Berichten van 30 oktober 2013 tot 31 oktober 2013

De Canadese schrijver Joseph Boyden werd geboren op 31 oktober 1966 in Willowdale, Ontario. Zie ook mijn blog van 31 oktober 2010 en eveneens alle tags voor Joseph Boyden op dit blog.

 

Uit: The Orenda

 

“I awake. A few minutes, maybe, of troubled sleep. My teeth chatter so violently I can taste I’ve bitten my swollen tongue. Spitting red into the snow, I try to rise but my body’s seized. The oldest Huron, their leader, who kept us walking all night around the big lake rather than across it because of some ridiculous dream, stands above me with a thorn club. The weight these men give their dreams will be the end of them.

Although I still know little of their language, I understand the words he whispers and force myself to roll over when the club swings toward me. The thorns bite into my back and the bile of curses that pour from my mouth make the Hurons convulse with laughter. I am sorry, Lord, to use Your name in vain.

They’d all be screaming with glee, pointing and holding their bellies, if we weren’t being hunted. With a low sun rising and the air so cold, noise travels. They are clearly fed up with the young Iroquois girl who never stopped whimpering the entire night. Her face is swollen and, when I see her lying in the snow, I fear they killed her while I slept.

Not long ago, just before first light, we’d all paused to rest, the leader and his handful of hunters stopping as if they’d planned this in advance, the pack of them collapsing against one another for the heat. They whispered among themselves, and a couple glanced over at me. Although I couldn’t decipher their rushed speech, I sensed they talked of leaving me here, probably with the girl, who at that moment sat with her back to a birch, staring as if in a dream. Or maybe they talked of killing us. We had slowed them down all night, and despite trying to walk quietly I’d stumbled in the dark through the thick brush and tripped over fallen trees buried in the snow. At one point I removed my snowshoes because they were so clumsy, but then sank up to my hips in the next steps, and one of the hunters had to pull me out, biting me hard on the face once he’d accomplished the deed.”

 

 

 

Joseph Boyden (Willowdale, 31 oktober 1966)

 

 

 

 

 

De Amerikaanse dichter, schrijver en literatuurcriticus Bruce Bawer werd geboren op 31 oktober 1956 in New York. Zie ook mijn blog van 31 oktober 2010 en eveneens alle tags voor Bruce Bawer op dit blog.

 

 

Summer

 for my sister

 

Yearly the summer tells its sunny lie.

Remember childhood, when we didn’t know

The lie for what it was?   Each year we’d go

Down to the beach, where, under a blue sky

That promised sunshine through eternity,

We’d splash and shout, ignorant eyes aglow.

Each day for us seemed one big bright hello;

In fact we were already saying a long goodbye.

 

Now that we know better, what to say?

We’ve tossed handfuls of earth into the graves

Of those with whom we first leapt in the waves.

What is there, but to stare back at the day,

Mute in our knowledge that we’re all its slaves,

And stand on the beach, and watch the children play?

 

Listening to “Moonlight Serenade” on the Big Band Channel

 

Lovers who, decades ago, first heard this song

As, awestruck, they gazed into each other’s eyes

On a ballroom dance floor, where the marriage

Of words and music first gave them a language

For the power that had swept them up beyond

Everything they knew, or thought they knew,

And staggered them with the sudden recognition

Of what the world could be, what life could be,

And what it could mean to look into the eyes

Of one special person, and of how, in the end,

All of life could come down to the simple fact

Of touching each other, holding each other tight,

And gazing, rapt, into each other’s eyes,

Are crumbling now, or already crumbled, to dust.

 

 

 

 

Bruce Bawer (New York, 31 oktober 1956)

 

 

 

 

 

De Engelse dichter John Keats werd geboren op 31 oktober 1795 in Finsbury Pavement in London. Zie ook mijn blog van 31 oktober 2010 en eveneens alle tags voor John Keats op dit blog.

 

 

Faery Songs

 

I.
Shed no tear! oh, shed no tear!
The flower will bloom another year.
Weep no more! oh, weep no more!
Young buds sleep in the root's white core.
Dry your eyes! oh, dry your eyes!
For I was taught in Paradise
To ease my breast of melodies,--
Shed no tear.

Overhead! look overhead!
'Mong the blossoms white and red--
Look up, look up! I flutter now
On this fresh pomegranate bough.
See me! 'tis this silvery bill
Ever cures the good man's ill.
Shed no tear! oh, shed no tear!
The flower will bloom another year.
Adieu, adieu -- I fly -- adieu!
I vanish in the heaven’s blue,--
Adieu, adieu!

II.
Ah! woe is me! poor silver-wing!
That I must chant thy lady's dirge,
And death to this fair haunt of spring,
Of melody, and streams of flowery verge,--
Poor silver-wing! ah! woe is me!
That I must see
These blossoms snow upon thy lady's pall!
Go, pretty page! and in her ear
Whisper that the hour is near!
Softly tell her not to fear
Such calm favonian burial!
Go, pretty page! and soothly tell,--
The blossoms hang by a melting spell,
And fall they must, ere a star wink thrice
Upon her closed eyes,
That now in vain are weeping their last tears,
At sweet life leaving, and these arbours green,--
Rich dowry from the Spirit of the Spheres,
Alas! poor Queen!

 

 

 

 

John Keats (31 oktober 1795 – 23 februari 1821)

Portret door Joseph Severn, 1818

De Engelse schrijver Nick Stone werd geboren op 31 oktober 1966 in Cambridge. Zie ook mijn blog van 31 oktober 2009 en ook mijn blog van 31 oktober 2010 en eveneens alle tags voor Nick Stone op dit blog.

 

Uit: The Unarmed Robbery

 

“The girl behind the counter, who looked much younger than my twenty-four years, just stared at me, a grin slowly spreading across her face. I found her silence a bit unnerving, so I tried another tactic.

"Perhaps I didn't make myself clear. This is called a gun. Though I've never fired one before, I assure you I know how. It's like using the Internet, I hear. You know, just point and click."

She let out a snort in an attempt to suppress her laughter. "Dude! Are you fer real??"

That annoyed me. "Of course I'm for real! What do youthink?"

"What do Ithink?" she began, her face turning serious. "I think you're doing well for a beginner. I like the polite approach, though it might make it easier for the cops to identify you. But I can tell you just slapped this job together. How long did it take for you to set this up?"

I hadn't prepared for an open discussion, so I winged it. "Hell, I don't know," I told her honestly, "anhour maybe?"

"An hour!" she yelled in delight, which startled me and almost made me drop the gun. "Oh! No wonder you screwed this up so bad!"

"How the hell did I screw this up? I know I'm new atthis, but do I really have to take this abuse when it's meholding the gun?"

"You bring this abuse on yourself, because I know fora fact you didn't come here to shoot anyone."

"Oh? So not only are you a gas station attendant, you're a mind reader too? How do you know I don't plan on shooting you?"

"Because you're using a revolver, nitwit! And I can see it's not loaded!"

A pause. I turned the gun around to my face and saw the empty chambers, clearly visible to anyone on this side of the gun. "Ahh. Touché, my dear." I dropped the gunto my side. "Thanks for the advice," I said, and turned to walk out. “

 

 

 

Nick Stone (Cambridge, 31 oktober 1966)

 

 

 

De Braziliaanse dichter Carlos Drummond de Andrade werd geboren op 31 oktober 1902 in Itabira, een klein dorpje in de staat Minas Gerais. Zie ook alle tags voor Carlos Drummond de Andrade op dit blog  en ook mijn blog van 31 oktober 2010

 

 

Shoulders Support The World

 

There comes a time when we no longer say: my God.
A time of absolute purity.
A time when we no longer say: my love.
Because love proved useless.
And eyes don’t cry.
And hands only weave in rough work.
And the heart is dry.

 

Women knock at the door in vain, don’t open it.
You stay alone, the light goes out,
and in the dark your eyes glow enormous.
You’re convinced, you no longer know suffering.
And you expect nothing from friends.

 

Old age matters little, what is old age?
Your shoulders support the world
and it weighs no more than a child’s hand.
The wars, famines, and talks in buildings
only prove that life goes on
and not all have freed themselves yet.
Some, finding the spectacle barbarous,
prefer (the delicates) to die.
There comes a time when there’s no point in dying.
There comes a time when life is an order.
Merely life, without perplexity.

 

 

Vertaald door Len Sousa

 

 

 

Carlos Drummond de Andrade (31 oktober 1902 – 17 augustus 1987)

 

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 31e oktober ook mijn blog van 31 oktober 2011 deel 2.

De Canadese schrijver Jean-Simon DesRochers werd geboren op 1 november 1976 in Montréal, Québec, Canada. Zie ook alle tags voor Jean-Simon DesRochers op dit blog.

 

Uit: La canicule des pauvres

 

“6 h 2 – Humidex : 31 °C

Il reste sept minutes avant la seconde sonnerie. Monique est consciente. Elle sait à quel point la sonnerie du radioréveil de Christian est stridente. Christian à côté qui dort encore, bouche ouverte. Monique reste étendue, les yeux plongés dans la pénombre du minable appartement. Il fait chaud. Tant au-dessus du drap qu’en dessous. Plus que six minutes.

Comme tous les premiers du mois, Monique passera la journée à la réception. Une journée à écouter les excuses des uns, à recevoir les chèques des autres, sauf si les locataires décident de régler avec leur petite monnaie accumulée, roulée en tubes, comme le Marsouin depuis trois mois. Comment il fait pour ramasser autant de pièces sans les boire ? Monique imagine ce boiteux en train de rouler des dollars accumulés au fond d’un contenant d’eau de dix litres. Elle le voit entasser ses piles avec une certaine fierté, s’assurer de rouler l’argent avec les faces placées du même côté. Trois cent cinquante dollars pendant trois mois… mille cinquante pièces dorées roulées en paquets de vingt-cinq… Plus qu’une minute avant la sonnerie. Il n’en a plus pour longtemps avec ce qu’il boit, le Marsouin… comment peut-on arriver à rouler des dollars et se soûler avec de l’alcool à friction… au moins, il paie son loyer… de l’alcool à friction, franchement… ça doit lui brûler l’intérieur, il y a de quoi crever…

Monique tourne les yeux. Voilà un moment que l’heure est bloquée à 6 h 8. Dès qu’elle passera à 6 h 9, Monique pressera le bouton snooze, se lèvera, grattera sa cicatrice sous le sein gauche. Elle tentera de ne pas regarder l’état de l’appartement.

Autrement, l’envie de dévisager Christian deviendra insurmontable. Son médecin lui a déconseillé les expressions qui sollicitent trop de muscles faciaux pour la prochaine semaine. Elle doit sourire légèrement, garder les coins de bouche et les sourcils relevés, les narines détendues. Sinon, la douleur pourrait causer de nouvelles migraines. Pas une option pour un premier du mois, surtout avec cette maudite chaleur…”

 

 

Jean-Simon DesRochers (Montréal,1 november 1976)

De Vlaamse schrijver Jan Van Loy werd op 30 oktober 1964 geboren te Herentals, in de Antwerpse Kempen. Zie ook alle tags voor Jan Van Loy op dit blog.

 

Uit: Bankvlees

 

‘Er is te weinig vlees om het in brokken te snijden. In de ene beker zou een brok terechtkomen, in sommige bekers twee brokken, en in andere dan weer geen enkele.’
‘Dus we geloven in de goedheid van de mens,’ zeg ik, ‘maar ook in zijn onvermijdelijke jaloezie als hij denkt dat een ander een brokje meer in zijn soep heeft.’
Erik kijkt mij aan. Zijn mond is een beetje vertrokken, bijna een glimlach. ‘Die kleine stukjes geven een betere distributie,’ zegt hij.
Tot elke prijs zal vermeden worden dat de een meer geluk heeft dan een ander. Moedeloos word ik van dat soort egalitarisme, want zelf zou ik graag meer geluk hebben dan een ander.
‘Daklozen hebben hun portie pech al gehad,’ zegt de coördinator, zelf nooit dakloos geweest.
‘Het kan ook hun eigen schuld zijn,’ zeg ik, evenmin ooit dakloos geweest.
‘Maar dat is niet onze instelling,’ zegt de glimlachende coördinator, en hij laat me zowaar zijn wijsvingertje zien, terwijl ik en niet hij sta te tranen boven de uien.
Toen ik Anja zag, had ik er geen spijt van dat ik me hier had opgegeven als vrijwilliger.
‘Waarom heb je je hier als vrijwilliger opgegeven?’ was een van haar eerste vragen.
‘Om iets te doen te hebben.”

 

 

 

Jan Van Loy (Herentals, 30 oktober 1964)

 

 

 

 

 

De Russische schrijver Fjodor Michajlovitsj Dostojevski werd geboren ergens tussen 30 oktober en 11 november 1821 in Sint Petersburg. Zie ook mijn blog van 30 oktober 2010 en eveneens alle tags voor Fjodor Dostojevski op dit blog.

 

Uit: De Gebroeders Karamazow

 

“Zij blijft hem smeken en als God op de handen en voeten van zijn, aan het kruis geslagen zoon, wijst en vraagt “Hoe kan ik zijn folteraars vergeven?” gebiedt zij alle heiligen, alle martelaren, alle engelen en aartsengelen neer te vallen en samen met haar om genade te smeken voor iedereen zonder uitzondering. Het eindigt ermee, dat zij van God gedaan krijgt, dat hij elk jaar van Goede Vrijdag tot Pinksteren een pauze in het lijden inlast en meteen laten de zondaars een schreeuw van dankbaarheid uit de hel opstijgen en zingen: “O Heer, U bent rechtvaardig in Uw oordeel.” Zoiets zou mijn gedicht zijn geworden als het toen was verschenen. Hij treedt in mijn gedicht op, maar Hij zegt niets, Hij verschijnt alleen en verdwijnt weer. Vijftien eeuwen zijn, sinds Hij beloofd heeft in al zijn heerlijkheid te verschijnen, voorbijgegaan, vijftien eeuwen sinds zijn profeet heeft geschreven: “Zie, ik zal spoedig terugkomen;” “Maar die dag of dat uur kent niemand, ook de Zoon niet, alleen de Vader (Marc. 13:32),“ zoals hijzelf op aarde heeft gepredikt. Maar de mensheid verwacht hem nog steeds met hetzelfde geloof en met dezelfde liefde. Zelfs met een groter geloof, want er zijn vijftien eeuwen voorbijgegaan sinds de mens geen tekenen uit de hemel meer ziet.

 

De hemel geeft geen tekenen meer

Die de stem van je hart bevestigen

 

Alleen het geloof in de stem van het hart was nog overgebleven. Het is waar, dat er in die tijd veel wonderen gebeurden. Er waren heiligen, die wonderbaarlijke genezingen verrichtten; volgens hun levensbeschrijvingen was de Hemelse Koningin zelf aan een aantal heiligen verschenen. Maar de duivel sliep niet en onder het volk rees twijfel aan de echtheid van deze wonderen.”

 

 

 

Fjodor Dostojevski (30 oktober 1821 - 9 februari 1881)

Portret door Pavlovic Velibor

 

 

 

 

 

De Amerikaanse dichter Ezra Pound werd geboren in Hailey, Idaho op 30 oktober 1885. Zie ook mijn blog van 30 oktober 2010 en eveneens alle tags voor Ezra Pound op dit blog.

 

 

Opdracht

 

Ga, mijn liederen, naar de eenzamen en de onvoldanen,

Ga ook naar de zenuwzieken, ga naar de slaven van de conventie,

Draag naar hen mijn verachting voor hun onderdrukkers.

Ga als een grote golf van koel water,

Draag mijn verachting voor onderdrukkers.

 

Zeg neen tegen onbewuste onderdrukking,

Zeg neen tegen de tirannie van de fantasielozen,

Zeg neen tegen alle banden.

Ga naar de bourgeoisie die sterft aan haar ennui,

Ga naar de vrouwen in de voorsteden.

Ga naar de afschuwelijk getrouwden,

Ga naar hen wier mislukking niet te zien is,

Ga naar de ongelukkige paren,

Ga naar de gekochte echtgenote,

Ga naar de geknechte vrouw.

 

Ga tot hen die verfijnde lusten hebben,

Ga tot hen wier verfijnde begeerten gefnuikt worden,

Ga als een vloek over de verveling van de wereld;

Ga met uw scherpte ertegen in,

Maak de fijne snaren sterk,

Breng vertrouwen aan de wieren en de voelarmen van de ziel.

 

Ga met een vriendelijk gebaar,

Ga met een openhartig woord.

Ga ijverig op zoek naar nieuwe kwalen en nieuw goed,

Verzet u tegen alle vormen van onderdrukking.

Ga tot hen die de middelbare leeftijd log maakt,

Tot hen die hun belangstelling hebben verloren.

 

Ga tot de jongeren die stikken in hun familie -

O hoe afschuwelijk is het

De drie generaties van één huis bij elkaar te zien zitten!

Het is als een oude boom met scheuten,

En met takken die rotten en afvallen.

 

Ga uit en tart de publieke opinie,

Ga in tegen die plantaardige banden van het bloed,

Wees tegen elke hypotheek van het verleden.

 

 

 

 

Ezra Pound (30 oktober 1885 - 1 november 1972)

Cover

 

 

 

 

De Franse dichter en schrijver Paul Valéry werd geboren op 30 oktober 1871 in Sète Zie ook mijn blog van 30 oktober 2010 en eveneens alle tags voor Paul Valéry op dit blog.

 

 

Der verlorene Wein

Einmal hab ich (ich weiß nicht mehr unter
welchen Himmeln), als Opferung
an das Nichts, in das Weltmeer hinunter
Wein geschleudert in einem Schwung ...

Wer verlangte deinen Verlust,
Tropfen? Hieß es ein Seher gut?
Oder hat nur mein Herz so gemußt,
meint ich, den Wein vergießend, Blut?

Gleich und schon wieder wie immer
klärte durchscheinender Schimmer
vor mir das Meer, drin es rötlich verrinnt...

Weg der Wein, doch die Wellen sind trunken!...
Und da sah ich den herberen Wind
von Gestalten der Tiefe durchwunken...

 

 

 

 

Der Gürtel
 
Wenn der Himmel, wangenrot,
endlich dem liebenden Blick sich gewährte,
und das Licht, das golden zu schwinden droht,
die Zeit in den Rosen verklärte,

dann tanzt vor mir, der verstummt vor Glück
an solchen Gemäldes Rande,
ein Schatten mit offenem Gürtelbande,
und der Abend hält fast es zurück.

Dieser Gürtel flattert so eigen,
er schauert im Lufthauch genau wie das Band,
das sich als letzte Bindung spannt
von der Welt zu meinem Schweigen...

Was hilft mirs, da oder fort zu sein,
du Lindes, Loses ... ich bin allein !

 

 

 

Vertaald door Rainer Maria Rilke

 

 

 

 

Paul Valéry (30 oktober 1871 – 20 juli 1945)
Portret door Jacques-Emile Blanche, 1923

 

 

De Duitse dichter Georg Heym werd geboren op 30 oktober 1887 in Hirschberg. Zie ook mijn blog van 30 oktober 2010 en eveneens alle tags voor Georg Heym op dit blog.

 

 

Alles ist eitel

 

Ach, ich kann dich nicht verwinden.

Ach, nicht kann der Dichtergriffel

Dich aus meiner Seele merzen.

Ach, ich seh auf Buchenrinden

Glänzen eingeschnittne Herzen.

Ach, der laue Mondenschein

Glänzt so bräutlich durch den Hain.

Ach, kämst du doch heut gegangen,

Ach, wie wollt ich dich umfangen,

Heute in der Sommernacht.

 

Doch die Träume sind zerstoben,

Eine schwere Wetterwolke

Hat sich vor den Mond geschoben.

Nun ich geh weit zu wandern,

Weit von unsren alten Buchen.

Sieh ich werd in allen andern

Ewig rastlos dich nur suchen.

 

Mag dann einst in manchem Jahr,

Wenn wir beide schon verwehn,

Unterm Mond ein stilles Paar

Aus bemoosten Herzen sehn,

Daß hier einer glücklich war.

 

 

 

 

Georg Heym (30 oktober 1887 – 16 januari 1912)

Podium van de Duitse band Schwarzbrenner: bluesrock op teksten van Heym.

Zie voor nog meer schrijvers van de 30^e oktober ook mijn blog van 30 oktober 2011 deel 2.

De Vlaamse dichter en schrijver Tom Lanoye krijgt in januari volgend jaar de Constantijn Huygensprijs 2013 voor zijn gehele oeuvre uitgereikt. Dat heeft de voorzitter van de Jan Campert-stichting, die de prijs toekent, vandaag bekendgemaakt in het radioprogramma Kunststof. Tom Lanoye werd geboren te Sint-Niklaas op 27 augustus 1958. Zie ook mijn blog van 27 augustus 2010 en eveneens alle tags voor Tom Lanoye op dit blog.

 

Uit: Gelukkige slaven

 

“We vinden Tony Hanssen terug tijdens de hondsdagen van een verstikkende, walmende, besmettelijke zomer. Niet in het uiteenvallende continent waar hij meer dan veertig jaar geleden zijn levenslicht zag. Daar is het winter nu, daar regent het vuile sneeuw op straat en onheilsberichten in alle parlementen en beursgebouwen. We treffen hem aan elfduizend kilometer verderop, in de schaamspleet onder de tropisch gezwollen buik van Brazilië, de open wond genaamd Rio de la Plata, Rivier van Zilver. Ze is breed als een zee, ze ruikt naar petroleum en ingewanden en ze is het voorgeborchte van de Atlantische Oceaan — een deinend, koningsblauw universum vol verborgen gasvelden, scheepswrakken en walviskadavers.
Op de beide oevers van de Rio de la Plata ligt een hoofdstad. In het noorden Montevideo. In het zuiden Buenos Aires, een stad zo groot als een staat. Daar, in San Telmo, een van de oudste wijken, nog gesticht door gevluchte Italianen en ontsnapte negerslaven, de latere bakermat van de tango, de wapensmokkel en de voetbalgekte, treffen wij Tony Hanssen aan. Hijgend en zwoegend in een kitscherig gerenoveerd herenhuis, una casa de turistas, waar hij op de tweede etage een Chinese matrone aan het bevredigen is, op haar aandringen en tegen zijn goesting. Boven hun hoofden wiekt een gammele ventilator, de charmant antieke airco steunt en rammelt luider dan het bed.
Toch zweet Tony zich kapot. En hij is niet de enige, te voelen aan de huid waar hij tegenaan stoot. Hij walgt van zichzelf en heeft medelijden met mevrouw Bo Xiang. Maar stoppen met haar te bevredigen doet hij niet. Ze zou het kunnen begrijpen als een afwijzing. Hoed u voor de wraak van een gekrenkte vrouw op leeftijd. Tony staat voor een fortuin in het krijt bij haar echtgenoot. Dus stoot hij voort. Het is nog geen twee uur in de middag. De lantaarnpalen buiten werpen amper schaduw.”

 

 

 

Tom Lanoye (Sint-Niklaas, 27 augustus 1958)

 

 

 

 

Ook drie andere schrijvers zijn bekroond. Micha Hamel mag voor zijn bundel “Bewegend Doel” de Jan Campert-prijs in ontvangst nemen. Oek de Jong krijgt voor zijn roman “Pier en Oceaan” de F. Bordewijk-prijs. Jan Paul Schutten ontvangt de tweejaarlijkse Nienke van Hichtum-prijs voor jeugdliteratuur voor “Het Raadsel van Alles Wat Leeft”. Aan al deze prijzen zijn bedragen van vijfduizend euro verbonden. Zie ook alle tags voor Micha Hamel op dit blog en eveneens alle tags voor Oek de Jong op dit blog.