Berichten van 5 februari 2015 tot 6 februari 2015

De Duitse schrijver en journalist Thomas von Steinaecker werd geboren op 6 februari 1977 in Traunstein. Zie ook alle tags voor Thomas von Steinaecker op dit blog.

Uit: Wallner beginnt zu fliegen

„Stefan Wallner vergleicht in seinem Büro die Kosten für den Transport von drei Traktoren nach Klatovy – Bahn oder LKW. Frau Beck hat ihn vom Vorzimmer aus angerufen, er kann ihre am Tisch sitzende Gestalt durch die Milchglasscheibe sehen. Sie sagt, daß ihn zwei Polizeibeamte sprechen wollen. Wallner läuft ein kalter Schauer über den Rücken. Die Polizeibeamten werden wegen dieser Lieferung von CLAAS-Reifen aus Danzig vor zwei Jahren kommen, die nicht versteuert wurde. Sobald die Polizeibeamten gegangen sind, wird Wallner Ulrich Wiget anrufen, um sich mit ihm zu beraten, ob man die Akten in Wigets Büro, alle Beweise beseitigen, am besten vernichten oder ob man einen Anwalt kontaktieren soll, den Fall schildern, nach den möglichen rechtlichen Konsequenzen fragen, abwägen. Der Anwalt hätte Schweigepflicht.
Die beiden Polizeibeamten treten ein. Es habe sich ein ICE-Unglück ereignet, man gehe davon aus, daß sich Wallners Vater unter den Toten befinde, man habe eine Leiche mit einem Paß auf den Namen Günter Wallner gefunden, es täte\ ihnen leid. Es entsteht eine Pause.
Wallner geht durch den Flur und steigt die Treppe zum ersten Stock herunter, wo Wiget sein Büro hat. Draußen ist ein strahlender Tag, die Sonne scheint hell durch die Fenster. Wallner sagt, daß soeben die Polizei dagewesen sei, sein Vater sei bei einem ICE-Unglück ums Leben gekommen, sein Vater sei tot.“

 

 
Thomas von Steinaecker (Traunstein, 6 februari 1977)

 

 

De Ierse dichter, schrijver en uitgever Dermot Bolger werd geboren op 6 februari 1959 in Dublin. Zie ook alle tags voor Dermot Bolger op dit blog.

 

Poem (fragment)

Where we are now

Three years have passed since a day of incessant snow
That halted at midnight, when I ventured with our boys
Through the unchained park gates opposite our house

Into a white moonscape untainted by footstep or bird claw.
Squadrons of swollen clouds impeded any moon or starlight,
Allowing an eerie luminosity to emanate from the ground.

Branches overburdened, benches twice their natural size:
Each everyday object transformed into a source of light.
The ordinary made wondrous: rendered gleaming at midnight.

We three raced home to try and lure you from your bed
To share in our witnessing of this miraculous spectacle,
But you complained you were sleepy, snuggled down,

You waved aside each entreaty as we begged you to come:
“Not tonight”, you said, “not now, but I promise the next time.”

None of us could have conceived that when the snow next fell
It would cover your grave for weeks, leaving us shell-shocked,
Mutely comforting each other as we mourned your absent radiance.

 

 
Dermot Bolger (Dublin, 6 februari 1959)

 

 

De Oostenrijkse schrijver (toneel, hoorspelen en draaiboeken) Felix Mitterer werd geboren op 6 februari 1948 in Achenkirch, Tirol. Zie ook alle tags voor Felix Mitterer op dit blog.

Uit: Kein Platz für Idioten

„MÖLLINGER-BÄURIN: Ja, was tust du denn da? Ha? Schau, dass d’außa kommst! (Stößt mit dem Fuß nach ihm.)
MÖLLINGER-BÄURIN: Aber dalli, no, werds bald?
Sie steht auf, geht um den Tisch herum, der Junge hält schützend die Hände vor den Kopf.
MÖLLINGER-BÄURIN: Soll i den Pragger holen, ha?
ALTER: Geh, Bäurin! Laß’n doch aus!
Der Junge kniet am Boden, hält schützend die Arme vor den Kopf, die Bäurin schaut hasserfüllt auf ihn hinunter.
MÖLLINGER-BÄURIN: Lass sie nur oben! Bin eh froh, wenn i dei schiaches Gfrieß nit seh! Schau ma eh liaber die Larven an! Die is schöner wia dei Gsicht! Viel schöner, des kannst ma glauben.
(…)

MÖLLINGER-BÄUERIN: […] von uns kriagt de Krot nia a Schuglad! – (Sie schlägt dem Jungen auf den Kopf)
Magst nit auslassen, ha? Du!!
ALTER: Geh, hör doch auf! des hat ja koan Sinn, des Schlagen!
[…]
MÖLLINGER-BÄUERIN: Ah geh, wenn er nit auslaßt, des Sauviech, des! (Sie bleibt stehen, schaut wütend weg.)
ALTER: (hebt den rechten Arm und streicht dem Jungen über den Kopf) Was is denn? Was is denn, ha Mandl? Was hast denn?
Ha ? Armer Bua!
[...]
ALTER: Is scho guat! Is scho guat Mandl! Is ja schon guat! Is scho guat!”

 

 
Felix Mitterer (Achenkirch, 6 februari 1948)
Scene uit een opvoering tijdens de  Luisenburg-Festspiele, Wunsiedel, 2012

 

 

De Duitse dichter en schrijver Heinz Kahlau werd op 6 februari 1931 geboren in het dorpje Drewitz. Zie ook alle tags voor Heinz Kahlau op dit blog.

 

Weil

Weil du so still bist,
wenn ich Spiegel hasse
und ich mich selber
nicht mehr sehen kann.
Wenn ich die Ruhe
und die Freundlichkeit verlasse
und böse bin zu dir
und jedermann.

Weil du so zart bist,
wenn ich innen greine
und meine Hoffnung
keinen Trost mehr hat.
Wenn ich ein Schwamm bin,
voll mit Schwäche, weine,
zum Hals mit Kummer angefüllt
und lebenssatt.

Weil du so hart bist;
wenn ich porig werde,
von Feigheit weichgenagt
und ausgehöhlt.
Wenn meine Sehnsucht,
hingeduckt zur Erde,
die leichten und bequemen
Wege wählt.

Drum kann ich dir
auch meine Hilfe geben,
drum bin ich, wenn du fern bist,
sehr allein.

 

 
Heinz Kahlau (6 februari 1931 – 6 april 2012)

 

 

De Vlaamse schrijfster Annelies Verbeke werd geboren op 6 februari 1976 in Dendermonde. Zie ook alle tags voor Annelies Verbeke op dit blog.

 

Tirol Inferno (Fragment)

Er was een schok, gedaver met geluid
Daarna de wind en zacht geknerp van staal
De skilift hangt in ijle lucht, de zon
Staat laag en bleek, daaronder rust ein Tal

Hier binnen klinkt veel ‘oh’ en ‘wat is dit?’
Terwijl men staat en zit en rekt en spiedt
Het landschap achter ’t raam blijft wat het was
Nu dringt het door: beweging is er niet

Ze zijn met veertig – elke stoel bezet
Ze hebben lang staan wachten in een rij
Dus even zitten is heus niet zo erg
Een korte pitstop kan er nog wel bij

Ze doen niet moeilijk ondanks hun gemor
Dat kan gebeuren, wie veel skiet weet goed
Dat soms al eens een kabelbaan verstilt
Maar alles altijd snel weer gaat hoe ’t moet

‘Hoewel, voor wie echt véél ervaring heeft…’
Begint een lange man heel ongeremd
Zijn woorden worden echter door iets Duits
Uit kleine omroepboxen overstemd

 

 
Annelies Verbeke (Dendermonde, 6 februari 1976)

 

 

De Indonesische schrijver Pramoedya Ananta Toer werd geboren in Blora op Midden-Java op 6 februari 1925. Zie ook alle tags voor Pramoedya Ananta Toer op dit blog.

Uit: Child of All Nations (Vertaald door Max Lane)

“Every country in Asia that begins to rise and awaken is not just awakening itself, but is helping to awaken every other nation that has been left behind , including China.”
“But science and learning are not the one and only key,” I said.
“You are right,” he [Khouw] answered. “They are only the conditions. Equipped with modern science and learning, a wild beast will only become wilder and more bestial, and a vicious human will only become more vicious and cruel. But don’t forget, with science and learning even the most wild and bestial of all animals can be made to submit. You know what I mean: Europe.”
The hair on the back of my neck stood up on hearing his last words. Mama would be quick to express her agreement with this young unsandaled sinkeh [Hokkien term for Chinese new migrant].
“So don’t hold out any hopes that a modern education will ever be given to the conquered countries, such as this country of yours. Only the conquered people themselves know what their country and people need. The colonizing nation will only suck up the honey of your land and the labor of your people. In the end it is the educated among the conquered people who need to recognize their responsibilities.” Suddenly, he stopped, changing the subject: “You no doubt know what happened in the Philippines.”
His words came at me like an accusation. The Philippines was for me no more than a place on a map, a geographical location. The Philippines is not far from my own country but I know almost nothing about it.”

 

 
Pramoedya Ananta Toer (6 februari 1925 — 30 april 2006)
Cover 

 

 

De Duitse dichter, schrijver en anarchist John Henry Mackay werd geboren in Greenock op 6 februari 1864. Zie ook alle tags voor John Henry Mackay op dit blog.

Uit: The Hustler (Der Puppnenjunge, vertaald door Hubert Kennedy)

Punctuelly on schedule the four o'clock afternoon train from the northern part of Germany rolled into the Stettin Train Station.

The travelers streamed out, crowding and jamming the gates, then dispersed - to be met or not - into the large room, finally to be drawn out in thin streams from the various exits, and to submerge and dissappear in the life outside.

The hall was again empty, as it had been a half our earlier. Only in its middle did there still stand, as if lost, a boy about fifteen or sixteen years old, looking around indecisively. He wore a gray, wrinkled, ill-fitting suit, heavy boots, and a yellow sports cap, and in his hand he carried a simple cardboead box wrapped around many times with string.

(…)

He knew his sexual disposition. He knew how it stood with him. He still read a great deal, but did not trouble himself for an explanation where there was nothing to explain. Many of the theories now posed he held to be false and dangerous.He was a love just like any other love. Whoever could not or would not accept it as love was mistaken. The mistake reflected onto those who were mistaken. They were still in the majority, those who were mistaken. And therefore in possession of force. But they were mistaken there too. For force never has power over human sentiments. The most human of all feelings—and strongest except hunger—was love.”

 

 
John Henry Mackay (6 februari 1864 - 16 mei 1933)
 

 

 

De Amerikaanse dichteres Anne Spencer werd geboren op 6 februari 1882 in Henry County, Virginia. Zie ook alle tags voor Anne Spencer op dit blog.

 

Black Man o' Mine

Black Man o' Mine,
If the world were your lover,
It could not give what I give to you,
Or the ocean would yield and you could discover
Its ages of treasure to hold and to view;
Could it fill half the measure of my heart's portion . . .
Just for you living, just for you giving all this devotion,
Black man o' mine.

Black man o' mine,
As I hush and caress you, close to my heart,
All your loving is just your needing what is true;
Then with your passing dark comes my darkest part,
For living without your love is only rue.
Black man o' mine, if the world were your lover
It could not give what I give to you.

 

 
Anne Spencer (6 februari 1882 - 27 juli 1975)

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 6e februari ook mijn blog van 6 februari 2011 deel 2.

De Vlaamse dichter, essayist en columnist Geert Buelens werd geboren in Duffel op 5 februari 1971. Zie ook alle tags voor Geert Buelens op dit blog.

 

Sneeuwdoos (Window dressing)

Elke winter die valt is als een huis dat smelt
wat we moeten vasthouden en iedere vorm van spel

Gelaarsd en gepakt gaan we de boer op
spreken we van nestwarmte en een nieuwe dracht

Koperen onderleggers, smaragden vazen
elke kast heeft recht op haar uitzet

O u kan niet tegen knus
het maakt u wee en naar

Dat u dat dan uitlegt aan die man in de straat
zijn gerei is ook vandaag weer van karton

Zomers zijn makkelijk, dan waait het aan als niets
knapper is het door te bijten als een been.

 

 

Wat later blijkt

Onthouden we dus van deze dag
een breekbaar soort verloop
Een maatpak en een zijden das
een kamerjas, een strak verband
een ingeblazen hoop

een blok dat weegt op jou

Hier nemen we nu de ruime baan
de weg die leidt naar een nieuw oord

Vernemen we dan uit goede bron
een verstrakking van de graat
Een geruite rok, een zwarte speld
een doorkijkwaas, een spaarlamp brandt
een nieuwgevonden maat

een krop die zwelt in jou

De route glijdt langs een diepgroen dal
vervolgt, vertraagt, gaat voort

 

 
Geert Buelens (Duffel, 5 februari 1971)

 

 

De Amerikaanse schrijver William S. Burroughs werd geboren in Saint Louis (Missouri) op 5 februari 1914. Zie ook alle tags voor William S. Burroughs op dit blog.

Uit: The naked lunch

“The Meet Cafe occupies one side of the Plaza, a maze of kitchens, restaurants, sleeping cubicles, perilous iron balconies and basements opening into the underground baths. On stools covered in white satin sit naked Mugwumps sucking translucent, colored syrups through alabaster straws. Mugwumps have no liver and nourish themselves exclusively on sweets. Thin, purple-blue lips cover a razor-sharp beak of black bone with which they frequently tear each other to shreds in fights over clients. These creatures secrete an addicting fluid from their erect penises which prolongs life by slowing metabolism. (In fact all longevity agents have proved addicting in exact ratio to their effectiveness in prolonging life. ) Addicts of Mugwump fluid are known as Reptiles. A number of these flow over chairs with their flexible bones and black-pink flesh. A fan of green cartilage covered with hollow, erectile hairs through which the Reptiles absorb the fluid sprouts from behind each ear. The fans, which move from time to time touched by invisible currents, serve also same form of communication known only to Reptiles.
During the biennial Panics when the raw, pealed Dream Police storm the City, the Mugwumps take refuge in the deepest crevices of the wall sealing themselves in clay cubicles and remain for weeks in biostasis. In those days of grey terror the Reptiles dart about faster and faster, scream past each other at supersonic speed, their flexible skulls flapping in black winds of insect agony."

 

 
William S. Burroughs (5 februari 1914 – 2 augustus 1997)
Scene uit de film „Naked Lunch“ met Joseph Scoren (Kiki) en Peter Weller (Bill Lee). 1991

 

 

De Vlaamse dichteres en schrijfster Ruth Lasters werd geboren in Antwerpen op 5 februari 1979. Zie ook alle tags voor Ruth Lasters op dit blog.

 

Park

Soms zit ik in het park en breek ik in gedachten
eenden die ik in een broodzak aan je

geef. Rituelen van weleer en hoe er errors sluipen in hun
voorgeprogrammeerd

teder dat dan kabbelt tot onwezenlijk
wreed, naast alle andere begrippen, alfabetten

rekensommen die men - vraag iets, vraag me alsjeblief iets -
foutloos in een vingerknip. Soms zie ik je daar staren

naar die stille, snaterloze plas en wil ik door je haar -
voor er een error in de oercode van troost die ik nog weet.

 

Tulp

Ik wilde één begrip wissen. Tulp bijvoorbeeld
tulp schrappen uit alle woordenboeken, websites en

geheugens. En de stiltes, het geaarzel telkens iemand ergens
naar het woord zocht, nam ik voor je op

op band om naar te luisteren nog naar hoe zoiets nietigs hen
ontredderend ontbrak: dat wat alleen nog Jij, ik

wisten voltijds alles in dit schraal vertrek, zelfs hoe het was
geweest te kunnen weten niet waarom men reeds

voor ramen zet voor tulpen die er nog niet
vazen, vacatures voor

bestaan

 

 
Ruth Lasters (Antwerpen, 5 februari 1979)

 

 

De Franse dichter en schrijver Charles-Marie-Georges Huysmans werd geboren op 5 februari 1848 in Parijs. Zie ook alle tags voor Joris-Karl Huysmans op dit blog.

 

Sonnet liminaire

Des croquis de concert et de bals de barrière ;
La reine Marguerite, un camaïeu pourpré ;
Des naïades d'égout au sourire éploré,
Noyant leur long ennui dans des pintes de bière ;

Des cabarets brodés de pampre et de lierre ;
Le poète Villon, dans un cachot, prostré ;
Ma tant douce tourmente, un hareng mordoré,
L'amour d'un paysan et d'une maraîchère :

Tels sont les principaux sujets que j'ai traités :
Un choix de bric-à-brac, vieux médaillons sculptés,
Émaux, pastels pâlis, eau-forte, estampe rousse,

Idoles aux grands yeux, aux charmes décevants,
Paysans de Brauwer, buvant, faisant carrousse,
Sont là. Les prenez-vous ? A bas prix je les vends.

 

 
Joris-Karl Huysmans (5 februari 1848 – 12 mei 1907)

 

 

De Hongaarse, Duitstalige, schrijfster en vertaalster Terézia Mora werd geboren op 5 februari 1971 in Sopron. Zie ook alle tags voor Terézia Mora op dit blog.

Uit: The Monster (Vertaald door Zaia Alexander)

“Kopp started to howl, rage, impotence, pain, he couldn’t go over to them, from the waist down he felt heavy as a ton of bricks pressed into a mat that was way too soft, he fought like a bull; howling, he yanked his head up with the heavy horns and then fell right back down again, he struggled to free at least one arm, yanked it with all his might, but suddenly it was very light, flew over him and thudded against the wall. The pain made him draw back his knees and they
crashed too, the bang and pain were worse, but at least he now knew where he was, he simply lay there.
My beating heart.
A so-called half room. Closet / ironing / guest room /storage room. A cluttered shelf and a bunk. The brightness over there is the window, a clothes rack on wheels is blocking the entrance, one half is draped with outer garments, the bag with undergarments is lying under the other half. It wasn’t the first time the wall had been bumped into, it’s just too close, and I toss and turn too much. Beloved, beloved, beloved. Otherwise, I rarely dream. Only since I got here. That I’m on a ship, in a hotel, in an unknown location,in an unfamiliar apartment.
The voices of the others penetrate through the walls and I want to smash them into a thousand pieces every time. By the way, he now knew it wasn’t Yuri. It’s the wall next to the neighbor’s apartment.“

 

 
Terézia Mora (Sopron, 5 februari 1971)

 

 

De Oostenrijkse schrijver Philip Weiss werd geboren op 5 februari 1982 in Wenen. Zie ook alle tags voor Philip Weiss op dit blog.

Uit: Blätterliebe

„Sie, indem sie mir ein Formular reichte, ich, indem ich es ausfüllte und ihr zurückgab. Wir waren beide beruhigt und ich setzte mich. Man versteht nie etwas. Man versteht nie etwas und eines Tages stirbt man daran, wollte ich der Schwester zurufen, doch ich tat es nicht und blieb sitzen.
Simone wachte auf im Dunkeln, tastete, tastete nach mir, doch ich war nicht hier, war nicht neben ihr, was sie erschreckte, was sie hochschrecken ließ und im Dunkeln weitertasten, was sie schließlich, da alles ohne Erfolg war, den Lichtschalter betätigen ließ, sodass sie auch sah, dass ich weg war. Simone stand auf, knickte ein, setzte sich wieder, flüsterte Oskar, räusperte sich, rief Oskar, und lauschte, stand wieder auf und taumelte vorwärts ins Nebenzimmer, machte wiederum Licht, blickte umher, sah ein Blatt Papier auf dem Boden, zerknüllt, hob es auf und las: Ich schreibe mit der linken Hand und streiche mit der rechten durch.
Der Arzt trug die Brille auf der Nasenspitze und die Nasenspitze gesenkt. Die Stimme des Arztes war hoch. Die Sprache war zerbrechlich und knarrte, ächzte leicht im fremden Akzent.“

 

 
Philip Weiss (Wenen, 5 februari 1982)

 

 

De Nederlandse dichter, schrijver en zanger Rikkert Zuiderveld werd geboren in Groningen op 5 februari 1947. Zie ook alle tags voor Rikket Zuiderveld op dit blog.

 

ZWAAR

Het viel mij zwaar, de afgelopen weken:
Irak en Gaza en de Schilderswijk.
Van het journaal waar ik normaal naar kijk,
heb ik met angst en beven weggekeken.

Dan ging ik maar wat klussen in de tuin,
wat snoeien aan de planten die verleppen,
om ergens toch weer orde in te scheppen,
temidden van de chaos en het puin.

Geen mens blijft in dit alles stoïcijns,
en dichters hebben baat bij een illusie.
Dus bad ik: 'Heer, geef mij iets moois, iets kleins,

waar ik ik weer onbevangen van geniet.
'Ik ben verhoord! Er is weer een discussie,
zo heerlijk zinloos. Over zwarte Piet.

 

 
Rikkert Zuiderveld (Groningen, 5 februari 1947)
Cover van de LP Parsifal, 1971

 

 

De Duitse dichteres, journaliste en activiste voor vrouwenrechten Clara Müller-Jahnke werd geboren op 5 februari 1860 in Lenzen. Zie ook alle tags voor Clara Müller–Jahnke op dit blog.

 

Im Novembersturm

Der Sturmwind rast und der Regen schlägt
ans Fenster in schweren Tropfen -
Ich fühl in der tollen Novembernacht
mein Herz wohl hörbar klopfen.

Es schlägt in brennender Ungeduld
sehnsüchtig und beklommen . . .
Ach, wenn die Stunde doch Flügel hätt'
und wäre der Winter gekommen!

Und deckte die Ströme das blinkende Eis
und der Schnee die schweigende Runde -
und wären wir endlich allein, allein
in der heimlichen Mitternachtsstunde!

O Liebster, Liebster, - der Sturmwind rast
und der Regen rauscht endlos nieder -
mir aber fluten durch Haupt und Herz
traumselige Liebeslieder.

 

 
Clara Müller - Jahnke (5 februari 1860 - 4 november 1905)
Cover

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 5^e februari ook mijn blog van 5 februari 2011 deel 2.

 

Twee winnaars Turing Gedichtenwedstrijd 2015

Voor het eerst zijn twee dichters bekroond tot winnaar van het grootste poëzieconcours in het Nederlandse taalgebied.  Dat is woensdagavond bekendgemaakt in de Amsterdamse Stadsschouwburg. Het gaat om de gedichten “Witlof” van Ruth Lasters uit Antwerpen en “De zotte Charlotte” van Laurens Hoevenaren uit Brummen. De dichters delen de hoofdprijs van € 10.000 en ontvangen ieder een bedrag van € 5.000. Volgens de jury deden de winnaars in kwaliteit niet voor elkaar onder. Zie ook alle tags voor Ruth Lasters en alle tags voor Laurens Hoevenaren op dit blog.

 

Witlof

De afzonderlijke oerknallen van
dingen, het (ontstaans)eureka van sorbet, papier, de slede,
radio-

golven, de dasknoop, het elektron, poedersuiker. Was het
in stolpen maar ergens bewaard. Grote glazen reservoirs

waaronder men dan bij verwonderingverlies, bij bovenmatig
balen
inhaleren kon het prilste, prettigste begrippen-

begin, ontdekkingsenthousiasme.
Dan in zo’n stolp met jou te staan, diep in te ademen de kick

van de vondst van wat wij daarna dan verzoend en
-strengeld
weken aten: rauwe, bleke losgewoelde ledematen van

de aarde.

 

 
Ruth Lasters (Antwerpen, 5 februari 1979)

 

 

De zotte Charlotte

Op kousenvoeten sluip ik naar het dagverblijf
– ook ’s nachts blijf ik gekleed als dame –
en zie het licht achter de tralieramen
dat alle zinsbegoocheling verdrijft.

Ik tel de dagen, schrijf ze in mijn waaier
met tekenen die niemand lezen kan of zal.
Mijn geest wordt alle dagen taaier
al voeren ze me gif en slachtafval.

Het enige bezoek is van mijn gouvernante.
Ik vraag haar steeds een jurk met diep decolleté;
ze brengt alleen borduurwerk voor me mee
en nooit een groet van oom en tante.

En als ik bij het weggaan vraag:
‘Was het een jongen of een meisje, leeft het nog?’
dan mompelt ze plots heel erg vaag
en zegt alleen: ‘Ach kindje toch.’

 

 
Laurens Hoevenaren (Brummen)

Onafhankelijk van geboortedata

De Nederlandse dichter en schrijver Laurens Hoevenaren, woonachtig in Brummen, heeft na het VWO het diploma HBO-maatschappelijk werk behaald en is sindsdien in dit vakgebied werkzaam. Hij werkt thans als bedrijfsmaatschappelijk werker voor de medewerkers van Wageningen Universiteit en Researchcentrum. Naast grote interesse in persoonlijke drijfveren en verandermogelijkheden van mensen, interesseert Hoevenaren zich ook voor natuur, taal, tuinarchitectuur, zang en opera. Samen met zijn partner stelt hij sinds twaalf jaar hun particuliere landschapstuin Klein Knoevenoord open, waarover ze samen een boek schreven: Tuinieren tussen IJsselvallei en Veluwezoom. Sinds enkele maanden is Hoevenaren begonnen met het schrijven van korte verhalen en gedichten.

 

Ontmaskering

Men vroeg hem hoe het kwam dat hij zich over niets verbaasde,
niet over kievitsei of moordaanslag
noch dat de naald van een kompas
naar ’t noorden wijst of hoe een ruit bewaasde
van warme adem op een winterdag,
of hoe lang vonken gloeien in de as.

Men vroeg hem of hij was bevroren
en of hij dan als kind de zon niet breken liet
in prisma’s, en speelde met de kleuren op zijn handen.
Of was zijn hart soms doodgeboren,
zijn ziel van antraciet,
zijn lachen enkel knarsetanden?

Hij zei alleen: ‘Eens kwam een man tot mij, een jongen haast,
met hem ben ik gevlucht naar verre landen
waar ik mij kussen en beminnen liet.
Daar smolt graniet tot magma
en werd het water wijn
tot aan de dag dat hij het leven liet;
sindsdien schuilt vreugde achter pijn.
Dat, ja dat heeft mij verbaasd.’

 

 
Laurens Hoevenaren