Joyce Maynard, Andreas Stichmann, Bert Wagendorp, Hanns-Josef Ortheil, Anna Maria van Schurman, Hans Sachs
De Amerikaanse schrijfster Joyce Maynard werd geboren op 5 november 1953 in Durham, New Hampshire en volgde een opleiding aan de Phillips Exeter Academy. Zie ook mijn blog van 5 november 2010 en eveneens alle tags voor Joyce Maynard op dit blog.
Uit: Mijn zusje (Vertaald door Anke ten Doeschate)
“De plaats waar mijn zusje en ik opgroeiden lag in de schaduw van Mount Tamalpais, ten noorden van San Francisco. We woonden in een alweer tamelijk oud nieuwbouwhuis aan eenstraat die Morning Glory Court heette. Ons huis lag in een woonwijk bij een afslag van Route 101, zo’n dertien kilometer
van de Golden Gate Bridge. Er reden bussen naar San Francisco. De brug markeerde de toegang tot een andere wereld, al wisten we dat er soms ook mensen van afsprongen. Maar voor ons had de stad net zo goed op de maan kunnen liggen.
Onze vader was opgegroeid in de stad, in North Beach waar ze volgens hem de beste tomatensaus ter wereld maakten. Dat was de plek waar de hippies voor hun Summer of Love waren samengekomen, waar Janis Joplin ooit door de Haight had gelopen, waar de karakteristieke trams rondreden, waar Lombard Street langs prachtige, pastelkleurige, victoriaanse huizen kronkelde en
waar een andere Patty – Hearst – enkele jaren eerder als lid van de Symbionese Liberation Army met een M1 Carbine de Hibernia Bank was binnengegaan.
Later kochten rocksterren huizen aan de overzijde van de snelweg, maar in die tijd was het zeker nog geen hippe plek. Ooit zou een periode aanbreken dat er hoge muren rondom de percelen werden opgetrokken met waarschuwingsbordjes die inbrekers op alarmsystemen attendeerden. Maar nu vertrouwde men elkaar nog. Onze tuinen liepen in elkaar over en werden niet door heggen of hekwerken gescheiden. Meisjes als wij konden van het ene naar het andere eind van de straat rennen zonder dat de zolen van onze Keds het asfalt hoefden te raken. Alle buren gingen met elkaar om en maar weinig mensen deden hun achterdeur op slot.”
Joyce Maynard (Durham, 5 november 1953)
De Duitse schrijver Andreas Stichmann werd op 5 november 1983 in Bonn geboren. Zie ook mijn blog van 5 november 2010 en eveneens alle tags voor Andreas Stichmann op dit blog.
Uit: Jackie in Silber (Alleinstehende Herren)
“Paul klingelt um drei. Er trägt seine Pizzabotenuniform, nimmt dir den Staubwedel aus der Hand, klopft dir damit lustig auf den Kopf und fragt: »Wo ist der Korn?« Kurz darauf kommt auch Henneberg. Ihr seid drei Freunde in der Welt. Du wirst gebraucht, man erwartet Schlagfertigkeiten. Wer kann so schön potztausend sagen wie du? Keiner ja wohl, und darauf kommt es an. Nach der ersten Runde Memory wird Henneberg symbolisch. Er nennt die Weiber einen Kühlschrankverein, dumpf summend, voller Milch und Wurst. Dazu hebt er den Finger. Auch Paul guckt weinerlich. Und jetzt kommt dein Spruch: »Das ist eben so. Wer wären wir, wären wir nicht alleine? Wer will Kaffeemaschine oder Engel sein? Es ist wie beim Memory, Pärchen kommen raus. Trinken wir noch
einen, das Leben ist lang.« Da gucken sie dich an, und ihre Tränen trocknen. Du bist der Ramba-Zamba-Mann.
Später fragst du: »Jungens, wollen wir mal spazieren gehen?« Aber da ist es schon Abend, und die Jungens sind weg. Also gehst du alleine raus, Spaziergang ist schön. Da stehen die Sterne am Himmel, für jeden Menschen einer. Da wirfst du Steinchen an Lieselottes Fenster, bis sie den Kopf herausstreckt: »Neinneinnein!«
Du denkst: Neinneinnein? Warum nicht einfach mal Ja?
Wach auf, steh auf, geh bummeln. Sieh die neuesten Kettensägen im Fenster. Riech im Bücherladen den Schöner-Leben-Duft, kauf Die tausend tollsten Witze. Ein Vorrat an Witz lässt
die Frauen miauen. Und anschließend in den Vogelladen.
So ein kleiner Franz oder Fritz im Käfig. Was würde denn der Verkäufer empfehlen? Einen Sittich oder Piepmatz, eine Macke oder Meise? Paul sagt: »Das müssen Sie schon selbst wissen, mein Herr.« Und du nimmst erst mal nur den Käfig, das ist ja schon mal nichts.“
Andreas
Stichmann (Bonn,5 november 1983)
De Nederlandse schrijver en journalist Bert Wagendorp werd geboren in Groenlo op 5 november 1956. Zie ook alle tags voor Bert Wagendorp op dit blog.
Uit: Ventoux
“Op de namiddag van een van de eerste januaridagen van 1982 kwam hij als een soort geestverschijning bij ons huis de stoep op gereden. Joost op een racefiets, een wit-blauwe Gazelle. Ik keek alsof ik getuige was van de wederkomst van de Heer. Er kwamen wolkjes uit zijn mond, want het was maar een paar graden boven nul. Hij had een witte Peugeottrui aan en grijnsde toen hij mijn stomverbaasde blik ontwaarde.
Toen zag ik
plotseling paniek in zijn ogen, vertwijfelde bewegingen met zijn benen en een
arm en daarna viel hij om. Het was de bekende hulpeloze val van de beginnende
fietser die zijn toeclips te strak heeft aangetrokken. De eerste val en meteen
de domste uit het repertoire, de val die je te kijk zet als sullige
beginneling.
Ik liep naar buiten. ‘Klotedingen,’ zei Joost terwijl hij de riempjes
losmaakte. ‘Je breekt je poten voor je een kilometer hebt gereden.’
Ik hielp hem overeind. Hij wreef over zijn knie. ‘Vind je ervan?’
‘Mooie fiets. Zijn er geen krassen op gekomen?’
‘Champion Mondial.’ Hij wees naar de regenboogstreepjes op de buis. ‘Eén jaar
oud, nauwelijks op gefietst.’ De blauwe kabels van de remmen kwamen hoog boven
het stuur uit.
Joost wees naar een hendel op het eind van de beugel. ‘Niet meer van die
commandeurs op de buis, maar schakelen met de handen aan het stuur. Stuk
veiliger.’
Ik had het met Joost nooit eerder over een fiets gehad. Wel over De Renner, dat hij op mijn aanraden
had gelezen. Best een aardig boek, vond hij, maar de drang om ook zelf op een
racefiets te gaan zitten had het bij hem niet losgemaakt.”
Bert Wagendorp (Groenlo, 5 november 1956)
De Duitse schrijver Hanns-Josef Ortheil werd geboren op 5 november 1951 in Keulen. Zie ook mijn blog van 5 november 2010 en eveneens alle tags voor Hanns-Josef Ortheil op dit blog.
Uit: Die große Liebe
“Plötzlich das Meer,
ganz nah, eine graue, stille, beinahe völlig beruhigte Fläche. Ich reckte mich
auf und schaute auf die Uhr, zwei, drei Stunden hatte ich vielleicht
geschlafen, jetzt war früher Morgen, kurz nach Fünf, ein Juli-Morgen an der
italienischen Adria-Küste. Ich hatte das Meer einfach vergessen, jahrelang
hatte ich es nicht gesehen, jetzt lag es mir wie eine weite Verheißung zu
Füßen, unaufdringlich und groß, als bekäme ich mit ihm zu tun. Noch war die
Sonne nicht da, der Himmel noch graublau und fahl, am Strand keine Bewegung,
kein einziger Mensch, nur hier und da einige verlassene, verstreut stehende
Liegestühle, Kinderspielzeug, Gerümpel, die schiefen, zusammengeklappten
Sonnenschirmpilze, Liegengebliebenes ... Doch all das reichte schon, mich zu
erregen, es war eine meinen ganzen Körper erfassende Erregung, wie sie mich
nach langen Nachtfahrten in Zügen oft in der Morgenfrühe befiel.
Zwei weitere Fahrgäste teilten das Zugabteil mit mir, ein stiller, keinen Laut
von sich gebender Japaner und ein junger Schweizer, der sich in der Nacht
umgezogen und schlafen gelegt hatte, als wäre er noch immer ein wenig bei sich
zu Haus. Ich kletterte vorsichtig über die steifen, schlafenden Körper und trat
auf den Gang, ruhig und schnell glitt der Zug durch die Landschaft, in der
Ferne die grünen Olivenhügel des Südens, mit einem Mal spürte ich mein
aufgeregt klopfendes, hellwaches Herz. Im Waschraum wusch ich mir durchs
Gesicht, dann schaute ich, als müßte ich mich vergewissern, durch das heruntergezogene
Fenster der Waggontür noch einmal hinaus. Das Meer! ..., ja, das Meer, die
Überraschung hielt an, der Eindruck stimmte, am liebsten wäre ich ausgestiegen,
um jetzt, sofort, am Meer entlangzugehen, stundenlang, den ganzen Morgen, wie
schön wäre es, dachte ich, so anzukommen, irgendwo ausgespuckt und gleich in
der Weite verschwindend.“
Hanns-Josef Ortheil (Keulen, 5 november 1951)
De Nederlandse schrijfster Anna Maria van Schurman werd geboren in Keulen op 5 november 1607. Zie ook mijn blog van 5 november 2010 en eveneens alle tags voor Anna Maria van Schurman op dit blog.
Uit: Brief aan prinses Elizabeth van Bohemen
“Mevrouw,
Ik kan de buitensporige vreugde en tevredenheid die ik voelde toen ik de brief die Uwe Hoogheid mij genadiglijk heeft willen schrijven, ontving, niet onder woorden brengen. Want behalve de inventio, de gezichtspunten en de zinsbouw die de oren van de grootste geleerden zouden behagen, is het me een wonderlijk plezier geweest om te zien waarmee uw overvloedige geest zich bezighoudt. Wat mij betreft: ik zou graag aan alle wensen van Uwe Hoogheid tegemoet willen komen. Hoewel ik niet bij benadering kan hopen om aan haar opdrachten volledig te beantwoorden, zal ik ten minste proberen om de toewijding en de liefde die ik haar toedraag te tonen.
Wat betreft die schrijvers die ons het meeste het genie en de karakters van belangrijke personen hebben laten zien, aanvaardt men in het algemeen dat Xenophon erg goed het leven van Cyrus de eerste koning van de Perzen heeft beschreven,533 hoewel het lijkt of hij zich soms meer bekommerd heeft om de elegantie en de schoonheid van zijn werk dan om de waarheid met betrekking tot zijn onderwerp. Alexander die later het koninkrijk van de Grieken begon, is uitstekend beschreven door Q. Curtius maar deze vlecht gewoonlijk in z'n verhaal vuur, wapens en bloedige overwinningen in.534 Voor compacte, intensieve studie vind ik niets meer geschikt dan Plutarchus die ons de meest beroemde mannen als in een volmaakt schilderij de een na de ander voorstelt en daarbij een serieuze en zeer mooie vergelijking tussen de Grieken en de Romeinen te geven.535 Suetonius heeft ons de twaalf Romeinse keizers naar de werkelijkheid beschreven wier levens (ik heb het over het grootste gedeelte van hen) zo wonderbaarlijk zijn dat wij het meest getroffen worden door de grote tegenstellingen in karakter.”
Anna Maria van Schurman (5 november 1607 – 4 of 14 mei 1678)
Portret door Jan Lievens, 1649
De Duitse dichter en schrijver Hans Sachs werd op 5 november 1494 in Nürnberg geboren als zoon van een kleermaker. Zie ook mijn blog van 5 november 2010 en eveneens alle tags voor Hans Sachsop dit blog.
Die wittembergisch nachtigal, die man iez höret überal (Fragment)
Wacht auf, es nahent gen dem tag!
ich hör singen im grünen hag
ein wunnikliche nachtigal;
ir stim durchklinget berg und tal.
die nacht neigt sich gen occident,
der tag get auf von orient,
die rotbrünstige morgenröt
her durch die trüben wolken get,
daraus die liechte sunn tut blicken,
des mones schein tut sie verdrücken;
der ist iez worden bleich und finster,
der vor mit seinem falschen glinster
die ganzen hert schaf hat geblent,
das sie sich haben abgewent
von irem hirten und der weid
und haben sie verlaßen beid,
sind gangen nach des mones schein
in die wiltnus den holzweg ein,
haben gehört des leuen stim
und seint auch nachgefolget im,
der sie gefüret hat mit liste
ganz weit abwegs tief in die wüste.
da habens ir süß weid verloren,
hant geßen unkraut, distel, doren;
auch legt in der leu strick verborgen,
darein die schaf fielen mit sorgen.
Hans Sachs (5 november 1494 -19 janauari 1576)
Monument in Neurenberg
Zie voor nog meer schrijvers van de 5e november ook mijn blog van 5 november 2011deel 1
en eveneens deel 2.
