Naar de inhoud

Romenu

Over literatuur, gedichten, kunst en cultuur
akke.beakke.be

Berichten van 22 april 2014 tot 23 april 2014

450 Jaar William Shakespeare, Andrey Kurkov, Pascal Quignard, Peter Horst Neumann, Halldór Laxness

450 jaar William Shakespeare

De Engelse dichter en schrijver William Shakespeare werd geboren in Londen op, vermoedelijk, 23 april 1564. Dat is vandaag precies 450 jaar geleden. Zie ook alle tags voor William Shakespeare op dit blog.

Uit: Romeo and Juliet, scene II

“ROMEO
I take thee at thy word.
Call me but love, and I’ll be new baptized.
Henceforth I never will be Romeo.
JULIET
What man art thou that, thus bescreened in night,
So stumblest on my counsel?
ROMEO
(to himself) She speaks. Oh, speak again, bright angel. You are as glorious as an angel tonight. You shine above me, like a winged messenger from heaven who makes mortal men fall on their backs to look up at the sky, watching the angel walking on the clouds and sailing on the air.

 

 1586720-af0765df20ec6ff22f18cd012c5c6ed2.jpg
Leonard Whiting en Olivia Hussey in Romeo and Julie (Franco Zeffirelli, 1968)

 

JULIET
(not knowing ROMEO hears her) Oh, Romeo, Romeo, why do you have to be Romeo? Forget about your father and change your name. Or else, if you won’t change your name, just swear you love me and I’ll stop being a Capulet.
ROMEO
(to himself) Should I listen for more, or should I speak now?
JULIET
(still not knowing ROMEO hears her) It’s only your name that’s my enemy. You’d still be yourself even if you stopped being a Montague. What’s a Montague anyway? It isn’t a hand, a foot, an arm, a face, or any other part of a man. Oh, be some other name! What does a name mean? The thing we call a rose would smell just as sweet if we called it by any other name. Romeo would be just as perfect even if he wasn’t called Romeo. Romeo, lose your name. Trade in your name—which really has nothing to do with you—and take all of me in exchange.
ROMEO
(to JULIET) I trust your words. Just call me your love, and I will take a new name. From now on I will never be Romeo again.“

 

 1586720-878365806d5b83d52e0ccae0a0611e78.jpg
William Shakespeare (23 april 1564 – 23 april 1616)
Het “Chandos portret” in de National Portrait Gallery

 

 

De Oekraïense schrijver Andrey Kurkov werd geboren op 23 april 1961 in Leningrad. Zie ook alle tags voor Andrey Kurkov op dit blog.

Uit: Death and the Penguin (Vertaald door George Bird)

“Next morning, when he had typed his latest short short story and taken leave of Misha, Viktor set off for the offices of a new fat newspaper that generously published anything, from a cooking recipe to a review of post-Soviet theatre. He knew the Editor, having occasionally drunk with him, and been driven home by his driver afterwards.
The Editor received him with a smile and a slap on the shoulder, told his secretary to make coffee, and there and then gave Victor’s offering a professional read.
‘No, old friend,’ he said eventually. ‘Don’t take it amiss, but it’s no go. Needs a spot more gore, or a kinky love angle. Get it into your head that sensation’s the essence of a newspaper short story.’
Viktor left, without waiting for coffee.
A short step away were the offices of Capital News, where, lacking editorial access, he looked in on the Arts section.
‘Literature’s not actually what we publish,’ the elderly Assistant Editor informed him amiably. ‘But leave it with me. Anything’s possible. It might get in on a Friday. You know – for balance. If there’s a glut of bad news, readers look for something neutral. I’ll read it.’
Ridding himself of Viktor by handing him his card, the little old man returned to his paper-piled desk. At which point it dawned on Viktor that he had not actually been asked in. The whole exchange had been conducted in the doorway.”

 

 1586720-f811da7e146d926ae41a01a1e2f134ca.jpg
Andrey Kurkov (Leningrad, 23 april 1961)

 


De Franse schrijver Pascal Quignard werd geboren op 23 april 1948 in Verneuil-sur-Avre. Zie ook alle tags voor Pascal Quignard op dit blog.

Uit: Abîmes

« Nous sommes à la merci d'images qui n'ont aucune source visuelle en nous. Nous avons vécu avant de naître. Nous avons rêvé avant de voir. Nous avons entendu avant d'être sujets à l'air. Nous sommes entrés en contact avec le langage avant d'être envahis par le souffle. Nous avons été soumis aux noms et aux mots avant d'accéder à la maîtrise vocale. Nous avons prononcé et articulé ces mots et entonné cette langue par sidération maternelle. De la même façon, la société où nous allons pénétrer, la langue à laquelle nous allons obéir, la durée que nous allons éprouver, l'Histoire où nous allons nous engloutir, sont antérieures à notre conception. De la même manière, notre mère, notre père, leur excitation, leur étreinte, leur émotion, leur râle, leur ensommeillement, leur rêve, nous précèdent. Ce sont des fragments d'images impulsives, ou compulsives, ou plus simplement pulsives, spontanées, d'une seconde ou deux, par lesquelles le temps se précède lui-même dans l'invisible.
Nous sommes les pousses de l'antériorité invisible.
Comme l'eau en regard de la source (comme l'eau qui revient sans cesse de l'autre côté de la paroi pour sourdre) chaque homme est venu d'Autrefois et y retourne une autre fois à partir de l'altérité de l'autrefois qui le précède.
Les événements passés sont tous contemporains de l'altérité étrange qui y vit.
Tel est l’Autrefois.
Tous les ancêtres sont comme tous les fruits qui pendent aux branches des arbres. Toujours le descendant et l'aïeul, le jadis et le faite instantané de la vague contemporaine s'épousent comme les deux côtés d'une surface… »

 

 1586720-7fc88a6afdd020947043306497f37bef.jpg
Pascal Quignard (Verneuil-sur-Avre, 23 april 1948)

 

 

De Duitse dichter, essayist en literatuurwetenschapper Peter Horst Neumann werd geboren op 23 april 1936 in Neisse. Zie ook alle tags voor Peter Horst Neumann op dit blog.

 

Überlieferung

Das wiedergefundene
Gesangbuch des Urgroßvaters,
letzter Analphabet
der Familie.

Auswendig sang er
im Kirchenstuhl mit
mächtiger Kleinbauernstimme
die Lieder ins
aufgeschlagene Buch.

Ein Strohhalm
sein Lesezeichen.

 

 

Baum vorm Fenster

Er hat sich
von seinen Blättern
getrennt.

Nun siehst du
durch ihn hindurch,
bis dein Blick

sich im Wirbel
der Straße verliert.
Von Schmerz

soll die Rede
nicht sein. Kennst
ihn ja lange

genug, seine
Art, davonzugehn
und zu bleiben.

 

 1586720-5162e9b13afe1c176889bcbd2fd4d629.jpg
Peter Horst Neumann (23 april 1936 – 27 juli 2009)

 

 

De IJslandse schrijver Halldór Laxness (eig. Halldór Guðjónsson) werd geboren in Reykjavik op 23 april 1902. Zie ook alle tags voor Halldór Laxness op dit blog.

Uit: Iceland's Bell (Vertaald door Philipp Roughton)

"Climb up there on the house, Jón Hreggvibsson, you miserable wretch," said the king's hangman, "and cut down the bell. I find it hilarious to think that on the day when my Most Gracious Sire orders me to twist the noose around your neck, right here in this very place, no one will be ringing this bell."
"Enough with your mockery, lads," said the old man. "It's an old bell."
"If you're in league with the priest," said the king's hangman, "then tell him from me that neither quibbling nor crying is of use here. We have letters for eighteen bells plus one-this one. We've been ordered to break them apart and send the pieces to Denmark on the Hólmship.* I answer to none but the king."
He took a pinch from his snuff-horn without offering any to his companion.
"God bless the king," said the old man. "All those church bells that the pope used to own, the king owns now. But this is not a church bell. It's the bell of the land. I was born here on Bláskógaheibi."
"Do you have any tobacco?" asked the black-haired man. "This damned hangman's too stingy to give a man some snuff."
"No," said the old man. "My people have never had any tobacco. It's been a hard year. My two grandchildren died in the spring. I'm an old man now. This bell-it has always belonged to this country."
"Who has the letters to prove it?" asked the hangman.
"My father was born here on Bláskógaheibi," said the old man.”

 

 1586720-f3d76761ca7c33e7d285e2de14ff3021.jpg
Halldór Laxness (23 april 1902 – 8 februari 1998)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 23e april ook mijn blog van 23 april 2012 deel 1 en ook deel 2.

Geschreven door Romenu om 13:50 Reageer op dit bericht

100 Jaar Jan de Hartog, Vladimir Nabokov, Björn Kern, Chetan Bhagat, Peter Weber, Jos de Haes, Madame de Staël

100 Jaar Jan de Hartog

De Nederlandse schrijver Jan de Hartog werd geboren in Haarlem op 22 april 1914. Dat is vandaag precies 100 jaar geleden. Zie ook alle tags voor Jan de Hartog op dit blog.

Uit: Hollands Glorie

“Eén en twintig December komt hij voor mijnheer van Munster met vuurrode oren en een grijnslach die zijn lippen laat beven, ook al bijt hij er op dat het bloedt; hij krijgt een pluim en loopt in het portaal een parapluiestander omver, gelukkig maar, want dat is beter dan onder de paardentram, al vloekt de boekhouder zó, dat zelfs een zeeman van twee en twintig jaar, die op zijn eentje een heel schip gered heeft, ervan verbleken moet.
Eén en dertig December drinkt hij een ijskoud biertje in de pronkkamer van Dijkmans, den sluiswachter, onder de ijskoude oogjes van moeder Dijkmans, die hij die nacht dreigend boven zijn bed zal zien zweven, met in iedere hand een hoedenspeld; hij schaamt zich, omdat hij steeds boertjes moet laten door de neus en hij heeft het ellendig vermoeden dat zijn kruinharen tòch overeind staan, ondanks al dat vet. Om twaalf uur morst hij, bij het klinken, met rode wijn op iets wits en is zo verschrikt en verward door het onheil, dat het niet eens tot hem doordringt, dat hij Nellie's hand niet vast heeft kunnen houden bij het loeien van de stoomfluiten en het beieren van de klokken, en daar was het toch om begonnen geweest.
Op vijftien April krijgt hij zijn tweede rapport en gaat 's avonds dansen; maar hij kan niet aan de driekwartsmaat denken, want zijn hoofd zit vol kruispeilingen en logarithmen, hij kan de naam ‘Ko!’ niet horen roepen, of hij denkt aan cosinus en zelfs Nellie's hand in de zijne vergeet hij, omdat hij de variatie van het kompas tracht te berekenen voor het jaar negentienhonderd vijf en vijftig, terwijl zij, naast hem, over meubels en gordijntjes babbelt voor het jaar negentienhonderd en acht. Hij komt eerst weer bij, wanneer hij in de wind en de duisternis staat, met de warmte van haar mond dicht bij de zijne, en dan zinkt hij in een andere droom, verward, verschrikkelijk, verrukkelijk, met een werveling van gedachten, die geen gedachten zijn, en een wankel makende kracht, die uit de grond in zijn benen omhoogschiet; tot mannen in de omtrek lachen en iets roepen, dat zijn vuisten wakker maakt, hij wil vechten maar dan moet hij Nellie loslaten en dan valt ze zeker.”

 

 1586295-053e7200be0c76546618d05980c4fb99.jpg
Jan de Hartog (22 april 1914 – 22 september 2002)

 

 

De Rüssisch-Amerikaanse schrijver Vladimir Vladimirovic Nabokov werd geboren in St. Petersbürg, op 22 april 1899. Zie ook alle tags voor Vladimir Nabokov op dit blog.

Üit:Lolita

„Let me therefore primly limit myself, in describing Annabel, to saying she was a lovely child a few months my junior. Her parents were old friends of my aunt's, and as stuffy as she. They had rented a villa not far from Hotel Mirana. Bald brown Mr. Leigh and fat, powdered Mrs. Leigh (born Vanessa van Ness). How I loathed them! At first, Annabel and I talked of peripheral affairs. She kept lifting handfuls of fine sand and letting it pour through her fingers. Our brains were turned the way those of intelligent European preadolescents were in our day and set, and I doubt if much individual genius should be assigned to our interest in the plurality of inhabited worlds, competitive tennis, infinity, solipsism and so on. The softness and fragility of baby animals caused us the same intense pain. She wanted to be a nurse in some famished Asiatic country; I wanted to be a famous spy.
All at once we were madly, clumsily, shamelessly, agonizingly in love with each other; hopelessly, I should add, because that frenzy of mutual possession might have been assuaged only by our actually imbibing and assimilating every particle of each other's soul and flesh; but there we were, unable even to mate as slum children would have so easily found an opportunity to do. After one wild attempt we made to meet at night in her garden (of which more later), the only privacy we were allowed was to be out of earshot but not out of sight on the populous part of the plage. There, on the soft sand, a few feet away from our elders, we would sprawl all morning, in a petrified paroxysm of desire, and take advantage of every blessed quirk in space and time to touch each other: her hand, half-hidden in the sand, would creep toward me, its slender brown fingers sleepwalking nearer and nearer; then, her opalescent knee would start on a long cautious journey; sometimes a chance rampart built by younger children granted us sufficient concealment to graze each other's salty lips; these incomplete contacts drove our healthy and inexperienced young bodies to such a state of exasperation that not even the cold blue water, under which we still clawed at each other, could bring relief.”

 

 1586295-1dd30874f0ccdfa5510f16e967401826.jpg
Vladimir Nabokov (22 april 1899 - 2 jüli 1977)

 

 

De Duitse schrijver Björn Kern werd geboren op 22 april 1978 in Lörrach (Baden). Zie ook alle tags voor Björn Kern op dit blog.

Uit:Flugangst

„Für einen Moment verspürte ich den Impuls, einfach wegzurennen, Kober so schnell aus meinem Leben zu streichen, wie er es sich vor wenigen Stunden darin bequem gemacht hatte, ich musste nur umsteigen in Istanbul, vom europäischen Bahnhof in den asiatischen, von Sirkeci nach Heydirpasa, ich wusste längst nicht mehr, wo ich mich befand und wie ich ohne Kober dort rauskäme, ich sagte: erzähl.
Der Salonwagen war ein echter Pullman, rief Kober, und ich wunderte mich, dass er sich für alte Züge interessierte, er sagte: eine Flêche d'Or und die Lok eine restaurierte Blue Star, er hat das auswendig gelernt, dachte ich, weil es ihn an seine Frau erinnert, was mir so wahnsinnig erschien wie normal, für einen Moment sah ich aus einigen Metern Entfernung auf uns hinab, wie wir in einer Nische der Stadtmauer von Edirnekapi über Details von Luxuszügen sprachen, ich musste lachen, Kober sagte: sehr witzig, er sagte: und im Schlafwagen fand sie ihre geliebten Einlegearbeiten wieder, aus Teakholz, ihre ovalen Toilettenspiegel und ihre Mantelhalter aus verchromtem Metall.
Sie schritt durch den Zug wie ein Pfau, sie strahlte und sagte oui, monsieur und yes, Sir, obwohl kein einziger Franzose an Bord war, und kein Engländer, an Bord waren ausschließlich altmodische Deutsche und neureiche Briten. In Istanbul ließ sie es sich nicht nehmen, im Pera Palace abzusteigen und nach genau dem Zimmer zu fragen, in dem Agatha Christie das Manuskript vom Mord im Orient Express versteckt hatte.“

 

 1586295-70942f1bb4a76834f484e92eedb012a2.jpg
Björn Kern (Lörrach 22 april 1978)

 

De Indiase schrijver Chetan Bhagat werd geboren op 22 april 1974 in New Dehli. Zie ook alle tags voor Chetan Bhagat op dit blog.

Üit: Five Point Someone

« I told you, Alok ruins the effect. I wanted to tell him that he should stop ‘damn’ right now but something told me he would not appreciate the subtleties of cursing right now.
“What? What did you just say?” Ryan said, keeping his spoon down on the plate, “Did you say Terminator?”
“Yes. It was a stupid idea. Your stupid damn idea,” Alok said.
Ryan froze. He looked at Alok as if he was speaking in foreign tongue. Then he turned toward me.
“You heard what he said? Hari, you heard? This is unbelievable man,” Ryan turned to me.
I had heard Alok, nothing being the matter with my eardrums but I wasn’t paying attention to anything apart from keeping counts of the ‘damns’.
“Hari, you think I screwed up the quiz?” Ryan asked slowly.
I looked at Alok’s and Ryan’s faces in quick succession, mediating on something I did not understand yet.
“Ryan, you got three. You still need me to tell you that you screwed up?” I counter-questioned.
“No. I mean Alok is saying I screwed up the quiz for both of you because I took you to the movie. You think so or…?”
“That is not what I said…” Alok interrupted even as Ryan raised his hand to indicate silence.”

 

 1586295-df65db9d348effaf4013b576c0025d0d.jpg
Chetan Bhagat (New Dehli, 22 april 1974)

 

 

De Zwitstserse schrijver en müsicüs Peter Weber werd geboren op 22 april 1968 in Wattwil / Toggenbürg. Zie ook alle tags voor Peter Weber op dit blog.

Uit: Die melodielosen Jahre

„Ein altes, weisses Metallschiff mit Kabine, bunteuropäisch beflaggt. In der Kabine wurde emsig gegrillt, die Seeleute übten Gleichgewicht auf ihrer schaukelnden Brat- und Verkaufsstelle. Im Duftbereich, von wechselnder Musik beschallt, die aus beachtlichen Boxen kam, sassen Kinder und rauchende Männer auf Bänken und mitgebrachten Stühlen, im Gras ganze Familien auf grossen Tüchern.
Ich stellte mich in die Schlange, erhielt mein Fischbrot, setzte mich auf eine Bank neben einen alten Mann, er rauchte und summte, Rauch ausatmend, leise mit, auf seinem Oberschenkel lag das volle Zigarettenpäckchen: Nil. Ich ass, er rauchte, wir schauten übers Schiff auf die Wolkenkratzer und in die Wolken, die Sonne war weiss eingetaucht.
Das volle Polizeiboot hatte gewendet, fuhr sirenend zurück, der Fliessrichtung entgegen, Frauen und Männer in Uniformen: Sie hatten erkennbaren Obrigkeits- und Geschwindigkeitsspass. Die Istanbul wankte an kurzen Leinen, straffgezurrt. Die Polizei hatte mit schriller Sirene tatsächlich das über den Main gespannte Seil berührt, an dem unsere Wunschvorhänge aufgespannt sind, mit langem Sirenenton riss sie diese Vorhänge mit, öffnete benachbarte Räume, Nachmittag, dunstlos, ich blickte ins Licht, ich liess mich überblenden. Plötzlich kreischende Möwen, das Horn eines nahenden Frachters, Hornstösse in der Luft, ich fühlte, wie das Salz einschoss, anleckte, aufschäumte -
Istanbul, Ostwind, Möwenflug: Ein alter Mann sitzt in Ufernähe, lässt seinen Wecker rufen, auf einem Tuch steht das rote Ding neben anderen Kleinigkeiten, die er zum Verkauf ausgelegt hat. Durch seine Finger wandern Gebetsperlen, ich setze mich aufs Geländer, ich kenne dieses Signal, es sind dieselben roten Tönchen, die mein Reisewecker frühmorgens gegen mich reitet, sie wandern an heller Schnur gereiht zwischen die Ohren, teilen in Hell und Dunkel, dirigieren die Hand zum Lichtschalter.“

 

 1586295-61ee2d436a6606cdd59e0dc8c3fafee0.jpg
Peter Weber (Wattwil, 22 april 1968)

 

 

De Vlaamse dichter en essayist Jos de Haes werd geboren in Leüven op 22 april 1920. Zie ook alle tags voor Jos de Haes op dit blog.

 

Geweten

Een schijnend reptiel
ligt tussen de planeten stil.
Stom licht, hartvangende kou,
en lichaam met het transparante vlees.
Er blijft geen leegte leeg,
geen donkerte gedekt,
als 't langs de galaxieën zich
soms hoorbaar in beweging zet,
schuivend
door de groene glaslucht
een ijsval
van woorden zonder mond.

 

 

De bol

Door het heelal met glazen kaken
schuift in de holte van de tijd de bol
met in zijn huid de schimmels van het leven.
Mag hij daar nog millennia zweven,
ontploffen of vergaan in sneeuw en wol,
het eens gewekte blijft ontwaken.

 

 1586295-b7fe2f5665aef8cad64679c725b7caaa.jpg
Jos de Haes (22 april 1920 – 1 maart 1974)

 

 

De Franse schrijfster Madame de Staël werd in Parijs geboren op 22 april 1766. Zie ook alle tags voor Madame de Staël op dit blog.

Uit : Corinne ou l'Italie

« Oswald lord Nelvil, pair d'Ecosse, partit d'Edimbourg pour se rendre en Italie pendant l'hiver de 1794 à 1795. Il avait une figure noble et belle, beaucoup d'esprit, un grand nom, une fortune indépendante ; mais sa santé était altérée par un profond sentiment de peine, et les médecins, craignant que sa poitrine ne fût attaquée, lui avaient ordonné l'air du midi. Il suivit leurs conseils, bien qu'il mît peu d'intérêt à la conservation de ses jours. Il espérait du moins trouver quelque distraction dans la diversité des objets qu'il allait voir. La plus intime de toutes les douleurs, la perte d'un père, était la cause de sa maladie ; des circonstances cruelles, des remords inspirés par des scrupules délicats, aigrissaient encore ses regrets, et l'imagination y mêlait ses fantômes. Quand on souffre, on se persuade aisément que l'on est coupable, et les violents chagrins portent le trouble jusque dans la conscience.
A vingt-cinq ans il était découragé de la vie, son esprit jugeait tout d'avance, et sa sensibilité blessée ne goûtait plus les illusions du coeur. Personne ne se montrait plus que lui complaisant et dévoué pour ses amis quand il pouvait leur rendre service ; mais rien ne lui causait un sentiment de plaisir, pas même le bien qu'il faisait ; il sacrifiait sans cesse et facilement ses goûts à ceux d'autrui ; mais on ne pouvait expliquer par la générosité seule cette abnégation absolue de tout égoïsme ; et l'on devait souvent l'attribuer au genre de tristesse qui ne lui permettait plus de s'intéresser à son propre sort. »

 

 1586295-fc1940ae1cc63f32d03d85d160ea5095.jpg
Madame de Staël (22 april 1766 – Parijs, 14 juli 1817)
Cover 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 22e april ook mijn blog van 22 april 2012 deel 1 en ook deel 2 en eveneens deel 3.

Geschreven door Romenu om 19:15 Reageer op dit bericht

Giorgio Fontana

De Italiaanse schrijver Giorgio Fontana werd geboren op 22 april 1981 in Saronno. Fontana groeide op in het Noord-Italiaanse, door industrie gedomineerde stadje Caronno Pertusella. Hij studeerde vergelijkende literatuurwetenschap en filosofie aan de Universiteit van Milaan. In zijn proefschrift onderzocht hij het interne realisme van Hilary Putnam .Zijn eerste roman “Buoni propositi per l' anno nuovo” kwam in 2007 uit bij de prestigieuze uitgeverij Mondadori. Deze bereikte de laatste ronde van de Premio Massa Rosa en de Premio Rea. Het jaar daarop verschenen nog twee verhalende werken: “Novalis”, een roman over een groep jonge creatieven en “Babele 56. Otto fermate nella città che cambia”, een verzameling van verhalen en verslagen over migranten in Milaan. Het boek kwam in 2009 op de shortlist voor de Premio Tondelli. Zijn doorbraak als schrijver bereikte Fontana met de roman “Per legge superiore” die in 2011 verscheen. De essaybundel “La velocità del buio” verscheen eveneens in 2011.Overigens werkt Fontana ook als journalist voor de Corriere della Sera en Il Manifesto en voor Wired en Opendemocracy.net . Van 2005-2010 was hij redacteur van het literaite tijdschrift Eleanore Rigby.

Uit: Im Namen der Gerechtigkeit (Per legge superiore, vertaald door Karin Krieger)

„Zwei tage später klopfte es an Donis Bürotür. Es war früher Nachmittag und sehr heiß. Die Temperaturen waren in die Höhe geklettert.
Die Flure des Justizpalasts waren von körnigem Licht durchflutet, und der abgestandene Geruch nach Zigarettenrauch im Treppenhaus war nun fast unerträglich. Alles schien noch statischer zu sein als sonst, ein Schwebezustand, der schon an Schönheit grenzte, der reinste De Chirico: eine Metaphysik, die ihren Höhepunkt im Sommer erreichen sollte, wenn Doni durch die ungemein hohen, menschenleeren Flure ging wie durch die Straßen einer Stadt in der Stadt.
«Herein», sagte er.
Eine blonde, junge Frau um die zwanzig trat ein. Sie drehte sich kurz um und überlegte, ob sie die Tür schließen sollte, dann tat sie es, schnellte wieder nach vorn und blieb stehen.
Wieder so etwas, was die Leute nicht wussten oder nie für möglich halten würden. Die Verrückten. Die Stammgäste, wie ein Kollege sie nannte.
Eigentlich konnte jeder x-Beliebige in den Justizpalast gelangen. Natürlich gab es eine Eingangskontrolle, doch an der vorbeizukommen, war nicht schwer. Doni hatte schon öfter Besuch gehabt, von Größenwahnsinnigen, von verkalkten Greisen, von Obdachlosen, die von Weltverschwörungen faselten und sogar von einem kleinen Jungen, der während einer Besichtigung seine Schulklasse verloren hatte.
Immer wieder beherbergte der Palazzo einen Unbefugten. Jemanden, dessen Anwesenheit nicht erlaubt war, dem es aber trotzdem gelungen war, in den Bauch der Justiz einzudringen – weniger ein Bakterium als vielmehr eine Zelle, die aus einer anderen Welt hereingeschneit war, ein harmloses, doch illegales Element.
Immer wieder klopfte zuweilen jemand an die Tür der Richter und Staatsanwälte und gab seinen Senf zum Besten. Er fragte, redete, quasselte, egal was. Wie war das nur möglich? Doni verstand es nicht. Doch vielleicht gehörte auch das zur Logik des Palazzos, dieser Zone, in der die Regeln unsicher waren, das ganze Gegenteil von dem, was er sein sollte: Nägel und Risse, wie immer.
Die junge Frau sah ihn an, ohne zu lächeln.
«Dottor Doni?», fragte sie.
«Ja. Und wer sind Sie?»

 

 1592956-d47715538e7b2542ee3921d5fe03f590.jpg
Giorgio Fontana (Saronno, 22 april 1981)

Geschreven door Romenu om 00:00 Reageer op dit bericht

Meer van Romenu

↑ Terug naar de berichten