Berichten van 11 januari 2014 tot 12 januari 2014

De Nederlandse dichter, schrijver en columnist Cees van der Pluijm werd geboren op 12 januari 1954 te Radio Kootwijk (Gld.). Zie ook alle tags voor Cees van der Pluijm op dit blog.

 

Sonnet voor Elisabeth Eybers

Er klinken kinderstemmen in 't portiek
Hun schel geluid weerkaatst aan alle kanten

Geen oude dromen meer; ik ben weer thuis
Bepaalde bomen kan men niet verplanten

Melancholie: herinneringen aan stilte
Voorafgaand aan een storm voorbije vreugd

Verdriet: besef dat elke dag je heugt
Hoe liefde langzaam overging in kilte

En Heimwee: willen ruiken aan het zilte
Van zeewind die je aanwaait uit je jeugd

Ik lees verdoofd de verse ochtendkranten
Met al het vale nieuws, de dood incluis

En zie hem staan, als één dier emigranten
En weet opeens. Mijn droom had geen abuis.

 

 

Exodus

Er was een droom van duizend mooie jongens
Op witte paarden rijdend door de nacht
Met wapperende zachtfluwelen kleren

Ze hadden heel het leven in hun macht
De aarde draaide door hun galopperen
En waar zij reden, werd het nooit meer licht

Hun schoonheid was alleen nog te bezweren
Door 't magisch ritueel van een gedicht:
Er was een droom van duizend mooie jongens

Maar niemand kreeg die woorden uit zijn mond
Want wie hen zag, versteende waar hij stond

 

 

Kennelijk

Hij heeft de mooiste ogen die ik ken
Van diep en prachtig glanzend donkerbruin
Als hij me aankijkt, raakt ik zo bewogen
Dat ik het eerste uur van slag af ben

Soms stoeien wij een beetje in de tuin
Dan komt hij los en wordt hij opgetogen
Vooral als ik hem kietel en hem jen
(Zo rolden wij het rozenperk in puin!)

Wij hebben een apart soort dialogen
Waarvan nog nooit een derde iets verstond:
Verliefden kunnen praten met hun ogen

Mijn moeder vindt de omgang ongezond
(Als het aan haar lag had het niet gemogen)
Maar ja, ik houd nu eenmaal van mijn hond.

 

 
Cees van der Pluijm (Radio Kootwijk, 12 januari 1954)

 

 

 

De Nederlandse dichter en schrijver Jacques Hamelink werd geboren op 12 januari 1939 in Driewegen, bij Terneuzen. Zie ook alle tags voor Jacques Hamelink op dit blog.

 

Ingebruikneming van een nieuw penseel

Niets dat me zo nauwsluitend past als niet met
roemtoga van eersterangs dichter te zijn belast.

Op de wijnavond waarvoor gis gouverneur me uitnodigde
bleek naamloos neven mijn vlas te gaan me het hartnodige.

Als ik hoofse zin heb pluk ik orchideeën onder mijn heg,
drink geknield uit een plas liefst op mijn enige weg.

Apropos, zal ik nu iets schrijven in de verdorde wijnstok
of toch in de zich wringende dennetakstijl liever, dodo's?

 

 

Betrekkende mens

Langzaam neemt de mens
de schutkleur aan
van de aarde
die hem in steeds trager
welsprekende velden
en wegen van wolken betrekt
en ook de blaasbalg lucht
zijn piepend draaiorgel geworden
dan alom bekroond
met koude honger
met poriën voor regen en slaap
zijn ereteken zijn schamperste vuurslag
voldoende om de sterren ruwweg te ontbinden
verbergt hij taal en teken
in landschappen
die savonds dichtklappen
als een deur.

 

Gebeuren

Oud en ijdel van klank
de avond de vertraagde
dubbele films stilzwijgen
huiveren over hem toe
een mens tot de oksels
verzonken in het landschap slaakt
zijn wonderlijke kreet
zijn zwangerschap nooit zo heet
sluit snel ontlijvend
aarde zijn glimlach
met stenen zegelen af.

 

 

 
Jacques Hamelink (Terneuzen, 12 januari 1939)

 

 

De Nederlandse dichter en schrijver Kamiel Verwer werd op 12 januari 1979 in Tilburg geboren. Zie ook alle tags voor Kamiel Verwer op dit blog.

 

Empathie

Ook jij
verlangt naar een moedergrot
met taferelen

een plaats waar de muren zuchten
de planken je kousevoeten niet aanvreten

dat zie ik toch
aan je glanzende oorschelpen

aan je handen zie ik dat, aan de kleine haren op je pols
aan het ritme van je strottehoofd
dat eenzame gevaarte

je moet die grot in
aardappels laten overkoken

aan het jukbeen zie ik dat
kom maar mee

jij verlangt ook naar een moedergrot
met vertrouwde spatters op het pleisterwerk

je verlangt naar allerlei dieptes
en allerlei dieptes ga ik geven

maar kruip niet in mijn grot we hebben helder weer
nee, spiegel je naar binnen:

want dat zal een spektakel zijn
en jij loopt dan tussen de dingen door,
met een omgekeerde lach.

 

 
Kamiel Verwer (Tilburg, 12 januari 1979)

 

 

De Japanse schrijver en vertaler Haruki Murakami werd geboren op 12 januari 1949 in Kyoto. Zie ook alle tags voor Haruki Murakami op dit blog.

Uit:Norwegian Wood (Vertaald door Elbrich Fennema)

Nu jij cola aan het kopen bent, schrijf ik deze brief. Het is voor het eerst dat ik een brief schrijf aan iemand die naast me op een bankje zit. Maar ik weet niet hoe ik anders tot je door moet dringen. Want wat ik ook zeg, je luistert nauwelijks. Zo is het toch? Realiseer je je wel dat je me vandaag iets vreselijks hebt aangedaan? Het is je niet eens opgevallen dat mijn haar heel anders zit. Ik heb zo mijn best gedaan om mijn haar te laten groeien en eindelijk lukte het me eind vorige week er een enigszins vrouwelijke coupe in aan te brengen. Maar is het jou toch niet opgevallen? Ik vond het nogal leuk zitten en hoopte je te verrassen nu we elkaar voor het eerst in lange tijd weer zagen. Maar het is je niet eens opgevallen! Dat is toch te erg voor woorden? Wie weet kun je je niet eens herinneren wat voor kleren ik droeg. Ik ben een vrouw, hoor! Al ben je nog zo door iets in beslag genomen, je mag me best wel even goed bekijken. Al had je er maar een paar woorden over gezegd – ‘Leuk, je haar zo’ – , dan had ik het je vergeven, al was je daarna nog zo door van alles in beslag genomen geweest. Daarom ga ik straks tegen je liegen. Dat ik heb afgesproken met mijn zus in Ginza is gelogen. Ik was ervan uitgegaan dat ik vandaag met je mee zou gaan en bij je zou blijven slapen. Ik had zelfs mijn pyjama bij me! Ja, in mijn rugzak had ik een pyjama en een tandenborstel zitten. Wat een domme koe ben ik. Je hebt me niet eens uitgenodigd bij je thuis. Maar goed, je wilt blijkbaar alleen zijn en ik kan je niet zoveel schelen, dus ik laat je alleen. Denk maar naar hartenlust over van alles na. Denk nu niet dat ik woest op je ben.e bent heel lief voor me geweest toen ik in de problemen zat en ik krijg de indruk dat ik niets voor je terug kan doen. Je lijkt de hele tijd opgesloten te zitten in je eigen wereld, en als ik aanklop – ‘Watanabe, hier ben ik!’ – , doe je even één oog open en dan keer je weer terug naar je eigen wereld. Nu kom je terug met cola, in gedachten verzonken. Ik hoopte dat je zou vallen, maar je viel niet. Nu zit je naast me je cola te drinken. Ik had nog even de hoop dat je als je terugkwam met de cola misschien zou opmerken dat mijn haar anders zit.”

 

 
Haruki Murakami (Kioto, 12 januari 1949)

 

 

 

De Nederlandse dichter, schrijver en schilder Alain Teister (eig. Jacob Martinus Boersma werd geboren in Amsterdam op 12 januari 1932. Zie ook alle tags voor Alan Teister op dit blog.

 

Voorstel

Een middelgrote liefde
bestaande uit gebarentaal
lijkt ideaal. Niet spreken
of onnodig gevoelens kweken.
Gebaren maken.
Elkaar aanraken.
Huid tegen haar,
een liefde zonder vrees
of blaam of veel gevaar,
en wat men uit de handen leest
bepaalt de toekomst.
Haar geven wat haar toekomt
en krijgen wat men wenst
aan strelingen.
Dit is goedkoper dan men denkt
en verdrijft de verveling.

 

 
Alain Teister (12 januari 1932 – 6 februari 1979)

 

 

De Duitse dichter en schrijver Jakob Michael Reinhold Lenz werd geboren op 12 januari 1751 in Seßwegen. Zie ook alle tags voor Jakob Michael Reinhold Lenz op dit blog.

 

Zeitlos

Aus ihren Augen lacht die Freude,
Auf ihren Lippen blüht die Lust,
Und unterm Amazonenkleide
Hebt Mut und Stolz und Drang die Brust:

Doch unter Locken, welche fliegen
Um ihrer Schultern Elfenbein,
Verrät ein Seitenblick beim Siegen
Den schönen Wunsch, besiegt zu sein.

 

 

Willkommen kleine Bürgerin

Willkommen kleine Bürgerin
Im bunten Tal der Lügen!
Du gehst dahin, du Lächlerin!
Dich ewig zu betrügen

Was weinest du? die Welt ist rund
Und nichts darauf beständig.
Das Weinen nur ist ungesund
Und der Verlust notwendig.

Einst wirst du, kleine Lächlerin!
Mit süßerm Schmerze weinen
Wenn alle deinen treuen Sinn
Gott! zu verkennen scheinen.

Dann wirst du stehn auf deinem Wert
Und blicken, wie die Sonne
Von der ein jeder weg sich kehrt
Zu blind für ihre Wonne.

Bis daß der Adler kommen wird
Aus fürchterlichen Büschen,
Der Welten ohne Trost durchirrt -
Wie wirst du ihn erfrischen!

 

 

Fühl alle Lust

Fühl alle Lust, fühl alle Pein
Zu lieben und geliebt zu sein,
So kannst du hier auf Erden
Schon ewig selig werden.

 

 

 
Jakob Michael Reinhold Lenz (12 januari 1751- 24 mei 1792)
Portret door Friedrich Wocher, rond 1778

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 12e januari ook mijn eerste blog van vandaag.

De Albanese schrijver Fatos Kongoli werd geboren op 12 januari 1944 in Elbasan. Zie ook alle tags voor Fatos Kongoli op dit blog.

Uit: The Loser (Vertaald door Robert Elsie en Janice Mathie-Heck)

“There comes a day when you get the impression that you’ve paid your dues to the world, the cycle is complete and there’s no more reason to ruminate on the past, in particular when your life has nothing of value to offer.
“What now?” you might ask.
Nothing. Just a confession.
One morning a couple of months ago, a friend of mine, Dorian Kamberi, a mechanical engineer and the father of two children, boarded a freighter called the Partisan and sailed across the Adriatic with his family. If I hadn’t had second thoughts at the last minute, I might be living in some refugee camp in that dreamland called Italy too, or somewhere else in Europe, together with a horde of my countrymen. But at the last minute, as we were sitting on deck squashed like sardines, I told Dori that I was getting off. It’s possible that he didn’t even hear what I’d said. After the trials and tribulations of our journey – a veritable Odyssey – from town to the ship, my words must have sounded absurd. If anyone other than my friend had been beside me, he’d have chucked me into the sea. Dori said nothing and just gave me a blank stare. The whole time, I could feel the warm pee of his little son, who I was still carrying on my shoulders, trickling down the back of my neck.
My hesitation must have been obvious to everyone. I’m sure that my voice and my face expressed exactly the opposite of what I was saying. Even a small attempt on Dori’s part to dissaude me would have been enough to cause me to abandon the decision I’d just taken, not really even knowing why. It wasn’t a question of homesickness. I didn’t feel anything at all, and my mind was as blank as the expression on Dori’s face. He made no move to stop me, and I disembarked,my neck still moist from his son’s soggy nappy. I sat down on the edge of the wharf and looked back at the last groups of refugees scrambling to get on board.”

 

 
Fatos Kongoli (Elbasan, 12 januari 1944)

 

 

De Britse schrijver William Nicholson werd geboren op 12 januari 1948 in Tunbridge Wells, Kent. Zie ook alle tags voor William Nicholson op dit blog.

Uit: The Society of Others

“My life is meaningless. I'm not getting any happier.
My late father says, "Your mother tells me you spend all day shut up in your room."
I say, "She does not lie."
He says, "There's a big wide world out there. You're not going anywhere so long as you stay shut up in your room."
I say, "There's nowhere to go."
He hates that. My negative attitude. I could tell him he's not going anywhere either. But why pop his balloon?
I like my room. I said before I don't want anything, but this isn't entirely true. I want my own room. I don't much care what's in it so long as it has a door I can shut and lock so people don't come asking me to do things. I expect maybe I'll spend the rest of my life in my room, and at the end I'll just die here and no one will find me and that's just fine with me.
This big wide world: first of all, it's not so big and wide. Really the world is only as big as your experience of it, which is not big at all. And what sort of world is it? I would characterise it as remote, uninterested, unpredictable, dangerous, and unjust. When I was small I thought the world was like my parents, only bigger. I thought it watched me and clapped when I danced. This is not so. The world is not watching and will never clap. My father doesn't get this, he's still dancing. It makes me quite sad to see him.”

 

 
William Nicholson (Tunbridge Wells, 12 januari 1948)
In de jaren 1970

 

 

De Duitse schrijver, schilder en componist Florian Havemann werd geboren op 12 januari 1952 in Oost-Berlijn. Zie ook alle tags voor Florian Havemann op dit blog.

Uit: Havemann

„Aber Havemann wird erst richtig zu Havemann in dem Moment, wo der Sohn des Saatguthändlers nicht selber Saatguthändler wird, wo Havemann in meinem Großvater zum Intellektuellen wird. Zu einem, der auf seinen Geist auch seine Existenz zu gründen versucht. Der mit seinem Grips durchkommen will. Was das bedeutet, das wandelt sich, und es ist auch nicht immer eine leichte Sache, es ist auch gefährlich, existenz-bedrohend gefährlich, lebensgefährlich. Das kann es sein. Muß es nicht sein. Aber prekäre Existenz, das ist es immer. Havemann hat studiert.
Mein Großvater Havemann war der erste Havemann, der studiert hat, und auch ich habe studiert. Wenn auch nicht richtig, wenn auch ein Fach, das ich dann als Beruf nie ausgeübt habe. Und auch das ist immer noch Havemann, typisch Havemann. Denn Havemann, das bedeutet, sich nicht auf einen Beruf festzulegen. Auf einen Beruf allein. Mein Großvater war Gymnasiallehrer, mein Großvater war Zeitungsschreiber, war Redakteur, mein Großvater wurde dann Geologe. Mein Großvater hat philosophische Bücher geschrieben, mein Großvater hat Theaterstücke geschrieben, Romane. Mein Vater hat als Naturwissenschaftler gearbeitet, mein Vater war technischer Assistent in einem Krankenhaus, mein Vater war Erfinder. Mein Vater hat eine Widerstandsgruppe gegründet. Mein Vater war Parlamentsabgeordneter, mein Vater hat auf seine Weise Politik gemacht, mein Vater war der Anführer der Opposition in einem Staat, der offiziell keine Opposition zuließ.“

 

 
Florian Havemann (Oost-Berlijn,12 januari 1952)
Hier met de Duitse politicus Gregor Gysi (links) 

 

 

De Amerikaanse schrijver Jack London (eig. John Griffith Chaney) werd geboren op 12 januari 1876 in San Francisco, Californië. Zie ook alle tags voor Jack London op dit blog.

Uit: The Sea Wolf

“Why, if there is anything in supply and demand, life is the cheapest thing in the world. There is only so much water, so much earth, so much air; but the life that is demanding to be born is limitless. Nature is a spendthrift. Look at the fish and their millions of eggs. For that matter, look at you and me. In our loins are the possibilities of millions of lives. Could we but find time and opportunity and utilize the last bit and every bit of the unborn life that is in us, we could become the fathers of nations and populate continents. Life? Bah! It has no value. Of cheap things it is the cheapest. Everywhere it goes begging. Nature spills it out with a lavish hand. Where there is room for one life, she sows a thousand lives, and it's life eats life till the strongest and most piggish life is left.”
(…)

““Do you know the only value life has is what life puts upon itself? And it is of course over-estimated since it is of necessity prejudiced in its own favour. Take that man I had aloft. He held on as if he were a precious thing, a treasure beyond diamonds or rubies. To you? No. To me? Not at all. To himself? Yes. But I do not accept his estimate. He sadly overrates himself. There is plenty more life demanding to be born. Had he fallen and dripped his brains upon the deck like honey from the comb, there would have been no loss to the world. He was worth nothing to the world. The supply is too large. To himself only was he of value, and to show how fictitious even this value was, being dead he is unconscious that he has lost himself. He alone rated himself beyond diamonds and rubies. Diamonds and rubies are gone, spread out on the deck to be washed away by a bucket of sea- water, and he does not even know that the diamonds and rubies are gone. He does not lose anything, for with the loss of himself he loses the knowledge of loss. Don't you see? And what have you to say?”

 

 
Jack London (12 januari 1876 - 22 november 1916)

 

 

 

De Hongaarse schrijver Ferenc Molnár werd op 12 januari 1878 in een burgerlijk-joods gezin van Duitse afkomst geboren. Zie ook alle tags voor Ferenc Molnár op dit blog.

Uit: Liliom

“Marie
Julie, Julie! [There is no answer.] Do you hear me Julie? Let her be! Come on. Let her be.
(Starts to go back)
[Julie enters, looks back angrily."]
Julie
Did you ever hear of such a thing? What's the matter with the woman anyway?
Marie
[Looking back again.]Here she comes again.
Julie
Let her come. I didn't do anything to her. All of a sudden she comes up to me and begins to raise a row.
Marie
Here she is. Come on, let's run. [Tries to urge her off.]
Julie
Run? I should say not. What would I want to run for? I'm not afraid of her.
Marie
Oh, come on. She'll only start a fight.
Julie
I'm going to stay right here. Let her start a fight.
Mks. Muskat [Entering.]
What do you want to run away for?
[To Julie.] Don't worry. I won't eat you. But there's one thing I want to tell you, my dear. Don't let me catch you in my carousel again. I stand for a whole lot, I have to in my business. It makes no difference to me whether my customers are ladies or the likes of you — as long as they pay their money.But when a girl misbehaves herself on my carousel — out she goes. Do you understand?”

 

 
Ferenc Molnár (12 januari 1878 – 1 april 1952)
Scene uit een opvoering in Szombathely, Hongarije

 

 

De Franse schrijver Charles Perrault werd geboren op 12 januari 1628 in Parijs. Zie ook alle tags voor Charles Perrault op dit blog.

Uit: Blauwbaard (Barbe Bleue)

Er was eens lang geleden
een schatrijk edelman,
die burchten en kastelen,
zo schoon men denken kan,

bezat; en al zijn kamers
en zalen, ruim gebouwd,
die schitterden en blonken
van marmer brons en goud.

De meubels waren kostelijk
gebeeldhouwd en verguld,
met zilveren serviezen
de kasten opgevuld.

Er hing in elke feestzaal
een lichtkroon van kristal,
kortom: ‘t was louter weelde
en luister overal

En toch, bij al zijn schatten
en overvloed op aard,
speet hem één zaak geweldig:
hij had een blauwe baard.

En zo verschrikkelijk lelijk
stond dit de edelman,
dat, als men hem maar aankeek,
dan schrok men er toch van.

 

Berijmd door Antoon Leonard de Rop

 

 
Charles Perrault (12 januari 1628 – 16 mei 1703)
Illustratie door Claude Hirlemann, 1923

De Britse schrijver en cameraman Jasper Fforde werd geboren op 11 januari 1961 in Londen. Zie ook alle tags voor Jasper Fforde op dit blog.

Uit: Shades of Grey 

“So that’s why we’re back here, four days earlier, in the town of Vermillion, the regional hub of Red Sector West. My father and I had arrived by train the day before and overnighted at the Green Dragon. We had attended Morning Chant and were now seated for breakfast, disheartened but not surprised that the early Greys had already taken the bacon, and it remained only in exquisite odor. We had a few hours before our train and had decided to squeeze in some sightseeing.
“We could always go and see the Last Rabbit,” I suggested. “I’m told it’s unmissable.”
But Dad was not to be easily swayed by the rabbit’s uniqueness. He said we’d never see the Badly Drawn Map, the Oz Memorial, the color garden and the rabbit before our train departed. He also pointed out that not only did Vermillion’s museum have the best collection of Vimto bottles anywhere in the Collective, but on Mondays and Thursdays they demonstrated a gramophone.
“A fourteen- second clip of ‘Something Got Me Started,’ ” he said, as if something vaguely Red- related would swing it.
But I wasn’t quite ready to concede my choice.
“The rabbit’s getting pretty old,” I persisted, having read the safety briefing in the “How Best to Enjoy Your Rabbit Experience” leaflet, “and petting is no longer mandatory.”
“It’s not the petting,” said Dad with a shudder, “it’s the ears. In any event,” he continued with an air of finality, “I can have a productive and fulfilling life having never seen a rabbit.”
This was true, and so could I. It was just that I’d promised my best friend, Fenton, and five others that I would log the lonely bun’s Taxa number on their behalf and thus allow them to note it as “proxy seen” in their animal- spotter books. I’d even charged them twenty- five cents each for the privilege— then blew the lot on licorice for Constance and a new pair of synthetic red shoelaces for me.”

 

 
Jasper Fforde (Londen, 11 januari 1961)

 

 

De Duitse dichteres en schrijfster Katharina Hacker werd geboren op 11 januari 1967 in Frankfurt am Main. Zie ook alle tags voor Katharina Hacker op dit blog.

Uit: Die Habenichtse

„Ein Vogel saß auf der Fensterbank, flog auf, taumelte gegen die Scheibe und verschwand unbeschadet. Andras ging ins Badezimmer, blickte in den Spiegel, der voller kleiner, weißer Flecken war, Rasierschaum, Zahnpasta, er überlegte, sich ein zweites Mal zu rasieren und betrachtete das gestreifte Hemd, dessen Streifen sich, als er die Arme hob, verschoben, rosa, hellblau, grün, dachte an diese wiedererwachte Eitelkeit, die ihn dazu brachte, Tag für Tag etwas anderes anzuziehen, eine andere Kombination von Farben auszuprobieren, Leder- oder Jeansjacke, verschiedene Schuhe, halbhohe Stiefel, der Schaft offen. Er fuhr oft in den Westen, zu dem Kinderbuchverlag in der Kantstraße, zur Galerie Alto in der Schloßstraße, Magda, die Galeristin, rief fast täglich an, brauchte Flyer, Visitenkarten, einen Katalog, da war ein junger ungarischer Künstler, den er kennenlernen sollte, sie hatte tausend Gründe, ihn anzurufen, versprach Kontakte mit anderen Galerien, dem Gropius-Bau, hielt ihr Versprechen. Am liebsten hätte sie ihn zum Partner, sagte sie im Scherz und wiederholte es. Die Galerie wurde aus dem Besitz ihres verstorbenen Mannes finanziert, drei Mietshäuser in Frankfurt, die sie selbst verwaltete, drahtig, mager fast, braungebrannt vom Arbeiten auf dem Dach, erklärte sie, zeigte Andras die Dachterrasse, große Tontöpfe mit Oleander, die Pergola, an der eine Glyzinie wuchs, darunter ein Steintisch und zwei Stühle. Sie mochte Isabelle, durchschaute kommentarlos, was Isabelle für Andras bedeutete. Auf dem Rückweg fuhr Andras in der Wartburgstraße vorbei. Er kam nicht umhin, Jakob zu mögen. Nicht einmal Eifersucht empfand er, wenn Jakob Isabelle umarmte, küßte; es war so vorgesehen, etwas, an dem Andras nie Anteil gehabt hatte, von Anfang an. Vielleicht blieb ihm nur, nach Budapest zurückzukehren, in die Wohnung neben Laszlo und seiner Schwester einzuziehen, den Nachmittag immer öfter am Kaffeetisch bei seinen Eltern zu versitzen, als könnte er, wenn er nur stillsaß, die Himmelsrichtungen in seinem Leben miteinander versöhnen, von Ost nach West nach Ost, die eben doch nicht die Koordinaten eines Menschenlebens bildeten.

 

 
Katharina Hacker (Frankfurt am Main, 11 januari 1967)

 

 

De Amerikaanse schrijver en columnist Marc Acito werd geboren op 11 januari 1966 in Bayonne, New Jersey. Zie ook alle tags voor Marc Acito op dit blog.

Uit: How I Paid for College

"What's wrong?" I ask.
She sighs and pats herself with a towel. (Always pats, never rubs. Rubbing is tough on the skin.) "Can you keep a secret?" she asks.
"Of course not," I say. "But when has that ever stopped you?"
She extends her pinky finger. "Pinky swear."
I link mine with hers. "Fine. Pinky swear. What is it?"
She looks around like she doesn't want to be overheard. "Do you remember how I told you about the night I let Dominick Ferretti take me behind the pizza oven?"
"Yeah."
"I lied."
"What? Why?"
"I didn't want you to think I was some kind of priss," she says. "You and Kelly have done practically everything."
This is an exaggeration. It's not like my girlfriend Kelly and I have gone all the way yet or even gone down on each other, but I guess compared to Paula's nunlike existence, we're something out of the Kama Sutra.
(Incidentally, I never believed that story about Dominick Ferretti.)
"You're not a priss," I say. "You're, uh . . ."
"Go ahead, say it. I'm too fat to get a boyfriend."
Let the record show: she said it, not me.
Paula flops down on a lounge chair like she's Camille taking to her sickbed. "What am I going to do? What kind of actress can I possibly hope to be if I'm still a virgin?" she says, grabbing me by the hand and yanking me down next to her. "Edward, you have to help me."
I adjust my shorts again. "Uh, listen, Sis, I'm totally flattered, but I don't think Kelly would . . ."

 

 
Marc Acito (Bayonne, 11 januari 1966)
Portret door Gwenn Seemel, 2006

 

De Griekse dichter, schrijver en zeeman Nikos Kavvadias werd geboren op 11 januari 1910 in Nikolski Ousouriski. Zie ook alle tags voor Nikos Kavvadias op dit blog..

 

A Dagger

I always carry tightly under my belt
a small african steel dagger
-- like those that blacks are used to playing with --
that I bought from an old merchant in Algiers.

I remember, as if it were now, the old shopkeeper,
who looked like an old oil painting by Goya,
standing next to long swords and tattered uniforms,
saying in a hoarse voice the following words :

"This here dagger that you want to buy
legend has surrounded with eery stories,
and everyone knows that those who owned it at some time,
each has murdered one close to him.

Don Basilio murdered Donna Julia with it,
his beautiful wife, because she was unfaithful.
Conte Antonio, one night, his wretched brother
was slyly murdering with this here dagger.

A black his young lover out of jealousy
and some Italian sailor a Greek boatswain.
From hand to hand it passed and into mine.
Many things my eyes have seen, but this one makes me quiver.

Come close and look at it, it has an anchor and a crest,
it's light, why take it, it's not even a quarter,
but I would advise you to buy something else."
-- How much? -- Seven francs only. As long as you want it, take it.

A small dagger I have tightly in my belt,
that a whim made me make it my own;
and because I hate no one in the world to kill,
I am afraid lest some day I turn it against myself ...

Vertaald door Tefkros Symeonides

 

 

 
Nikos Kavvadias (11 januari 1910 – 10 februari 1975)
Cover 

 

 

De Nederlandse (sport)journalist, schrijver en radio- en televisiepresentator Martinus Jan (Mart) Smeets werd geboren in Arnhem op 11 januari 1947. Zie ook alle tags voor Mart Smeets op dit blog.

Uit: Allround schaatsen (Column)

“Ja, wij zijn er redelijk verzot op: allround schaatsen. Een toernooi van twee dagen, vier afstanden en de beste over die vier afstanden mogen zich kampioene en kampioen noemen. Het is heroïek van de koude grond, dat geef ik toe.
Daar zijn wij, in het Koninkrijk der Nederlanden, mee opgevoed en opgegroeid, daar zijn we mee groot geworden en daar zullen we, als allerlaatsten van dat heilige geloof, mee achterblijven.
Topschaatsers zijn volgens ‘onze’ nationale wetten kinderen van Ard Schenk en Atje Keulen-Deelstra. Onze echte kampioenen kunnen de 500 meter aan en rossen de vijf (dames) en tien (heren) kilometer op zondagmiddag nog goed af.
Onze kampioenen zijn van de lange adem en een behoorlijke sprint, wij, trots schaatsvolk aan de boorden van de Noordzee, geloven in de magische kracht van de allrounders. Alleskunners; niet goed in iets speciaals, eigenlijk zoals we zijn: polderend, goed bij zelfproclamatie en kwetsbaar.
We zijn zo opgevoed, door de sportmensen zelf, door de media en door de wet dat je dan pas een goed schaatser bent als je een mooie balans hebt gevonden in het rijden van een mooie sprint en het kunnen doorbikkelen op de langste afstand.
Jaren, nee, ettelijke decennia lang hebben we kruiwagens vol aan goede allrounders afgeleverd en de buitenlanden volgden ons op afstand, deden soms mee, wonnen soms iets aardigs, maar allrounden was ‘de Nederlandse ziekte’ en zal dat voor eeuwig blijven.

 

 
Mart Smeets (Arnhem, 11 januari 1947)

 

 

De Braziliaanse schrijver Oswald de Andrade werd geboren op 11 januari 1890 in São Paulo. Zie ook alle tags voor Oswald de Andrade op dit blog.

 

Good Luck

Four hundred years ago
you landed in the Tropic of Capricorn
on the carbuncular plank
of ships
steered by dark stars
the pale beetle
of the seas
Every exile was a king
skinny, insomniac, colorless
as clay

You will create a world
from coarse laughter
from sterile glues
from coarse laughter
You will plant insurgent hatreds side by side
frustrated hatreds
You will invoke humanity, mist and frost
Among the lianas you will build a palace of termites
and from a tower circled by hills
bleating with sincere cincerre-bells
you will rise toward the moon
like hope

Space is a prison.

 

Vertaald door Flavia Vidal

 

 

 
Oswald de Andrade (11 januari 1890 – 22 oktober 1954)
Portret door Anita Malfatti, 1925

 

 

De Oostenrijkse schrijver Helmut Zenker werd geboren op 11 januari 1949 in St. Valentin. Zie ook alle tags voor Helmut Zenker op dit blog.

Uit: Schussgefahr – Kottan ermittelt

„Kottan steht zum zweiten Mal vor der gläsernen Haustür in der Hellwagstraße, auf die Glasnost in Wien???? gesprayt ist. Der Major tippt mit dem Daumen der linken Hand gegen die beschriftete Glocke.
„Ja“, meldet sich Elfriede Kahlbeck rasch.
„Kottan.“
„Haben Sie vorhin angerufen?“
„Nein“, sagt Kottan.
„Dann tut es mir leid.“
„Polizei. Ich war gestern schon bei Ihnen.“
„Hört das gar nicht mehr auf?“
Kottan betritt das unbeleuchtete Stiegenhaus, geht den langen Gang nach vorn zur Wohnungstür der Frau Kahlbeck. Die Tür ist offen. Frau Kahlbeck sitzt mit übereinander geschlagenen Beinen auf der Couch im Wohnzimmer: im anscheinend unvermeidlichen Morgen- bzw. Abendmantel.
„Was ist jetzt wieder? Stehen Sie gern?“
„Sie sind registriert“, sagt Kottan schnell, mustert den Wandverbau und bleibt stehen. Sie reagiert kaum auf sein offensichtliches Wissen.
„Ist mein Mann deswegen nicht tot?“
„Ich hab gestern nichts gemerkt.“

 

 
Helmut Zenker (11 januari 1949 – 7 januari 2003)     
Lukas Resetarits.als Kottan in een verfilming van de Kottan serie


 

Zie voor nog meer schrijvers van de 11^e januari ook mijn vorige blog van vandaag.

De Spaanse schrijver Eduardo Mendoza werd geboren in Barcelona op 11 januari 1943. Zie ook alle tags voor Eduardo de Mendoza op dit blog.

Uit: An Englishman in Madrid (Vertaald door Nick Caistor)

“March 4, 1936
Dear Catherine,
Shortly after crossing the border and completing the tire­some customs formalities, I fell asleep, lulled by the rattle of the train wheels. Until then I had spent a sleepless night, tormented by the weight of the problems, alarms and crises our stormy relationship has created. All I could see through the carriage window was the dark night and my own reflection in the glass: the image of a man haunted by anguish. Dawn did not offer the relief often brought by the arrival of a new day. Clouds still filled the sky, and the pale, weak sun only served to render the scenery and my own internal landscape all the more desolate. In this state, on the verge of tears, I finally fell asleep. When I next opened my eyes, everything had changed. A radiant sun was shining in an endless, deep blue sky dotted with a few small, whiter than white clouds. The train was crossing the barren high plains of Castille. Spain at last!
Oh, Catherine, my beloved Catherine, if only you could see this magnificent spectacle you would understand my state of mind as I write these lines! Because it is not simply a geograph­ical phenomenon or a change of scene, but something more, something sublime. In England and the north of France I have just travelled through, the countryside is green, the fields are fertile, the trees tall; and yet the sky is low, grey and damp, the atmosphere mournful. Here, on the other hand, the land is arid, the fields are dry and cracked and only seem to produce withered bushes, and yet the sky is boundless, the light heroic. In our country we always go around with our heads down, staring at the ground, feeling crushed; here, where the land offers nothing, people hold their heads high, and gaze at the horizon. It is a land of violence, passion, of grandiose individ­ual gestures. Not like us, constrained by our petty morality and trivial social conventions.”

 

 
Eduardo Mendoza (Barcelona, 11 januari 1943)

 

 

De Amerikaanse schrijfster Diana Gabaldon werd op 11 januari 1952 geboren in Williams, Arizona. Zie ook alle tags voor Diana Gabaldon op dit blog.

Uit: Outlander

“Jamie’s face, white and shocked, loomed up on the other side of the tree. With the dim realization that what I was doing must sound unnervingly like cackling, I made a terrific effort and stopped. Panting, I stared at him for a moment.
“Yes,” I said, backing away, still heaving with gasps of unhinged laughter. “Yes, I am a witch! To you, I must be. I’ve never had smallpox, but I can walk through a room full of dying men and never catch it. I can nurse the sick and breathe their air and touch their bodies, and the sickness can’t touch me. I can’t catch cholera, either, or lockjaw, or the morbid sore throat. And you must think it’s an enchantment, because you’ve never heard of vaccine, and there’s no other way you can explain it.”
“The things I know—” I stopped backing away and stood still, breathing heavily, trying to control myself. “I know about Jonathan Randall because I was told about him. I know when he was born and when he’ll die, I know about what he’s done and what he’ll do, I know about Sandringham because … because Frank told me. He knew about Randall because he … he … oh, God!” I felt as though I might be sick, and closed my eyes to shut out the spinning stars overhead.
“And Colum … he thinks I’m a witch, because I know Hamish isn’t his own son. I know … he can’t sire children. But he thought I knew who Hamish’s father is … I thought maybe it was you, but then I knew it couldn’t be, and…” I was talking faster and faster, trying to keep the vertigo at bay with the sound of my own voice.
“Everything I’ve ever told you about myself was true,” I said, nodding madly as though to reassure myself. “Everything. I haven’t any people, I haven’t any history, because I haven’t happened yet.“

 

 
Diana Gabaldon (Williams,11 januari 1952)

 

 

De Macedonische dichter en schrijver Slavko Janevski werd geboren op 11 januari 1920 in Skopje. Zie ook alle tags voor Slavko Janevski op dit blog.

 

Threesome Dance

Let's go and dance a little,
Death, you and me.

He'll dig a well,
you, with the well's bucket
will haul up my blood.

Death will sow tranquillity,
you'll water the tranquillity,
I'll harvest the bones for you.

I'll gather them into a heap,
I'll knit them together,
and while I still have one
I'll lock up my heart in them.

Death will take a ruby from it,
place the ruby in your hands,
you will strike my head with it.

Death above the stone,
you on the stone,
I under the stone;
you and he before the altar,
I a wedding guest in finery
underneath the altar.

When we've danced our fill
we'll part again.

Each by his own mill
to be ground down tomorrow.

 

 

 
Slavko Janevski (11 januari 1920 – 20 januari 2000)
Standbeeld in Skopje

 

 

De Duitstalige, joodse, dichteres en schrijfster Ilse Weber werd geboren op 11 januari 1903 in Witkowitz, Tsjechoslowakije. Zie ook alle tags voor Ilse Weber op dit blog.

 

Brief an mein Kind (Fragment)

Mein lieber Junge, heute vor drei Jahren
bist ganz allein du in die Welt gefahren.
Noch seh ich dich am Bahnhof dort in Prag,
wie du aus dem Abteil verweint und zag
den braunen Lockenkopf neigst hin zu mir
und wie du bettelst: lass mich doch bei dir!

Dass wir dich ziehen ließen, schien dir zu hart-
Acht Jahre warst du erst und klein und zart.
Und als wir ohne dich nach Hause gingen,
da meinte ich, das Herz müsst mir zerspringen
und trotzdem bin ich froh, du bist nicht hier.

Die fremde Frau, die sich deiner angenommen,
die wird einst sicher in den Himmel kommen.
Ich segne sie mit jedem Atemzug-
wie du sie liebst ist doch nie genug.
Es ist so trüb geworden um uns her,
man nahm uns alles fort, nichts blieb uns mehr.
Das Haus, die Heimat, nicht ein Winkel blieb,
und nicht ein Stückchen, das uns wert und lieb.
Sogar die Spielzeugbahn, die dir gehört
Und deines Bruders kleines Schaukelpferd…
Nicht mal den Namen hat man uns gelassen:
Wie Vieh gezeichnet gehen wir durch die Gassen:
mit Nummern um den Hals. Das macht’ nichts aus,
wär ich mit Vater nur im gleichen Haus!
Und auch der Kleine darf nicht bei mir sein…
Im Leben war noch nie ich so allein.
Du bist noch klein, und drum verstehst du’s kaum…
So viele sind gedrängt in einem Raum.
Leib liegt an Leib, du trägst des anderen Leid
und fühlst voll Schmerz die eigene Einsamkeit.

 

 
Ilse Weber (11 januari 1903 – 6 oktober 1944)

 

 

 

De Zuidafrikaanse schrijver en politicus Alan Stewart Paton werd geboren op 11 januari 1903 in Pietermaritzburg. Zie ook alle tags voor Alan Stewart Paton op dit blog.

Uit: Cry The Beloved Country

“Cry, the beloved country, for the unborn child that's the inheritor of our fear. Let him not love the earth too deeply. Let him not laugh too gladly when the water runs through his fingers, nor stand too silent when the setting sun makes red the veld with fire. Let him not be too moved when the birds of his land are singing. Nor give too much of his heart to a mountain or a valley. For fear will rob him if he gives too much.”
(…)

“ — This world is full of trouble, umfundisi.
— Who knows it better?
— Yet you believe?
Kumalo looked at him under the light of the lamp. I believe, he said, but I have learned that it is a secret. Pain and suffering, they are a secret. Kindness and love, they are a secret. But I have learned that kindness and love can pay for pain and suffering. There is my wife, and you, my friend, and these people who welcomed me, and the child who is so eager to be with us here in Ndotsheni – so in my suffering I can believe.
— I have never thought that a Christian would be free of suffering, umfundisi. For our Lord suffered. And I come to believe that he suffered, not to save us from suffering, but to teach us how to bear suffering. For he knew that there is no life without suffering.
Kumalo looked at his friend with joy. You are a preacher, he said.”

 

 
Alan Stewart Paton (11 januari 1903 – 12 april 1988)

 

 

De Amerikaanse dichter, criticus, vertaler en reisschrijver Bayard Taylor werd geboren op 11 januari 1825 in Kennett Square in Chester County, Pennsylvania. Zie ook alle tags voor Bayard Taylor op dit blog.

 

Storm Song

The clouds are scudding across the moon;
A misty light is on the sea;
The wind in the shrouds has a wintry tune,
And the foam is flying free.

Brothers, a night of terror and gloom
Speaks in the cloud and gathering roar;
Thank God, He has given us broad sea-room,
A thousand miles from shore.

Down with the hatches on those who sleep!
The wild and whistling deck have we;
Good watch, my brothers, to-night we'll keep,
While the tempest is on the sea!

Though the rigging shriek in his terrible grip,
And the naked spars be snapped away,
Lashed to the helm, we'll drive our ship
In the teeth of the whelming spray!

Hark! how the surges o'erleap the deck!
Hark! how the pitiless tempest raves!
Ah, daylight will look upon many a wreck
Drifting over the desert waves.

Yet, courage, brothers! we trust the wave,
With God above us, our guiding chart.
So, whether to harbor or ocean-grave,
Be it still with a cheery heart!

 

 
Bayard Taylor (11 januari 1825 – 19 december 1878)