Berichten van 29 oktober 2013 tot 30 oktober 2013

De Vlaamse schrijver Jan Van Loy werd op 30 oktober 1964 geboren te Herentals, in de Antwerpse Kempen. Zie ook alle tags voor Jan Van Loy op dit blog.

 

Uit: Bankvlees

 

‘Er is te weinig vlees om het in brokken te snijden. In de ene beker zou een brok terechtkomen, in sommige bekers twee brokken, en in andere dan weer geen enkele.’
‘Dus we geloven in de goedheid van de mens,’ zeg ik, ‘maar ook in zijn onvermijdelijke jaloezie als hij denkt dat een ander een brokje meer in zijn soep heeft.’
Erik kijkt mij aan. Zijn mond is een beetje vertrokken, bijna een glimlach. ‘Die kleine stukjes geven een betere distributie,’ zegt hij.
Tot elke prijs zal vermeden worden dat de een meer geluk heeft dan een ander. Moedeloos word ik van dat soort egalitarisme, want zelf zou ik graag meer geluk hebben dan een ander.
‘Daklozen hebben hun portie pech al gehad,’ zegt de coördinator, zelf nooit dakloos geweest.
‘Het kan ook hun eigen schuld zijn,’ zeg ik, evenmin ooit dakloos geweest.
‘Maar dat is niet onze instelling,’ zegt de glimlachende coördinator, en hij laat me zowaar zijn wijsvingertje zien, terwijl ik en niet hij sta te tranen boven de uien.
Toen ik Anja zag, had ik er geen spijt van dat ik me hier had opgegeven als vrijwilliger.
‘Waarom heb je je hier als vrijwilliger opgegeven?’ was een van haar eerste vragen.
‘Om iets te doen te hebben.”

 

 

 

Jan Van Loy (Herentals, 30 oktober 1964)

 

 

 

 

 

De Russische schrijver Fjodor Michajlovitsj Dostojevski werd geboren ergens tussen 30 oktober en 11 november 1821 in Sint Petersburg. Zie ook mijn blog van 30 oktober 2010 en eveneens alle tags voor Fjodor Dostojevski op dit blog.

 

Uit: De Gebroeders Karamazow

 

“Zij blijft hem smeken en als God op de handen en voeten van zijn, aan het kruis geslagen zoon, wijst en vraagt “Hoe kan ik zijn folteraars vergeven?” gebiedt zij alle heiligen, alle martelaren, alle engelen en aartsengelen neer te vallen en samen met haar om genade te smeken voor iedereen zonder uitzondering. Het eindigt ermee, dat zij van God gedaan krijgt, dat hij elk jaar van Goede Vrijdag tot Pinksteren een pauze in het lijden inlast en meteen laten de zondaars een schreeuw van dankbaarheid uit de hel opstijgen en zingen: “O Heer, U bent rechtvaardig in Uw oordeel.” Zoiets zou mijn gedicht zijn geworden als het toen was verschenen. Hij treedt in mijn gedicht op, maar Hij zegt niets, Hij verschijnt alleen en verdwijnt weer. Vijftien eeuwen zijn, sinds Hij beloofd heeft in al zijn heerlijkheid te verschijnen, voorbijgegaan, vijftien eeuwen sinds zijn profeet heeft geschreven: “Zie, ik zal spoedig terugkomen;” “Maar die dag of dat uur kent niemand, ook de Zoon niet, alleen de Vader (Marc. 13:32),“ zoals hijzelf op aarde heeft gepredikt. Maar de mensheid verwacht hem nog steeds met hetzelfde geloof en met dezelfde liefde. Zelfs met een groter geloof, want er zijn vijftien eeuwen voorbijgegaan sinds de mens geen tekenen uit de hemel meer ziet.

 

De hemel geeft geen tekenen meer

Die de stem van je hart bevestigen

 

Alleen het geloof in de stem van het hart was nog overgebleven. Het is waar, dat er in die tijd veel wonderen gebeurden. Er waren heiligen, die wonderbaarlijke genezingen verrichtten; volgens hun levensbeschrijvingen was de Hemelse Koningin zelf aan een aantal heiligen verschenen. Maar de duivel sliep niet en onder het volk rees twijfel aan de echtheid van deze wonderen.”

 

 

 

Fjodor Dostojevski (30 oktober 1821 - 9 februari 1881)

Portret door Pavlovic Velibor

 

 

 

 

 

De Amerikaanse dichter Ezra Pound werd geboren in Hailey, Idaho op 30 oktober 1885. Zie ook mijn blog van 30 oktober 2010 en eveneens alle tags voor Ezra Pound op dit blog.

 

 

Opdracht

 

Ga, mijn liederen, naar de eenzamen en de onvoldanen,

Ga ook naar de zenuwzieken, ga naar de slaven van de conventie,

Draag naar hen mijn verachting voor hun onderdrukkers.

Ga als een grote golf van koel water,

Draag mijn verachting voor onderdrukkers.

 

Zeg neen tegen onbewuste onderdrukking,

Zeg neen tegen de tirannie van de fantasielozen,

Zeg neen tegen alle banden.

Ga naar de bourgeoisie die sterft aan haar ennui,

Ga naar de vrouwen in de voorsteden.

Ga naar de afschuwelijk getrouwden,

Ga naar hen wier mislukking niet te zien is,

Ga naar de ongelukkige paren,

Ga naar de gekochte echtgenote,

Ga naar de geknechte vrouw.

 

Ga tot hen die verfijnde lusten hebben,

Ga tot hen wier verfijnde begeerten gefnuikt worden,

Ga als een vloek over de verveling van de wereld;

Ga met uw scherpte ertegen in,

Maak de fijne snaren sterk,

Breng vertrouwen aan de wieren en de voelarmen van de ziel.

 

Ga met een vriendelijk gebaar,

Ga met een openhartig woord.

Ga ijverig op zoek naar nieuwe kwalen en nieuw goed,

Verzet u tegen alle vormen van onderdrukking.

Ga tot hen die de middelbare leeftijd log maakt,

Tot hen die hun belangstelling hebben verloren.

 

Ga tot de jongeren die stikken in hun familie -

O hoe afschuwelijk is het

De drie generaties van één huis bij elkaar te zien zitten!

Het is als een oude boom met scheuten,

En met takken die rotten en afvallen.

 

Ga uit en tart de publieke opinie,

Ga in tegen die plantaardige banden van het bloed,

Wees tegen elke hypotheek van het verleden.

 

 

 

 

Ezra Pound (30 oktober 1885 - 1 november 1972)

Cover

 

 

 

 

De Franse dichter en schrijver Paul Valéry werd geboren op 30 oktober 1871 in Sète Zie ook mijn blog van 30 oktober 2010 en eveneens alle tags voor Paul Valéry op dit blog.

 

 

Der verlorene Wein

Einmal hab ich (ich weiß nicht mehr unter
welchen Himmeln), als Opferung
an das Nichts, in das Weltmeer hinunter
Wein geschleudert in einem Schwung ...

Wer verlangte deinen Verlust,
Tropfen? Hieß es ein Seher gut?
Oder hat nur mein Herz so gemußt,
meint ich, den Wein vergießend, Blut?

Gleich und schon wieder wie immer
klärte durchscheinender Schimmer
vor mir das Meer, drin es rötlich verrinnt...

Weg der Wein, doch die Wellen sind trunken!...
Und da sah ich den herberen Wind
von Gestalten der Tiefe durchwunken...

 

 

 

 

Der Gürtel
 
Wenn der Himmel, wangenrot,
endlich dem liebenden Blick sich gewährte,
und das Licht, das golden zu schwinden droht,
die Zeit in den Rosen verklärte,

dann tanzt vor mir, der verstummt vor Glück
an solchen Gemäldes Rande,
ein Schatten mit offenem Gürtelbande,
und der Abend hält fast es zurück.

Dieser Gürtel flattert so eigen,
er schauert im Lufthauch genau wie das Band,
das sich als letzte Bindung spannt
von der Welt zu meinem Schweigen...

Was hilft mirs, da oder fort zu sein,
du Lindes, Loses ... ich bin allein !

 

 

 

Vertaald door Rainer Maria Rilke

 

 

 

 

Paul Valéry (30 oktober 1871 – 20 juli 1945)
Portret door Jacques-Emile Blanche, 1923

 

 

De Duitse dichter Georg Heym werd geboren op 30 oktober 1887 in Hirschberg. Zie ook mijn blog van 30 oktober 2010 en eveneens alle tags voor Georg Heym op dit blog.

 

 

Alles ist eitel

 

Ach, ich kann dich nicht verwinden.

Ach, nicht kann der Dichtergriffel

Dich aus meiner Seele merzen.

Ach, ich seh auf Buchenrinden

Glänzen eingeschnittne Herzen.

Ach, der laue Mondenschein

Glänzt so bräutlich durch den Hain.

Ach, kämst du doch heut gegangen,

Ach, wie wollt ich dich umfangen,

Heute in der Sommernacht.

 

Doch die Träume sind zerstoben,

Eine schwere Wetterwolke

Hat sich vor den Mond geschoben.

Nun ich geh weit zu wandern,

Weit von unsren alten Buchen.

Sieh ich werd in allen andern

Ewig rastlos dich nur suchen.

 

Mag dann einst in manchem Jahr,

Wenn wir beide schon verwehn,

Unterm Mond ein stilles Paar

Aus bemoosten Herzen sehn,

Daß hier einer glücklich war.

 

 

 

 

Georg Heym (30 oktober 1887 – 16 januari 1912)

Podium van de Duitse band Schwarzbrenner: bluesrock op teksten van Heym.

Zie voor nog meer schrijvers van de 30^e oktober ook mijn blog van 30 oktober 2011 deel 2.

De Vlaamse dichter en schrijver Tom Lanoye krijgt in januari volgend jaar de Constantijn Huygensprijs 2013 voor zijn gehele oeuvre uitgereikt. Dat heeft de voorzitter van de Jan Campert-stichting, die de prijs toekent, vandaag bekendgemaakt in het radioprogramma Kunststof. Tom Lanoye werd geboren te Sint-Niklaas op 27 augustus 1958. Zie ook mijn blog van 27 augustus 2010 en eveneens alle tags voor Tom Lanoye op dit blog.

 

Uit: Gelukkige slaven

 

“We vinden Tony Hanssen terug tijdens de hondsdagen van een verstikkende, walmende, besmettelijke zomer. Niet in het uiteenvallende continent waar hij meer dan veertig jaar geleden zijn levenslicht zag. Daar is het winter nu, daar regent het vuile sneeuw op straat en onheilsberichten in alle parlementen en beursgebouwen. We treffen hem aan elfduizend kilometer verderop, in de schaamspleet onder de tropisch gezwollen buik van Brazilië, de open wond genaamd Rio de la Plata, Rivier van Zilver. Ze is breed als een zee, ze ruikt naar petroleum en ingewanden en ze is het voorgeborchte van de Atlantische Oceaan — een deinend, koningsblauw universum vol verborgen gasvelden, scheepswrakken en walviskadavers.
Op de beide oevers van de Rio de la Plata ligt een hoofdstad. In het noorden Montevideo. In het zuiden Buenos Aires, een stad zo groot als een staat. Daar, in San Telmo, een van de oudste wijken, nog gesticht door gevluchte Italianen en ontsnapte negerslaven, de latere bakermat van de tango, de wapensmokkel en de voetbalgekte, treffen wij Tony Hanssen aan. Hijgend en zwoegend in een kitscherig gerenoveerd herenhuis, una casa de turistas, waar hij op de tweede etage een Chinese matrone aan het bevredigen is, op haar aandringen en tegen zijn goesting. Boven hun hoofden wiekt een gammele ventilator, de charmant antieke airco steunt en rammelt luider dan het bed.
Toch zweet Tony zich kapot. En hij is niet de enige, te voelen aan de huid waar hij tegenaan stoot. Hij walgt van zichzelf en heeft medelijden met mevrouw Bo Xiang. Maar stoppen met haar te bevredigen doet hij niet. Ze zou het kunnen begrijpen als een afwijzing. Hoed u voor de wraak van een gekrenkte vrouw op leeftijd. Tony staat voor een fortuin in het krijt bij haar echtgenoot. Dus stoot hij voort. Het is nog geen twee uur in de middag. De lantaarnpalen buiten werpen amper schaduw.”

 

 

 

Tom Lanoye (Sint-Niklaas, 27 augustus 1958)

 

 

 

 

Ook drie andere schrijvers zijn bekroond. Micha Hamel mag voor zijn bundel “Bewegend Doel” de Jan Campert-prijs in ontvangst nemen. Oek de Jong krijgt voor zijn roman “Pier en Oceaan” de F. Bordewijk-prijs. Jan Paul Schutten ontvangt de tweejaarlijkse Nienke van Hichtum-prijs voor jeugdliteratuur voor “Het Raadsel van Alles Wat Leeft”. Aan al deze prijzen zijn bedragen van vijfduizend euro verbonden. Zie ook alle tags voor Micha Hamel op dit blog en eveneens alle tags voor Oek de Jong op dit blog.

De Zwitserse dichter, schrijver en filmmaker Matthias Zschokke werd geboren op 29 oktober 1954 in Bern. Zie ook mijn blog van 29 oktober 2010 en eveneens alle tags voor Matthias Zschokke op dit blog.

 

Uit: Lieber Niels

 

„1.1.04

Dein Fontane-Neujahrs-Gedicht ist schön, ja – ich habe es erst gelesen, nachdem ich meins schon losgeschickt hatte (lustig, wie einfach wir werden in unseren Vorlieben) –, und Deine virtuelle Skyline mit Silvesterknallern ist ein Märchen. Kein Internettand, sondern Kunst. Ich wollte sie kopieren und weiterschicken, das schaffte ich nicht. Es soll auch so bleiben: ein Unikat für mich. Danke.

Gestern Abend war ich eingeladen zu einem veritablen Silvesteressen mit Herren und Damen in Anzügen. Etwa 25 Leute, davon mindestens zehn Psychoanalytiker. Die Gastgeber, ein Analytikerpaar, sind mit dem Maler Manfred Schling befreundet, über den ich sie kennengelernt habe. Sie residieren in einer zweihundertvierzig Quadratmeter großen Wohnung im Bayrischen Viertel, sehr schön. Der Abend verlief überraschend heiter und unverkrampft. Obwohl ich viel getrunken habe, stand ich heute mit klarem Kopf auf und beginne das neue Jahr einigermaßen nüchtern.

Die Gastgeber besitzen die Köhlmeier-CDs. Ich habe sie nun gesehen: Es sind drei Kassetten à 5 CDs, Titel Die Sagen des klassischen Altertums, produziert vom ORF. Meinst Du, es gibt eine Möglichkeit, die irgendwo im Internet antiquarisch aufzutreiben? Ich hoffe, auch Du bist gut gerutscht und startest zuversichtlich. Es soll einmal mehr unser Jahr werden!

2.1.04

Michael Johannes Maria Köhlmeier heißt er … Ob die Aufnahme wohl wirklich so gut ist, dass keiner, der sie hat, sie loswerden will? So werde ich diese entfernt Bekannten bitten müssen, sie mir zu brennen … Nein, das bringe ich nicht über mich. Werde halt auf K. verzichten und weiterhin nichts vom griechischen Altertum wissen. Ist ja kein Unglück.”

 

 

 

Matthias Zschokke (Bern, 29 oktober 1954)

 

 

 

 

 

De Duitse schrijver, dichter en literatuurwetenschapper Harald Hartung werd geboren op 29 oktober 1932 in Heme. Zie ook mijn blog van 29 oktober 2010 en eveneens alle tags voor Harald Hartung op dit blog.

 

 

Wirkung des Schönen

 

Der Alte an der Brücke
der in der Hose fuhrwerkt
sah sie vermutlich zuerst

 

die rosige Doppelwolke
überm Kanal
üppig wie Aphrodites Hintern

 

schöner als die Paläste
Der Alte von der Wolke befriedigt
wendet sich ab

 

während der Kellner gafft
und anhält mit vollem Tablett
angewurzelt als wärs ihm

 

zu meinem Tisch viel zu weit.

 

 

 

 

Papier auf dem es schneit

 

Ich könnte stundenlang zusehn
wie es schneit
den Silben des Schneefalls
die Worte bilden und Sätze
und langsam die Bäume beschweren
bis alle Zeilen gefüllt sind
und das Papier wieder weiß

 

 

 

 

Harald Hartung (Herne, 29 oktober 1932)

 

 

 

 

De Iraanse dichter en vertaler Mohsen Emadi werd geboren op 29 oktober 1976 in Sari. Zie ook mijn blog van 29 oktober 2010 en eveneens alle tags voor Mohsen Emadi op dit blog.

 

Uit: A Night With Sodergran

 

“Before I decided to leave Iran I asked myself for the last time if I can really live as a writer in Iran or not. It was seven months before that well-known election. I tried to make a theatrical performance of A Night with Hamlet by Vladimír Holan which I translated to Persian. However, door was closed to all my efforts. Before 12th June 2009 some of us had predicted the coup, yet we did not expect how the impudent government would play with our hope and enthusiasm. Before 12th June I had written somewhere that we Iranians have Che Guevara but we don’t have Martin Luther King Jr. and if we do have Dr. King, we can find the way to freedom. After the coup, we had millions of Martin Luther Kings but we have a long way to freedom.

I realized this on the Freedom Street on June 15th after two days of running, chasing, tear gas, bullets and fire; after two days of disbelieving and the dreadful impact of the lie. A seventy year old writer contacted me, saying, “I want to join you guys for the protest; they won’t hurt me in respect for my grey hair”. I knew that he had seen Shah’s brutality, had lived the political slaughter of the early eighties and was breathing the memories of the massacre of 1989, but he still insisted on coming with us to the streets. The only excuse I could give him was that he would slow us down because he was old. The next day I realized that the coup-leaders were more impudent that the rest of the oppressors of our history. Not only do they dishonor elders, but they don’t have any shame in killing children either.

In the Freedom Street three million Martin Luther Kings joined one another and chanted “I have a dream”. Our color was green, we were all green. People would wave their hands from the top of the buildings. There were green ribbons, colorful laughs of beautiful women and amazing enthusiasm of men.”

 

 

Mohsen Emadi (Sari, 29 oktober 1976)

 

 

 

De Duits – Franse schrijfster Claire Goll werd geboren op 29 oktober 1890 in Nürnberg. Zie ook mijn blog van 29 oktober 2010 en eveneens alle tags voor Claire Goll op dit blog.

 

 

The Salt Lake

 

Like a winter animal the moon licks the salt from your hands

Still your hair sparkles violet as the lilac bush

From where the veteran screech owl calls

 

There stands our long-sought dream city built just for us

With streets all black and white

You walk in the glitter-snow of promise

While the rails of dark reason are laid out for me

 

The houses are drawn with chalk against the sky

And their doors are poured of lead

Only up under the gables yellow candles grow

Like nails for countless coffins

 

Yet soon we reach the Salt Lake

Where the long-billed kingfishers lie in wait

All through the night I fight them with bare hands

Until their warm down serves as our lair

 

 

 

 

The Blast Furnaces of Pain

 

In the blast furnaces of pain

What ore is smelted there?

The servants of pus

The nurses of fever

They have no answer

 

Day-shift

Night-shift of all flesh

The wounds and the fires

Bloom wild in gardens of saltpeter

And burning fields of roses

 

Asphodels of my fear

On the cliffs of night

 

What does the Lord of Ores brew

In our hearts? The cry

The human cry from the dark body

That like a consecrated dagger

Slashes the sun of our dead

 

 

 

Vertaald door Nan Watkins

 

 

 

Claire Goll (29 oktober 1890 – 30 mei 1977)

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 29^e oktober ook mijn blog van 29 oktober 2011 deel 1 en eveneens deel 2.

De Nederlandse dichteres, schrijfster, illustrator en cabaretière Johanna Rutgera van Leeuwen ontving gisteravond in het museum Beelden aan Zee in Scheveningen de Ako Literatuurprijs 2013 voor haar roman “Feest van het begin”. Zie ook alle tags voor Joke van Leeuwen op dit blog.

 

Uit: Feest van het begin

 

“Op een oktobermaandag in het eerste jaar van de nieuwe vrijheid stort de regen nietsontziend op de hoofdstad. Hij slaat een menigte putjes in het water van de rivier die er als een kromme ruggengraat doorheen loopt en tekent slingerbeekjes in de modder van nog ongeplaveide straten. De open goten kunnen de toevloed niet meer verstouwen en uit de regenpijpen, die maar tot halverwege de gevels reiken, spuit het water op de rillende flanken van de paarden en de dunne daken van de koetsen. Voorbijgangers proberen de plenzen te ontwijken die door de wielen worden opgegooid, met vuil erin en restjes salpeterzuur die een gat kunnen branden in hun kleren. En de mussen en de katten vinden een schuilplaats die te klein is voor een mens.
De regen gutst langs de strenge gevels van een hospice voor wezen in een van de faubourgs, waar al vijftien jaar tussen andere kinderen met verloren ouders een vondelinge woont die op haar handen kan staan. Ze heeft van de nonnen die haar te kleden en te bidden geven twee namen gekregen van heilige vrouwen.
Die middag kijkt ze door een van de weinige ramen waar geen ribbelend glas in lood in zit dat de buitenwereld vervormt en een andere kleur geeft. Ze weet van horen zeggen wat er gaande is en ziet de stille straat waaraan het hospice grenst. Hoe weinig ze ook ziet, ze mag niet blijven kijken, want er moet worden schoongemaakt en er moeten nieuwe woorden worden geleerd in een dode taal die moet blijven leven.
Het water trommelt op het beschadigde huis van een behangfabrikant, waarin alles kort en klein is geslagen door arbeiders die hun recht kwamen halen en en passant ook de uitstekende wijnen uit de kelder. In halfdonkere zolderwoningen zetten vrouw en kinderen van leerlooiersknechten en waterdragers emmers en pannen neer om de druppels op te vangen die naar binnen lekken.”

 

 

 

Joke van Leeuwen  (Den Haag, 24 september 1952)

Onafhankelijk van geboortedata


De Nederlandse schrijver Mano Bouzamour werd in 1991 geboren in Amsterdam. Hij bezocht daar het Hervormd Lyceum Zuid. Als verhalenverteller won Bouzamour in 2010 het Rozentuinfestival. Zijn debuut, de schelmenroman De belofte van Pisa is gebaseerd op zijn eigen leven..

 

Uit: De belofte van Pisa

 

“Toen was ik aan de beurt. Ik stond op en zei: ´Hallo, ik ben Samir. Iedereen noemt me Sam. Ik woon in de Pijp, je weet toch daarzo bij de Albert Cuyp. En o ja, ik ben moslim.´ De wimpers van mijn klasgenoten gingen op en neer. Moslim zijn, dat was niet hip. Niemand had ergens een moslim tante of moslim oma. In plaats daarvan vroeg Céline: ´Die slachten toch schapen op het toilet?´

(…)

 

‘Daarna vatte al het verkeer ineens moed en begon het kriskras door mekaar te karren. Het pioniersgedrag dat mijn broer en Soesi vertoonden wond mij op, het was imponerend en aanstekelijk en verleende ze glans. Mijn broer en Soesi vielen uit de toon alsof een speciaal levenslicht ze bescheen.’

 

 

Mano Bouzamour (Amsterdam, 1991)