Berichten van 29 mei 2014 tot 30 mei 2014

De Amerikaanse dichteres en schrijfster Elizabeth Alexander werd geboren op 30 mei 1962 in New York. Zie ook alle tags voor Elizabeth Alexander op dit blog.

 

Praise Song For The Day

Each day we go about our business,
walking past each other, catching each other's
eyes or not, about to speak or speaking.
All about us is noise. All about us is
noise and bramble, thorn and din, each
one of our ancestors on our tongues.
Someone is stitching up a hem, darning
a hole in a uniform, patching a tire,
repairing the things in need of repair.
Someone is trying to make music somewhere,
with a pair of wooden spoons on an oil drum,
with cello, boom box, harmonica, voice.
A woman and her son wait for the bus.
A farmer considers the changing sky.
A teacher says, Take out your pencils. Begin.
We encounter each other in words, words
spiny or smooth, whispered or declaimed,
words to consider, reconsider.
We cross dirt roads and highways that mark
the will of some one and then others, who said
I need to see what's on the other side.
I know there's something better down the road.
We need to find a place where we are safe.
We walk into that which we cannot yet see.
Say it plain: that many have died for this day.
Sing the names of the dead who brought us here,
who laid the train tracks, raised the bridges,
picked the cotton and the lettuce, built
brick by brick the glittering edifices
they would then keep clean and work inside of.
Praise song for struggle, praise song for the day.
Praise song for every hand-lettered sign,
the figuring-it-out at kitchen tables.
Some live by love thy neighbor as thyself,
others by first do no harm or take no more
than you need. What if the mightiest word is love?
Love beyond marital, filial, national,
love that casts a widening pool of light,
love with no need to pre-empt grievance.
In today's sharp sparkle, this winter air,
any thing can be made, any sentence begun.
On the brink, on the brim, on the cusp,
praise song for walking forward in that light.

 

 
Elizabeth Alexander (New York, 30 mei 1962)

 

 

De Afro-Amerikaanse dichter Countee Cullen werd geboren als Countee LeRoy Porter op 30 mei 1903 in Louisville, Kentucy, of Baltimore. Zie ook alle tags voor Countee Cullen op dit blog.

 

I Have A Rendezvous With Life

I have a rendezvous with Life,
In days I hope will come,
Ere youth has sped, and strength of mind,
Ere voices sweet grow dumb.
I have a rendezvous with Life,
When Spring's first heralds hum.
Sure some would cry it's better far
To crown their days with sleep
Than face the road, the wind and rain,
To heed the calling deep.
Though wet nor blow nor space I fear,
Yet fear I deeply, too,
Lest Death should meet and claim me ere
I keep Life's rendezvous.

 

 

Song In Spite Of Myself

Never love with all your heart,
It only ends in aching;
And bit by bit to the smallest part
That organ will be breaking.

Never love with all your mind,
It only ends in fretting;
In musing on sweet joys behind,
too poignant for forgetting.

Never love with all your soul,
for such there is no ending;
though a mind that frets may find control,
and a shattered heart find mending.

Give but a grain of the heart's rich seed,
Confine some undercover,
And when love goes, bid him God-speed,
and find another lover.

 

 
Countee Cullen (30 mei 1903 – 9 januari 1946)
Monument, tegenwoordig in de New York Public Library.

 

De Vlaamse dichter en schrijver Emmanuel Hiel werd geboren in Sint-Gillis-bij-Dendermonde op 30 mei 1834. Zie ook alle tags voor Emmanuel Hiel op dit blog.

 

En toch zal ’t lente worden

Wat zingt het hupplend koninkske
In onze doornenhaag? –
Het heeft zo fel gesneeuwd vandaag,
En toch zal ’t lente worden!

De takken missen blad en bloem:
Daar tussen fluit de wind;
Doch immer zingt het welgezind:
En toch zal ’t lente worden!

Al zijn de velden doods en stil,
Ik blijve welgemoed,
En roep gelijk de vogel doet:
En toch zal ’t lente worden!

 

 

Wie is er in mijn huis geweest?

Wie is er in mijn huis geweest?
Een man, die zegt dat hij geneest;
Maar, ach, zijn zeggen mocht niet baten:
Hij heeft mijn kindje dood gelaten.

De moeder liep al huilend rond;
Ik blies, helaas, in ’s kindjes mond;
En meende nog aldus het leven
Aan ’t dode schaapke weer te geven.

Ach, wist ik, wist ik, wat ik deed?
Ik voelde niets dan bitter leed;
Ik hoorde slechts gestamp van stormen,
En ‘k zag alleen gewroet van wormen.

 

 
Emmanuel Hiel (30 mei 1834 - 27 augustus 1899)
Rue Emmanuel Hiel in Brussel, Schaerbeek

 

 

De Duitse dichter en schrijver Martin Jankowski werd op 29 mei 1965 in Greifswald geboren. Zie ook alle tags voor Martin Jankowski op dit blog.

 

die fische im becken im kaufhaus von depok

hinter den schuhregalen
neben den trockenfrüchten
vor den notausgängen
der kasten aus glas

müde guramis
taumeln im trüben
starren ungläubig
auf eine welt aus verabredungen
missverständnissen und festtagen

die kommenden festessen
ringen um fassung
seit wochen versuchen sie
frisch zu bleiben wie verlangt und
zu verstehen aber sie kommen
zu keinem ergebnis
und vergessen
was die frage
war

die fische im becken
im kaufhaus von depok
mein hungriger liebling
hundert ratlose einsamkeiten
ohne namen

verwandeln sich
in das lachen
der esser

 

 
Martin Jankowski (Greifswald, 29 mei 1965)
 

 

 

De Surinaamse schrijver Henri François Rikken werd geboren in Paramaribo op 30 mei 1863. Zie ook alle tags voor Henri François Rikken op dit blog.

Uit: Codjo, de brandstichter

“Op zekeren avond in de maand Juni, na het vallen van het nachtschot, vervoegde zich een oude, zestigjarige slaaf, met een kaal hoofd, een grijzen baard en een ongunstig uiterlijk bij hem. Gelijk Tom of Tam, zoo heette hij, verhaalde, was hij onder het bestuur van den gouverneur-generaal B. Texier, omstreeks het jaar 1780, in de kolonie uit Afrika aangekomen.

Van nature lui en vadsig was hij herhaaldelijk in andere handen overgegaan en die gedurige veranderingen van meesters hadden, met het oog op zijn gebreken, veel er toe bijgedragen de slavernij hard en drukkend voor hem te maken.

Verscheidene malen had hij getracht door de vlucht zich aan de slavernij te onttrekken; doch telkens wederom ‘opgevangen’, waren bloedige lijfskastijdingen met tamarinde-roeden slechts de gevolgen geweest van zijn pogingen ter verkrijging van vrijheid en rust. Nu hij echter met het juk der slavernij nog den last der jaren moest torsen, werd hem zijn toestand met den dag moeilijker en kwellender.

Ofschoon hij thans ‘privé-slaaf’ was - zooals men de stadsslaven noemde in tegenstelling met de plantageslaven, die, gerekend tot het ‘effect’ te behooren, daarmede gekocht en verkocht werden, - was hij nochtans door zijn meesteres Mary Rose Herbert, een vrijgegevene van Paramaribo, voor den tijd van drie maanden verhuurd aan den eigenaar van de bij de stad gelegen plantage Ma Retraite. Evenals toen openbare veilingen van goederen plaats vonden, zoo werden er ook openbare veilingen en verhuringen van slaven gehouden voor een bepaalden tijd en tegen een opgeboden som. Op zulk een openbare verhuring nu van slaven was Tom voor drie maanden in het bezit geraakt van den eigenaar van Ma Retraite.”

 

 
Henri François Rikken (30 mei 1863 - 17 mei 1908)

 

 

Onafhankelijk van geboortedata:

De Vlaamse dichter Jan Geerts werd geboren in Hoogstraten in 1972. Zie ook alle tags voor Jan Geerts op dit blog.

 

Trap

Iets wil herinnering zijn. Van stof tot nadenken
ben ik. Ik vergeet mijn slaap en ga de trap af

in mijn hoofd. Niet de nacht maar mijn gezicht
is donker. Ik moet gaan waar het op aankomt want

bij de minste twijfel kraakt en ontwaakt het huis.
De curve van mijn hand is mijn nachthouvast.

Mijn treden zijn geteld. Maar zoals verwacht verrast
de begane grond. De voordeur gooit een mesvan licht.

De wind ranselt droge bladeren.
Ik ga de straat op, de openbare plek in mezelf,

en zie de vormen die mijn angst aanneemt:
erker, auto, stoeprand, park in de verte.

Als ik nu ga, wanneer zal ik dan terugkeren
naar het tijdstip waarin het huis verdwijnt?

 

 

 
Jan Geerts (Hoogstraten, 1972)

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 30^e mei ook mijn blog van 30 mei 2011 deel 1 en eveneens deel 2.

 

Bij Hemelvaartsdag

 

 

 
  Hemelvaart door Rembrandt Harmensz. van Rijn, 1636

 

 

Hemelvaart

Als ik beklim de zilvren treden,
Langzaam, en de aarde diep beneden,
Een klein insect in avondglans,
De vonk doet spranklen van zijn dans,

Laat mij dan in mijn armen dragen
De zacht gepelsde, die behagen
Zelfs in de schim zijns meesters vindt,
Warm aan zijn borst zich vleit, en spint;

En dat de hond, wild als een jongen,
Over de heemlen aangesprongen,
Blaffend met meteoren vecht,
En kwisplend ze aan mijn voeten legt;

Het milde rund laat met mij komen,
Het is misschien wat log voor dromen,
a denk, dat het toch ongevraagd
Zijn uier naar de melkweg draagt;

Dat ook de krekel, op wiens zingen
Ik vaak tot voor de troon mocht dringen,
Nu ik nog nader ben bij Hem,
Mij overweldge met zijn stem;

Laat dan de valk, die zonder vrezen
Tot in het hart der zon kan lezen,
De vleuglen uit elkander slaan,
Zodat de deuren opengaan,

En ik tezaam met mijn geleide,
Op een bebloemde lenteweide,
Een door de wind gebogen vlam,
Zal nederknielen voor het lam.

 

 

Aart van der Leeuw (23 juni 1876 – 17 april 1931)
Delft, wijk Hof van Delft, Buiyenwatersloot
(Aart van der Leeuw werd geboren in Hof van Delft)

Zie voor de schrijvers van de 29e mei ook mijn vorige blog van vandaag.

De Zuid-Afrikaanse schrijver André Brink werd geboren op 29 mei 1935 in Vrede. Zie ook alle tags voor André Brink op dit blog.

Uit: The blue door

“She is already in bed when I arrive, lying on her side, reading, her back turned to me, the outline of her body gracefully traced by the sheet, one smooth brown shoulder exposed.
But it is quite an obstacle course before I get there. First there is the bathroom. Automatically I go to the one where I bathed the children, but it is immediately evident that this is meant for the children only, or possibly for guests. Playing Blind Man’s Buff, I have to feel my way along the main passage where the lights have already been turned off, past the bedroom where the children have been tucked up for the night, towards a glimmer halfway to the left. From the passage door I can see another door leading from the bedroom, to my right, opposite the bed. To my great relief it turns out to be the en-suite bathroom. But this is by no means the end of my problems. I decide to spend a few minutes under the shower first: although I have already had a bath with the children, that was a rather hurried affair, and furthermore I need time to reflect on my immediate challenges. Which of the two toothbrushes – one blue, one red – am I supposed to use, which towel is mine? And afterwards, should I proceed to the bedroom naked, or with a towel around my waist, or wearing pyjamas? (Which will be where?)
In the end I decide not to aggravate the situation by wondering about what her expectations may be but simply to follow my inclination, doing what comes naturally to me.
So I am naked when I come into the bedroom and furtively slide in behind her back, trying to hide the evidence of my state of anticipation.
She glances over her shoulder and says, ‘Oh.’ Which may mean anything.
Fortunately there is a pile of books beside the lamp on what I take to be my bedside table, and I take the top one to page through. It is Jostein Gaarder’s Sophie’s World. I’ve been meaning to read it for a long time, but something has always intervened. Perhaps this is as good an opportunity as any of getting through it. But I soon put it down, all too aware of the gentle undulation of the woman’s body next to me.”

 

 
André Brink (Vrede, 29 mei 1935)
Hier met Salman Rushdie (rechts)

 

 

De Catalaanse dichter, schrijver en vertaler Eduard Escoffet werd geboren op 29 mei 1979 in Barcelona. Zie ook alle tags voor Eduard Escoffet op dit blog.

 

Each man is writing

each man is a frontier
each man is a shadow
each man is a door
each man is a failure
each man is a counter
each man is an outburst
each man is a rumour
each man is a wall
each man is a writing
each man is a silence
each man is shadow
each man is outburst
each man is din
each man is wall
each man is writing
each man is silence

Vertaald door Graham Thomson

 

 

 
Eduard Escoffet (Barcelona, 29 mei 1979)

 

De Engelse letterkundige, schrijver en journalist Gilbert Keith Chesterton werd geboren in Londen op 29 mei 1874. Zie ook alle tags voor G. K. Chesterton op dit blog.

Uit: Father Brown. The Essential Tales (The Blue Cross)

“He alighted at Liverpool Street, however, quite conscientiously secure that he had not missed the criminal so far. He then went to Scotland Yard to regularise his position and arrange for help in case of need; he then lit another cigarette and went for a long stroll in the streets of London. As he was walking in the streets and squares beyond Victoria, he paused suddenly and stood. It was a quaint, quiet square, very typical of London, full of an accidental stillness. The tall, flat houses round looked at once prosperous and uninhabited; the square of shrubbery in the centre looked as deserted as a green Pacific islet. One of the four sides was much higher than the rest, like a dais; and the line of this side was broken by one of London's admirable accidents--a restaurant that looked as if it had strayed from Soho. It was an unreasonably attractive object, with dwarf plants in pots and long, striped blinds of lemon yellow and white. It stood specially high above the street, and in the usual patchwork way of London, a flight of steps from the street ran up to meet the front door almost as a fire-escape might run up to a first-floor window. Valentin stood and smoked in front of the yellow-white blinds and considered them long.
The most incredible thing about miracles is that they happen. A few clouds in heaven do come together into the staring shape of one human eye. A tree does stand up in the landscape of a doubtful journey in the exact and elaborate shape of a note of interrogation. I have seen both these things myself within the last few days. Nelson does die in the instant of victory; and a man named Williams does quite accidentally murder a man named Williamson; it sounds like a sort of infanticide. In short, there is in life an element of elfin coincidence which people reckoning on the prosaic may perpetually miss. As it has been well expressed in the paradox of Poe, wisdom should reckon on the unforeseen.”

 

 
G. K. Chesterton (29 mei 1874 - 14 juli 1936)
Heinz Rühmann als Pater Brown in de film „Er kann's nicht lassen“, 1962

 

 

De Franse schrijver Bernard Charles Henri Clavel werd geboren op 29 mei 1923 in Lons-le-Saunier. Zie ook alle tags voor Bernard Clavel op dit blog.

Uit:Le seigneur du fleuve

“Philibert leva les yeux. Leurs regards se croisèrent. Il y eut, par-dessus la table où la lumière jouait à travers le vin secoué dans les verres, comme une étreinte. En même temps, ils éclatèrent tous les deux d’un grand rire.
Le vieux toussa, se pencha vers la gauche pour expédier dans l’âtre un long jet de salive qui chuinta sur les braises, puis, passant le revers de sa main sur sa bouche, il dit :
- Bon Dieu, c’est curieux comme les choses se font. je m’en viens du port. Je me force à marcher alors que j’ai envie de cavaler. Je marche. Et tout le long je me répète : cette espèce de morveux de Philibert, je m’en vais te lui sonner un branle, quelque chose de bien. Ce coup-ci, il s’en souviendra. Il a beau avoir quarante-cinq ans, il va m’entendre ! Tout le long, je me dis ça. Et j’arrive. Et je te vois tout bête. Et je vois ton verre vide, et je me dis : Il est comme toi, la colère lui sèche sa gorge. Et je veux tout de même te sonner le branle. Et je te regarde. Et je me dis encore : Félix, à son âge, tu étais comme lui. Aujourd’hui, tu as septante-deux ans, mais à quarante-cinq ans, tu aurais fait les mêmes conneries que lui.
Le vieux se tut. Il but une gorgée. Philibert qui le regardait se remit soudain à rire.”

 

 
Bernard Clavel (29 mei 1923 – 5 oktober 2010)

 

 

De Hebreeuwse dichteres, schrijfster en letterkundige Leah Goldberg werd geboren in Königsberg (Pruisen) op 29 mei 1911. Zie ook alle tags voor Leah Goldberg op dit blog.

 

With This Night

With this night and with all of its hush
with this night —
with three stars
that were lost ‘twixt the trees
with that wind.

With that wind
that stood still so it might hear
this night —
with this night
and three stars
and that wind.

 

Vertaald door Annie Kantar

 

 

Song Without a Name

(He) would not believe that I don’t love a person
insulted, he would leave before understanding.
then  I’ll go to my window and stare at the road
Accompanying the rest of my pain with no tear.
they walked as he did – without looking back.
since then I never saw them in my dreams
I could never believe that my heart will beat
in the pulse of their despair.
but while I am lonely, without a person
my hollow heart will be somewhat trembled
then I’ll bite my pale lip to bleeding
Never saying “come back”.

 

Vertaald door Lior Navok

 

 
Leah Goldberg (29 mei 1911 – 15 januari 1970)

 

 

De Engelse dichter en schrijver Terence Hanbury White werd geboren op 29 mei 1906 in Bombay (Mombai). Zie ook alle tags voor T. H. White op dit blog.

 

Lost

Be kind, Helen, I am so tired of thinking;
There are so many difficult corridors of thought,
With equal iron banisters leading back again:
So many stone stairs, Helen, up which I sought
To rediscover the windy sky, and stand, blinking,
In the lost sunlight: as bright as pain,
Helen. I would give almost anything now
Even for pain. If one day down my iron avenues
The tubes and cubes, leading, at last, me right,
Should lose their remorseless patterns and diffuse
Into a kinder symmetry, and show me how
After a white hand pointing Exit, shine the stars at night:
Should I, appreciating the right gesture, fall dead?
I should walk out quietly and stand still
With the air in my hair and my feet in the wet dew,
Eternally motionless, without want, or will,
Not proud any more, Helen, of this poor head:
And I daresay even that's not true.

 

 
T. H. White (29 mei 1906 – 17 januari 1964)

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 29e mei ook mijn blog van 29 mei 2011 deel 1 en eveneens deel 2.

 

In Memoriam Maya Angelou

 

De Amerikaanse dichteres, schrijfster,regisseur en activiste Maya Angelou is gisteren op 86-jarige leeftijd overleden. Maya Angelou (eig. Margueritte Johnson) werd geboren in Saint Louis, Missouri, op 4 april 1928. Zie ook alle tags voor Maya Angelou op dit blog.

 

The Detached

We die,
Welcoming Bluebeards to our darkening closets,
Stranglers to our outstretched necks,
Stranglers, who neither care nor
care to know that
DEATH IS INTERNAL.

We pray,
Savoring sweet the teethed lies,
Bellying the grounds before alien gods,
Gods, who neither know nor
wish to know that
HELL IS INTERNAL.

We love,
Rubbing the nakednesses with gloved hands,
Inverting our mouths in tongued kisses,
Kisses that neither touch nor
care to touch if
LOVE IS INTERNAL.

 

 

 
Maya Angelou (4 april 1928 – 28 mei 2014)