Berichten van 28 mei 2014 tot 29 mei 2014

 

Bij Hemelvaartsdag

 

 

 
  Hemelvaart door Rembrandt Harmensz. van Rijn, 1636

 

 

Hemelvaart

Als ik beklim de zilvren treden,
Langzaam, en de aarde diep beneden,
Een klein insect in avondglans,
De vonk doet spranklen van zijn dans,

Laat mij dan in mijn armen dragen
De zacht gepelsde, die behagen
Zelfs in de schim zijns meesters vindt,
Warm aan zijn borst zich vleit, en spint;

En dat de hond, wild als een jongen,
Over de heemlen aangesprongen,
Blaffend met meteoren vecht,
En kwisplend ze aan mijn voeten legt;

Het milde rund laat met mij komen,
Het is misschien wat log voor dromen,
a denk, dat het toch ongevraagd
Zijn uier naar de melkweg draagt;

Dat ook de krekel, op wiens zingen
Ik vaak tot voor de troon mocht dringen,
Nu ik nog nader ben bij Hem,
Mij overweldge met zijn stem;

Laat dan de valk, die zonder vrezen
Tot in het hart der zon kan lezen,
De vleuglen uit elkander slaan,
Zodat de deuren opengaan,

En ik tezaam met mijn geleide,
Op een bebloemde lenteweide,
Een door de wind gebogen vlam,
Zal nederknielen voor het lam.

 

 

Aart van der Leeuw (23 juni 1876 – 17 april 1931)
Delft, wijk Hof van Delft, Buiyenwatersloot
(Aart van der Leeuw werd geboren in Hof van Delft)

Zie voor de schrijvers van de 29e mei ook mijn vorige blog van vandaag.

De Zuid-Afrikaanse schrijver André Brink werd geboren op 29 mei 1935 in Vrede. Zie ook alle tags voor André Brink op dit blog.

Uit: The blue door

“She is already in bed when I arrive, lying on her side, reading, her back turned to me, the outline of her body gracefully traced by the sheet, one smooth brown shoulder exposed.
But it is quite an obstacle course before I get there. First there is the bathroom. Automatically I go to the one where I bathed the children, but it is immediately evident that this is meant for the children only, or possibly for guests. Playing Blind Man’s Buff, I have to feel my way along the main passage where the lights have already been turned off, past the bedroom where the children have been tucked up for the night, towards a glimmer halfway to the left. From the passage door I can see another door leading from the bedroom, to my right, opposite the bed. To my great relief it turns out to be the en-suite bathroom. But this is by no means the end of my problems. I decide to spend a few minutes under the shower first: although I have already had a bath with the children, that was a rather hurried affair, and furthermore I need time to reflect on my immediate challenges. Which of the two toothbrushes – one blue, one red – am I supposed to use, which towel is mine? And afterwards, should I proceed to the bedroom naked, or with a towel around my waist, or wearing pyjamas? (Which will be where?)
In the end I decide not to aggravate the situation by wondering about what her expectations may be but simply to follow my inclination, doing what comes naturally to me.
So I am naked when I come into the bedroom and furtively slide in behind her back, trying to hide the evidence of my state of anticipation.
She glances over her shoulder and says, ‘Oh.’ Which may mean anything.
Fortunately there is a pile of books beside the lamp on what I take to be my bedside table, and I take the top one to page through. It is Jostein Gaarder’s Sophie’s World. I’ve been meaning to read it for a long time, but something has always intervened. Perhaps this is as good an opportunity as any of getting through it. But I soon put it down, all too aware of the gentle undulation of the woman’s body next to me.”

 

 
André Brink (Vrede, 29 mei 1935)
Hier met Salman Rushdie (rechts)

 

 

De Catalaanse dichter, schrijver en vertaler Eduard Escoffet werd geboren op 29 mei 1979 in Barcelona. Zie ook alle tags voor Eduard Escoffet op dit blog.

 

Each man is writing

each man is a frontier
each man is a shadow
each man is a door
each man is a failure
each man is a counter
each man is an outburst
each man is a rumour
each man is a wall
each man is a writing
each man is a silence
each man is shadow
each man is outburst
each man is din
each man is wall
each man is writing
each man is silence

Vertaald door Graham Thomson

 

 

 
Eduard Escoffet (Barcelona, 29 mei 1979)

 

De Engelse letterkundige, schrijver en journalist Gilbert Keith Chesterton werd geboren in Londen op 29 mei 1874. Zie ook alle tags voor G. K. Chesterton op dit blog.

Uit: Father Brown. The Essential Tales (The Blue Cross)

“He alighted at Liverpool Street, however, quite conscientiously secure that he had not missed the criminal so far. He then went to Scotland Yard to regularise his position and arrange for help in case of need; he then lit another cigarette and went for a long stroll in the streets of London. As he was walking in the streets and squares beyond Victoria, he paused suddenly and stood. It was a quaint, quiet square, very typical of London, full of an accidental stillness. The tall, flat houses round looked at once prosperous and uninhabited; the square of shrubbery in the centre looked as deserted as a green Pacific islet. One of the four sides was much higher than the rest, like a dais; and the line of this side was broken by one of London's admirable accidents--a restaurant that looked as if it had strayed from Soho. It was an unreasonably attractive object, with dwarf plants in pots and long, striped blinds of lemon yellow and white. It stood specially high above the street, and in the usual patchwork way of London, a flight of steps from the street ran up to meet the front door almost as a fire-escape might run up to a first-floor window. Valentin stood and smoked in front of the yellow-white blinds and considered them long.
The most incredible thing about miracles is that they happen. A few clouds in heaven do come together into the staring shape of one human eye. A tree does stand up in the landscape of a doubtful journey in the exact and elaborate shape of a note of interrogation. I have seen both these things myself within the last few days. Nelson does die in the instant of victory; and a man named Williams does quite accidentally murder a man named Williamson; it sounds like a sort of infanticide. In short, there is in life an element of elfin coincidence which people reckoning on the prosaic may perpetually miss. As it has been well expressed in the paradox of Poe, wisdom should reckon on the unforeseen.”

 

 
G. K. Chesterton (29 mei 1874 - 14 juli 1936)
Heinz Rühmann als Pater Brown in de film „Er kann's nicht lassen“, 1962

 

 

De Franse schrijver Bernard Charles Henri Clavel werd geboren op 29 mei 1923 in Lons-le-Saunier. Zie ook alle tags voor Bernard Clavel op dit blog.

Uit:Le seigneur du fleuve

“Philibert leva les yeux. Leurs regards se croisèrent. Il y eut, par-dessus la table où la lumière jouait à travers le vin secoué dans les verres, comme une étreinte. En même temps, ils éclatèrent tous les deux d’un grand rire.
Le vieux toussa, se pencha vers la gauche pour expédier dans l’âtre un long jet de salive qui chuinta sur les braises, puis, passant le revers de sa main sur sa bouche, il dit :
- Bon Dieu, c’est curieux comme les choses se font. je m’en viens du port. Je me force à marcher alors que j’ai envie de cavaler. Je marche. Et tout le long je me répète : cette espèce de morveux de Philibert, je m’en vais te lui sonner un branle, quelque chose de bien. Ce coup-ci, il s’en souviendra. Il a beau avoir quarante-cinq ans, il va m’entendre ! Tout le long, je me dis ça. Et j’arrive. Et je te vois tout bête. Et je vois ton verre vide, et je me dis : Il est comme toi, la colère lui sèche sa gorge. Et je veux tout de même te sonner le branle. Et je te regarde. Et je me dis encore : Félix, à son âge, tu étais comme lui. Aujourd’hui, tu as septante-deux ans, mais à quarante-cinq ans, tu aurais fait les mêmes conneries que lui.
Le vieux se tut. Il but une gorgée. Philibert qui le regardait se remit soudain à rire.”

 

 
Bernard Clavel (29 mei 1923 – 5 oktober 2010)

 

 

De Hebreeuwse dichteres, schrijfster en letterkundige Leah Goldberg werd geboren in Königsberg (Pruisen) op 29 mei 1911. Zie ook alle tags voor Leah Goldberg op dit blog.

 

With This Night

With this night and with all of its hush
with this night —
with three stars
that were lost ‘twixt the trees
with that wind.

With that wind
that stood still so it might hear
this night —
with this night
and three stars
and that wind.

 

Vertaald door Annie Kantar

 

 

Song Without a Name

(He) would not believe that I don’t love a person
insulted, he would leave before understanding.
then  I’ll go to my window and stare at the road
Accompanying the rest of my pain with no tear.
they walked as he did – without looking back.
since then I never saw them in my dreams
I could never believe that my heart will beat
in the pulse of their despair.
but while I am lonely, without a person
my hollow heart will be somewhat trembled
then I’ll bite my pale lip to bleeding
Never saying “come back”.

 

Vertaald door Lior Navok

 

 
Leah Goldberg (29 mei 1911 – 15 januari 1970)

 

 

De Engelse dichter en schrijver Terence Hanbury White werd geboren op 29 mei 1906 in Bombay (Mombai). Zie ook alle tags voor T. H. White op dit blog.

 

Lost

Be kind, Helen, I am so tired of thinking;
There are so many difficult corridors of thought,
With equal iron banisters leading back again:
So many stone stairs, Helen, up which I sought
To rediscover the windy sky, and stand, blinking,
In the lost sunlight: as bright as pain,
Helen. I would give almost anything now
Even for pain. If one day down my iron avenues
The tubes and cubes, leading, at last, me right,
Should lose their remorseless patterns and diffuse
Into a kinder symmetry, and show me how
After a white hand pointing Exit, shine the stars at night:
Should I, appreciating the right gesture, fall dead?
I should walk out quietly and stand still
With the air in my hair and my feet in the wet dew,
Eternally motionless, without want, or will,
Not proud any more, Helen, of this poor head:
And I daresay even that's not true.

 

 
T. H. White (29 mei 1906 – 17 januari 1964)

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 29e mei ook mijn blog van 29 mei 2011 deel 1 en eveneens deel 2.

 

In Memoriam Maya Angelou

 

De Amerikaanse dichteres, schrijfster,regisseur en activiste Maya Angelou is gisteren op 86-jarige leeftijd overleden. Maya Angelou (eig. Margueritte Johnson) werd geboren in Saint Louis, Missouri, op 4 april 1928. Zie ook alle tags voor Maya Angelou op dit blog.

 

The Detached

We die,
Welcoming Bluebeards to our darkening closets,
Stranglers to our outstretched necks,
Stranglers, who neither care nor
care to know that
DEATH IS INTERNAL.

We pray,
Savoring sweet the teethed lies,
Bellying the grounds before alien gods,
Gods, who neither know nor
wish to know that
HELL IS INTERNAL.

We love,
Rubbing the nakednesses with gloved hands,
Inverting our mouths in tongued kisses,
Kisses that neither touch nor
care to touch if
LOVE IS INTERNAL.

 

 

 
Maya Angelou (4 april 1928 – 28 mei 2014)

De Belgische schrijver Leo Pleysier werd geboren in Rijkevorsel op 28 mei 1945. Zie ook alle tags voor Leo Pleysier op dit blog.

Uit: Wit is altijd schoon

“Heb ik het hier anders niet schoon behangen in de keuken? vroeg ze, Gusta.
Ik zei: amai, héél schoon! Zei ik.
Zo een schoon effen behang! Hebt ge dat zelf gedaan?
’t Is percies dat de schilder geweest is, zei ik, zo schoon gedaan!
Maar ik ben toch echt niet goed zenne, Gusta, zei ik, ik ben percies aan het doodgaan.
Ja, zei ze, maar het was ook een heel werk, dat behangen.
Eerst dat oud papier d’r afdoen.
Want dat zag er nogal uit, zei ze, dat oud papier.
Vuil en vet. En losgekomen.
Haar dochter Josee was komen helpen, zei Gusta, want behangen zelf, dat ging haar toch niet zo goed niet meer af.
Iedere keer dat traplereke op en af, dat was niks meer voor haar, zei ze.
En Josee had dat ook gezegd tegen haar.
Moe, gij gaat die keuken toch niet alleen behangen zeker!
Dat is toch geen werk!
Iedere keer dat traplereke op en af mee die lange panden vol lijm en pap!
Dat is toch geen werk zo alleen!
Ik zal wel ’s een dag komen helpen, had Josee gezegd.
O da’s goed Josee, had Gusta gezegd, ik zal dan al beginnen mee het oud papier eraf te halen want da’s ook al een heel werk, dat oud papier d’er afhalen, en als ik daarmee gedaan heb, zal ik wel eens bellen.
Wel ja, doe dat, had Josee gezegd, als ge daarmee gedaan hebt, dan belt ge maar en dan zal ik wel eens een dag komen helpen.”

 

 
Leo Pleysier (Rijkevorsel, 28 mei 1945)

 

 

De Nederlandse dichter en schrijver Adriaan Bontebal werd als Aad van Rijn op 28 mei 1952 in Leidschendam geboren. Zie ook alle tags voor Adriaan Bontebal op dit blog.

 

Boksbal

Wanneer ik buiten fiets
- ik fiets altijd buiten
ik ben klein behuisd -
en de regen me doorweekt
terwijl ruk- en valwinden
op me inbeuken
zodat ik slalom
als een beschonkene
bedenk ik

Zolang ik tegen
de elementen vecht
vecht ik niet
tegen mezelf

 

 

Couperus

Op het Lange Voorhout
kwam ik Louis Couperus tegen
Hij droeg een duffelse jas
en een zwierige hoed
en onder zijn arm een
klein
wit
poedeltje
dat was bewerkt
met een flitspuit
onkiese parfum

Hij knikte beleefd
en ik, blij verrast: hé Louis!
Dat vond hij net
iets te pop

 

 

 
Adriaan Bontebal (28 mei 1952 – 11 februari 2012)

 

 

De Duitse schrijver Frank Schätzing werd geboren in Keulen op 28 mei 1957. Zie ook alle tags voor Frank Schätzing op dit blog.

Uit: Limit

„Allmählich glaubte er den Bogen rauszuhaben. Er ließ die Maschine steigen, wobei er versäumte, die Dü­sen synchron zu schwenken, was ihn gleich wieder in die Bredouille brachte, weil sich das Bike nun raketengleich in den Himmel schraubte. Unaufhaltsam fühlte er sich aus dem Sattel rutschen, mühte sich mit fliegenden Fingern, den Fehler zu korrigieren, erlangte die Kontrolle zurück, flog eine weitere Kurve, den Hochofen im Auge.
Da waren sie!
Yoyo hatte es bis zur Schleuse geschafft, wo das Förderband abzweigte, gefolgt von Zhao, der keine zwei Meter unter ihr im Gerüst hing. Jericho zwang die Maschine abwärts in der Hoffnung, sie werde so reagieren wie erwünscht. Er sah den Killer zusammenzucken und den Kopf zwischen die Schultern ziehen. Keinen halben Meter von ihm entfernt riss Jericho das Airbike herum, beschrieb einen Kreis und hielt erneut auf den Ofen zu. Yoyo vollführte an der Kante des Förderbandes die anmutige Interpretation völliger Ratlosigkeit. Warum, begriff er im Moment, da er das Band überflog. Wo Rollen und Verstrebungen hätten sein müssen, war ein Teil der Konstruktion einfach weggebrochen. Über weite Distanz erstreckten sich nur noch die Seitengestänge. Nach unten zu gelangen, hätte professionelle Seiltänzererfahrung erfordert.
Yoyo saß in der Falle.”

 

 
Frank Schätzing (Keulen, 28 mei 1957)

 

 

De Ierse schrijfster en columniste Maeve Binchy werd geboren op 28 mei 1940 in Dalkey. Zie ook alle tags voor Maeve Binchy op dit blog.

Uit: Heart and Soul

“The younger ones are on top of it, they say things like, 'Oh, you'd never be able to satisfy me like my old man does,' or else that, sure, they are gay because the only alternative is horrible spotty boys with filthy fingernails.” Aidan shook his head. “By the time I get to the classroom I'm worn out,” he said sadly.“Why don't you give it up?” Nora said suddenly. She taught Italian at an evening class and organized a yearly outing to Italy for the group. She had several other small jobs, but she had no interest in money or pensions or the future. She sat in one of the basket chairs she had bought at a garage sale and tried to persuade Aidan to join her in this carefree lifestyle.But he was a worrier. It would be idiotic to leave his school now several years before retirement date. It would mean no proper pension; if he were to amount to anything he had to provide for Nora and his family from an earlier marriage.“Oh, you've well provided for them,” Nora said cheerfully.“You've given Nell most of the money you got for the house, Grania is married to the headmaster of Mountainview School, Brigid has been made a partner in the travel agency. They should be providing for you, if you come to think of it.”“But you, Nora, what about you? I want to look after you, give you some comfort and pleasures.”“You give me great comfort and pleasures,” she said.“But some security, Nora,” he pleaded.“I never had security before, I don't want it now.”“I have to finish out my time there.”

 

 
Maeve Binchy (28 mei 1940 – 30 juli 2012)

 

 

De Ierse dichter en songwriter Thomas Moore werd geboren op 28 mei 1779 in Dublin. Zie ook alle tags voor Thomas Moore op dit blog.

 

Love and the Novice

"Here we dwell, in holiest bowers,
Where angels of light o'er our orisans bend;
Where sighs of devotion and breathings of flowers
To heaven in mingled odour ascend.
Do not disturb our calm, oh Love!
So like is thy form to the cherubs above,
It well might deceive such hearts as ours."

Love stood near the Novice and listen'd,
And Love is no novice in taking a hint;
His laughing blue eyes soon with piety glisten'd;
His rosy wing turn'd to heaven's own tint.
"Who would have thought," the urchin cries,
"That Love could so well, so gravely disguise
His wandering wings, and wounding eyes?"

Love now warms thee, waking and sleeping,
Young Novice, to him all thy orisons rise.
He tinges the heavenly fount with his weeping,
He brightens the censer's flame with his sighs.
Love is the Saint enshrined in thy breast,
And angels themselves would admit such a guest,
If he came to them clothed in Piety's vest.

 

 
Thomas Moore (28 mei 1779 – 25 februari 1852)
Borstbeeld in Central Park, New York 

 

 

De Britse schrijver Ian Fleming werd geboren op 28 mei 1908 in Londen. Zie ook alle tags voor Ian Fleming op dit blog.

Uit: Goldfinger

“Bond said casually, “Why does the man always wear that bowler hat?”
“Oddjob!” The Korean had reached the service door. “The hat.” Goldfinger pointed at a panel in the woodwork near the fireplace.
Still holding the cat under his left arm, Oddjob turned and walked stolidly back towards them. When he was half way across the floor, and without pausing or taking aim, he reached up to his hat, took it by the rim and flung it sideways with all his force. There was a loud clang. For an instant the rim of the bowler hat stuck an inch deep in the panel Goldfinger had indicated, then it fell and clattered on the floor.
Goldfinger smiled politely at Bond. “A light but very strong alloy, Mr Bond. I fear that will have damaged the felt covering, buy Oddjob will put on another. He’s surprisingly quick with a needle and thread. As you can imagine, that blow would have smashed a man’s skull or half severed his neck. A homely and a most ingeniously concealed weapon, I’m sure you’ll agree.”
“Yes, indeed.” Bond smiled with equal politeness. “Useful chap to have around.”

 

 
Ian Fleming (28 mei 1908 – 12 augustus 1964)
Scene uit de film “Goldfinger”, 1964 met Sean Connery

 

 

De Amerikaanse schrijver Walker Percy werd geboren op 28 mei 1916 in Birmingham, Alabama. Zie ook alle tags voor Walker Percy op dit blog.

Uit: Love in the Ruins

“Comes again the longing, the desire that has no name. Is it for Mrs. Prouty, for a drink, for both: for a party, for youth, for the good times, for dear good drinking and fighting comrades, for football-game girls in the fall with faces like flowers? Comes the longing and it has to do with being fifteen and fifty and with the winter sun striking down into a brick-yard and on clapboard walls rounded off with old hard blistered paint and across a doorsill onto linoleum. Desire has a smell: of cold linoleum and gas heat and the sour piebald bark of crepe myrtle. A good-humored thirty-five-year-old lady takes the air in a back lot in a small town.”
(…)

“What she didn't understand, she being spiritual and seeing religion as spirit, was that it took religion to save me from the spirit world, from orbiting the earth like Lucifer and the angels, that it took nothing less than touching the thread off the misty interstates and eating Christ himself to make me mortal man again and let me inhabit my own flesh and love her in the morning.”

 

 
Walker Percy (28 mei 1916 – 10 mei 1990)

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 28e mei ook mijn blog van 28 mei 2011 deel 1 en eveneens deel 2 en ook deel 3.

De Nederlandse dichter en criticus Ad Zuiderent werd geboren in ’s-Gravendeel op 28 mei 1944. Zuiderent maakte op zijn achtste de watersnood van 1953 in Nederland mee. Hij studeerde Nederlands taal- en letterkunde aan de Universiteit van Amsterdam. Vanaf 1969 ging hij lesgeven. Zes jaar lang doceerde hij Nederlands op de Christelijke Scholengemeenschap Buitenveldert te Amsterdam waarna hij voor vier jaar moderne Nederlandse letterkunde en vakdidactiek gaf aan de lerarenopleiding VL-VU. Tussen 1976 en 1978 gaf hij poëzieanalyse bij een opleiding Nederlands in Amsterdam. Van 1979 tot 2009 werkte hij als wetenschappelijk medewerker aan de Vrije Universiteit. Hij schreef recensies voor het dagblad Trouw en De Tijd en is redacteur van het Kritisch Literatuur Lexicon. Zuiderent is naast letterkundige tevens dichter. Sinds 1966 publiceert hij gedichten in literaire tijdschriften, zoals Merlyn, Raster, Soma, Maatstaf, De Revisor, Tirade en het Nieuw Wereldtijdschrift. In 1968 debuteerde hij met de bundel “Met de apocalyptische mocassins van Michel de Nostredame op reis door Nederland” waarin hij de door hem beleefde watersnood van 1953 beschrijft.

 

Waar geen haven is

Dichter, kunstkind, wat zul je nog dichten.
In eeuwigheid, dat gesloten systeem, drijf je
voorbij. Maar zoek je 's avonds het lek, is er
niemand daarbuiten, kieuw noch bek. Enkel gordijnen
waarachter de buren het nieuws of de nachtfilm
bekijken. Je lyrisch betoog kan bewegen als
een pont aan de steiger, je kapseist hooguit
in het zich van een horizon, een verre vriend.
Op de rede, op straat blijft het stil, al die tijd.
Je denkt dat ze dichters en kinderen eerst
zullen horen, maar hun gordijnen hangen in slik.

 

 

Op de fiets

Een nuchter fietser op de gracht: wat valt
dat is een herfstblad - licht stijgt op.
Nóg is er geen gevoel van kortste dag.

Maar keert het licht, dan keert de fietser ook
de stad de rug toe, kiest rivier voor gracht,
sneeuw op de buitenweg voor stadse prak.

Wat voedt nog zijn herinnering: de damp
die geurt bij 't uitdoen van een regenpak?
Ging ooit Sebastiaan naar Duivendrecht?

Komt lente, lost de eenzaamheid zich op
in wie hij tegenkomt de Amstel langs:
de fietsers met hun hand omhoog als vrienden.

Zo voelt wie de beslotenheid verliet,
bedreigd door damp van snelverkeer, zich thuis
voorbij de weiden achter zijn bureau.

Maar op een zomerdag slaat hij voorbij
de brug linksaf, wil de rivier ten einde:
komend van Ouderkerk zoekt hij weer stad.

Na molen en begraafplaats wordt het stil:
'Zo eeuwig fietsen!' gaat het door hem, en
geen mens ziet dat zijn fiets de lucht in wil.

 

 
Ad Zuiderent (’s-Gravendeel, 28 mei 1944)