Berichten van 29 augustus 2013 tot 30 augustus 2013

In Memoriam Seamus Heaney

 

 

 

De Ierse dichter Seamus Heaney is vrijdag op 74-jarige leeftijd overleden. Dat hebben Ierse media gemeld. Heaney kreeg in 1995 de Nobelprijs voor Literatuur. Seamus Heaney werd op 13 april 1939 te County Derry, Noord-Ierland, geboren. Zie ook alle tags voor Seamus Heaney op dit blog.

 

 

Death Of A Naturalist

 

All year the flax-dam festered in the heart
Of the townland; green and heavy headed
Flax had rotted there, weighted down by huge sods.
Daily it sweltered in the punishing sun.
Bubbles gargled delicately, bluebottles
Wove a strong gauze of sound around the smell.
There were dragon-flies, spotted butterflies,
But best of all was the warm thick slobber
Of frogspawn that grew like clotted water
In the shade of the banks. Here, every spring
I would fill jampotfuls of the jellied
Specks to range on window-sills at home,
On shelves at school, and wait and watch until
The fattening dots burst into nimble-
Swimming tadpoles. Miss Walls would tell us how
The daddy frog was called a bullfrog
And how he croaked and how the mammy frog
Laid hundreds of little eggs and this was
Frogspawn. You could tell the weather by frogs too
For they were yellow in the sun and brown
In rain.
Then one hot day when fields were rank
With cowdung in the grass the angry frogs
Invaded the flax-dam; I ducked through hedges
To a coarse croaking that I had not heard
Before. The air was thick with a bass chorus.
Right down the dam gross-bellied frogs were cocked
On sods; their loose necks pulsed like sails. Some hopped:
The slap and plop were obscene threats. Some sat
Poised like mud grenades, their blunt heads farting.
I sickened, turned, and ran. The great slime kings
Were gathered there for vengeance and I knew
That if I dipped my hand the spawn would clutch it.

 

 

 

 

Postscript

 

And some time make the time to drive out west
Into County Clare, along the Flaggy Shore,
In September or October, when the wind
And the light are working off each other
So that the ocean on one side is wild
With foam and glitter, and inland among stones
The surface of a slate-grey lake is lit
By the earthed lightening of flock of swans,
Their feathers roughed and ruffling, white on white,
Their fully-grown headstrong-looking heads
Tucked or cresting or busy underwater.
Useless to think you'll park or capture it
More thoroughly. You are neither here nor there,
A hurry through which known and strange things pass
As big soft buffetings come at the car sideways
And catch the heart off guard and blow it open

 

 

 

 

Seamus Heaney (13 april 1939 – 30 augustus 2013)

De Amerikaanse dichter Charles Reznikoff werd op 30 augustus 1894 in New York geboren. Zie ook mijn blog van 30 augustus 2010.en alle tags voor Charles Reznikoff op dit blog.

 

 

Night-Piece

 

I saw within the shadows of the yard the shed

and saw the snow upon its roof—

an oblong glowing in the moonlit night.

 

I could not rest or close my eyes,

although I knew that I must rise

early next morning and begin my work again,

and begin my work again.

 

That day was lost—that month as well;

and year and year for all that I can tell.

 

 

 

 

Jerusalem the Golden

 

 

II: The Shield of David

 

Then spoke the prophets: Our God is not of clay,

to be carried in our saddle-bags;

nor to be molten of silver or fine gold,

a calf to stand in our houses with unseeing eyes, unbending

        knees;

 

Who is the King of Glory?

He is from everlasting to everlasting;

we go down to the darkness of the grave,

but all the lights of heaven are His.

 

The smoke of your sacrifices is hateful, says the Lord,

I hate your festivals, your feasts, and your fasts;

worship Me in righteousness;

worship Me in kindness to the poor and weak,

in justice to the orphan, the widow, the stranger among you,

and in justice to him who takes his hire from your hand;

for I am the God of Justice, I am the God of Righteousness.

 

 

 

III: Spinoza

 

He is the stars,

multitudinous as the drops of rain,

and the worm at our feet,

leaving only a blot on the stone;

except God there is nothing.

 

God neither hates nor loves, has neither pleasure nor pain;

were God to hate or love, He would not be God;

He is not a hero to fight our enemies,

nor like a king to be angry or pleased at us,

nor even a father to give us our daily bread, forgive us our

       trespasses;

nothing is but as He wishes,

nothing was but as He willed it;

as He wills it, so it will be.

 

 

 

 

Charles Reznikoff (30 augustus 1894 – 22 januari 1976)

 

 

 

 

 

De Chinees-Franse dichter, schrijver en vertaler François Cheng werd geboren op 30 augustus 1929 in Nanchang in China. Zie ook mijn blog van 30 augustus 2010 en eveens alle tags voor François Cheng op dit blog.

 

 

Une prière à la Transcendance

 

Nous voici dans l’abîme,
Tu en restes l’énigme.

Si Tu dis un seul mot,
Et nous serons sauvés.

Tu restes muet encore,
Jusqu’au bout sembles sourd

Nos cœurs ont trop durci,
En nous l’horreur sans fond.

Viendrait-elle de nous
Une lueur de douceur ?

Si nous disons un mot,
Et Tu seras sauvé.

Nous restons muets encore,
Jusqu’au bout restons sourds

Te voici dans l’abîme,
Nous en sommes l’énigme.

 

 

 

 

S’abaisser jusqu’à l’humus

 

S’abaisser jusqu’à l’humus où se mêlent
Larmes et rosées, sangs versés
Et source inviolée, où les corps suppliciés
retrouvent la douce argile,
Humus prêt à recevoir frayeurs et douleurs,
Pour que tout ait une fin et que pourtant
rien ne soit perdu.

S’abaisser jusqu’à l’humus où se loge
La promesse du souffle originel. Unique lieu
De transmutation où se frayeurs et douleurs
Se découvrent paix et silence. Se joignent alors
Pourri et nourri, ne font qu’un terme et germe.
Lieux du choix : la voix de mort mène au néant,
Le désir de vie mène à la vie. Oui, le miracle a lieu,
Pour que tout ait une fin et que pourtant
toute fin puisse être naissance.

 

S’abaisser jusqu’à l’humus, consentir
A être humus même. Unir la souffrance portée
Par soi à la souffrance du monde ; unir
Les voix tues au chant d’oiseau, les os givrés
Au vacarme des perce-neige !

 

 

 

François Cheng (Nanchang, 30 augustus 1929)

 

 

 

 

 

De Tsjechische dichter Jiří Orten (eig. Jiří Ohrenstein) werd geboren op 30 augustus 1919 bij Kutná Hora. Zie ook mijn blog van 30 augustus 2010 en eveneens alle tags voor Jiří Orten op dit blog.

 

 

Goodbye Letter 6

 

Oh, pain will die, I swear, when I succeed
in making a Myshkin of these tears
to master agony, quietly, there
where I burn with beautiful helpless need,

where voices go mute, and feelings wake late,
before finally disbanding.
To smile (to reach understanding)
just as He said. And not to wait.

So far. At a higher elevation
than the rise and fall of simple speech.
Who can’t write his way to conciliation
lived for the coffin. He should be betrayed.

And that’s me, woman, that’s me,
fullness rotting and being dispersed
and all that was suffered for will go
there where you wounded me the worst

where the air is fragrant with kisses
and fate forces those who’ve been tried
to love what so terribly isn’t,
about which I endlessly know.

 

Vertaald door Lyn Coffin en Leda Pugh

 

 

 

 

Poetik

Genauer, Worte! Mag der Weg sich dehnen
dem Garten zu, der seiner harrt,
hebt an, ihr meine Gärtner, pflückt die Tränen,
die mir verdorrt sind: Äpfel, hart

noch, pflückt mir, auch ein wenig grün im Falle,
die Brust pflückt, welche Kinder tränkt,
pflückt Morgen, Frauen, Bücherduft, sie alle,
deren die Zeit mit Neid gedenkt.

Und schweigt die Liebe, täuscht rings nur Gebärde
stumm Ruhe vor: ihr Worte, weit
zum Himmel klingt und klingt herab zur Erde –
und jäh in mir. Versehrt das Leid…

Vertaald door Urs Heftrich

 

 

 

 

Jiří Orten (30 augustus 1919 – 1 september 1941)

 

De Duitstalige, Tsjechische schrijfster Libuše Moníková werd geboren op 30 augustus 1945 in Praag. Zie ook mijn blog van 30 augustus 2010 en eveneens alle tags voor Libuše Moníková op dit blog.

 

Uit: Der Taumel

 

“Er fiel noch einmal in einen Dämmerzustand, aus dem er mit der Meldung einer technischen Störung gerüttelt wurde. Eine ungeübte, rohe Stimme, es war nicht zu verstehen, ob es einen technischen Schaden gab oder ob er bereits behoben war. Der Zug fuhr weiter – keine besonderen Vorkommnisse. Dann wurde ihm ernstlich schlecht. Die weitere Meldung, nach weiterem Dämmern: in wenigen Minuten erreichen wir … die Stimme wiederholte die Meldung noch einmal, mit der Aufzählung aller vorherigen und aller nachfolgenden Stationen, wo sich der Zug in den nächsten zwölf Stunden befinden würde.
Diese sinnlosen Wiederholungen, die vertraute Traumszenerie, der er hilflos ausgesetzt war, das Suchen nach dem Fahrschein, seine Schwäche, die Unmöglichkeit, dieses Treiben, diese unsinnige Fahrt zu unterbrechen, als käme er aus diesem Gespenster-Zug gar nicht heraus …
Endlich hielt der Zug an.
Er stieg in L. aus. Zwei Männer trugen einen Sarg über die Straße. Einen braunen, unauffälligen Sarg. Sie gingen diskret, schnell, obwohl an ihrer Haltung und ihrem Gang zu merken war, daß der Sarg nicht leer war. Es war nicht die Bahnhofstraße, sondern eine Nebenstraße, leer, aber auch die Bahnhofstraße war fast leer, es war spät, dämmrig, leichtes Nieseln.”

 

 

 

Libuše Moníková (30 augustus 1945 – 12 januari 1998)

 

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 30^e augustus ook mijn blog van 30 augustus 2011 deel 1 en eveneens deel 2.

De Nederlandse dichteres en beeldend kunstenares Elma van Haren werd geboren in Roosendaal op 29 augustus 1954. Zie ook alle tags voor Elma van Haren op dit blog en eveneens mijn blog van 29 augustus 2010.

 

 

Knipoog

 

Buiten mist. Het ratelen van de wielen
verhult alle geluid hierbinnen.
Ik kan niets meer horen.
Blikken ontwijken me, naamborden ontglippen me.
Op goed geluk moet ik er straks uit.

Het is er weer, dit stollen,
na langdurig het hoofd te hoog
te hebben gedragen.
In mijn bagage,

mijn dagboek,
ontvleesd verleden, een herbarium vol bladskelet.
Ik blader.
Zo was het in een paar woorden.
Geklost als kant, wit gezouten,
dit tenminste
blijft!

De trein stopt.
Ik bezichtig een bekende touristenplaats.
Een bord zegt 'Bezoek onze grotten!'
Ik volg de pijlen en word welkom geheten
in scherp verlichte,
haast kraakheldere catacomben,
waarin opeen gepakt is,
waarin tot aan het plafond toe
opgestapeld is.

 

 

 

Hitte – 1

 

Mei:

lauw strijkijzer over een gebloemde beddesprei.

Neem nu de maat van je voetzolen

die kleine lichamelijke plek, waarop je gebouwd bent

en voel hoe los van de grond...

longen grijpen in de lucht

je handen moeten gevuld om je gewicht te beseffen

als je naakt over het satijn van het bed schuift

denkend aan een groot onaangedaan vossegezicht

slechts één keer aangeraakt

zijn lynxse ogen -

Met kracht stroomt het bloed

terug naar je voeten.

Duikelaar

altijd kom je weer recht!

Hoe dan plotseling

'Het is heel goed mogelijk!' afspringt van

'Zou het kunnen?' en

hoe 'Het kan!'

begint te bloemen

vanaf de beddesprei en die aarzelende knop

door zachte meiwind bestreken, uitgroeit tot de kelk:

'Het zal gebeuren, het is zo!'

en wachtend op dat moment, dat moment alleen

niets anders doen dan tevreden kijken

hoe geduldig de planten naar het zonlicht buigen

hoe beloftevol de was te drogen hangt.

 

 

 

 

Elma van Haren (Roosendaal, 29 augustus 1954)

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver en wetenschapper Hugo Brandt Corstius werd geboren in Eindhoven op 29 augustus 1935. Zie ook mijn blog van 29 augustus 2010 en eveneens alle tags voor Hugo Brandt Cortius op dit blog

 

Uit: Eigenlijk

 

“Eigenlijk is het mijn bedoeling een woord uit de Nederlandse taal te verbannen, dat al veel kwaad heeft aangericht. Voor ik U zeg om welk woord het gaat is het eigenlijk beter om dat kwaad te schetsen. Hiervoor kan eigenlijk ieder gebied van de samenleving genomen worden, maar ik prikte de p van psychologie en politiek.

Wat zegt de psychologie eigenlijk? Dit: ‘Hier is Jan. Kijk hij doet verlegen. Dat komt hij is eigenlijk heel rumoerig’ of ‘Hier is Piet. Kijk hij doet rumoerig. Dat komt hij is eigenlijk heel verlegen’ of ‘Hier is JanPiet. Kijk hij doet verlegen. Dat komt hij is eigenlijk verlegen, dat wil hij verstoppen onder rumoerigheid die hij nu compenseert door verlegen doen.’ En dan is er nog de dieptepsychologie die deze redeneringen nog een paar honderd trappen meer laat afglijden.

Hoe is deze derde wereldoorlog eigenlijk ontstaan? Kijk, eigenlijk wilden de Russen dat helemaal niet, ze wilden eigenlijk zien of de Amerikanen, die er eigenlijk ook niet naar verlangden maar die eigenlijk wel eens wilden zien of de Russen eigenlijk wel.... (de typografen moesten eigenlijk maar een paddestoelvormig hieroglyphje ontwerpen ter vervanging van vier puntjes....)”

 

 

 

Hugo Brandt Corstius (Eindhoven, 29 augustus 1935)

 

 

 

 

 

De Belgische dichter en schrijver Maurice Maeterlinck werd geboren op 29 augustus 1862 in Gent. Zie ook mijn blog van 29 augustus 2010 en eveneens alle tags voor Maurice Maeterlinck op dit blog.

 

 

Feuillage du coeur 

 

Sous la cloche du cristal bleu

De mes lasses melancholies,

Mes vagues douleurs abolies

S’immobilisent peu à peu:

 

Vegetations de symbols,

Nénuphars mornes de plaisirs,

Palmes lentes de mes désirs,

Mousses froides, lianes molles.

 

Seul, un lys érige d’entre eux,

Pâle et rigidement débile,

Son ascension immobile

Sur les feuilllages douloureux,

 

Et dans les lueurs qu’il épanche

Comme une lune, peu à peu,

Elève vers le cristal bleu

Sa mystique prière blanche.

 

 

 

 

Gebladerde van het hart

 

Onder de stolp van het blauw kristal

Waar sloom mijn weemoed is verflenst,

Wordt on beweeglijk en begrensd

Een vaag en al vergaan verval.

 

Woekerende symbolenwaan en

Vaalwitte plompen van zingenot,

Trage palmen van verlangen tot

Kille mossen, klamme lianen.

 

Daartussen een lelie, alleen,

Die bleek en heel verstramd en zwak

Zich nog rechtop kan richten, strak

Boven gebladerte uit en geween,

 

En in de glans die hij verbreidt

Als een maan, van lieverlede,

Stijgt naar blauw kristal zijn bede

Op in de witte oneindigheid.

 

 

 

Vertaald door Stefan van den Bremt

 

 

 

VIGIL

 

MY soul her unused hands to pray

Folds, that hide the world away:

Lord, my broken dreams complete,

That Thine angels' lips repeat.

        

While beneath my wearied eyes

She breathes the prayers that in her rise--

Prayers that find my lids a tomb,

And whose lilies may not bloom:

        

While in dreams her barren breast

Hushes 'neath my gaze to rest--

Still her eyes from perils cower,

Such as wake by falsehood's power.

 

 

Vertaald door Bernard Miall

 

 

 

 

Maurice Maeterlinck (29 augustus 1862 - 6 mei 1949)

Portret door Hippolyte Petitjean, 1898

 

 

 

 

 

De Engelse dichter Thomson („Thom“) William Gunn werd geboren op 29 augustus 1929 in Gravesend, Kent. Zie ook mijn blog van 29 augustus 2010 en eveneens alle tags voor Thom Gunn op dit blog.

 

 

Painting by Vuillard

 

Two dumpy women with buns were drinking coffee
In a narrow kitchen—at least I think a kitchen
And I think it was whitewashed, in spite of all the shade.
They were flat brown, they were as brown as coffee.
Wearing brown muslin? I really could not tell.
How I loved this painting, they had grown so old
That everything had got less complicated,
Brown clothes and shade in a sunken whitewashed kitchen.

But it’s not like that for me: age is not simpler
Or less enjoyable, not dark, not whitewashed.
The people sitting on the marble steps
Of the national gallery, people in the sunlight,
A party of handsome children eating lunch
And drinking chocolate milk, and a young woman
Whose t-shirt bears the defiant word WHATEVER,
And wrinkled folk with visored hats and cameras
Are vivid, they are not browned, not in the least,
But if they do not look like coffee they look
As pungent and startling as good strong coffee tastes,
Possibly mixed with chicory. And no cream

 

 

 

 

Thom Gunn (29 augustus 1929 – 25 april 2004)

 

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver en journalist Hermann Löns werd geboren in Culm op 29 augustus 1866. Zie ook alle tags voor Hermann Löns op dit blog.

 

Uit: In der Krähenhütte

 

“Sonnenschein, blauer Himmel und stille Luft, das richtige Wetter für den Hüttker! Ein Tag, an dem das Federraubzeug zieht, auf Raub streichend und Horstplätze suchend. Heute muß es uns glücken; gestern aber, bei windigem Wetter und bewölktem Himmel, da war es eine langweilige Sitzerei in dem Erdloche auf der Kuppe des braunen heidwüchsigen Hügels, der vor dem Dorfe sich erhebt. Und doch wieder nicht langweilig, wenn auch nur vier von dem schwarzen Gesindel fielen und kein edler Räuber sich blicken ließ. Wer die Schrift zu deuten weiß in dem großen Buche der Natur, der langweilt sich nie, nicht bei erfolgloser Balz, bei zwecklosem Ansitz, bei ergebnislosem Enteneinfall, bei ohne Knall verstrichenem Schnepfenstrich.

Zu dreien ziehen wir zu dem Bauernhause, in dem Hans, der Uhu, auf der Bodenkammer haust. Die Reste von Krähen und Hähern bedecken den Fußboden, Gewölle liegen in den Ecken, und schön weiß getüncht hat unser Hans die Dielen.

Fauchend und schnabelknappend plustert er sich zu einem dicken Klumpen auf; ein geschickter Griff, und die Hand umspannt die furchtbar bewehrten Fänge. Bald sitzt er in dem Kasten, der mit Tragriemen versehen ist; und dann geht es zum Dorfe hinaus, in dessen Bäumen die Stare und Finken singen.”

 

 

 

Hermann Löns (29 augustus 1866 - 26 september 1914)

 

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 29e augustus ook mijn blog van 29 augustus 2011 deel 1 en eveneens deel 2.

De Amerikaanse schrijver John Edward Williams werd geboren in Clarksville, op 29 augustus 1922. Williams was afkomstig uit een boerenfamilie. Zijn stiefvader was conciërge. Na een weinig succesvolle schoolloopbaan, werkte hij een tijdje als journalist. Tijdens de Tweede Wereldoorlog diende hij bij de luchtmacht, onder andere tweeënhalf jaar in India en Birma. Terug in Amerika ging hij opnieuw studeren en haalde in 1949 een Master of Arts aan de Universiteit van Denver. Vervolgens studeerde hij nog Engelse literatuur aan de University of Missouri. In 1955 werd hij aangesteld als docent aan de Universiteit van Denver, waar hij doceerde in creatief schrijven. Naast studieboeken en twee gedichtenbundels schreef Williams vier romans. Het meest bekend zijn Stoner (1965, een semi-autobiografische roman over een docent aan de Universiteit van Missouri) en Augustus (1972, over de gewelddadige Romeinse keizer, bekroond met de National Book Award). Williams' romans bleven lange tijd onopgemerkt door het grote publiek, maar beleefden na een heruitgave van “Stoner” in 2006 door de New York Review Books een internationale heropleving. “Stoner” vertelt het indringende levensverhaal van een doorsnee docent Engels: zijn liefde voor het vak van leraar en voor de literatuur, zijn mislukte huwelijk en een intense relatie met een studente, een ongelukkige dochter die vroeg zwanger raakt, oppervlakkige vriendschappen die slechts diepgang krijgen als iemand overlijdt. Het laatste hoofdstuk, waarin Stoner zelf overlijdt, plaatst zijn leven in perspectief. Williams ging in 1985 met pensioen aan de universiteit en overleed in 1994 aan longproblemen, 71 jaar oud. Een vijfde roman, “The Sleep of Reason”, bleef onvoltooid.

Uit: Stoner

“He found that he could not handle the survey as he did his other courses. Though he remembered the authors and their works and their dates and their influences, he nearly failed his first examination; and he did little better on his second. He read and reread his literature assignments so frequently that his work in other courses began to suffer; and still the words he read were words on pages, and he could not see the use of what he did.
And he pondered the words that Archer Sloane spoke in class, as if beneath their flat, dry meaning he might discover a clue that would lead him where he was intended to go; he hunched forward over the desk-top of a chair too small to hold him comfortably, grasping the edges of the desk-top so tightly that his knuckles showed white against his brown hard skin; he frowned intently and gnawed at his underlip. But as Stoner's and his classmates' attention grew more desperate, Archer Sloane's contempt grew more compelling. And once that contempt erupted into anger and was directed at William Stoner alone.
The class had read two plays by Shakespeare and was ending the week with a study of the sonnets. The students were edgy and puzzled, half frightened at the tension growing between themselves and the slouching figure that regarded them from behind the lectern. Sloane had read aloud to them the seventy-third sonnet; his eyes roved about the room and his lips tightened in a humorless smile.
"What does the sonnet mean?" he asked abruptly, and paused, his eyes searching the room with a grim and almost pleased hopelessness. "Mr. Wilbur?" There was no answer. "Mr. Schmidt?" Someone coughed. Sloane turned his dark bright eyes upon Stoner. "Mr. Stoner, what does the sonnet mean?"
Stoner swallowed and tried to open his mouth.
"It is a sonnet, Mr. Stoner," Sloane said dryly, "a poetical composition of fourteen lines, with a certain pattern I am sure you have memorized. It is written in the English language, which I believe you have been speaking for some years. Its author is William Shakespeare, a poet who is dead, but who nevertheless occupies a position of some importance in the minds of a few."

 

 
John Edward Williams (29 augustus 1922 - 3 maart 1994)