, theoloog en cultuur-filosoof Johann Gottfried von Herder werd geboren in Mohrungen op 25 augustus 1744. Zie ook alle tags voor Johann Gottfried von Herder op dit blog.

 

 

Ein Traum ist unser Leben...

 

Ein Traum, ein Traum ist unser Leben

Auf Erden hier;

Wie Schatten auf den Wogen schweben

Und schwinden wir

Und messen unsere trägen Schritte

Nach Raum und Zeit

Und sind, wir wissen´s nicht, in Mitte

Der Ewigkeit.

 

 

 

An die Bäume im Winter

 

Gute Bäume, die ihr die starr entblätterten Arme

Reckt zum Himmel und fleht wieder den Frühling herab!

Ach, ihr müßt noch harren, ihr armen Söhne der Erde,

Manche stürmische Nacht, manchen erstarrenden Tag!

Aber dann kommt wieder die Sonne mit dem grünenden Frühling

Euch; nur kehret auch mir Frühling und Sonne zurück?

Harr geduldig, Herz, und bringt in die Wurzel den Saft dir!

Unvermutet vielleicht treibt ihn das Schicksal empor.

 

 

 

Ihr Weisen mit der Wissenschaft...

 

Ihr Weisen mit der Wissenschaft,

die Welten zu bewegen,

gebt einem matten Herzen Kraft,

ein Fünkchen neu Vermögen,

ach, einen Tropfen Lebenssaft,

sich jugendneu zu regen.

Ich laß euch eure Wissenschaft,

die Welten zu bewegen.

 

 

 

Johann Gottfried von Herder (25 augustus 1744 – 18 december 1803)
Standbeeld op de Herderplatz in Weimar

 

 

 

 

 

De Congolese dichter en schrijver U Tchicaya Tam'si werd geboren op 25 augustus 1931 in Mpili. Zie ook alle tags voor U Tchicaya Tam'si op dit blog.

 

 

Contre-destin

 

À la hauteur des vents
hisser les poitrails
tout sauvegarder
le rire blanc
et le soleil rouge et natal

 

ébène ebony blues
chant toujours rage

 

Il n’y a plus de soleils couchants
Il y a l’herbe vorace
Il y a le feu plus vorace
les peines poilues des bras pauvres
les transes
mimées
quelle agonie

 

j’aurais pu être sicaire
au service de la reine ngalifourou
je n’ai même pas eu cet alibi

 

je confesse
j’ai eu des vices
mais ai-je pu
supporter
qu’on batte les enfants
leurs pères et mères
devant les uns les autres

 

me voici aux limbes de toutes souffrances
bossu
quelle audace m’a ouvert les bras ?
avec les tempes crevées

 

par des longitudes onéreuses
il ne faut pas l’amour
qui ne gagne à la race

 

ô mes expédients
et j’ai encore chiné
non laissez-moi aimer sammy

 

de toutes mes forces
je tourne le dos aux voluptés
laissez-moi vivre pour vous

 

mais non
pauvre
l’encens le pus on s’étonne

 

j’ai trimé mes jeunesses
j’ai dû faire le fou
pour mon premier gain
une coqueluche
j’ai paré ma gorge d’éclats de verre multicolores
j’ai souhaité le coup de pied au cul de la chance
mon deuxième gain
une petite vérole du cervelet

 

et je ne sais plus comment me sauver
j’ai rêvé de revenir ainsi
dans mon village
les yeux derrière des verres fumés
il m’a fallu craindre mon sorcier

 

j’ai sauté à la mer
avec mes insomnies charnelles

 

j’ai le sel plein la tête

 

ce soir armer mon peuple
contre son destin
il le faut pour ne nommer après
d’un chiffre d’or
il a gagné la mort
vive l’amour

 

 

 

 

U Tchicaya Tam'si (25 augustus 1931 - 22 april 1988)