Berichten van 18 maart 2015 tot 19 maart 2015

De Amerikaanse schrijver Philip Roth werd geboren op 19 maart 1933 in Newark. Zie ook alle tags voor Philip Roth op dit blog.

Uit: American Pastoral

“The elevation of Swede Levov into the household Apollo of the Weequahic Jews can best be explained, I think, by the war against the Germans and the Japanese and the fears that it fostered. With the Swede indomitable on the playing field, the meaningless surface of life provided a bizarre, delusionary kind of sustenance, the happy release into a Swedian innocence, for those who lived in dread of never seeing their sons or their brothers or their husbands again.
And how did this affect him—the glorification, the sanctification, of every hook shot he sank, every pass he leaped up and caught, every line drive he rifled for a double down the leftfield line? Is this what made him that staid and stone-faced boy? Or was the mature-seeming sobriety the outward manifestation of an arduous inward struggle to keep in check the narcissism that an entire community was ladling with love? The high school cheerleaders had a cheer for the Swede. Unlike the other cheers, meant to inspire the whole team or to galvanize the spectators, this was a rhythmic, foot-stomping tribute to the Swede alone, enthusiasm for his perfection undiluted and unabashed. The cheer rocked the gym at basketball games every time he took a rebound or scored a point, swept through our side of City Stadium at football games any time he gained a yard or intercepted a pass. Even at the sparsely attended home baseball games up at Irvington Park, where there was no cheerleading squad eagerly kneeling at the sidelines, you could hear it thinly chanted by the handful of Weequahic stalwarts in the wooden stands not only when the Swede came up to bat but when he made no more than a routine putout at first base.”

 

 
Philip Roth (Newark, 19 maart 1933)

 

 

De Nederlandse schrijver Mano Bouzamour werd geboren op 19 maart 1991 in Amsterdam. Zie ook alle tags voor Mano Bouzamour op dit blog.

Uit: De belofte van Pisa

"Het was avond. De maan was wazig, het leek alsof iemand had geprobeerd om hem weg te gummen. Mijn broer en Soesi parkeerden hun scooters voor de Coffee Company in de Beethovenstraat.
Mijn broer liep voorop. Soesi waggelde naast me. Je kon hem van mijlenver herkennen aan zijn pinguïnachtige loopje. Hij waggelde met zijn voeten in een uitgediepte V, in een soort plié.
Ze legden hun handen in mijn nek toen we de weg overstaken richting de school. Bij het verlichte bordes stonden van die nette mensen, wat zeg ik, alléén maar nette mensen.
‘Hervormd Lyceum’ stond er boven de schooldeur.
Soesi zei: ‘Ze gaan je op deze school misvormen, ouwe.’
De deftige mensen staarden ons aan. De gesprekken vielen stil toen wij langsliepen. Soesi werd er behoorlijk kriegel van. Hij vroeg een oude mevrouw: ‘Heb ik soms wat van je an, ouwe?’
Hij nam zichzelf van top tot teen op.
Nike Air Max.
Ajax-trainingspak.
Opgeschoren kapseltje.
De mevrouw, die overduidelijk uit het stenen tijdperk stamde, was gestoken in een beige pak. Ze had onnatuurlijk witte tanden en versleten blond haar, maar wel een superstrak gezicht."

 

 
Mano Bouzamour (Amsterdam, 19 maart 1991)

 

 

De Amerikaanse schrijfster Lynne Sharon Schwartz werd geboren op 19 maart 1939 in New York. Zie ook alle tags voor Lynne Sharon Schwartz op dit blog.

Uit: Not Now, Voyager

“I could try going to the front desk, but that would mean finding my clothes in the dark and climbing down the series of rocky, twisting paths that led to the main building. The architecture of the hotel was unclear, diabolical, really, with the rooms laid out in clumpy outcroppings set in the hills. If there even was a front desk—I hadn’t yet seen one, nor, if it existed, did this seem the kind of hotel where someone would be on duty all night. The drowsy Norwegian had led us straight from his lair to our rooms, and the dinner, lamb stew, which he proudly announced that he had cooked himself, was served on a terrace. Who could say where that terrace might be, in this hilly maze? I could go out and climb the stairs to my daughter’s room in the dark, but I didn’t want to wake her merely to have her share my panic, which had now crept all the way inside my head and was pattering around. Besides disturbing her, it would embarrass me. I was the mother, after all.
I tried the lights again, then sat on the bed in the dark. Where was I, not literally, but in relation to reality as I understood it? And more important, why? Where was the rest of the world with all its people? The darkness closed around me like a fleece coat. Soon it might stifle me. The night could last forever. The night was vast and I was a speck: that was the lesson of great literature and I knew it well. No one would find me in its vastness. No one would think of looking here, in Orkos. Why had I done this, left home to sit in a dark room in an endless night in a deserted town in the middle of the Aegean Sea? Ariadne was discovered and saved by Dionysus, but I had no such expectations.”

 

 
Lynne Sharon Schwartz (New York, 19 maart 1939)

 

 

De Oekraïense schrijfster en dichteres Lina Kostenko werd op 19 maart 1930 geboren in Rzhyshchiv. Zie ook alle tags voor Lina Kostenko op dit blog.

 

Wings

But also true winged soil is not necessary.
Earth is not, it will be heaven.

No field, it will be done.
No steam, it will cloud.

This is probably true bird ...
But what about the man? And what about the man?

He lives on the ground. I do not fly.
A wing has. A wing has!

They are the wings, not down, now, "I
And of truth, virtue and trust "me.

Who - with fidelity in love.
Who - with eternal aspirations.

Who - with sincerity to work.
Who - with generosity to care.

Who - the song, or hope,
Or with poetry, or dreams.

Man allegedly does not fly ...
A wing has. A wing has!

 

 
Lina Kostenko (Rzhyshchiv, 19 maart 1930)

 

 

De Kroatische dichter en schrijver Petar Preradović werd geboren op 19 maart 1818 in het dorp Grabrovnica bij Virovitica. Zie ook alle tags voor Petar Preradović op dit blog.

 

Traveller (Putnik, fragment)

Why did I not listen to you?
When all of this you said to me:
“My son please don’t leave your mother
And a bed soft as a feather
Forever beneath my wings

“Please don’t go, son - my dearest one,
Don’t abandon your father’s roof.
All distant lands they have their own
And won’t recognize your sorrow
A foreign heart just loves itself!”

Thus speaking softly to myself,
I approach a lonely shack
Which has suddenly appeared.
From travelling now I am so tired,
And so I knock upon the door.

The door is opened very slow,
The question asked: “And who are you?”
An older woman’s head looks out.
“In the name of our Lord
Old lady let me lodge tonight!

 

Vertaald door Barry Hajdinjak en Gordon Biok

 

 
Petar Preradović (19 maart 1818 – 18 augustus 1872)
 

 

 

De Duitse literatuurwetenschapper, schrijver, criticus, jurist en socioloog Hans Mayer werd geboren op 19 maart 1907 in Keulen. Zie ook alle tags voor Hans Mayer op dit blog.

Uit: Du störst mich nicht (Über Thomas und Heinrich Mann: Briefwechsel 1900-1949)

„An dieser Antinomie der Brüder und Schriftsteller hat sich auch späterhin nichts geändert, als beide im Zeichen der Weimarer Republik zusammenstanden gegen den Chauvinismus und die erbittert kleinbürgerliche Deutschtümelei. Als sie schließlich in Kalifornien leben mußten, war der Antagonismus zwar in seinen Ausdrucksformen gemildert, aber nicht verschwunden. Die Briefe des nun weltberühmten jüngeren Bruders an den älteren wirken bisweilen etwas gönnerhaft. immer literarisch stilisiert.
Heinrich dagegen hat nun den Bruder entdeckt, muß sich jedoch an den erinnerten, nicht den realen Bruder halten: trotz räumlicher Nähe. Ein erschütternder Brief Heinrichs aus Los Angeles vom 15. April 1942 befürchtet, ein Umzug nach New York werde die Verbindung zu Thomas erschweren: "In New York, wenn ich hingelange, werde ich Dich noch seltener sehen können; schon hier war es zu selten, obwohl ich immer Zeit hätte. Du bist beschäftigt, gewiß mit Leuten obendrein: mich lassen sie in Ruhe, was nichts ausmacht. Nur mit Dir ist etwas versäumt und nicht mehr nachzuholen, oder dies wäre eine unzeitgemäße Vorstellung. Mag sein, daß zuletzt die persönliche Gegenwart zurücktritt hinter die Erinnerungen. Ohne Vorsatz und kaum daß ich weiß warum, habe ich plötzlich angefangen, "Buddenbrooks" zu lesen."

 

 
Hans Mayer (19 maart 1907 – 19 mei 2001)
Heinrich en Thomas Mann in München, 1 januari 1930

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 19e maart ook mijn blog van 19 maart 2012 deel 1 en ook mijn blog van 19 maart 2011 deel 1 en eveneens deel 2.

De Amerikaanse dichter en schrijver John Updike werd geboren in Shillington, Pennsylvania, op 18 maart 1932. Zie ook alle tags voor John Updike op dit blog.

 

Planting Trees

Our last connection with the mythic.
My mother remembers the day as a girl
she jumped across a little spruce
that now overtops the sandstone house
where still she lives; her face delights
at the thought of her years translated
into wood so tall, into so mighty
a peer of the birds and the wind.

Too, the old farmer still stout of step
treads through the orchard he has outlasted
but for some hollow-trunked much-lopped
apples and Bartlett pears. The dogwood
planted to mark my birth flowers each April,
a soundless explosion. We tell its story
time after time: the drizzling day,
the fragile sapling that had to be staked.

At the back of our acre here, my wife and I,
freshly moved in, freshly together,
transplanted two hemlocks that guarded our door
gloomily, green gnomes a meter high.
One died, gray as sagebrush next spring.
The other lives on and some day will dominate
this view no longer mine, its great
lazy feathery hemlock limbs down-drooping,
its tent-shaped caverns resinous and deep.
Then may I return, an old man, a trespasser,
and remember and marvel to see
our small deed, that hurried day,
so amplified, like a story through layers of air
told over and over, spreading.

 

 

Relatives

Just the thought of them makes your jawbone ache:
those turkey dinners, those holidays with
the air around the woodstove baked to a stupor,
and Aunt Lil's tablecloth stained by her girlhood's gravy.
A doggy wordless wisdom whimpers from
your uncles' collected eyes; their very jokes
creak with genetic sorrow, a strain
of common heritage that hurts the gut.

Sheer boredom and fascination! A spidering
of chromosomes webs even the infants in
and holds us fast around the spread
of rotting food, of too-sweet pie.
The cousins buzz, the nephews crawl;
to love one's self is to love them all.

 

 
John Updike (18 maart 1932 – 27 januari 2009)

 

 

De Duitse schrijfster Christa Wolf werd geboren op 18 maart 1929 in het huidige Poolse Gorzów WielkopolskiZie ook alle tags voor Christa Wolf op dit blog.

Uit: Kindheitsmuster

“Das Vergangene ist nicht tot; es ist nicht einmal vergangen. Wir trennen es von uns ab und stellen uns fremd.
Frühere Leute erinnerten sich leichter: eine Vermutung,eine höchstens halbrichtige Behauptung. Ein erneuter Versuch, dich zu verschanzen. Allmählich, über Monate hin, stellte sich das Dilemma heraus: sprachlos bleiben oder in der dritten Person leben, das scheint zur Wahl zu stehen. Das eine unmçglich, unheimlich das andere. Und wie gewöhnlich wird sich ergeben, was dir weniger unerträglich ist, durch das, was du machst.
Was du heute, an diesem trüben 3. November des Jahres 1972, beginnst, indem du, Packen provisorisch beschriebenen Papiers beiseite legend, einen neuen Bogen einspannst, noch einmal mit der Kapitelzahl I anfängst.
Wie so oft in den letzten eineinhalb Jahren, in denen du lernen mußtest: die Schwierigkeiten haben noch gar nicht angefangen. Wer sich unterfangen hätte, sie dir der Wahrheit nach anzukündigen, den hättest du, wie immer, links liegenlassen. Als könnte ein Fremder, einer, der außen steht, dir die Rede abschneiden.
Im Kreuzverhör mit dir selbst zeigt sich der wirkliche Grund der Sprachstörung: Zwischen dem Selbstgespräch und der Anrede findet eine bestürzende Lautverschiebung statt, eine fatale Veränderung der grammatischen Bezüge. Ich, du, sie, in Gedanken ineinanderschwimmend, sollen im ausgesprochenen Satz einander entfremdet werden. Der Brust-Ton, den die Sprache anzustreben scheint, verdorrt unter der erlernten Technik der Stimmbänder. Sprach-Ekel. Ihm gegenüber der fast unzähmbare Hang zum Gebetsmühlengeklapper: in der gleichen Person.
Zwischenbescheide geben, Behauptungen scheuen, Wahrnehmungen an die Stelle der Schwüre setzen, ein Verfahren, dem Riß, der durch die Zeit geht, die Achtung zu zollen, die er verdient.“

 

 
Christa Wolf (18 maart 1929 – 1 december 2011) 
Cover 

 

De Duitse schrijfser, televisiepresentatrice, actrice en zangeres Charlotte Roche werd geboren in High Wycombe, Engeland, op 18 maart 1978. Zie ook alle tags voor Charlotte Roche op dit blog.

Uit: Vochtige streken (Vertaald door door Marcel Misset)

'Aambeien en sperma, dat zijn mijn onderwerpen. I love it!' (...) Zolang ik kan denken, heb ik aambeien... Mijn aambeien zien er heel apart uit. In de loop der jaren zijn ze steeds meer naar buiten gestulpt. Rondom de rozet zitten nu wolkvormige stukken huid die eruitzien als de tentakels van een zeeanemoon... Maar als iemand van mij houdt of gewoon op me geilt, mag zo'n bloemkool niets uitmaken. Ik heb trouwens al jaren, vanaf mijn vijftiende tot nu, mijn achttiende, zeer succesvol anaal verkeer.
(…)

Hij maakt zijn handen nat en bevochtigt een groot deel van mijn onderlichaam. Van mijn navel naar beneden, links en rechts tot op mijn dijen, dan tussen de schaamlippen door tot aan mijn kontgaatje en nog verder tot aan mijn stuitje. Hij bekijkt mijn bloemkool nauwkeurig. Een scheerhindernispatroon. Dan spuit hij scheerschuim op de vochtige plekken. Het prikkelt lekker op mijn schaamlippen.”

 

 
Charlotte Roche (High Wycombe, 18 maart 1978)
Scene uit een toneelbewerking in Halle in 2011

 

 

De Engelse dichter en schrijver Wilfred Owen werd op 18 maart 1893 geboren in Oswestry in Shropshire. Zie ook alle tags voor Wilfred Owen op dit blog.

 

1914

War broke: and now the Winter of the world
With perishing great darkness closes in.
The foul tornado, centred at Berlin,
Is over all the width of Europe whirled,
Rending the sails of progress. Rent or furled
Are all Art's ensigns. Verse wails. Now begin
Famines of thought and feeling. Love's wine's thin.
The grain of human Autumn rots, down-hurled.

For after Spring had bloomed in early Greece,
And Summer blazed her glory out with Rome,
An Autumn softly fell, a harvest home,
A slow grand age, and rich with all increase.
But now, for us, wild Winter, and the need
Of sowings for new Spring, and blood for seed.

 

 

 Sonnet: On Seeing A Piece Of Our Heavy Artillery Brought Into Action

Be slowly lifted up, thou long black arm,
Great Gun towering towards Heaven, about to curse;
Sway steep against them, and for years rehearse
Huge imprecations like a blasting charm!
Reach at that Arrogance which needs thy harm,
And beat it down before its sins grow worse.
Spend our resentment, cannon, - yea, disburse
Our gold in shapes of flame, our breaths in storm.

Yet, for men's sakes whom thy vast malison
Must wither innocent of enmity,
Be not withdrawn, dark arm, thy spoilure done,
Safe to the bosom of our prosperity.
But when thy spell be cast complete and whole,
May God curse thee, and cut thee from our soul!

 

 
Wilfred Owen (18 maart 1893 – 4 november 1918)

 

 

De Franse dichter Stéphane Mallarmé werd geboren in Parijs op 18 maart 1842. Zie ook alle tags voor Stéphane Mallarmé op dit blog.

 

Le sonneur

Cependant que la cloche éveille sa voix claire
A l'air pur et limpide et profond du matin
Et passe sur l'enfant qui jette pour lui plaire
Un angelus parmi la lavande et le thym,

Le sonneur effleuré par l'oiseau qu'il éclaire,
Chevauchant tristement en geignant du latin
Sur la pierre qui tend la corde séculaire,
N'entend descendre à lui qu'un tintement lointain.

Je suis cet homme. Hélas ! de la nuit désireuse,
J'ai beau tirer le câble à sonner l'Idéal,
De froids péchés s'ébat un plumage féal,

Et la voix ne me vient que par bribes et creuse !
Mais, un jour, fatigué d'avoir enfin tiré,
Ô Satan, j'ôterai la pierre et me pendrai.

 

 

Erscheinung

Der Mond verging vor Trauer. Seraphim in Tränen
träumend die Hand am Bogen, ruhig vom Hauch umgossen
der Blumen, zogen weiße Seufzer aus dem Sehnen
sterbender Geigen, die aufs Blau der Kronen flossen.
- Es war der Tag, den mir Dein erster Kuß geweiht.
Mein Sinnen, mich zu martern immer gleich geneigt,
berauschte mit Bedacht sich an dem Duft von Traurigkeit,
der einem Traum, hat ihn das Herz gepflückt, entsteigt,
selbst wenn es Kummer nicht noch Bitternis gekränkt.
Ich schweifte denn, den Blick aufs alte Pflaster eingesenkt,
als in der abendlichen Gasse, Sonnenlicht
im Haar, Du mir erschienst mit lachendem Gesicht:
ich hab geglaubt, die Fee im Strahlenkranz zu schauen,
die einst auf des verwöhnten Kindes schönen Schlummerauen
hinschwebte, nimmermüd aus kaum verschloßnen Händen
schneeweiße Sträuße duftiger Sterne zu verschwenden.

 

Vertaald door Richard von Schaukal

 

 
Stéphane Mallarmé (18 maart 1842 - 9 september 1898)

 

 

De Argentijnse schrijver Héctor Bianciotti werd geboren op 18 maart 1930 in Córdoba. Zie ook alle tags voor Héctor Bianciotti op dit blog.

Uit:The Death of Borges

“Toward the end of 1985 Borges had to undergo a series of medical examinations in Buenos Aires. He did not feel well; day by day the ground became less firm beneath his feet. This did not stop him from going to Geneva for the holidays—he wanted to spend them in the city of his adolescence. In mid-January he was taken to a hospital where, after suffering a hemorrhage, he had to submit to painful medical tests. I visited him there. We chatted, as if we were carrying on a dialogue from the night before, in bits and pieces. He talked of an old friend of Samuel Johnson who published a book under the title The Joys of Madness, and of Cocteau, whom he liked, at least partly, and he recited one of his poems to me. He told me that for some time the luminous fog that covered over his vision had turned violet, a color he detested. Then he described in detail the preface he had started to write—the night before, in the hospital—for the Pléiade edition of his work.
It was clear to me that his condition was grave. I remembered that he liked to cite the example of Socrates on his last day, when he refused to talk of death and went on discussing ideas with his friends, not wanting to make pathetic statements of farewell; he sent away his wife and children and nearly dismissed a friend who cried, because he wanted to talk in peace—simply talk, continue to think.
Borges would not express even the usual irritation at being in hospital. He made jokes about the food they gave him—soups and purées whose tastes were indefinable. “It could,” he said, “be made of silk, of marble, of an extract of clouds.”

 

 
Héctor Bianciotti (18 maart 1930 – 11 juni 2012)

 

 

De Nederlandse schrijver Hellema (pseudoniem voor Alexander Bernard (Lex) van Praag) werd geboren in Amsterdam op 18 maart 1921. Zie ook alle tags voor Hellema op dit blog.

Uit: Bestekken

“De grote moeilijkheid is jezelf niet te verliezen in de rollen die je worden opgedrongen. Dat vereist oefening en een voortdurende dialoog met jezelf. Zo’n oefening is bijvoorbeeld een tijd Vorarbeiter zijn (de Vorarbeiter als Vorstufe van de Kapo). Je ondergaat dan — aan de lijve — hoe het systeem werkt en hoe je daarin functioneert. Natuurlijk kun je geen rol weigeren (natuurlijk kun je elke rol weigeren door jezelf het leven te benemen), maar je kunt hem vervullen, je kunt hem ook spelen.”

 

 
Hellema (18 maart 1921 – 19 maart 2005)
Cover 

 

 

De Duitse schrijver Christian Friedrich Hebbel werd geboren in Wesselburen op 18 maart 1813. Zie ook alle tags voor Friedrich Hebbel op dit blog.

 

Ich und Du

Wir träumten voneinander
Und sind davon erwacht.
Wir leben, um uns zu lieben,
Und sinken zurück in die Nacht.

Du tratst aus meinem Traume,
Aus deinem trat ich hervor,
Wir sterben, wenn sich Eines
Im andern ganz verlor.

Auf einer Lilie zittern
Zwei Tropfen, rein und rund,
Zerfließen in Eins und rollen
Hinab in des Kelches Grund.

 

 

Schönheitsprobe

Wie läßt die echte Schönheit sich erproben?
Wohl einzig an dem selbstbewußten Frieden,
Der sie umfließt, weil sie sich wie geschieden
Von allen Kämpfen fühlt, die sie umtoben.

Ihr steht er, wie ein Sternenkranz von oben,
Den, da sie ganz den innern Zwist gemieden,
Der alles übrige verwirrt hienieden,
Die ew'ge Mutter selbst für sie gewoben.

Doch wehe ihren Afterschwestern allen,
Die ihr nicht gleichen und sich selber krönen,
Weil Faun und Satyr ihnen Beifall zollen!

Sie können nur, wenn sie sich nicht gefallen,
Mit ihrem halben Dasein uns versöhnen,
Nur, wenn sie zeigen, daß sie weiter wollen.

 

 
Friedrich Hebbel (18 maart 1813 - 13 december 1863)
Beeld aan het Burgtheater in Wenen

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 18e maart ook mijn blog van 18 maart 2011 deel 2.