Berichten van 12 maart 2015 tot 13 maart 2015

De Palestijnse dichter Mahmoud Darwish werd geboren in Al-Birwa, Palestina, op 13 maart 1941. Zie ook alle tags voor Mahmoud Darwish op dit blog.

 

De eeuwige cactussen

- Waar breng je me naartoe, vader?
- Waar de wind waait, jongen…

Zij verlieten de vlakte waar
de soldaten van Bonaparte een heuvel hadden opgeworpen om
de schaduwen op de muur van Akka in het oog te houden
Een vader zegt tegen zijn zoon, wees niet bang
voor fluitende kogels, blijf plat liggen
om te overleven. Wij zullen overleven, een berg
in het Noorden beklimmen en omkeren als
de soldaten naar hun families ver weg teruggaan

- Wie gaat na ons in het huis wonen, vader
- Het zal zo blijven als het was zoon

Hij betastte zijn sleutel
zoals hij zijn lichaamsdelen betastte, werd rustig en zei
toen zij over een doornhaag klommen
Onthoud, mijn jongen! Hier kruisigden de Engelsen
jouw vader twee nachten aan een cactus
en hij bekende niet. Jij zult opgroeien
mijn zoon en wie de geweren erven
over bloedig ijzer vertellen

- Waarom heb je het paard alleen gelaten
- Als gezelschap voor het huis want huizen sterven als de bewoners er niet zijn

De eeuwigheid opent haar poorten uit de verte
voor wie ‘s nachts komen, prairiewolven huilen
tegen een bange maan. Een vader
zegt tegen zijn zoon: Wees zo sterk als je grootvader
Beklim met mij de laatste heuvel steeneiken
Onthoud mijn zoon: Hier viel Ankashari
van zijn oorlogsmuildier, hou vol
om met mij terug te gaan

- Wanneer, vader
- Morgen, misschien overmorgen, zoon

Een roekeloze morgen kauwde wind
achter hen in lange winternachten
en de soldaten van Joshoea ben Noen bouwden
een burcht met de stenen van hun huis terwijl zij
hijgend naar Kana liepen: Hier
kwam Onze Heer voorbij. Hier
veranderde hij water in wijn en sprak lang
over liefde. Jongen, denk aan
morgen, denk aan de kruisridderburchten
waaraan het voorjaarsgras knaagde nadat
de soldaten waren weggegaan

 

 

Vertaald door Kees Nijland en Asad Jaber

 

Mahmoud Darwish (13 maart 1941 - 9 augustus 2008)

 

 

De Oekraïense dichter en schrijver Yuri Andrukhovych werd geboren op 13 maart 1960 in Iwano-Frankiwsk. Zie ook alle tags voor Yuri Andrukhovych op dit blog.

 

Absolutely Vodka

Vodka fatally depraves
male company.
There must be at least one woman –
otherwise it’s straight to the grave. In the
third hour, the beast awakes,
in the fourth, waving
of razorblades or axes becomes possible –
in the fifth – tearful confessions,
kissing of hands and feet.
At least one woman is indispensable
so it doesn’t all look so revolting.

This time, there was no lady,
and it was the fifth hour.

He tries to read something
in my palm.

Oh, he says, I can’t even
tell you the whole truth, y’know.
Say it, I say.

(I’m past caring, though I’m ready
right now, for anything – thirty years old, because
I’m ready because it’s the fifth hour, because I have a right
to the truth, because it’s all the same to me).

Oh, he says, I don’t even know
how to tell you, y’know.
Give it to me straight, I say.

(I don’t give a damn, even now – cut veins
or a bullet in the head – in my only-just thirty years
because I’m wasted, because it’s the fifth hour, because I want
to know, however awful it might be).

At the third attempt, he tells me
his ‘forty seven’. Ah – what relief!
A whole seventeen years! What space!
What transparency
on the horizons!

I remember it as if it were yesterday:
around three am
the whole gang bursts out into the fresh air
everything drunk, no cigarettes left,
stumbling, we cut through the darkness.

Then suddenly something like this:
I wipe my sweaty palm on the green grass, yes, exactly,
green because it’s the middle of April.

 

 
Yuri Andrukhovych (Iwano-Frankiwsk, 13 maart 1960)

 

 

De Russische schrijver Vladimir Makanin werd geboren op 13 maart 1937 in Orsk. Zie ook alle tags voor Vladimir Makanin op dit blog.

Uit: Der kaukasische Gefangene (Vertaald door Annelore Nitschke)

„Der Gefreite Bojarkow verkrümelte sich gerne, wenn er betrunken war, und lag dann irgendwo, dieses alte Transistorradio im Arm. Sie suchen im hohen Gras nach der Leiche. Finden sie nicht weit entfernt. Auf Bojarkows Körper liegen zwei Steine. Den hat es erwischt. (Aus nächster Nähe erschossen – hat sich wohl nicht mal mehr seine betrunkenen Augen reiben können. Eingefallene Wangen. Und in der Truppe hatten sie gedacht, er sei desertiert.) Keine Papiere. Man muß Meldung machen. Aber warum haben die Rebellen das Radio nicht mitgenommen? Weil es ein Beweisstück ist? Nein. Weil es zu alt ist und rauscht. Keine Wertsache. Die Unumkehrbarkeit des Geschehenen (der Tod: ein klarer Fall von Unumkehrbarkeit) treibt sie zu hektischer Eile an, gegen ihren Willen. Sie nehmen flache Steine statt Spaten und verscharren den Getöteten energisch und rasch. Ebenso rasch häufen sie die Erde über ihm auf (zum deutlich wahrnehmbaren Hügel), dann gehen die Soldaten weiter.
Und wieder hohes Gras – kurz vor dem Ende des Hohlwegs. Es ist noch kein bißchen gelb. Wogt sacht. Und die Vögel zwitschern so fröhlich einander am Himmel zu (über den Bäumen, über den beiden Soldaten). Vielleicht rettet Schönheit ja doch die Welt. Ab und an erscheint sie als Zeichen. Bewahrt den Menschen davor, vom Weg abzukommen. (Bleibt in seiner Nähe. Behält ihn im Blick.) Schönheit zwingt ihn zur Achtsamkeit, er wird sich erinnern.
Doch diesmal ist die offene sonnige Gegend vertraut und ungefährlich. Die Berge treten auseinander. Vor ihnen liegt schnurgerade der Weg, bald kommt die von Fahrzeugen ausgefahrene staubige Gabelung, dort befindet sich ihre Einheit. Die Soldaten beschleunigen unwillkürlich den Schritt.”

 

 
Vladimir Makanin (Orsk, 13 maart 1937)

 

 

De Franse schrijver Didier Decoin werd geboren op 13 maart 1945 in Boulogne-Billancourt (Seine). Zie ook alle tags voor Didier Decoin op dit blog.

Uit: Dictionnaire amoureux de la Bible

« Péplums
Le plus grand, le plus beau, l’incomparable, c’est Ben Hur. Que certains détestent, comme le critique québecois Stéphane Michaud que je ne résiste pas au plaisir (masochiste) de citer: "Tous les sacro-saints poncifs canoniques du genre y sont dans leur plus éléphantesque opulence: approche hyper-révérencieuse manichéenne du sujet, héros impossiblement vertueux, admirable et plus grand que nature, adversaire bien crasse et machiavélique,  obscène étalage de moyens, le tout constituant une métaphore à peine voilée du soutien yankee au nouvel État d’Israël, et de la guerre froide (le 'rouge communiste' arboré par les Romains, dont Messala, qui incite son pote à 'tourner les yeux vers l’ouest')."
À l’opposé, les adorateurs. Dont moi. À ce jour, j’ai vu quarante-deux fois ce film, et je n’ai pas dit mon dernier mot. Ni surtout essuyé ma dernière larme. Car le film de William Wyler a sur moi un effet lacrymogène. Par déférence pour les autres spectateurs, je dois mordre dans un mouchoir ou dans une de ces balles en caoutchouc après lesquelles on fait courir les chiens. Car il est arrivé trop souvent que mes épanchements provoquent des « Chut, silence, cessez de chouiner ou bien sortez ! », et que je sois en effet contraint de régresser jusqu’au sas d’accès à la salle – ce qui, au demeurant, n’est guère gênant puisque je connais le film absolument par cœur."

 

 
Didier Decoin (Boulogne-Billancourt 13 maart 1945)


 

 

De Turkse dichter Melih Cevdet (eig. Melih Cevdet Anday) werd geboren op 13 maart 1915 in Istanboel. Zie ook alle tags voor Melih Cevdet op dit blog.

 

Voice

I woke to find myself filled with sound
My face my eyes my mouth my nose my hands
It was the sound of a sea-door opening
The sound of the sun-hen shaking dust from her feathers
The sound of a tooth-colored hawser creaking
Of a trumpet in the shape of a tree
Of tomorrow’s wheat, of a moving bone
It was the sound of an historical wrist, of resistance
Of capering cars, of embracing horses.
I watched it, as blue as a carnation cooling in the sun
As beautiful as the pencil behind a construction worker’s ear
As intense as a wet barrel in the rain
As ecstatic as a clothesline brushed by the wing of a sparrow
Like pigeons strolling through a schoolyard
Like a lip kissed on the coast, a lip kissed in the rain
Like faceless minutes nuzzling up to shadows
Like celestial toys.

 

 

Vertaald door Sidney Wade en Efe Murad

 

 

Die Lüge

Ich bin der Poet der schönen Tage;
vom Glück werde ich inspiriert.
Ich erzähle den Mädchen von deren Mitgift,
den Gefangenen von Generalamnesie.
Den Kindern bringe ich erfreuliche Nachrichten...
Den Kindern, deren Väter gefallen sind im Kriege.

Es wird doch aber schwer,
Sehr schwer wird es immer wieder zu lügen!

 

Vertaald door Meltem D. Slonate

 

 
Melih Cevdet Anday (13 maart 1915 – 28 november 2002)
Standbeeld in Ören, Turkije 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 13e maart ook mijn blog van 13 maart 2012 deel 2.

De Amerikaanse schrijver Dave Eggers werd geboren op 12 maart 1970 in Chicago. Zie ook alle tags voor Dave Eggers op dit blog.

Uit: The Circle

“My God, Mae thought. It’s heaven.
The campus was vast and rambling, wild with Pacific color, and yet the smallest detail had been carefully considered, shaped by the most eloquent hands. On land that had once been a shipyard, then a drive-in movie theater, then a flea market, then blight, there were now soft green hills and a Calatrava fountain. And a picnic area, with tables arranged in concentric circles. And tennis courts, clay and grass. And a volleyball court, where tiny children from the company’s day care center were running, squealing, weaving like water. Amid all this was a workplace, too, 400 acres of brushed steel and glass on the headquarters of the most influential company in the world. The sky above was spotless and blue.
Mae was making her way through all of this, walking from the parking lot to the main hall, trying to look as if she belonged. The walkway wound around lemon and orange trees, and its quiet red cobblestones were replaced, occasionally, by tiles with imploring messages of inspiration. “Dream,” one said, the word laser-cut into the stone. “Participate,” said another. There were dozens: “Find Community.” “Innovate.” “Imagine.” She just missed stepping on the hand of a young man in a gray jumpsuit; he was installing a new stone that said, “Breathe.”
On a sunny Monday in June, Mae stopped in front of the main door, standing below the logo etched into the glass above. Though the company was less than six years old, its name and logo — a circle surrounding a knitted grid, with a small ‘c’ in the center — were already among the best known in the world. There were more than 10,000 employees on this, the main campus, but the Circle had offices all over the globe and was hiring hundreds of gifted young minds every week. It had been voted the world’s most admired company four years running.
Mae wouldn’t have thought she had a chance to work at such a place but for Annie. Annie was two years older, and they roomed together for three semesters in college, in an ugly building made habitable through their extraordinary bond, something like friends, something like sisters — or cousins who wished they were siblings and would have reason never to be apart. Their first month living together, Mae broke her jaw one twilight, after fainting, flu-ridden and underfed, during finals. Annie had told her to stay in bed, but Mae went to the Kwik Trip for caffeine and woke up on the sidewalk, under a tree."

 

 
Dave Eggers (Chicago, 12 maart 1970)

 

 

De Amerikaanse schrijver Jack Kerouac werd geboren op 12 maart 1922 in Lowell, in de Amerikaanse staat Massachusetts. Zie ook alle tags voor Jack Karouac op dit blog.

 

Bus East

Society has good intentions Bureaucracy is like a friend
5 years ago - other furies other losses -

America's
trying to control the uncontrollable Forest fires, Vice

The essential smile In the essential sleep Of the children Of the essential mind

I'm
all thru playing the American
Now I'm going to live a good quiet life

The
world should be built for foot walkers

Oily
rivers Of spiney Nevady

I
am Jake Cake
Rake
Write like Blake

The
horse is not pleased Sight of his
gorgeous finery
in the dust Its silken
nostrils
did disgust

Cats
arent kind Kiddies anent sweet

April
in Nevada - Investigating Dismal Cheyenne Where the war parties
In fields
of straw
Aimed over oxen At Indian Chiefs
In wild headdress Pouring thru
the gap
In Wyoming plain
To make the settlers
Eat more dust than dust
was eaten In the States From East at Seacoast Where wagons made up To dreadful
Plains
Of clazer vup

Saltry
settlers
Anxious to masturbate The Mongol Sea (I'm too tired in Cheyenne -
No sleep in 4 nights now, & 2 to go)

 

 
Jack Kerouac (12 maart 1922 – 21 oktober 1969)
Portret door  Ben Tjoelker, 2000

 

 

De Amerikaanse dichteres en schrijfster Naomi Shihab Nye werd geboren op 12 maart 1952 in St. Louis, Missouri. Zie ook alle tags voor Naomi Shihab Nye op dit blog.

 

So Much Happiness

It is difficult to know what to do with so much happiness.
With sadness there is something to rub against,
a wound to tend with lotion and cloth.
When the world falls in around you, you have pieces to pick up,
something to hold in your hands, like ticket stubs or change.
But happiness floats.
It doesn't need you to hold it down.
It doesn't need anything.
Happiness lands on the roof of the next house, singing,
and disappears when it wants to.
You are happy either way.
Even the fact that you once lived in a peaceful tree house
and now live over a quarry of noise and dust
cannot make you unhappy.
Everything has a life of its own,
it too could wake up filled with possibilities
of coffee cake and ripe peaches,
and love even the floor which needs to be swept,
the soiled linens and scratched records…..
Since there is no place large enough
to contain so much happiness,
you shrug, you raise your hands, and it flows out of you
into everything you touch. You are not responsible.
You take no credit, as the night sky takes no credit
for the moon, but continues to hold it, and share it,
and in that way, be known.

 

 
Naomi Shihab Nye (St. Louis,12 maart 1952)
Portret door Jack Richard Smith, 2007

 

 

De Amerikaanse schrijver, journalist en columnist Carl Hiaasen werd geboren op 12 maart 1953 in Plantation, Florida. Zie ook alle tags voor Carl Hiaasen op dit blog.

Uit: Chomp

“Pop, you’re gonna be okay,” Wahoo would tell his father every morning. “Just hang in there.”
Looking up with hound- dog eyes from the couch, Mickey Cray would say, “Whatever happens, I’m glad we ate that bleeping lizard.”
On the day his dad had come home from the hospital, Wahoo had defrosted the dead iguana and made a peppercorn stew, which his mom had wisely refused to touch. Mickey had insisted that eating the critter that had dented his skull would be a spiritual remedy. “Big medicine,” he’d predicted.
But the iguana had tasted awful, and Mickey Cray’s headaches only got worse. Wahoo’s mother was so concerned that she wanted Mickey to see a brain specialist in Miami, but Mickey refused to go.
Meanwhile, people kept calling up with new jobs, and Wahoo was forced to send them to other wranglers. His father was in no condition to work.
After school, Wahoo would feed the animals and clean out the pens and cages. The backyard was literally a zoo—gators, snakes, parrots, mynah birds, rats, mice, monkeys, raccoons, tortoises and even a bald eagle, which Mickey had raised from a fledgling after its mother was killed.
“Treat ’em like royalty,” Mickey would instruct Wahoo, because the animals were quite valuable. Without them, Mickey would be unemployed.
It disturbed Wahoo to see his father so ill because Mickey was the toughest guy he’d ever known.
One morning, with summer approaching, Wahoo’s mother took him aside and told him that the family’s savings account was almost drained. “I’m going to China,” she said.
Wahoo nodded, like it was no big deal.
“For two months,” she said.
“That’s a long time,” said Wahoo.
“Sorry, big guy, but we really need the money.”

 

 
Carl Hiaasen (Plantation, 12 maart 1953)

 

 

De Amerikaanse schrijver Edward Albee werd geboren op 12 maart 1928 in Washington DC. Zie ook alle tags voor Edward Albee op dit blog.

Uit: Who’s Afraid of Virginia Woolf?

[Martha looks around their living room.]
Martha: What a dump. [pauses] Hey, w-what's that from? "What a dump!"
George: How would I know?
Martha: Oh, come on, what's it from? You know!
George: Martha…
Martha: What's it from, for chrissake?!
George: What's what from?
Martha: I just told you. I just did it. "What a dump!" Huh? What's that from?
George: I haven't the faintest idea.
Martha: Dumbbell.
(…)

[George lies on the bed, face down. Martha sits on his legs, slapping and jabbing his back as she sings. He groans and yells while she's doing this.]
Martha: [To "Who's Afraid of the Big Bad Wolf"] Who's afraid of Virginia Woolf / Virginia Woolf, Virginia Woolf / Who's afraid of Virginia Woolf…
[She cackles, then pauses.]
Martha: What's the matter? Didn't ya think that was funny? I thought it was a scream.
George: [mumbles into pillow]
Martha: You laughed your head off when you heard it at the party.
George: I smiled. I didn't laugh my head off.
Martha: You laughed your goddamn head off."

 

 
Edward Albee (Washington DC, 12 maart 1928)
Scene uit de film van Mike Nichols met Richard Burton en Elizabeth Taylor (1966)

 

 

De Nederlandse dichter De Schoolmeester (Gerrit van de Linde) werd geboren op 12 maart 1808 in Rotterdam. Zie ook alle tags voor De Schoolmeester op dit blog.

 

De hond

Een hond is vermaard
Om zijn gezellige aard
En 't kwispelen van zijn staart.
Zijn neus, doorgaans rond,
staat gewoonlijk in 't front,
En zo lang die maar nat en fris is,
Is 't een bewijs, dat meneer zo gezond als een vis is

Een hond is iemand, die van zijn baas bijzonder veel houdt,
Die hij, om zo te spreken, als zijn derde vader beschouwt,
En die hem dikwijls een hele boerewoning toevertrouwt,
Waar hij door zijn blaffen bedelaars en dieven vandaan weet te jagen
En de post van portier waarneemt, zonder er ooit geld voor te vragen.

Als een haas niet op zijn tellen past,
Wordt hij dikwijls door een hond verrast;
Doch een hond loopt er ook wel tegen aan,
Als men hem in de hondsdagen uit laat gaan.

Menig een blinde hond
Is verdronken, omdat hij geen zwemmen verstond;
Doch zodra zij dit verstaan,
Kan men ze rustig uit baaien laten gaan.

Honden zijn dol op kalfslever en benen;
Doch, volgens Esopus, loopt er dikwijls een derde mee henen.
Ook nuttigt een hond met plezier water en droog brood;
Doch een pak slaag, daar heeft hij een broer aan dood.
hond.gif
Het opzetten is ook iets, daar hij niets om geeft,
Als het maar niet begonnen wordt, terwijl hij nog leeft.
Ook blaffen honden niet langer, als ze eenmaal dood zijn;
Anders zou het leven op een hondenkerkhof te groot zijn.

 

 
De Schoolmeester (12 maart 1808 – 27 januari 1858)
Omslag uit 1865

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 12e maart mijn blog van 12 maart 2012 deel 2.

De Duitse schrijfster en filmregisseur Jenny Erpenbeck werd geboren op 12 maart 1967 in Oost-Berlijn. Erpenbeck is de dochter van de natuurkundige, filosoof en schrijver John Erpenbeck en de Arabische vertaalster Doris Kilias. Haar grootouders van vaders zijde zijn de auteurs Fritz Erpenbeck en Hedda Zinner. Erpenbeck volgde de middelbare school in Oost-Berlijn, waar ze in 1985 examen deed. Vervolgens voltooide ze een tweejarige opleiding tot boekbinder. Ze werkte vervolgens bij diverse theaters als rekwisieten manager en costumière. Van 1988-1990 studeerde zij Theaterwetenschap aan de Humboldt Universiteit van Berlijn. In 1990 stapte zij over naar muziektheater-regie aan de Hochschule für Musik "Hanns Eisler". Na de succesvolle afronding van deze studie in 1994 werkte zij eerst als regie-assistente bij het Opernhaus Graz, Vanaf 1997maakte zij daar haar eigen producties. Als freelance regisseur, regisseerde ze vanaf 1998 in verschillende plaatsen in Duitsland en Oostenrijk. Erpenbeck begon in de jaren 1990, naast haar werk als regisseur aan een schrijverscarrière. Zij is de auteur van verhalend proza ​​en toneelstukken. In 1999 verscheen haar debuut “Geschichte vom alten Kind”, in 2001, de verhalenbundel “Tand”, in 2004, de novelle “Wörterbuch” en in 2008 de roman “Heimsuchung”. In 2013 ontving zij de Joseph Breitbach Prijs voor haar gehele oeuvre.

Uit: Heimsuchung

„Wenn eine heiratet, darf sie sich ihr Brautkleid nicht selbst nähen. Auch in ihrem eigenen Haus darf das Brautkleid nicht hergestellt werden. Auswärts wird es genäht und beim Nähen darf keine Nadel zerbrechen. Der Stoff für ein Brautkleid darf beim Nähen nicht gerissen, er muß geschnitten werden. Ist beim Zuschneiden ein Fehler passiert, darf das Stück Stoff nicht mehr verwendet werden, es muß ein neuer Streifen vom gleichen Stoff nachgekauft werden. Die Schuhe für die Hochzeit darf die Braut sich nicht von ihrem Bräutigam schenken lassen, sondern muß sie sich selber kaufen, und zwar von den Pfennigen, die sie zuvor über lange Zeit hinweg gesammelt hat. Die Hochzeit darf nicht in der heißesten Zeit, also nicht an den Hundstagen stattfinden, aber auch nicht im wetterwendischen Monat April, die Wochen des Aufgebots vor der Hochzeit dürfen nicht auf die Marter woche vor Ostern fallen, und bei der Hochzeit selbst soll Vollmond sein, oder wenigstens zunehmender Mond, der beste Monat für eine Hochzeit ist Mai. Einige Wochen vor dem Hochzeitstermin wird das Aufgebot bestellt und im Schaukasten ausgehängt. Die Freundinnen der Braut flechten Blumengirlanden und umkränzen damit den Kasten. Ist das Mädchen im Dorf beliebt, werden es drei oder mehr Ranken sein. Eine Woche vor dem Hochzeitstag wird mit dem Schlachten und Backen begonnen, aber die Braut darf auf keinen Fall ein Feuer im Ofen flackern sehen. Am Tag vor der Hochzeit kommen nachmittags die Kinder des Dorfes und poltern, sie werfen Geschirr in den Torweg, so daß es zerbricht, aber kein Glas, und bekommen von der Hochzeitsmutter Kuchen gereicht. Am Polterabend bringen die Erwachsenen ihre Geschenke, sie sagen Gedichte auf und nehmen am Polterabendschmaus teil. Am Polterabend dürfen die Lichter nicht flackern, das bringt Unglück. Die Scherben am Torweg fegt die Braut am andern Morgen zusammen und wirft sie in eine Grube, welche der Bräutigam ausgehoben hat. Danach wird die Braut von ihren Freundinnen für die Hochzeit geschmückt, sie trägt Myrtenkranz und Schleier. Tritt das Brautpaar aus dem Haus, halten zwei Mädchen ein Blumengewinde, sie senken es nieder, das Brautpaar steigt darüber hinweg. Sodann erfolgt die Abfahrt zur Kirche. Die Pferde haben an den Außenseiten des Zaumes zwei Bänder, ein rotes für die Liebe, und ein grünes für die Hoffnung. Die Peitschen zeigen dieselben Bänder. Die Brautkutsche ist mit einer Ranke von Buchsbaum geschmückt, manchmal auch von Wacholder.“

 

Jenny Erpenbeck (Berlijn, 12 maart 1967)

 

Onafhankelijk van geboortedata

De Duitse schrijver Benedict Wells werd geboren geboren in München in 1984. Wells volgde de middelbare school n drie Beierse kostscholen en sloot zijn opleiding af met het eindexamen gymnasium. In 2003 verhuisde hij naar Berlijn, waar hij besloot om niet te gaan studeren, om te kunnen schrijven. In zijn levensonderhoud voorzag hij met diverse gelegenheidsbaantjes. Zijn tweede roman, "Becks letzter Sommer ", werd als eerste gepubliceerd (in 2008) en kreeg veel aandacht in de literaire kritiek. Zo noemde hem het weekblad Die Zeit "het meest interessante debuut van het jaar." Het boek vertelt het verhaal van Robert Beck, een leraar en muzikant van eind 30, die terugkijkt op zijn leven en een roadtrip naar Istanbul maakt. Op de leeftijd van 23 was Wells, toen de roman werd gepubliceerd, de jongste auteur onder contract. Voorafgaand aan de publicatie van de roman werkte Wells als redacteur bij de televisie. In 2009 werd hij onderscheiden met de Beierse Kunstprijs. In hetzelfde jaar verscheen zijn oorspronkelijk eerste roman "Spinner", die hij schreef hij toen hij negentien jaar was. De hoofdpersoon is de twintig jaar oude Jesper Lier, die een bewogen week in Berlijn beleeft. Wells 'derde roman " Fast genial " verscheen in 2011 en steeg naar plaats 6 op de bestseller lijst. Het gaat over een jongen uit een arme familie, die op zoek gaat naar zijn onbekende en blijkbaar briljante vader. Zoals pas na het succes van zijn derde roman bekend werd - en zeer tegen zijn wil - is Wells de broer van Ariadne von Schirach, en neef van de schrijver Ferdinand von Schirach. Zijn achternaam is echter geen pseudoniem, hij heet ook in zijn dagelijks leven Wells. Om zich te distantiëren van zijn vroegere achternaam, in welke vorm dan ook, en om onafhankelijk te zijn, liet Wells zijn naam in zijn paspoort officieel veranderen. Het is ook een eerbetoon aan Homer Wells uit de roman "The Cider House Rules" door John Irving. Irving's romans waren ook de reden waarom hij begon te schrijven.

Uit: Fast genial

„Einen Tag nach dem Selbstmordversuch seiner Mutter saß Francis auf einer Bank am Hudson. Er war angespannt, denn er hatte etwas vor, was ihm eigentlich widerstrebte. Er wollte Ryan Wilco in seiner Kanzlei besuchen und sich von ihm Geld leihen. Sein Stiefvater hatte es ihm zwar oft angeboten, aber Francis hatte immer abgelehnt. Und seit Ryan sich an der Börse verspekuliert hatte, war er längst nicht mehr so großzügig. Das Haus in Long Island hatte er zwar behalten können, allerdings hatte er dafür einen Kredit aufnehmen müssen, den er nun monatlich abbezahlte. Doch Francis musste es einfach bei ihm versuchen. Durch den Brief seiner Mut ter wusste er endlich, was er zu tun hatte, und dafür brauchte er so viel Geld wie möglich.
Dampf stieg aus den Straßenschächten, alle paar Minuten ertönten Polizeisirenen, ein Presslufthammer dröhnte. Francis hatte der lärmenden Stadt den Rücken zugedreht und blickte auf den Fluss. Es war ein warmer Nachmittag, die Sonne spiegelte sich auf dem Wasser, neben ihm saß eine Japanerin in einem pinkfarbenen Trainingsanzug und telefonierte.
Als Kind war Francis oft in New York gewesen. Er hatte Ryan in seiner Kanzlei besucht, und auch nach der Scheidung war er ein Mal die Woche mit ihm in Manhattan Mittag essen gegangen. Sein Stiefvater hatte versprochen, ihn immer zu unterstützen, und Francis war sich sicher gewesen, dass sich an ihrem Verhältnis nichts ändern würde.
Aber bald hatten sich die Probleme gehäuft. Er war in die Pubertät gekommen und hatte rebelliert. Und er hatte diesen simplen Gedanken einfach nicht abschütteln können: Wenn Ryan ihn wirklich so gern hatte, wieso lebte er dann lieber allein mit seinem richtigen Sohn in New York?
Dieser Gedanke war in den folgenden Jahren stärker geworden und hatte ihre Beziehung vergiftet. Sie hatten sich nur noch selten zum Mittagessen getroffen. Ryan hatte die unschöne Angewohnheit gehabt, sich als sein Vater aufzuspielen und ihn zu kritisieren, und einmal war es dabei zu einem folgenschweren Streit gekommen. Ryan hatte schlecht über seine Exfrau geredet, Francis hatte seine Mutter verteidigt und entgegengehalten, er sei nicht sein richtiger Vater, und schließlich hatte er Ryan in einem unbeherrschten Moment ein kaltherziges Arschloch genannt.“

 

 
Benedict Wells (München, 1984)