Berichten van 29 november 2015 tot 30 november 2015

De Vlaamse schrijver, dichter en performer Christophe Vekeman werd geboren in Temse op 30 november 1972. Zie ook alle tags voor Christophe Vekeman op dit blog.

Uit: Een uitzonderlijke vrouw

“Voor wie lessen heeft getrokken uit het leven en dus uit ervaring meent te weten dat alles altijd slecht afloopt, zijn er natuurlijk redenen genoeg om nooit ergens nog een begin aan te maken, maar Gwen was pas een kleuter toen ze de gewoonte aannam om zo weinig mogelijk te ondernemen. Urenlang zat zij zonder zich noemenswaardig te bewegen op de donkerrode, ribfluwelen bank in de veranda dromerig voor zich uit te staren, of ze lag in de zomervakantie dagen achtereen op haar buik in de tuin terwijl zij steeds opnieuw dezelfde tien grassprietjes telde met de toppen van haar strelende vingers.
‘Dat meisje verveelt zich nog dood!’ klaagde haar moeder, en alsof Gwen geen enig kind was, maar integendeel de laatste in een haast eindeloze rij broers en zussen, voegde zij eraan toe:
‘Dit heb ik echt nog nooit meegemaakt!’ Dat verveling doorgaans juist gepaard gaat met het soort van taaie rusteloosheid dat Gwen nu eenmaal volkomen ontbeerde, scheen ze daarbij niet te beseffen, zoals het blijkbaar ook geen moment bij haar opkwam dat haar dochter zich simpelweg gelukkig voelde op die bank of in de tuin, te gelukkig om iets aan haar toestand te willen veranderen.
‘Maar is er dan niets wat je zou willen doen?’
‘Ik doe toch iets?’
‘Wat doe je dan?’
‘Gewoon.’
Verveling? Hooguit verveelde haar het gezeur van haar moeder als die erop stond dat ze met de kinderen uit de buurt zou gaan spelen (ook toen zij zelf nog kind was, kende zij de grootste moeite om het gezelschap van kinderen naar waarde te schat-ten), haar zou helpen met de voorbereidingen van de avondmaaltijd (ze wist dat ze geen hulp wás; ze liet dingen vallen en liep in de weg) of desnoods (geeuw geeuw) een puzzel zou leggen. Maar zolang zij alleen was, niet door anderen gestoord, had zij volmaakt voldoende aan de kalme, smetteloze leegte in haar hoofd.”

 

 
Christophe Vekeman (Temse, 30 november 1972)

 

 

De Vlaamse dichter en schrijver Y.M. (Yannick) Dangre werd op 30 november 1987 geboren in Kapellen. Zie ook alle tags voor Y.M. Dangre op dit blog.

 

Twee meisjes zo zacht

Op een bank zit mijn schaduw en zijn rug
Gekromd in de zonneslag van een droom, ik kijk
Naar de schaduwjurkjes van de wind en leg mij
Languit in het geritsel van twee meisjes
Die schommelen in mijn losgewaaid verdriet.

Hun gezichtjes laaien op, zingend groeien ze
Het gebladerte van mijn ogen vol en blozen
De traag uitgezaaide dagen van mijn geheugen groen
Tevoorschijn. Ze gieten mijn eetbare nerven
Van oude liefde vol.

Twee meisjes zo zacht van aarde, zo lenig
In mijn vuurschors gekropen dat ik bijna barst
Van hun onderzeese honing en mijn huid
Terstond het licht, de dubbele plantengroei
Van hun adem aanneemt.

 

 

Eerste Aurora

Aurora, vrouw van diepten
in mijn ochtend en bed,
wanneer je loom de laatste putten
van mijn slaap vult, hijgend
van uitputting die ik met geen
ademstoot dempen kan.

Aurora, jij die mij wijdbeens
wakker maakt met de aubade
van je heupen, met het lenige
ritme van mijn lichaam
dat uitpuilt van jouw vingers.

Aurora, liefste kind dat ik elke
ochtend binnengroei, blijf in mij
de vingers van je dageraad
verspreiden, krabbel mij recht
en zonder rede, diepste vrouw
die als een zon in mij opgaat
en gewrichten spreekt.

 

 
Y.M. Dangre (Kapellen, 30 november 1987)

 

 

De Nederlandse dichter Reinier de Rooie werd geboren op 30 november 1961 in Hengelo. Zie ook alle tags voor Reinier de Rooie op dit blog.

 

Woei

een ode aan weer en wind
het viel uit de hemel als de dag van het jaar:
valwind en gutsende regen! ja de windhoos
sprak in vurige tong – en de kat sloop weg
en de hond sloop weg – ontwortelde bomen
brak de eeuwige eik voor eeuwig en altijd
nam honderd jaren kinderdroom en woei
woei ginder het dak er klapwiekend af
(het dak ging eraf) gaf ruimtelijk inzicht:
zo geketend zijn wij aan dit warrelend zand
dat zuchten niet helpt in het pikzwart het
sepiakleurig en oker moment van moeder
natuur ons memme die boosaardig woei
en dagenlang mengen wij nog ach met och
paren puinhoop aan de pinkeltjes die
wij zijn, slaan handen ineen en luisteren
naar de cirkelzagensymfonie, de sonate
van het krakende hout waarmee zich grift
in ons hoofd in ons oog in ons hart
als het weerlicht de maandag
de twaalfde juli anno 2010
de dag dat het woei

 

 
Reinier de Rooie (Hengelo, 30 november 1961)

 

 

De Engelse schrijver David Nicholls werd geboren op 30 november 1966 in Eastleigh, Hampshire. Zie ook alle tags voor David Nicholls op dit blog.

Uit: Starter For Ten

“Sixteen Archer Road, like all the other houses on Archer Road, is a maisonette, the diminutive form of the French noun (Feminine) maison, literally meaning “little house.” I live here with my mum, and if you want to see a really uncomfortable living arrangement, then you can’t really beat an eighteen-year-old man and :! forty-one-year-old widow in a maisonette.
This morning’s a case in point. l’m lying under the duvet at 8:30, listening to The Breakfast Show and watching the model airplanes dangling from the ceiling. I should have taken them down, I know, but at some point, a couple of years ago, they went from being endearingly boyish to amusineg kitsch, so [ left them up there.
Mum comes in, then knocks.
“Morning, sleepyhead. Bìg clay today!”
“Don't you ever knock, Mum?”
“I do knock!”
No, you come in, and tlm: you knock. That's not knocking.
“So? You're not doing anything are you?” She leers.
No, but-”
“Don't say you’ve got a girl in there with you,” and she tugs at the corner of the duvet. “Come on, sweetheart, don’t be embarrassed, let's talk about it. Come out, come out. whoever you are.”
I yank the duvet back over my head. “I'll be down in a minute."
lt smells in here, actually rme/Lc. did you know that?"
“Can’t hear you, Mum.
“Smells like boys. What do boys actually do to make a smell like that?”

 

 
David Nicholls (Hampshire, 30 november 1966)

 

 

De Nederlandse schrijfster en actrice Yasmine Allas werd geboren op 30 november 1967 in Mogadishu in Somalië. Zie ook alle tags voor Yasmine Allas op dit blog.

Uit:U en ik

“Een nieuwe liefde moet je je niet volmaakt wensen, dan zit je op het verkeerde pad. Achteraf gezien kun je wel stellen dat het hier ging om liefde op het eerst gezicht tussen de Nederlandse taal en mij. Mijn hart stond in vuur en vlam toen ik mijn hand naar het vochtige raam van de tram uitstak om de letters te strelen, één voor één. U kreeg een extra streling, ik was zo blij met hem, ik wilde dat hij heen en weer zou bewegen, dat hij zou buigen, dat hij zich lui uit zou rekken, dat hij zich zou laten zien als een echte God, mijn nieuwe God. U bent de mijne, mompelde ik in mijn eigen taal tegen U. U gaat mij helpen om alle andere woorden te leren die U heeft gegeven aan deze taal. Met Uw hulp zal me dat lukken. Op dat moment stopte de tram bij een halte en stroomden grote groepen mensen naar binnen die met hun boodschappentassen, kinderwagens en paraplu’s bezit namen van de ruimte waarin ik eerst nog betrekkelijk onbespied mijn gang had kunnen gaan met mijn nieuwe liefde."

 

 
Yasmine Allas (Mogadishu, 30 november 1967)

 

 

De Nederlandse dichter en schrijver Jan G. Elburg werd geboren op 30 november 1919 te Wemeldinge. Zie ook alle tags voor Jan G. Elburg op dit blog en de overige tags voor Jan G. Elburg.

 

Korte autobiografie (Fragment)

Toen niemand meer wist hoeveel karaats ik was,
toen zij naar mij hadden gekeken
door gevulde glazen en doorschoten speelkaarten,
sloegen ze mij aan een vagina
van aangegeven waarde.
Dat klonk zacht, dat klonk week, maar zuiver
als duinzand in schuim - geen echt geluid.
Met het oogmerk om mij te oormerken
stelden zij de eindproef uit
- met het oog op de geluidssterkte -.
Ik dacht dat zwijgen een tarnkap was
en zweeg als het graf
laf.
 
*
 
Het is niet waar dat de drift in mij krimpen zou
als een manneschaduw in de middag:
het hart maakt zich in de borst breed, het bloed
vult ons geheel uit, er moet
een tweede ik van ons hoog te paard zitten
in ons: met hoefgeklepper breekt een fijn zweet
van verstaanbaarheid zich door de huid baan.
Als veren op een haan
stonden op mij de kleurige vreemdsoortigheden
te pronk voor de vrouwelijke satelieten
(het zaad van mannen vóór mij,
in mijn baan geworpen).
 
*

Ik wande mijzelf: onbegrip, wandaden
van taal en betekenis rekenden de wind
voor echt en reden mee, weg,
waarop ik ze de honden nastuurde
van onguur zelfbeklag
en de welluidende kanariepieten.
Op fietsen gingen de schimmen
van verklede profeten er achter
en de penisslepende kerkvaders liepen,
in flarden van liederen,
in hun gevolg.

 

 
Jan G. Elburg (30 november 1919 – 13 augustus 1992)
Cover

 

 

De Amerikaanse schrijver Mark Twain (pseudoniem van Samuel Langhorne Clemens) werd geboren op 30 november 1835 te Florida. Zie ook alle tags voor Mark Twain op dit blog.

Uit:The Adventures of Huckleberry Finn

„Niggers is always talking about witches in the dark by the kitchen fire; but whenever one was talking and letting on to know all about such things, Jim would happen in and say, "Hm!  What you know 'bout witches?" and that nigger was corked up and had to take a back seat.  Jim always kept that five-center piece round his neck with a string, and said it was a charm the devil give to him with his own hands, and told him he could cure anybody with it and fetch witches whenever he wanted to just by saying something to it; but he never told what it was he said to it.  Niggers would come from all around there and give Jim anything they had, just for a sight of that five-center piece; but they wouldn't touch it, because the devil had had his hands on it.  Jim was most ruined for a servant, because he got stuck up on account of having seen the devil and been rode by witches.
Well, when Tom and me got to the edge of the hilltop we looked away down into the village and could see three or four lights twinkling, where there was sick folks, maybe; and the stars over us was sparkling ever so fine; and down by the village was the river, a whole mile broad, and awful still and grand.  We went down the hill and found Jo Harper and Ben Rogers, and two or three more of the boys, hid in the old tanyard.  So we unhitched a skiff and pulled down the river two mile and a half, to the big scar on the hillside, and went ashore.
We went to a clump of bushes, and Tom made everybody swear to keep the secret, and then showed them a hole in the hill, right in the thickest part of the bushes.  Then we lit the candles, and crawled in on our hands and knees.  We went about two hundred yards, and then the cave opened up. Tom poked about amongst the passages, and pretty soon ducked under a wall where you wouldn't a noticed that there was a hole.  We went along a narrow place and got into a kind of room, all damp and sweaty and cold, and there we stopped.  Tom says:
"Now, we'll start this band of robbers and call it Tom Sawyer's Gang. Everybody that wants to join has got to take an oath, and write his name in blood."

 

 
Mark Twain (30 november 1835 – 21 april 1910)
Jake T. Austin (Huck) en Joel Courtney (Tom) in de film “Tom Sawyer & Huckleberry Finn” uit 2014

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 30^e november ook mijn blog van 30 november 2014 deel 2 en eveneens deel 3.

 

Bij de eerste zondag van de Advent

 

 
De verkoop van kerstbomen door David Jacobson (1818-1891)

 

 

Advent Hymn

Another mile—a year
Pass'd by for ever! And the warnings swell
From upper heaven to darkest depths of hell,—
O we are drawing near!

All through the waiting lands
Dim signs and tokens, if unheeded, throng;
We feel them thickening as we pass along,
Holding out fearful hands.

Light! which in love sent down
That tender gleam on Eden's darken'd bowers,
When sin had breathed the blight upon the flowers
Whereof death made his crown:—

Light! which did deign to stamp
The tables on that Arab mountain-crest;—
Light! which, in shrouded glory, once did rest
On Israelitish camp:—

O day! whose dawn was spread,
Golden and clear, on Judaea's terraced hills,—
O shining noon! whose waxèd beauty thrills
Earth and her quick and dead:—

Come to our hearts, we pray!
Through open doors let gracious gleams come in;
Fill us with light and life, and let the sin
And darkness pass away.

Lord, waken us who sleep,
Strengthen the feeble knees and weak hands now;
Teach us, with prayer and work, to measure how
The stealthy minutes creep.

Let not our lamp be dim
When in the night we hear the footsteps fall
Upon our threshold,—let death find us all
Watching in peace for him.
Let us lie down to rest
In surest hope of endless life in store,
With happy reverent hands, that strive no more,
Folded across our breast.

And when the angels come,
And the sharp echo of the herald's cry
Pierces the dark and stillness where we lie
Cold in our sleep, and dumb,—

May we arise, O King!
In bridal garments, beautiful and white;
And do Thou, coming in Thy godly might,
Our crown of glory bring.

 

 
Ada Cambridge (21 november 1844 - 19 juli 1926)
Maria en kind op de lambrizering in St Mary the Virgin’s Church in Wiggenhall St Germans.
Ada Cambridge werd geboren in Wiggenhall St Germans

 

 

Zie voor de schrijvers van de 29^e november ook mijn vorige twee blogs van vandaag.

De Engelse dichter en schrijver Mario Petrucci werd geboren op 29 november 1958 in Londen. Zie ook alle tags voor Mario Petrucci op dit blog.

BREAD
(Southwell Workhouse)

We’re men half-
baked – swinging
lead-heavy sledges

over our heads
on elbowy sticks
of bread. Hour

by hour: men
of flour. Saved by
a pinch of salt.

Here because
we ought to use
our loaf. Because

men of fire eat
iron. Rust. Entire
nations. But we

float through days
on crusts. Dawn
to dusk each raft

the same. Like
us. Each slice we
are – adrift on

a basin of gruel.
Breakfast. Dinner.
Supper. One fuel.

And when at last
we rise to heaven
then I suppose

we’ll be made
to mow His fields
divine with wheat –

move mountains
of holy yeast – and
reach back down

to knead (one
by one) each grey
cloud of dough.

 

 

Ukritye
(Chernobyl, 1986)

Even the robots refuse. Down tools. Jerk up
their blocked heads, shiver in invisible hail. Helicopters

spin feet from disaster, caught in that upwards cone
of technicide – then ditch elsewhere, spill black running guts.

Not the Firemen. In rubber gloves and leather boots
they walk upright, silent as brides. Uppers begin

to melt. Soles grow too hot for blood. Still they shovel
the graphite that is erasing marrow, spine, balls –

that kick-starts their DNA to black and purple liquid life.
Then the Soldiers. Nervous as children. They re-make it –

erect slabs with the wide stare of the innocent, crosshatch
the wreck roughly with steel, fill it in with that grey

crayon of State Concrete. In soiled beds, in the dreams
of their mothers, they liquefy. Yet Spring still chooses

this forest, where no deer graze and roots strike upwards.
Fissures open in the cement – rain finds them. They grow:

puff spores of poison. Concrete and lead can only take
so much. What remains must be done by flesh.

 

 
Mario Petrucci (Londen, 29 november 1958)

 

 

De Algerijnse, Franstalige, dichter en schrijver Jean Senac werd geboren op 29 november 1926 in Beni Saf in de regio Oran. Zie ook alle tags voor Jean Senac op dit blog.

 

QUARTIER BLANC
à R.P.

Si tu viens un jour
je ferme les yeux
je laisse les yeux
je laisse le bleu
mordre

Mais tous les printemps
ne sont pas présents
dans une seule
vie

Toi tu prends le marbre
l’or les églantiers
moi je garde dans mes plaies
le sable

Un jour si tu rentres
dans le jardin clos
tu verras mes os
fleurir

Le lilas griffer
la rose blanchir
et les orties tordre
l’été.

 

 

The Sleepers

1
Here silence is called for
where the night rumbles and the sea wears it away
where only children's hoops cry out
death heavy on their backs.

Clear-headed men walk quickly
their ideas speed round
the sun and love,
but freedom's flower grows slow

Patient land. Land worthy of love.
Beneath their eyelids, the humiliated tend
their hives, branding irons
and looks that frighten away the hyena and lion

Yes, here silence is called for
where only the child's pain cuts deep
the sleepers drunk on the temperate wind
Beware of the green morning.

Vertaald door David Bergman en Katia Sainson

 

 
Jean Senac (29 november 1926 – 30 augustus 1973)

 

 

De Italiaanse schrijver, schilder, arts en politicus Carlo Levi werd geboren op 29 november 1902 in Turijn. Zie ook alle tags voor Carlo Levi op dit blog.

Uit:Christus kwam niet verder dan Eboli (Vertaald door Margriet Agricola)

“Er was voor datzelfde doel ook een versje waarin poëtische woorden abrupt worden afgewisseld met absurde heksentaal, geheel volgens de regelen der toverkunst. Het ging zo:

Sterre, van verre zie ik je en van dichtbij groet ik je
Over je gezicht loop ik en bespugen moet ik je
Sterre, maak dat hij niet sterven zal
Maak dat hij terugkeert van overal
En zorg dat hij
wil blijven bij mij

Als je het opzegt moet je ‘s nachts op de drempel van je huis staan, en blijven kijken naar de ster die je aanroept. Ik heb het af en toe geprobeerd, maar mij heeft het niet geholpen. Ik stond in de deuropening geleund met Barone aan mijn voeten en keek naar de hemel. Oktober was voorbij, en in de zwarte lucht fonkelden de sterren van mijn geboorteteken, de koude heldere sterren van de Boogschutter.”

 

 
Carlo Levi (29 november 1902 – 4 januari 1975)
Muurschildering in de Carlo Levi kamer in het Museo Palazzo Lanfranchi in Matera (detail)

 

 

De Belgische schrijver Jean-Philippe Toussaint werd op 29 november 1957 geboren in Brussel. Zie ook alle tags voor Jean-Philippe Toussaint op dit blog.

Uit: The Bathroom (Vertaald door Nancy Amphoux en Paul De Angelis)

“9.I dressed very simply: tan cotton trousers, a blue shirt, and a solid tie.
The fabric fit my body so becomingly that, fully dressed, I looked powerfully, elegantly muscular. I lay down, relaxed, eyes shut. I thought about a White Lady—the dessert—a scoop of vanilla ice cream with a coat of scalding chocolate poured over. I'd been thinking about it forsome weeks. From a scientific point of view (I'm not a food enthusiast),
I saw this combination as a glimpse of perfection. A Mondrian,
Unctuous chocolate on iced vanilla, hot and cold, substance and fluidity. Imbalance and rigor, exactitude. Chicken, despite my deep affection for it, cannot compare. No. And I was just about to fall asleep when Edmondsson came into the bathroom, spun around, and held out two letters. One of them was from the Austrian embassy. I opened it with a comb. Edmondsson, who was reading over my shoulder, pointed to my name on the invitation. Knowing neither Austrians nor diplomats, I said it was probably a mistake.”

 

 
Jean-Philippe Toussaint (Brussel, 29 november 1957)

 

 

De Ierse schrijver C.S. Lewis werd geboren op 29 november 1898 in Belfast. Zie ook alle tags voor C. S. Lewis en de overige tags voor C, S. Lewis op dit blog.

Uit: Mere Christianity

“Your real, new self (which is Christ's and also yours, and yours just because it is His) will not come as long as you are looking for it. It will come when you are looking for Him. Does that sound strange? The same principle holds, you know, for more everyday matters. Even in social life, you will never make a good impression on other people until you stop thinking about what sort of impression you are making. Even in literature and art, no man who bothers about originality will ever be original whereas if you simply try to tell the truth (without caring twopence how often it has been told before) you will, nine times out of ten, become original without ever having noticed it. The principle runs through all life from top to bottom, Give up yourself, and you will find your real self. Lose your life and you will save it. Submit to death, death of your ambitions and favourite wishes every day and death of your whole body in the end submit with every fibre of your being, and you will find eternal life. Keep back nothing. Nothing that you have not given away will be really yours. Nothing in you that has not died will ever be raised from the dead. Look for yourself, and you will find in the long run only hatred, loneliness, despair, rage, ruin, and decay. But look for Christ and you will find Him, and with Him everything else thrown in.”

 

 
C.S. Lewis (29 november 1898 – 22 november 1963)
TIME Magazine cover – september 1947

 

 

De Duitse dichter en schrijver Wilhelm Hauff werd geboren inStuttgart op 29 november 1802. Zie ook alle tags voor Wilhelm Hauff op dit blog.

Uit: Mitteilungen aus den Memoiren des Satan

„Mundus vult decipi, d.i. die Leute lesen Memoiren; was hält mich ab, denselben auch ein solches Gericht »Gerngesehen« vorzusetzen?
Man wendet vielleicht ein, »der Schuster bleibe bei seinem Leisten, der Satan hat sich nicht mit Memoirenschreiben abzugeben«. Ei! wirklich? Und wenn nun dieser Satan doch einen Beruf hätte, Memoiren in die Welt zu streuen, wenn er doch so viel oder noch mehr gesehen hätte, als jene kriegerischen Diplomaten oder diplomatischen Krieger, welche die Welt mit ihrem literarischen Ruhme anfüllen, nachdem die Bulletins ihrer Siege zu erwähnen aufgehört haben; wenn nun dieser arme Teufel einen Drang in sich fühlte, auch für einen homo literatus zu gelten?
Ja, ich gestehe es mit Erröten, je länger ich mich in meinem lieben Deutschland umhertreibe, desto unwiderstehlicher reißt es mich hin, zu schriftstellern; und wenn es den Damen erlaubt ist, die Finger mit Dinte zu beschmutzen, so wird es doch dem Teufel auch noch erlaubt sein?
Und da komme ich auf einen zweiten Punkt; man sagt vielleicht gegen meine schriftstellerischen Versuche, ich sei kein Literatus, kein Mann vom Gewerbe etc. Aber fürs erste habe ich soeben die Damen, welche, wenn sie noch so gelehrt, doch keine Gelehrte von Profession sind, anzuführen die Ehre gehabt; so dann berufe ich mich auf jene Söhne des Lagers, die unter Gefahren groß geworden, unter Strapazen ergraut, keine Zeit hatten, Humaniora zu studieren, und dennoch so glänzende Memoiren schreiben; ich behaupte drittens, daß das Vorurteil, ich sei ein unstudierter Teufel, ganz falsch ist, denn ich bin in optima forma Doktor der Philosophie geworden, wie aus meinen Memoiren zu ersehen, und kann das Diplom schwarz auf weiß aufweisen.
Der Erzengel Gabriel, als ich ihn mit dem Plan meine Memoiren auszuarbeiten bekannt machte, warnte mich mit bedenklicher Miene vor den sogenannten Rezensenten. Er gab mir zu verstehen, daß ich übel wegkommen könnte, indem solche niemand schonen, ja sogar neuerdings selbst Doktoren der Theologie in Berlin, Halle und Leipzig hart mitgenommen haben.“

 

 
Wilhelm Hauff (29 november 1802 - 18 november 1827)
Cover

 

 

De Amerikaanse schrijfster Louisa May Alcott werd geboren op 29 november 1832 in Germantown, Pennylvania. Zie ook alle tags voor Louisa May Alcott op dit blog.

Uit: Onder moedervleugels (Vertaald door Wilhelmina Doedes-Clarisse en Aleida Doedes)

‘Ik was van plan mijn geld te besteden aan nieuwe muziek,’ zeide Betsy, met een zuchtje, dat echter door niemand gehoord werd.
‘Ik zal een mooi doosje met Faber's teekenpotlooden koopen; ik heb ze bepaald noodig,’ zeide Amy vastbesloten.
‘Moeder heeft niets gezegd van ons eigen geld, en zij zal niet verlangen, dat wij alles opgeven. Laten wij ieder iets koopen, dat wij graag willen hebben, en wat pret maken; wij zwoegen waarlijk hard genoeg om het te verdienen,’ riep Jo, terwijl zij de hakken van hare laarzen op jongensmanier bekeek.
‘Ik ten minste wel, - die elken dag die gruwelijke kinderen moet leeren, terwijl ik er naar snak prettig thuis te zijn,’ begon Meta weêr op klagenden toon.
‘Gij hebt het niet half zoo hard als ik,’ zeide Jo. ‘Hoe zoudt gij het vinden uren lang opgesloten te zijn met eene zenuwachtige zeurige oude dame, die je al maar heen en weêr laat loopen, nooit tevreden is, en je plaagt, totdat je in staat zoudt zijn het raam uit te vliegen, of haar een oorveeg te geven?’
‘Het is slecht om ontevreden te zijn, - maar ik geloof, dat borden wasschen en alles netjes houden het naarste werk van de wereld is. Het maakt mij knorrig, en mijne handen worden zoo stijf, ik kan haast niet studeeren.’ En Betsy keek naar hare ruwe handen met een zucht, die ditmaal zeer goed te hooren was.
‘Ik geloof niet, dat een van allen het zoo erg heeft als ik,’ riep Amy, ‘want jullie behoeven niet naar school te gaan met nuffen, die iemand plagen, als hij zijne lessen niet kent, of uitlachen om zijne kleêren, en met “étain” op iemands vader neêrzien, als hij niet rijk is, en iemand beleedigen, als hij geen mooien neus heeft.’
‘Als je “dédain” bedoelt, dan moest je het zeggen en niet over “étain” praten, alsof pa een tinnen peperbus was,’ zeide Jo lachend.”

 

 
 Louisa May Alcott (29 november 1832 – 6 maart 1888
Cover

 

 

De Oostenrijkse dichter en schrijver Franz Stelzhamer werd geboren in Großpiesenham op 29 november 1802. Zie ook mijn blog van 29 november 2008 en ook mijn blog van 29 november 2009.

Uit: Ein Himmelsmärlein

„Schwül war der Tag. Die Blumen des Feldes lechzen und die Gräser der Heide beugen sich vom Staub gedrückt. Tiefaufathmet das regsame Schnittervolk und wischt sich den Schweiß vom braunen Angesicht; im lassen Wandel fördert sich der Wanderer und sehnt sich inniger denn je nach der fernen Heimat, wo sein friedliches Haus zwischen schattenreichen Bäumen steht. – Das größere Vieh auf der Huth liegt käuend im Buschwerk hingestreckt und wehrt emsig den unersättlichen Fliegenschwarm ab; sich selbst beschattend lechzen die Lämmer auf offenem Plan; der Chor der Vögel ist verstummt, und öd' und schmachtend wie ein ausgebrannter Tempel liegt das Land weitum.
Doch tröstlich, ihr Thierlein, tröstlich, ihr Blumen und Gräser, und ihr duldenden Menschen allzumal! Tröstlich! denn seht, wie es im Westen dort gleich einem mächtigen Wolkengebirge sich thürmt; leuchtend ist der Saum seines Gipfels, tiefblau und dunkel seine Mitte und der Grund, worauf es steht, ist schwarz. Oder ist es in düsterer Vermummung ein zürnender Titan der Urzeit?! Ha, wie er wächst, der finstere Riese, wie unverzagt sein geharnischt Haupt den Pfeilen der Sonne entgegen trotzet, wie sein bleigrauer Mantel sich dehnt durch die Himmelsbläue – wie er funkelnde Blicke schießt, wie sein grollendes Wort, sein mächtiger Fußtritt dumpf hallet durch das weite Himmelsgewölbe! Seht, schon kämpft er mit Phöbus, dem Lichtgebornen, dessen flammende Pfeile scharf niederhageln auf sein Schlachtgewand; sein Helmbusch lodert in heller Gluth, entzündet vom Flammenschild des raschen Sonnengottes; doch vergebens; – mit hochgeschwungener Keule zertrümmert der Furchtbare das Gottesschild, daß Himmel und Erde aufleuchtet in jähem Gewitterschein; zahllos wachsen des schwarzen Würgers Schaaren aus dem Grunde des Meeres empor; ihre Rosse dampfen und stampfen, daß die Lüfte dröhnen und die Bäume des Waldes erbeben; die goldbepanzerten Reitet des Gottes werden überwältigt und sinken; nur ein Restchen entfliehet in eiligem Jagen ostwärts nach der flammenden Sonnenburg – die Schwarzen verfolgend nach mit wildem Rasen, daß die zertretenen Lüfte heulen, daß der schlummernde See aufschäumt und die friedliche Waldung wimmert!“

 

 
Franz Stelzhamer (29 november 1802 – 14 juni 1874)
Stelzhamers woonhuis in Henndorf 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 29e november ook mijn vorige blog van vandaag.

De Oostenrijkse schrijver Ludwig Anzengruber werd geboren op 29 november 1839 in Wenen. Zie ook alle tags voor Ludwig Anzengruber op dit blog.

Uit: Wie mit dem Herrgott umgegangen wird. Eine Geschichte mit einigen »Merks«

„Es ist eine arge Welt, einer macht's dem andern und der liebe Gott allen zusammen nie recht. Es ist eine hübsche Sache um die Frömmigkeit, aber wenn einer um Sonnenschein und der andere auf dem nämlichen Fleck um Regen betet, da möcht' ich wohl einen dritten zum Herrgott machen und zusehen, was der bei all seiner Allmacht anfinge, um es mit keinem von den beiden zu verderben.
Im Norden sind die Menschen etwas kühler und nehmen's nicht gleich übel, wenn er sich etwas schwerhörig stellt, aber im Süden da sind sie heißblütig und werden sehr ungehalten: da ist es denn für dort eine ganz gute Einrichtung, daß man zwischen Gott und die aufdringlichen Beter die lieben Heiligen eingeschoben hat, die nun freilich für jede unerfüllte Bitte aufkommen müssen.
Wahrhaftig, so ein Heiliger ist nicht zu beneiden und ich möcht' keiner werden; denn abgesehen davon, daß die Erreichung einer solchen hohen Stelle auf der Erde mit manchen Unannehmlichkeiten und Umständlichkeiten verknüpft ist, so muß ja einer im Himmel ganz höllisch aufpassen, daß er tagüber keine Anrufung vergißt, so daß ihm fast keine Zeit bleibt, sich der ewigen Seligkeit zu erfreuen, höchstens zur Nachtzeit, aber solche übernächtige Seligkeit verträgt sich wieder tags darauf spottschlecht mit den Berufsgeschäften, wie manche gar wohl wissen, die gerade keine Heiligen sind.
Ja, es ist eine hübsche Sache um die Frömmigkeit, wenn es nur nicht manche so weit versehen möchten, daß ihr Gebet einer Lästerung auf ein Haar gleicht. Da war einmal eine öffentliche Dirne, die hat einen jungen Menschen zu berücken gewußt, daß er eine Zeitlang zu ihr gehalten hat; nun sind ihm denn doch endlich die Augen aufgegangen und das war ein Glück für ihn, sonst wäre er ja ein verlorener Mensch gewesen, und er hat das Weibsbild verlassen. Aber die Allerweltsliebste war darüber gar sehr betrübt und was thut sie? In die Kirche geht sie und betet zur »allerreinsten Jungfrau Maria«, dieselbe möge ihr das Herz ihres Buhlen wieder zuwenden, damit die unsaubere Liebschaft ihren Fortgang haben könne. Wenn das nicht gelästert ist, dann weiß ich überhaupt nicht, was Beten heißt und sein soll.
Ueber das Stück lacht wohl keiner, dazu ist's nicht angethan und steht nur da, damit man sieht, was manche für Anliegen vor die Heiligen bringen, denn es ist eine wahrhaftige Thatsache und nicht erfunden. Was aber den Heiligen in Welschland begegnen kann, das will auch erzählt werden und darüber könnten sie selber lachen, falls sie es im Himmel nicht verlernt haben.“

 

 
Ludwig Anzengruber (29 november 1839 – 10 december 1889)
Gedenksteen in Wenen (detail)

 

 

De Franse schrijver Maurice Genevoix werd geboren op 29 november 1890 in Decize (Nièvre). Zie ook alle tags voor Maurice Genevoix op dit blog en ook mijn blog van 29 november 2009.

Uit: Au seuil des guitounes

« Les Allemands sont tout proches. Des soldats français, mutilés, terrorisés, se replient dans le désordre. Le lieutenant Genevoix tente de rassembler ses hommes pour donner l'assaut.
Ligne de sections par quatre, sous bois, gravissant la pente. Je réagis mal contre l'inquiétude que m'inspire la nervosité des soldats. J'ai confiance en eux, en moi; mais je redoute, malgré que j'en aie, quelque chose d'impossible à prévoir, l'affolement, la panique, est-ce que je sais?
Comme nous montons lentement! Mes artères battent, ma tête s'échauffe.
Ah! ...
Violente, claquante, frénétique, la fusillade a jailli vers nous comme nous arrivions au sommet. Les hommes, d'un seul mouvement impulsif, se sont jetés à terre.
«Debout, nom d'un chien! Regnard, Lauche, tous les gradés, vous n'avez pas honte? Faites-les lever!»
Nous ne sommes pas encore au feu meurtrier. Quelques balles seulement viennent nous chercher, et coupent des branches au-dessus de nous. Je dis, très haut:
«C'est bien compris? Je veux que les gradés tiennent la main à ce que personne ne perde la ligne. Nous allons peut-être entrer au taillis, où l'on s'égare facilement. Il faut avoir l'oeil partout.»
Là-bas, dans le layon que nous suivons, deux hommes ont surgi. Ils viennent vers nous, très vite, à une allure de fuite. Et petit à petit je discerne leur face ensanglantée, que nul pansement ne cache et qu'ils vont montrer aux miens. Ils approchent; les voici; et le premier crie vers nous:
«Rangez-vous! Y en a d'autres qui viennent derrière!»
Il n'a plus de nez. A la place, un trou qui saigne, qui saigne...”

 

 
Maurice Genevoix (29 november 1890 -  8 september 1980)
Tijdens WO I

 

De Litouwse dichter en schrijver Antanas Škėma werd op 29 november 1910 geboren in Lodz in Polen. Zie ook alle tags voor Antanas Škėma op dit blog en ook mijn blog van 29 november 2009 en ook mijn blog van 29 november 2010.

Uit: Steps And Stairs (Vertaald door Kęstutis Girnius)

« Advertisements for soap, candy, suits, and savings accounts would light up atop skyscrapers. Among the skyscrapers swayed an amorphous mist, like a fisherman's net from the shores of the Mius. Like the tiny epicurean dogs of spinsters, the goldfish in the aquariums of restaurants and movie theaters swam proudly and lazily through the green paths of the glassy water, inviting the hungry and the dumb into the heaven of mechanized food and visions.
The several dozen steps to the bank would return the Ukrainian into a blue past, into clear air which, like a splattered mirror, glowed in a frame of acacias swooning from thirst, into the death throes of great fish with rolled eyes, into breaking reeds, into the death struggle of mighty and white tails in the mud of the riverbank. Into the single ecstasy of his youth, an early morning when taut muscles, wet clothes, and the breathing of a distant God intertwined with life's syncopated rhythm, and the gigantic explosion of flying forms and very real happiness. Several dozen steps to the future, a million steps to a lost past. The Ukrainian was born on the shores of the fertile Mius River. Eighty versts from Taganrog, the port on the Azov Sea.
One night he was washing lampshades on 105th Street. Seven shades, like seven upturned Chinese hats, swayed below his dirty hands. He stood on an extension ladder. One leg leaned against a stair step, the other against accounting books. He had borrowed the books from a bookshelf, for the seventh shade hung above the steps leading to the room with the safe. This shade was particularly dusty, and the Ukrainian was cleaning the top of it with a damp rag. The boundaries between the dirt and the enamel arranged themselves like scythe-paths in a wheat field. It was a clever deception. The light from the neighboring lamp covered the last hat with a golden hue, and the little round world shrunk like in a Medieval etching. The Ukrainian stuck out his head, like that monk who found the horizon and surveyed the turning of the spokes and wheels of the universe. However, he only saw a field of wheat.”

 

 
Antanas Škėma (29 november 1910 – 11 augustus 1961)
Cover

 

De Amerikaanse schrijfster Madeleine L'Engle werd geboren in New York op 29 november 1918. Zie ook alle tags voor Madeleine L’Engle op dit blog en ook mijn blog van 29 november 2009 en ook mijn blog van 29 november 2010.

Uit: A Wrinkle In TIme

“It was true that Charles Wallace seldom spoke when anybody was around, so that many people thought he’d never learned to talk. And it was true that he hadn’t talked at all until he was almost four. Meg would turn white with fury when people looked at him and clucked, shaking their heads sadly.
“Don’t worry about Charles Wallace, Meg,” her father had once told her. Meg remembered it very clearly because it was shortly before he went away. “There’s nothing the matter with his mind. He just does things in his own way and in his own time.”
“I don’t want him to grow up to be dumb like me,” Meg had said.
“Oh, my darling, you’re not dumb,” her father answered. “You’re like Charles Wallace. Your development has to go at its own pace. It just doesn’t happen to be the usual pace.”
“How do you know?” Meg had demanded. “How do you know I’m not dumb? Isn’t it just because you love me?”
“I love you, but that’s not what tells me. Mother and I’ve given you a number of tests, you know.”
Yes, that was true. Meg had realized that some of the “games” her parents played with her were tests of some kind, and that there had been more for her and Charles Wallace than for the twins. “IQ tests, you mean?”
“Yes, some of them.”
“Is my IQ okay?”
“More than okay.”

 

 
Madeleine L’Engle (29 november 1918 – 6 september 2007)

 

 

De Cubaanse dichter en singer-songwriter Silvio Rodríguez Domínguez werd geboren in San Antonio de Los Baños op 29 november 1946. Zie ook alle tags voor Silvio Rodriguez op dit blog en ook mijn blog van 29 november 2009.

 

In search of a dream

In search of a dream
This young man comes closer
Whole generations go on
In search of a dream

In search of a beautiful
And rebellious dream
In search of a dream
That wins and that loses

In search of a dream
Made of beautiful madness
In search of a dream
That can kill and can heal

In search of a dream,
Cyclones come undone
How many illusions there are
In search of a dream?

In search of a dream
The rives flow
In search of a dream
People jump into emptiness

In search of a dream
A lover embraces
In search of a dream
The trickster feigns

In search of a dream
The stones were sculpted
In search of a dream
God came to earth

In search of a dream
I started my day
In search of a dream
That has yet to be.

 

 
Silvio Rodríguez (San Antonio de Los Baños, 29 november 1946)

 

 

De Chileens-Venezolaanse dichter, wetgever, filosoof, politicus, diplomaat, wetenschapper, humanist en taalkundige Andrés Bello werd geboren in Caracas, Venezuela, op 29 november 1781. Zie ook alle tags voor Andrés Bello op dit blog en ook mijn blog van 29 november 2009.

 

Allocution to Poetry (Fragment)

Will you too go there with the courtesan crowd
to oflfer the foolish incense of servile flattery?
You were not thus in your most beauteous days,
when in the infancy of humankind,
teacher of peoples and of kings,
you sang its first laws to the world.
Oh goddess, do not stay
in that region of wretchedness and light,
where your ambitious rival, Philosophy,
subjecting virtue to calculation,
stripped you of mortals’ worship,
where the crowned hydra mena'ces,
bringing anew to enslaved thought
the old night of savagery and crime;
where freedom is called vain delirium,
faith servility, and pomp greatness,
and corruption bears the name of culture.
Take from the rotted oak your golden lyre
with which you sweetly sang to spellbound men
of meadows and flowers, of the whisper
of the dark forest, the tranquil murmur
of the transparent stream,
and innocent Nature’s fresh allure.
Spreading your diaphanous wings,
over the vast Atlantic go,
to other heavens, other folk, another world,
where earth still wears its ancient dress,
and man has scarcely conquered it;

 

 
Andrés Bello (29 november 1781 - 10 oktober 1865)

De Britse dichter en schrijver George Szirtes werd geboren op 29 november 1948) in Boedapest. Szirtes kwam in 1956 als vluchteling naar Engeland op de leeftijd van 8 jaar. Na een paar dagen in een legerkamp, ​​gevolgd door drie maanden in een off-season pension aan de kust van Kent, samen met andere Hongaarse vluchtelingen, verhuisde zijn familie naar Londen, waar hij werd opgevoed en naar school ging. Hij studeerde vervolgens Fine Art in Londen en Leeds. Tot zijn docenten op Leeds behoorde de dichter Martin Bell. Zijn gedichten begonnen in nationale tijdschriften te verschijnen in 1973 en zijn eerste boek “The Slant Door” werd gepubliceerd in 1979. Het won een jaar later de Geoffrey Faber Memorial Prize. Szirtes heeft diverse prijzen gekregen voor zijn werk, meest recentelijk in 2004 de TS Eliot Prize, voor zijn verzameling “Reel” en de Bess Hokin Prize voor gedichten in Poetry magazine in 2008. Voor zijn vertalingen van Hongaarse poëzie, fictie en drama ontving hij ook vele prijzen. Szirtes woont in Wymondham, Norfolk, na zijn vertrek uit het het onderwijs aan de Universiteit van East Anglia in 2013. Hij is getrouwd met de kunstenaar Clarissa Upchurch, met wie hij The Starwheel Press leidde en die verantwoordelijk is geweest voor het grootste deel van zijn boekcovers.

 

Water

The hard beautiful rules of water are these:
That it shall rise with displacement as a man
does not, nor his family. That it shall have no plan
or subterfuge. That in the cold, it shall freeze;
in the heat, turn to steam. That it shall carry disease
and bright brilliant fish in river and ocean.
That it shall roar or meander through metropolitan
districts whilst reflecting skies, buildings and trees.

And it shall clean and refresh us even as we slave
over stone tubs or cower in a shelter or run
into the arms of a loved one in some desperate quarter
where the rats too are running. That it shall have
dominion. That it shall arch its back in the sun
only according to the hard rules of water.

 

 

Chairs

It was the empty chairs he feared,
not those with a proper behind rammed into them,
not those littered with stray bits of food or waste paper.

It was the voices that did not speak,
the wheezes and creaks the chairs didn’t make.
The kicking over, the collapse,
the broken legs of chairs, the everyday business.

To see them ranged about a table
turned in on themselves as for a ritual,
that was the unsettling thing, and that one there,
yes, that one with its open arms
and its invitation to sit,
its somnolence, its stab at dignity
its emptiness, was the very devil.

 

 

The cloud’s hair

Which can be brushed out long and fine
to lie across a pillow
or bunched and scrunched into an angry
knot of rain before it is undone,
when long hanks of it hang
over the horizon like curtains,
the whole sky shaking
its beautiful dense head.

 

 
George Szirtes (Boedapest, 29 november 1948)