Naar de inhoud

Romenu

Over literatuur, gedichten, kunst en cultuur
akke.beakke.be

Berichten van 2 januari 2016 tot 3 januari 2016

Peter Ghyssaert, J.R.R. Tolkien, Marie Darrieussecq, Alex Wheatle, Jean Muno, Cicero, Drieu la Rochelle

De Vlaamse dichter Peter Ghyssaert werd geboren op 3 januari 1966 te Wilrijk. Zie ook alle tags voor Peter Ghyssaert op dit blog.

 

Elegie

In de schaduw van de avond kwamen dan twee
die vertelden dat zijn vader op sterven lag; hij volgde
hen gedwee. Het licht was vreemd; een tere
groene schijn was in de hemel en stilte regeerde
boven twee die aangenaam verdoofd waren,
hun mededeling ver van hen gedragen en gelost -
en een in wie het stormde als in een versomberd bos.

Zo kwamen zij aan bij een wit gebouw;
de avond vluchtte door de witte deuren
witte gangen in waar het toch donker bleef
en schuin over een kamer stond een raam
waarin het buitenlicht steeds heller scheen
naarmate donkerte hém voorstroomde, hém lostrok
uit dat licht, die fluisterende kamer in.

 

 

Léman

Op zondagmiddag, aan de kade van een glasgroen, Zwitsers meer:
het zonlicht als een vijl, de wandelaars spits en schitterend en dui-
ven, imbeciel, altijd verdwaald in kluwens, maar te lui voor angst. Er
dalen trapjes naar het water, lichaam drinkend van zichzelf. Een
kind staat in damp gekleed.

Kom, huiver; klim als een beginner langs het flakkeren rumoer van
duiven naar de koude die ons, nodigend, met zijn gebrek beloont en
ons vergeet.

 

 1859182-0639eb7f769212b56eb1083ef20314ec.jpg
Peter Ghyssaert (Wilrijk, 3 januari 1966)

 

 

De Engelse schrijver J.R.R. Tolkien werd geboren op 3 januari 1892 in Bloemfontein, Zuid-Afrika. Zie ook alle tags voor J.R.R. Tolkien op dit blog.

Uit: The Lord of the Rings (The Hobbit)

“Good morning!” he said at last. “We don’t want any adventures here, thank you! You might try over The Hill or across The Water.” By this he meant that the conversation was at an end.
“What a lot of things you do use Good morning for!” said Gandalf. “Now you mean that you want to get rid of me, and that it won’t be good till I move off.”
“Not at all, not at all, my dear sir! Let me see, I don’t think I know your name?”
“Yes, yes, my dear sir—and I do know your name, Mr. Bilbo Baggins. And you do know my name, though you don’t remember that I belong to it. I am Gandalf, and Gandalf means me! To think that I should have lived to be good-morninged by Belladonna Took’s son, as if I was selling buttons at the door!”
“Gandalf, Gandalf! Good gracious me! Not the wandering wizard that gave Old Took a pair of magic diamond studs that fastened themselves and never came undone till ordered? Not the fellow who used to tell such wonderful tales at parties, about dragons and goblins and giants and the rescue of princesses and the unexpected luck of widows’ sons? Not the man that used to make such particularly excellent fireworks! I remember those! Old Took used to have them on Midsummer’s Eve. Splendid! They used to go up like great lilies and snapdragons and laburnums of fire and hang in the twilight all evening!” You will notice already that Mr. Baggins was not quite so prosy as he liked to believe, also that he was very fond of flowers. “Dear me!” he went on. “Not the Gandalf who was responsible for so many quiet lads and lasses going off into the Blue for mad adventures? Anything from climbing trees to visiting elves—or sailing in ships, sailing to other shores! Bless me, life used to be quite inter—I mean, you used to upset things badly in these parts once upon a time. I beg your pardon, but I had no idea you were still in business.”

 

 1859182-32019066bfb6096f569b8febf9a7b499.jpg
J.R.R. Tolkien (3 januari 1892 – 2 september 1973)
Scene uit The Hobbit: An Unexpected Journey uit 2012 met Martin Freeman als Bilbo

 

 

De Franse schrijfster Marie Darrieussecq werd geboren in Bayonne, Pyrénées-Atlantiques, op 3 januari 1969. Zie ook alle tags voor Marie Darrieussecq op dit blog.

Uit: Zoo

“Quand je me sens très fatiguée le soir, je téléphone au bureau C69, et je demande ma clé pour une heure. Je n’ai le droit de faire ça qu’une fois par mois, alors il faut que je sache si j’en ai vraiment envie, parce qu’après il faut attendre encore un mois.
Il y a des mois où j’aimerais bien le faire plusieurs fois, parfois même, dans les mauvaises périodes, c’est tous les soirs.Mais on n’a pas le droit. On n’est pas très nombreux, juste la génération de 1969, et encore, pas tout le monde vu le taux d’échecs. Mais on n’a pas le droit quand même, ce serait le bazar. Déjà qu’au début ils ne voulaient pas.
C’est l’Association qui a obtenu ça pour nous, à condition qu’on signe un papier comme quoi on refusait de se laisser filmer dans la salle C69. Moi je trouve ça bien comme c’est, sauf le rythme. Une fois par mois ce n’est pas beaucoup, ça oblige à prendre des décisions, à savoir ce qu’on veut, et quand on est très fatigué, quand le travail n’a pas marché et tout ça, moi j’ai envie d’y aller tout le temps.
La plus mauvaise passe c’était l’hiver dernier, quand Romero m’a quittée. C’était horrible, comme j’avais envie d’y aller. À l’hôpital, dans la série de tests qu’on fait sur nous, ils m’ont trouvée très déprimée, ils l’ont noté sur mon carnet et tout, mais pour des séances supplémentaires ce n’était même pas la peine d’y penser. Ils sont très stricts là-dessus.
Je suis en bonne santé. Je pèse cinquante-quatre kilos pour un mètre soixante-sept et demi. Je n’ai pas d’enfants. Je suis bien réglée. Mes analyses d’urine sont bonnes, mon sang est correct, mon encéphalogramme normal. Un tout petit début de scoliose à force de rester sur mon écran toute la journée, mais rien de grave. Et les nerfs un peu atteints, surtout depuis que Romero est parti. Mais bon, on ne peut pas dire que ça aille mal. Mon espérance de vie est mde quatre-vingt-dix-huit ans ils ont calculé, ils disent que c’est la génération petits pots. Je prends un demi-Lexil tous les soirs, j’ai une ordonnance renouvelable pour un an, ils m’ont dit que ça irait très bien comme ça. De moins fumer."

 

 1859182-84c64b0b946604e9a154a973140f68e9.jpg
Marie Darrieussecq (Bayonne, 3 januari 1969)

 

 

De Britse schrijver Alex Wheatle werd geboren op 3 januari 1963 in Londen. Zie ook alle tags voor Alex Wheatle op dit blog.

Uit:Liccle Bit

“It all started two months ago. A normal day at school, if youcan call going to my school normal. The buzzer signalled theend of the last lesson of the day. It was Wednesday. And afterschool on Wednesdays, the girls in my year practise theirstreet-dancing in the gym. So Jonah Hani, McKay Tambo andI ran through the corridors, bumping into other kids andteachers, to try and get the best view through the gym door window. When we arrived, there were two kids from our yearalready in our space. They saw us coming, looked at the sizeof McKay and decided to go missing. As usual, McKay hoggedthe window.‘Get your fat head out of the way, man!’ complained Jonah.‘Give us room, man!’ I moaned. Although I was looking at the back of McKay’s head, I could tell he was grinning. ‘Rest your toes, bredren,’ McKay said. ‘Sweetness is staring at me. Venetia’s lookingripe
,I’mtelling you. Man! Her legs are seriously fit. Believe it!’Using our combined strength, Jonah and I managed toshove McKay aside and take a peep for ourselves. McKay wasn’t wrong. Venetia, dressed in a pink vest and white shorts, was rocking it. The other girls were all looking at her, trying tokeep up with her movements, and man, Venetia could rock.Ms Lane, the street-dancing tutor, was nodding and tapping her feet. Too right she was nodding! Venetia could dancebetter than her!‘Man! If I had ten minutes with Venetia,’ Jonah remarked.‘If you had ten minutes with her you wouldn’t know whatto do, bruv,’ laughed McKay.‘Ten minutes?’ I said. ‘All I need is half of that and she’ll bemy girl! Believe it!’McKay and Jonah collapsed, laughing, and fell to the floorholding their stomachs. ‘You, Bit?’ McKay said.I wasn’t the tallest guy in our year. In fact I was about thesecond shortest. Some girl called me Liccle Bitin Year 7 andit stuck.‘With your Oompa-Loompa height and your slavery days’haircut?’ McKay teased. ‘There’s more chance of Lionel Messiplaying for Crongton Wanderers.’‘OK,’ said Jonah, climbing to his feet. ‘If you think you’re aG, chat to Venetia when she finishes her dance session.’‘Yeah,’ said McKay, pushing me out of the way so he couldlook through the window. ‘I dare you to ask her to link youup.”

 

 1859182-352024263449dc1cc55f9319bfcb5b58.jpg
Alex Wheatle (Londen, 3 januari 1963)

 

 

De Romeinse schrijver, redenaar, politicus, advocaat en filosoof Marcus Tullius Cicero werd geboren in Arpinum op 3 januari 106 v. Chr. Zie ook alle tags voor Cicero op dit blog.

Uit: Vriendschap (Laelius (de amicitia, vertaald door Rogier van der Wal)

“Wij moeten de dingen voor ogen houden die betrekking hebben op het leven van alledag, en ons niet verlaten op theoretische constructies of wensdenken. Nooit zou ik bijvoorbeeld zeggen dat Gaius Fabricius, Marcus Curius en Tiberius Coruncianus, die volgens onze voorouders wijs waren, gemeten naar de maatstaf van de filosofen wijs geweest zijn.* Laten ze daarom de term wijsheid maar voor zich houden, impopulair en ondoorzichtig als die is: laten ze toegeven dat het hoogstaande mannen waren. Maar zelfs dat zullen ze niet doen; ze zullen dat predicaat voorbehouden aan een wijs man.
Daarom gaan we maar verder met ons boerenverstand, zoals de mensen zeggen. Wie moeten we zien als hoogstaande mannen? Zij die zich zo gedragen en zo leven dat hun betrouwbaarheid, integriteit, rechtvaardigheid en vrijgevigheid vaststaan en bij wie er geen enkele hebzucht, genotzucht of arrogantie te vinden is. Mannen met een grote karaktervastheid, zoals de kerels die ik net noemde. Daar gaan ze voor door, en zo moeten we hen ook noemen. Want zij volgen, voor zover mensen dat kunnen, de natuur als beste richtlijn voor het goede leven.
Mij lijkt het duidelijk dat wij mensen zo geboren zijn dat er tussen ons allemaal een nauwe band bestaat, die echter nauwer wordt naarmate iemand ons nader staat. Daarom gaan medeburgers vóór buitenlanders, en verwanten vóór vreemdelingen. Met hen brengt de natuur immers vanzelf vriendschap voort, zij het dat die niet heel stevig is. Vriendschap overtreft namelijk verwantschap omdat je bij verwantschap genegenheid kuntweglaten,maar bij vriendschap niet. Zonder genegenheid kan een relatie geen vriendschap heten, wel verwantschap.”

 

 1859182-c02d6b60dede9080c131e5cc2bb32832.jpg
Cicero (3 januari 106 v. Chr. – 7 december 43 v. Chr.)
Standbeeld van Jean-Antoine Houdon. 1803. Louvre, Parijs

 

 

De Belgische schrijver Jean Muno (pseudoniem van Robert Burniaux) werd geboren in Molenbeek op 3 januari 1924. Zie ook alle tags voor Jean Muno op dit blog.

Uit: Histoires singulières

« – Non. Vraiment, je ne sais plus. Mais ça va me revenir, je vous le promets!
Avec une sorte de gaieté soudaine:
– C’était d’ailleurs sans importance!
Walter monta dans sa chambre. Après avoir pris un morceau à la hâte sur le coin d’une table, il alluma une cigarette, alla s’accouder au balcon. Vue d’ici, du cinquième étage, la rue était une crevasse étroite au fond de laquelle le macadam luisait comme de l’eau croupie.
Pourquoi Mme Blanche ne le traitait-elle pas comme les autres locataires ? Quelle faute avait-il commise? Non seulement elle le tenait à l’écart, mais elle s’attachait à le lui faire sentir. Aujourd’hui, elle avait bien dû l’admettre, quelque chose lui était arrivé, si insignifiant que ce fût, ou quelqu’un était venu pour le voir, mais à cause d’elle, de sa mauvaise volonté, de sa grisâtre indifférence, la journée s’achèverait comme les précédentes, exactement aussi quelconque. Elle le frustrait d’une chance, une fois de plus. « Sans importance », avait-elle dit. Et si c’était tout le contraire ?
Il y avait de nouveau un peu de mouvement au fond de la rue. Walter éprouva, lui aussi, le besoin de sortir. Sans doute espérait-il qu’en repassant devant la loge, il aurait l’occasion de resaluer la concierge et, qui sait ? la chance de lui rafraîchir la mémoire.
Mme Blanche, bien entendu, prit soin de ne pas se montrer, et Walter se retrouva sur le trottoir sans intention précise. Il reprit machinalement le chemin dont il avait l’habitude. Au-delà du fleuve, quelque part dans cet enchevêtrement de façades qui commençaient à se piqueter de lumières, il y avait son bureau, son fauteuil, le classement en cours. Il la voyait d’ici, la grande pièce sans mystère, mais vide de tout bruit, jonchée de pâles taches de lune... »

 

 1859183-3903818e85ff16c77d20a7463dbcd6dc.jpg
Jean Muno (3 januari 1924 - 6 april 1988)
Cover

 

 

De Franse dichter, schrijver en essayist Pierre Eugène Drieu la Rochelle werd geboren op 3 januari 1893 in Parijs. Zie ook alle tags voor Pierre Drieu la Rochelle op dit blog.

Uit: Récit secret

"La littérature est le contraire d'une sérieuse discipline philosophique et religieuse qui veut aller jusqu'à l'ascèse, et par là, acquérir la concentration sur des points de plus en plus imperceptibles."
(…)

« Mes habitudes de pensée n'ont pas changé depuis mon enfance; presque tout mon temps est occupé par des imaginations qui piétinent sans cesse dans les mêmes ornières, ou bien j'imagine le corps d'une belle femme qui tire ses traits de mes divers souvenirs et je me décris mes relations quotidiennes avec elle, selon le mythe d'une liaison réussie et d'un mariage parfait (il entre là-dedans quelques velléités sentimentales...) ou bien j'imagine un appartement, une maison dont je trace tous les détails : telle table, tel lit, ou bien j'imagine tel état politique idéal."
(…)

"J'aurais dû rester dans une sphère "supérieure", ne pas m'engager de temps en temps dans les comparaisons particulières ? Et bien non, je voulais être humain jusqu'au bout et prendre ma part de la merde des opinions partisanes, des fureurs éphémères, des animadversions locales. Oui, je voudrais avoir de la merde aux pieds... Mais pas plus haut."

 

 1859182-046496a62c57649cf9966b967f15be65.jpeg
Pierre Drieu la Rochelle (3 januari 1893 – 16 maart 1945)
Cover

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 3e januari ook mijn vorige twee blogs van vandaag. 



Geschreven door Romenu om 13:57 Reageer op dit bericht

Henry Handel Richardson, Xavier Orville, Jacob Balde, Wolf von Aichelburg, Elsa Asenijeff, John Gould Fletcher

De Australische schrijfster Henry Handel Richardson (eig. Ethel Florence) werd geboren op 3 januari 1870 in Melbourne. Zie ook alle tags voor Henry Handel Richardson op dit blog.

Uit:The Getting of Wisdom

“And Laura? ... In Laura's case, no kindly Atropos snipped the thread of her aspirations:these, large, vague, extemporary, one and all achieved fulfilment; then withered off to make room for more. But this, the future still securely hid from her She went out from school with the uncomfortable sense of being a square peg, which fitted into none of the round holes of her world; the wisdom she had got, the experience she was richer by, had, in the process of equipping her for life, merely seemed to disclose her unfitness. She could notthen know that, even for the squarest peg, the right hole may ultimately be found; seeming unfitness prove to be only another aspect of a peculiar and special fitness. But, of the after years, and what they brought her, it is not the purport of this little book to tell. It is enough to say: many a day came and went before she grasped that, oftentimes, just those mortals who feel cramped and unsure in the conduct of everyday life, will find themselves to rights, with astounding ease, in that freer, more spacious world where no practical considerations hamper, and where the creatures that inhabit dance to their tune: the world where are stored up men's best thoughts, the hopes, and fancies; where the shadow is the substance, and the multitude of business pales before the dream.”

 

 1859179-f0ed425d1c8ac1d52a011ed897401187.jpg
Henry Handel Richardson (3 januari 1870 – 20 maart 1946)
Henry Handel Richardson afdeling in het Chiltern Athenaeum Museum

 

 

De Franstalige schrijver Xavier Orville werd geboren op 3 januari 1932 in Case-Pilote, op Martinique. Zie ook alle tags voor Xavier Orville op dit blog.

Uit: Délice et le fromager

« Il fallait faire attention, ne rien gaspiller, tirer le maximum de ce qu'on avait. Un sou était un sou. La vie refermait sa paume sur les gens. Alors ils se débattaient farouchement pour tenter de s'échapper sans une plainte toutefois, les yeux secs et durs, les mâchoires serrées. Lorsqu'ils ne pouvaient plus lutter, ils se couchaient, se dépêchant de mourir pour ne pas encombrer les autres d'un corps inutile. »
(…)

« La saison de l'agonie n'en finit pas. Quand je pense que c'est le dernier pas, le sentier toujours s'allonge et la vie pèse chaque fois plus ; renaissent les douleurs, les vieilles plaies mal fermées, les visages qui pleurent, les mots qui font mal. Les souvenirs que je remue me brûlent. Je consume un bois déjà calciné. »
(…)

« Les couples d'à présent étaient comme la queue des poules, penchant au moindre vent. Rien de solide. On se prenait comme on prend l'air qui passe, pour le plaisir, sans se soucier de durer. On se quittait aussi au premier courant d'air : la poussière flottant dans un rai de soleil n'était pas plus légère."

 

 1859179-9650f34fc11cd311e471cdd634600711.jpg
Xavier Orville (3 januari 1932 – 19 augustus 2001)
Cover 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Johann Jacob Balde S.J. werd geboren op 3 januari 1604 in Ensisheim in de Elzas. Zie ook alle tags voor Jacob Balde en voor Jacob Balde S.J. op dit blog.

Uit: Oden und Epoden

XXVI.
An die selige Jungfrau

Schöner als der wachsende Mond, o Jungfrau,
Holde Du, auf deren gewohntem Antlitz
Gern die Sterne ruh'n, und zu flieh'n sich sträuben,
Müde des Umschwungs:

Ehe Dich Jemand, das Gelübde brechend,
Meide je, geböt' es ein Phalaris auch,
Frommt zu treten ihm auf lebend'ger Flammen
Trügliche Asche.

Frommet in Maleia's, des hohl erdröh'nden,
Offnen Schlund versenkt, zu erschau'n den Abgrund;
Oder dort, von Hunden umbellt, die grause
Scylla zu nähren.

Du vom Sünder nimmst der Vergehen Kette;
Ein du hüllst in klares Gewölk den Reu'gen:
O des Sohnes reißenden Blitz zu hemmen

 

 1859179-c8ce1e2a2b168a1ab671a888c5b05c55.jpg
Jacob Balde (3 januari 1604 – 9 augustus 1668)
Ensisheim op een gravure van  Mathäus Merian, 1663

 

 

De Duitstalige dichter en schrijver Wolf von Aichelburg werd geboren in Pula,Transsylvanië, (destijds Oostenrijke-Hongarije, tegenwoordig Kroatië) op 3 januari 1912. Zie ook alle tags voor Wolf von Aichelburg op dit blog.

 

Hoher Mittag

Die Sonne brennt die Steine ohne Zeichen.
Hier oben ist der Mittag riesengroß.
Er legt das graue Mark der Berge bloß.
Bist du geblendet, mußt du jetzt entweichen.

Die Brocken sind zu keinem Bau geschichtet,
Der Tisch ist Täuschung und das Lager List.
Geh vor der Nacht, wie du gekommen bist.
Auf jeder Stufe ab bist du gerichtet.

Und müßtest du die Nacht hier überdauern
Vorm Sterngericht, verschlänge dich die Zeit,
Den Stummen nur ist Obdach hier bereit.
Du wirst noch, eh der Brand verfällt, erschauern.

Denn deine Stimme ist dem Spruch der Sterne
Nicht ebenbürtig. Äußerster Verzicht
Erreicht die zeichenlose Stille nicht
Und bleibt dem Glück des Schattenlosen ferne

 

 1859179-858b37174116a6d8bdf6d82abb7b23bf.jpg
Wolf von Aichelburg (3 januari 1912 – 24 augustus 1994)
Pula, Amfitheater

 

 

De Oostenrijkse dichteres en schrijfster Elsa Asenijeff (eig. Elsa Maria von Packeny) werd geboren op 3 januari 1867 in Wenen. Zie ook alle tags voor Elsa Asenijeff op dit blog.

 

Die Blume an den Frühling

Seine Stimme ist eine tiefe Macht!
Sein Blick ist weich wie die Frühlingsnacht . . .
Sein Mund, der blutrot blüht,
Hat in meinen Tod geglüht:
Da bin ich auferstanden
Ans frohe Licht!

 

 

Schwüle Luft

Geh freien!
Unter festem Dach
Bau dir ein Nest –
Und frag nicht danach.
Ich will deine wilde Blume sein,
In Sommerluft heisser Sonnentage,
Mit schwülem Duft dich umfreien
Bis du die Süsse aus meinem Kelche trinkst,
Und selig-wonnig ins heisse Leben versinkst.

 

 1859179-871cb4eb5144ed91e8000bd930286d18.jpg
Elsa Asenijeff (3 januari 1867 – 5 april 1941) 
Cover 

 

 

De Amerikaanse dichter en schrijver John Gould Fletcher werd geboren op 3 januari 1886 in Little Rock, Arkansas. Zie ook alle tags voor John Gould Fletcher op dit blog.

 

In The City Of Night (Fragment)

City of night,
Wrap me in your folds of shadow.
City of twilight,
City that projects into the west,
City whose columns rest upon the sunset, city of square, threatening
masses blocking out the light:
City of twilight,
Wrap me in your folds of shadow.
City of midnight, city that the full moon overflows, city where the cats
prowl and the closed iron dust-carts go rattling through the shadows:
City of midnight,
Wrap me in your folds of shadow.
City of early morning, cool fresh-sprinkled city, city whose sharp roof
peaks are splintered against the stars, city that unbars tall haggard
gates in pity,
City of midnight,
Wrap me in your folds of shadow.
City of rain, city where the bleak wind batters the hard drops once and again,
sousing a shivering, cursing beggar who clings amid the stiff Apostles on the
cathedral portico;
City where the glare is dull and lowering, city where the clouds flare and flicker
as they pass upwards, where sputtering lamps stare into the muddy pools
beneath them;
City where the winds shriek up the streets and tear into the squares, city whose
cobbles quiver and whose pinnacles waver before the buzzing chatter of raindrops
in their flight;
City of midnight,
Drench me with your rain of sorrow.

 

 1859179-cdcaddf8e3896e47e9fb08eb1aa00e29.jpg
John Gould Fletcher (3 januari 1886 – 20 mei 1950)
Cover

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 3e januari ook mijn vorige blog van vandaag. 

Geschreven door Romenu om 13:56 Reageer op dit bericht

Douglas Jerrold, Charles Palissot de Montenoy, Heinrich Wilhelm von Gerstenberg, Hermann von Weinsberg, Sven Kivisildnik

De Engelse schrijver Douglas William Jerrold werd geboren op 3 januari 1803 in Londen. Zie ook alle tags voor Douglas Jerrold op dit blog.

Uit: Mrs. Caudle's Curtain Lectures 

"Next Tuesday the fire-insurance is due.I should like to know how it's to be paid?Why, it can't be paid at all!That five pounds would have more than done it--and now, insurance is out of the question. And there never were so many fires as there are now.I shall never close my eyes all night,--but what's that to you, so people can call you liberal, Mr. Caudle?Your wife and children may all be burnt alive in their beds--as all of us to a certainty shall be, for the insurance MUST drop . And after we've insured for so many years!But how, I should like to know, are people to insure who make ducks and drakes of their five pounds?
"I did think we might go to Margate this summer.
There's poor little Caroline, I'm sure she wants the sea.But no, dear creature! She must stop at home--all of us must stop at home--she'll go into a consumption, there's no doubt of that; yes--sweet little angel!--I've made up my mind to lose her, NOW.The child might have been saved; but people can't save their children and throw away their five pounds too.
"I wonder where poor little Mopsy is!
 While you were lending that five pounds, the dog ran out of the shop.You know, I never let it go into the street, for fear it should be bit by some mad dog, and come home and bite all the children.It wouldn't now at all astonish me if the animal was to come back with the hydrophobia, and give it mto all the family.However, what's your family to you, so you can play the liberal creature with five pounds?

 

 1859176-85efc0da0b4519ab3757341b5a7e49e4.jpg
Douglas Jerrold (3 januari 1803 – 8 juni 1857)
Portret door Sir Daniel Macnee, 1853

 

 

De Franse dichter en schrijver Charles Palissot de Montenoy werd geboren in Nancy op 3 januari 1730. Zie ook alle tags voor Charles Palissot de Montenoy op dit blog.

Uit:Petites Lettres Sur De Grands Philosophes

«LETTRE 1
On déclara que l' on estimait très-peu le public ; que l' on n' écrivait plus pour lui, et que des pensées qui pourraient... etc. . On oublia que, malgré ce petit nombre de connaisseurs, tant de fois exagéré, le meilleur livre est, à la longue, celui qui est le plus répandu, où se trouvent des beautés proportionnées à toutes les classes de lecteurs, des connaissances utiles à tous les hommes ; en un mot, qui contient le plus de vérités universellement entendues et senties.
C' est là ce qui distingue nos bons ouvrages du siècle de Louis Xiv, et la très-petite quantité de ceux qui leur ressemblent.
Le public fut donc outragé dans des préfaces. On témoigna beaucoup d' indifférence pour cette sublime chimère que l' on appelle gloire ; et cependant on écrivait, on cabalait, et l' on tâchait de se rendre intéressant, en affectant de s' attendre à des persécutions qui n' arrivèrent point. Mais il est si doux de jouer le mérite persécuté, ou prêt à l' être !
On se rend si considérable, en renonçant à la considération ! Ce charlatanisme a quelque chose de si séduisant pour ce même public que l' on méprise ! Il est si naturellement dupe de tous ces stratagêmes, qu' en vérité ces messieurs ont prouvé que leur indifférence pour lui ne les avait pas empêchés de bien étudier sa nature, et les moyens de le subjuguer. »

 

 1859176-6db245231fcdbd36d842417fd1c2dc0d.jpg
Charles Palissot de Montenoy (3 januari 1730 - 15 juni 1814)
Cover

 

 

De Duitse dichter, schrijver en criticus Heinrich Wilhelm von Gerstenberg werd geboren op 3 januari 1737 in Tondern, Schleswig. Zie ook alle tags voor Heinrich Wilhelm von Gerstenberg op dit blog.

 

An die Rose

Du kleine Rose, glaube mir,
Du sollst Lucindens Busen schmücken.
Ich selber will dich ihr
Itzt auf den vollen Busen drücken.

Dann sag ich: "Mädchen küsse mich,
Sieh, dies hat Flora dir geweihet.
Sieh, wie die Rose sich
Schon über ihre Stelle freuet.

Doch untersteht ein Jüngling sich
Dich von dem Busen abzubrechen:
Dann, Rose, räche mich,
Dann mußt du ihn gewaltsam stechen.

Doch wenn in meines Mädchens Brust
Nach mir sich zarte Wünsche regen -
O die geliebte Brust!
Dann hauch ihr süßen Duft entgegen.

 

 

Das schlafende Mädchen

Schlummre, schlummre sanft, o Schöne!
Stöhrt sie nicht, der Nachtigallen Töne!
Sterblich ist sie nicht: ach nein!
Eine Göttinn muß sie seyn.
O ich will auf diesen Auen
Gleich ihr einen Altar bauen;
Weihrauch will ich auf ihn streun:
Ja! – sie kann nicht sterblich seyn.
Aber wenn sie nun erwachet;
Freundlich diese Wange lachet –
Armes Herz! wie wird dirs gehn!
O wie schlummert sie so schön!

 

 1859176-03dd5c86d06b31aa978f8d32132d3377.jpg
Heinrich Wilhelm von Gerstenberg (3 januari 1737 – 1 november 1823) 

 

 

De Duitse schrijver en jurist Hermann von Weinsberg werd geboren op 3 januari 1518 in Keulen. Zie ook alle tags voor Hermann von Weinsberg op dit blog.

Uit: Liber Iuventutis

„Sunst het ich es das geschichtboich ader das jarboich ader min lebenboich ader das genealogeiboich ader derglichen wol nennen kunnen. Nachdem aber diss gedenkboich der jaren mines lebens dem obbestimtem boich Weinsberch dermaissen anhengt und daruia iintsprossen ist wie die zwigen und reiser uis dem stam eines bourns, so hab ich es auch mit glichem vertrowen und ganser gewalt and volmacht uch befollen wie das vorige principailboich. Nuhe hab ich wol a. 1 555 angefangen ein gedenkboich zu machen und darin zu schriben allerlei geschichten, handlungen, obligationes und contra cten, mich und die mine samt dem hans Weinsbereh betreffende, wie ich [b] dan allerlei darin vur gedechtenis geschriben hab , bis ungeferlich zum ende des 1560. jars. Do ich nuhe mitlerweil eigentlich erfoere, das mir disse 5 ader 6 jare, darin ich allerlei angezeignet hat, vil gutz berichtz in villen sachen und puncten beibrachten, begunte mir dine anzeigung zu lieben und gedacht dock in minem sinne, wie es wol fein zirlich und nutzlich were gewesen, das ich aniens lange zit vurhin hett angefangen.”

 

 1859176-010e0a9de73f32e53b0acd38aab6e6c9.jpg
Hermann von Weinsberg (3 januari 1518 – 23 maart 1597)
Cover

 

 

De Estlandse dichter en schrijver Sven Kivisildnik (eig. Sven Sild) werd geboren op 3 januari 1964 in Rakvere. Zie ook alle tags voor Sven Kivisildnik op dit blog.

Uit:Poetry Scandal: the Case of Sven Kivisildnik (Artikel door Heie Treier)

“The latest engenious book by Kivisildnik bears the title: "Like a Poisonous Red Mushroom for an Ox" (841 pages, EK$, 1996). It is dedicated to the Chetchen patriot Dzohhar Dudajev (who had served as a Soviet army military in Tartu during the Soviet time) and the cover is red all over. The design of the book is "a documentary" again: it consists of finger prints like in criminal file. The whole poetry has been created on the bases of Estonian poetry classics that most of Estonians know by heart since elementary school. For example, a romantic beautiful poetry:

Sireli, kas mul onne, sireli sireli. Sireli mulle ja sulle, sireli sireli.
(Lilac, will I have luck, lilac, lilac. Lilac, luck for me and you). Lilac has turned into the poetry by

Kivisildnik that in Estonian language also refers to S. Dali:

PiDali oppige! PiDali! paehe! PiDali PiDali
(Please replace here the 'Pi'-sign: Lepracy Study! Lepracy! By heart! Lepracy Lepracy)

Lepracy was the mediaeval dangerous desease like a computer virus or aids is nowadays. It's dangerous to be "innocent" living in the middle of deseases and viruses. The poetry of Kivisil-dnik has los innocence and the person who reads it must feel uncomfortable.”

 

 1859176-c9f6f2c51c4ae2e8752bbd9a0d0dacef.jpg
Sven Kivisildnik (Rakvere, 3 januari 1964)

Geschreven door Romenu om 13:53 Reageer op dit bericht

Nyk de Vries, Jimmy Santiago Baca, David Shapiro, André Aciman, Look J. Boden, Anton van Duinkerken, Hans Herbjørnsrud

De Nederlandse dichter Nyk de Vries werd geboren in Noordbergum op 2 januari 1971. Zie ook alle tags voor Nyk de Vries op dit blog.

 

Natuur

Het beeldscherm had me dusdanig geconditioneerd dat ik soms, wanneer ik een boek las, een ouderwets boek, ik in een van de hoeken keek hoe laat het was, Eens, toen ik door de natuur liep, merkte ik dat ik wegdroomde en met mijn hand probeerde de flora en fauna weg te klikken, Een paar maanden geleden op een feestje, tijdens de karaoke, legde een expert me uit dat het niet heel lang meer hoefde te duren voor het zover was. Hij huilde toen hij het me vertelde. Hij hield ervan, van die gekke ouwe natuur.

 

Goedkoop

Dure woorden zeiden me niks. Ik hield van de goedkope metafoor: een woeste man die in zijn leven een rivier volgt en aan het eind ervan uitkomt bij de zee. Ik was sowieso een goedkoop type. Ook in de liefde moest het altijd voor een prikje. Ik ging met vrouwen die zelf ook weinig uittrokken voor hun liefdesleven. En wanneer ik het toch een keer duur speelde, wanneer ik toch eens een kast van een huis binnendrong, dan doorzagen de lui van de beau monde me al snel. Ze merkten dat ik ver-kleed ging, zodat ik zonder pardon weer naar buiten werd getrapt. Ik was een aap - iemand uit de natuur. Nog steeds eigenlijk.

 

 1858755-ebf6be69d78bcb94958b7a59f81f7d28.jpg
Nyk de Vries (Noordbergum, 2 januari 1971)
 

 

 

De Amerikaanse dichter en schrijver Jimmy Santiago Baca werd geboren in Santa Fe, New Mexico, op 2 januari 1952. Zie ook alle tags voor Jimmy Santiago Baca op dit blog.

 

I Am Offering This Poem

I am offering this poem to you,
since I have nothing else to give.
Keep it like a warm coat,
when winter comes to cover you,
or like a pair of thick socks
the cold cannot bite through,

I love you,

I have nothing else to give you,
so it is a pot full of yellow corn
to warm your belly in the winter,
it is a scarf for your head, to wear
over your hair, to tie up around your face,

I love you,

Keep it, treasure it as you would
if you were lost, needing direction,
in the wilderness life becomes when mature;
and in the corner of your drawer,
tucked away like a cabin or a hogan
in dense trees, come knocking,
and I will answer, give you directions,
and let you warm yourself by this fire,
rest by this fire, and make you feel safe,

I love you,

It's all I have to give,
and it's all anyone needs to live,
and to go on living inside,
when the world outside
no longer cares if you live or die;
remember,

I love you.

 

 1858755-392fdd3c5eea3d230c5aafb03f1f70aa.jpg
Jimmy Santiago Baca (Santa Fe, 2 januari 1952)

 

 

De Amerikaanse dichter, criticus en historicus David Shapiro werd geboren op 2 januari 1947 in Newark, New Jersey. Zie ook alle tags voor David Shapiro op dit blog.

 

The Devil's Trill Sonata (Fragment)

You clamp the rifle and release the bullet
And you know that it will always reach the target
And the ferryboat sails straight across the river:
It feels normal in the still air.

What course must the aviator set
On a level road when the day is wet?
The tracks of the raindrops on the window
Are dropped from the bridge by a boy.

You place a smooth box down like a stone
And you rest on your own inclined plane.
A stone is seen to pass through the window
But now the stone is snow.

We have so few red flowers
The stem hangs over the edge of the table
The flower leaves the stem like an aviator
Or like the man in the elevator.

The milkweed fills the sky
Which is small, pale blue, and almost white
Like the game lit up at night.
“We have reached the bottom, you and I."

Half-divine, half-raw, half-German, half-Greek
Time now for an excursus to the centre of all this muddy
junk
l gaze into the hilarious sky where flowers gather
unknowingly
The last row in a theatre of stars.

 

 1858755-73b145355a09d4a1164558775824e749.jpg
David Shapiro (Newark, 2 januari 1947)
New Jersey Performing Arts Center, Newark 

 

 

De Amerikaanse schrijver, essayist en literatuurwetenschapper André Aciman werd geboren op 2 januari 1951 in Alexandrië in Egypte. Zie ook alle tags voor André Aciman op dit blog.

Uit:Eight White Nights

“It meant, I’m the Clara you’ll be seeing all year long here, so let’s just make the best of it. I am the Clara you never thought would be sitting right next to you, and yet here I am. I’m the Clara you’ll wish to find here every one day of every month for the remainder of this and every other year of your life.”
(…)

“Downstairs, she navigated the crowd and led me to a quieter spot by one of the bay windows, where three tiny cushions seemed waiting for us in an alcove. She was about to place the dish between us, but then sat right next to me, holding the plate on her lap. It was meant to be noticed, I though, and therefore open to interpretation.
“Well?”
I didn’t know what she meant.
All I could think of was her collarbone and its gleaming suntan. The lady with the collarbone. The shirt and the collarbone. To a collarbone. This collarbone in two hundred years would, if it was cold in the icy silence of the tomb, so haunt my days and chill my dreaming nights that I would wish my own heart dry of blood. To touch and run a finger the length of her collarbone. Who was this collarbone, what person, what strange will came out to stop me when I wished my mouth on this collarbone? Collarbone, collarbone, are you not weary, will I be grieving over collarbones unyielding? I stared at her eyes and was suddenly speechless, my mind in disarray. The words weren’t coming. My thoughts were all tousled and scattered. I couldn’t even put two thoughts together and felt like a parent trying to teach an unsteady toddler how to walk by holding both his hands and asking him to put one foot before the other, one word before the other, but the child wasn’t moving. I stumbled from one thing to the other, then stood frozen and speechless, couldn’t think of anything.”

 

 1858755-48702886abfbe598dd2033c6ba4f1b87.jpg
André Aciman (Alexandrië, 2 januari 1951)

 

 

De Nederlandse dichter, tekstschrijver en uitgever Look J. Boden werd geboren in Vlaardingen op 2 januari 1974. Zie ook alle tags voor Look J. Boden op dit blog en alle tags voor L. J. Boden.

 

Compensatie

Een huismus slaat
zijn vleugels uit het lood,
tegen de wanden
van de kast
waarop hij net nog
werd gejaagd

als verdachte gedaagd
in een proces
van papieren wegen,
omlijst met
ambtelijke molens.

Zijn gestolen thuisplek
wordt vergoed met
huizen op bestelling.
Zijn wereld gaat
op de helling,
hijzelf over de rooie.
Maar de mensen,
de mensen
zijn blij met de mus.

En dan vooral
die dooie.

 

 1858755-94dc7cbae04b415260d908c4014cfcb9.jpg
Look J. Boden (Vlaardingen, 2 januari 1974)
 

 

De Nederlandse dichter, essayist, redenaar en literair-historicus Anton van Duinkerken werd op 2 januari 1903 geboren in Bergen op Zoom. Zie ook alle tags voor Anton van Duinkerken op dit blog.

Uit: Het kostschool-leven van de Ravenzwarte.

“Met heel z'n hart vol heimwee en zijn hoofd vol grote plannen was de Ravenzwarte, na Riekus, uit de trein gestapt. Hij droeg voorzichtig zijn valies en keek goed uit, tevens wat lettend op de wildeman, die naast hem liep en telkens stilstond of begon te hollen als er iets opmerkeliks te zien viel in de stad. Een Broeder ging voor hen uit met nog twee nieuwelingen en achter hen aan kwam een hele groep, waaronder een jongetje van nog maar negen jaar erbarmelik liep te schreien. De Ravenzwarte had dat ook wel willen doen, maar hij moest zich groot houden en vooral op Riekus passen. Die bengelde zijn in papier gepakte snoepgoed-en-vergeten-laarzen aan een touwtje, dat te lang was, zo wild rond zich heen, dat de voorbijgangers maar vast opzij gingen ‘alsof ze'm nou al kennen’ meende Karel. Riekus had in de trein veel sigaretten gerookt en oordeelde het erg verstandig, zich nu luidruchtig aan te stellen, want et is altijd goed je lichamelike en geestelike gevoelens zo een beetje te verbergen. Maar de Zwarte hoorde niets van zijn geredeneer en stapte maar en keek en toen de Broeder stilstond bij de tramhalte, stond ie ook maar stil, helemaal passief, zonder te merken, dat het een tramhalte was. Riekus beweerde nu al, dat ie 't kostschool-leven reuzefijn vond en kroop in een lekker hoekje van de tram, vanwaar ie alles heel goed zien kon. De Zwarte zat stil naast hem en voelde zich zo diep bedroefd als ie nog nooit geweest was. Alleen toen zijn grootvader gestorven was had ie zo'n sterk gevoel van treurigheid gehad. 't Was hem nu ook of vader en moeder voorgoed weg waren, en Antoon en het zieke zusje. Hij snikte eventjes toen ie aan 't zieke Marietje dacht, maar Riekus bracht hem tot beschaming door te vragen, of ie soms vaart had, en of hij maar niet beter deed met het tramkaartje te betalen, want daar kwam juist de kondukteur aan. Doch toen de Zwarte zijn portemonnaie wilde pakken, miste hij die en maakte zich gevolgelik zeer ongerust, zocht overal en trok op die manier de aandacht van al de andere jongens in de tram en van de Broeder. Toen die allemaal goed wisten, wat er gaande was, haalde Riekus het gemiste voorwerp uit zijn eigen broekzak en zei doodbedaard: ‘Ik dacht: je weet nooit, waar het goed voor is. Ik zal em maar bewaren, want hij moest em eens verliezen.’ Ze lachten allemaal en Karel lachte goedmoedig mee, denkend: ‘ach, ja, zo is ie nou eenmaal.’

 

 1858755-d194f9e4cb25c164ff13b02885f95f94.jpg
Anton van Duinkerken (2 januari 1903 - 27 juli 1968)
Hier links, met Michel van der Plas, Godfried Bomans en Gabriël Smit

 

 

De Noorse schrijver Hans Herbjørnsrud werd geboren op 2 januari 1938 in Heddal, Telemark. Zie ook alle tags voor Hans Herbjørnsrud op dit blog.

Uit: Die Brunnen (Vertaald door Ulrich Sonnenberg)

"Während die Zeit läuft
Es eilt. Mir läuft die Zeit davon. Ich muss mich sputen. Ich stehe im Morgengrauen auf, ziehe den rot melierten Laufdress und die neuen Cross-Schuhe an, esse am Küchentisch zwei Scheiben Knäckebrot und trinke ein Glas Orangensaft, bevor ich den ovalen Joggingstein in die rechte Hand nehme und über den Hofplatz trabe; um 6:04:13 laufe ich den Traktorweg über das Feld auf den Wald zu.
Ich muss mich beeilen, um diese Geschichte zu schreiben. Ich muss bald hier raus. Heute Abend kommen meine Schwiegertochter Ting Ting und mein Enkel Man Lok zu Besuch. Anna wird sie um 20:45 Uhr am Busbahnhof abholen, sie sollen hier in meinem Arbeitszimmer im Backhaus wohnen. Bis sie kommen, muss meine Geschichte fertig sein. Es eilt. Ich muss raus. Die Zeit ist knapp. Ich laufe und schreibe und laufe.
6:04:53, die Uhr zeigt 6:04:53, ich biege von der Treckerspur ab, hebe beide Arme vors Gesicht und kämpfe mich durch das dichte Fichtengehölz hinunter zu dem Bach. An der Böschung vor dem Biberdamm bleibe ich einen Augenblick stehen, verschnaufe und beiße mir auf die Zungenspitze.
Es eilt. Mir bleibt doch nur der heutige Tag für meine Geschichte. Ich habe am Telefon gehört, dass Man Lok inzwischen ein Zweibeiner geworden ist und in Oslo über den Fußboden wackelt. Sie müssen den Hörer auf den Boden gelegt haben, denn die taumeligen Schritte unseres Enkelkindes dröhnten mir direkt ins Ohr.“

 

 1858755-37431282ac9ff5e61089e1bb365da26b.jpg
Hans Herbjørnsrud (Heddal, 2 januari 1938)

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 2e januari ook mijn vorige twee blogs van vandaag.



Geschreven door Romenu om 14:19 Reageer op dit bericht

Peter Redgrove, Christopher Durang, Jean-Bernard Pouy, Isidoor Teirlinck, Gerhard Amanshauser, Luc Decaunes

De Britse dichter Peter William Redgrove werd geboren op 2 januari 1932 in Kingston upon Thames, Surrey. Zie ook alle tags voor Peter Redgrove op dit blog.

 

The Curiosity-Shop

It was a Borgia-pot, he told me,
A baby had been distilled alive into the pottery,
He recommended the cream, it would make a mess of anybody’s face;
My grief moved down my cheeks in a slow mass like ointment.

Or there was this undine-vase, if you shook it
The spirit made a silvery tinkling inside;
Flat on the table, it slid so that it pointed always towards the sea.
A useful compass, he said.
I could never unseal this jar, tears would never stop flowing towards
the sea.

Impatiently he offered me the final item, a ghoul-sack,
I was to feed it with rats daily unless I had a great enemy
Could be persuaded to put his head inside;
That’s the one! I said.
That’s the sackcloth suit sewn for the likes of me
With my one love’s grief, and my appetite for curiosity.

 

 1858751-e66b6e3fd015c3717c556445c2d0def5.jpg
Peter Redgrove (2 januari 1932 – 16 juni 2003)

 

 

De Amerikaanse toneelschrijver Christopher Durang werd geboren op 2 januari 1949 in Montclair, New Jersey. Zie ook alle tags voor Christopher Durang op dit blog.

Uit: Laughing Wild

“I used to be a very negative person. But then I took this personality workshop that totally turned my life around. Now when something bad or negative happens, I can see the positive. Now when I have a really bad day, or when someone I thought was a really good friend betrays me, or maybe when I’ve been hit by one of those damn people riding bicycles the opposite way on a one-way street, so, of course, one hadn’t looked in that direction and there they are bearing down on you, about to kill or maim you—anyway, I look at any of these things and I say to myself: this glass is not half full, it’s half empty. No—I said it backwards, force of habit. This glass is not half empty, it is half full. Of course, if they hit you with the stupid bicycle your glass won’t be half full or half empty, it will be shattered to pieces, and you’ll be dead or in the hospital. But really I’m trying to be positive, that’s what I’m doing with my life these days. I was tired of not being joyful and happy, I was sick of my personality, and I had to change it. Half full, not half empty. I had to say to myself: you do not have cancer—at least not today. You are not blind. You are not one of the starving children in India or China or in Africa. Look at the sunset, look at the sunrise, why don’t you enjoy them, for God’s sake? And now I do. Except if it’s cloudy, of course, and you can’t see the sun. Or if it’s cold. Or if it’s too hot. I probably need to take a few more personality workshops to complete the process. It’s still not quite within my grasp, this being positive business.“

 

 1858751-ad933db2d776bf4a6c800aee1d29f036.jpg
Christopher Durang (Montclair, 2 januari 1949)

 

 

De Franse schrijver Jean-Bernard Pouy werd geboren op 2 januari 1946 in Parijs. Zie ook alle tags voor Jean-Bernard Pouy op dit blog.

Uit: Samedi 14

« J'ai aussi eu le temps de me renseigner sur notre nouveau ministre de l'Intérieur. Stanislas Favard, le fiston de Roman et Monique. Qui avait pris, pour fomenter son ambition, le nom de sa mère. De nos jours, il vaut mieux passer pour un Creusois qu'un Polack, le chabichou est plus rassurant, dans nos isoloirs, que le bortsch. Ce type était apparemment un genre de requin aux dents longues et à l'haleine de hyène. Grimpette accélérée dans les sphères du pouvoir. Populiste à cran, extrémiste droitier parfois, chrétien de gauche de temps en temps. Réactionnaire se faisant toujours passer pour progressiste. Cinquième maroquin. Sans parler du nombre de Marocains qu'il avait déjà faits raccompagner dans leur beau pays. Certains le voyaient même à la tête de l'Etat, le jour où il aurait réussi à se faire mieux aimer des Français. Pour l'instant, une grande partie de notre population de veaux en douce stabulation ne le voyais (sic) pas encore comme le grand taureau en chef. Il s'était fait agresser plusieurs fois par des militants en colère. Il s'en foutait. Il fonçait. Comptait sur son impunité. Laminait ses ennemis. »

 

 1858751-acfb0c89c82295780640c763e67cec1c.jpg
Jean-Bernard Pouy (Parijs 2 januari 1946)

 

 

De Vlaamse schrijver Isidoor Teirlinck werd geboren in Zegelsem op 2 januari 1851. Zie ook alle tags voor Isidoor Teirlinck op dit blog.

Uit:Arm Vlaanderen

“In eens kwam er verandering in de wezenstrekken des boers: hij was dus toch voor ontroering vatbaar! Ginder op den boomgaard was een knecht verschenen, die er een weinig rondslenterde, daarna eenen kluppel opraapte en regelrecht naar den hoogen boom trok om appelen af te werpen. De droomer sparde vol afschrik de oogen open, nu dat een zeventienjarig meisje - de nicht van den bezitter der hoeve, boer Vergauw - zich toonde, eenen der afgekluppelde appelen opnam en smakelijk er in beet. De vreemdeling trok zich achter den populier terug en zijn gelaat, vóor een oogenblik zoo onbeweeglijk als marmer, drukte de grootste ontzetting uit. Zijne borst zwoegde, zijne neerhangende lip beefde, terwijl hij afwerend, als in eene bede, de handen uitstrekte.
Neen, zij, dat meisje vooral, mocht van die appelen niet eten!
Waarom?
Dat ook behoorde tot het geheim zijns levens.
Als onder het gewicht eener ramp, liet hij zich op het gras nederzijgen. Doch, zonderling! hij voelde werktuigelijk met de hand, om zich te verzekeren, dat hij zich niet bemorsen kon. En, alsof hij niet het voor hem zoo akelig tooneel wilde zien, nam hij het hoofd tusschen beide handen en bleef weer roerloos als een beeld.
Nog lang zat hij daar. Telde hij de graspijltjes? De zon zakte lager en lager; langzamerhand verdwenen de gouden verven in het westen. De avond viel snel neder; de nachtschaduw hing reeds in het boschje, tusschen de struiken en woekerplanten. Ginder zeeg het kerktorentje weg in de duisternis, die versmolt met de zwarte kleur van het wilgenloover, er achter op de hoogte, en van de wolken, die boven de noorderkim, achter den windmolen, opklommen.
De vreemdeling stond eindelijk recht en scheen nu eerst de aankomende duisternis te bemerken. Hij blikte naar het westen, waar de laatste lichtstreep was weggestorven, daarna naar het dorpje.”

 

 1858751-c2c5960c6b7295183ddb48ae0b560592.jpg
Isidoor Teirlinck (2 januari 1851 - 27 juni 1934)

 

 

De Oostenrijkse schrijver Gerhard Amanshauser werd geboren op 2 januari 1928 in Salzburg. Zie ook alle tags voor Gerhard Amanshauser op dit blog.

Uit:Es wäre schön, kein Schriftsteller zu sein. Tagebücher

„1976 Am 1. 1. fuhren wir nach Goldegg, wo ich mich, ein wenig zur Erinnerung an eine sportliche Jugend, als Eisläufer strapazierte. Das Gasthaus zum Bierführer, wo wir als Kinder zur Sommerfrische wohnten, hat eine erstaunlich gute Küche, vielleicht um für die Renovierung zu entschädigen, die aus dem alten Gasthof ein monströses Fremdenverkehrsprodukt gemacht hat.
Das Merkwürdige: einen sehr vertrauten Ort nach langen Jahren wiederzusehen. Man weiß: Ich war hier, erinnert sich an Details, doch diese fügen sich nicht recht zu einem Ganzen jener Art zusammen, wie man sie dem Ich zuspricht. Einer, der sich als Ich bezeichnete, war an diesem Ort, doch es ist nicht das heutige Ich; das damalige aber lässt sich nur in vagen Umrissen erkennen.
Das Perihelium bringt scheußliches Wetter, das sich schließlich zu einem Orkan auswächst.
Am 5. 1. hörte ich im Radio eine Schilderung der Liebe [Max] Frischs zu Ingeborg Bachmann aus „Montauk“. Eine lügnerisch-gefühlshafte Verschleierung und Verbrämung. Schließlich ist es unmöglich, dass er sie nicht besser kannte. Ich traf sie zweimal, das erste Mal bei Radio Rot-Weiß-Rot in Wien, wo sie damals angestellt war. Ihre Dichtung erschien mir ein bedauerliches Gemisch von echten und verfälschten Versen. Frisch und seine betulichen Affären – oder vielmehr seine vagen, qualligen Bemerkungen, seine falsche Lapidarität, modelapidar. Wie ein Jüngling, der mit „Pokerface“ eine Bar betritt.
Am 19. 1. lernte ich nach einer Lesung den „Poeten“ Urs Widmer kennen, der von Christoph Derschau begleitet war. Nach Artmann, der die Einleitung hielt, zeigt sich der Poet tautologisch in seiner poetischen Existenz; diese wiederum ist, diesmal nach Amanshauser, so etwas wie ein Weißer Zwerg, Überrest eines Sternes aus dem 19. Jahrhundert. Weiße Zwerge unter sich.”

 

 1858751-a09961051d555122d14c4004f44614fe.jpg
Gerhard Amanshauser (2 Januar 1928 - 2 September 2006)
Cover 

 

 

De Franse dichter en schrijver Luc Decaunes werd geboren op 2 januari 1913 in Marseille. Zie ook alle tags voor Luc Decaunes op dit blog.

 

Gloire de l’été
              A Jean Tortel

C’était l’été. Mille oiseaux faisaient un saccage de vignes, un saccage
de silence. Mille fleurs s’ébrouaient dans la lumière éparpillée. Mille
voix prenaient le chemin du vent.

C’était l’été. De hauts pollens, échappés des arbres, palpitaient dans
l’air puis s’abattaient à la volée comme une neige de soleil sur l’étendue
des bois murmurants.

A fleur de colline, la terre rouge montrait sa gorge ouverte par le
poignard des années, où bouillonnaient ronces, fougères, genêts, tout
un flanc de sang végétal en furieuses échappées. Et dans la combe aux
amoureux, là-bas, au plus aigu de la secrète faille, l’eau rare laissait
voir par places son joli corps luisant et frais en fuite sous un lacis d’herbes,
de branches, de rayons.

Des moiteurs vertes se pâmaient ; des nuées de senteurs stagnaient
dans les sentiers, chauds comme au sortir d’un four ; des colonnes de
silence épais s’ajoutaient aux colonnes d’arbres : cathédrales ! l’azur se
voûtait, se tendait comme un arc. C’était l’été. C’était le bel été, le grand
été tout rond, crépitant tel un feu de pignes au milieu des pierres, brûlant
la terre et cuisant l’eau, avec ses hauts après-midi à donner le vertige, où
ne s’entendent plus que le concert fou des insectes et l’étendue des bois
murmurant au soleil.

 

 1858751-1c7a556535ec8f4825159c103976ca5e.jpg
Luc Decaunes (2 januari 1913 - 13 maart 2001)

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 2e januari ook mijn vorige blog van vandaag.

Geschreven door Romenu om 14:17 Reageer op dit bericht

Ulrich Becher, Ernst Barlach, Blaga Dimitrova, Wilhelm Bölsche, Paul Sédir, Philip Freneau

De Duitse schrijver Ulrich Becher werd geboren op 2 januari 1910 in Berlijn. Zie ook alle tags voor Ulrich Becker op dit blog.

Uit: Murmeljagd

„Wissen Sie, Gnädige Frau, es hat wirklich gar keinen Sinn, sentimental zu sein.«
Der Spruch war nicht von mir. Nur eine Floskel aus dem Puppenspiel KASPERL UND DIE BÜRGERLICHE KRAPFENBÄCKERSWITWH. Floskel, die an sich witzlos, vom Kaspcrl gcquäkt und aus der besondren Situation heraus gebracht, stets ein Lacherfolg gewesen war im Wiener Prater-Kasperltheater des Professors Salambutschi: auf halbem Weg etabliert zwischen KOLARIK’S SCHWEIZERHAUS und der NEUEN GEISTERBAl-IN.
Wissen Sie, Gnädige Frau, es hat wirklich gar keinen Sinn, sentimental zu sein-, quäkte ich an diesem verfluchten Abend Ende Mai, was für ein Mai ? wieso nannte sich das Mai? Hatte mit meinem sehstarken Aug den Felsblock am Uferpfad erspäht, Klippe, deren Überhang wie ein Sprungbrett aufs fast unsichtbare Wasser hinauszackte, und die weißliche Erscheinung, das konnt ihr safrangclbes Trikotkleid sein, sie hatte noch ein hellblaues mit, aber heut abend das gelbe angehabt, als sie sich Auf Englisch von der Acla Silva verdrückt hatte. Ich war die Klippe angesprungen mit allen vieren und am kaltglitschigen Stein abgerutscht und hatte mir die rechte llandfläehe leicht geschranunt und das linke Knie leicht geprellt und mich in kaltsehwammiges Moos gekrallt und emporgezogen und war auf Knien zum >Sprungbrett< vorgerutscht, im geprellten Knie rauhen Schmerz, der nicht schmer7te, und hatte etwas Rund-Weich-Kaltes, etwas wie einen halberlrorenen Pfirsich, ertastct, die Wange der Frau, und mit beiden Armen die apathisch Kauernde umpackt und gekeucht. Und das kaltfeuchte Schauern aus dem lichtlosen Wasser und das maschinengewehrartige Tacktack fliegenden Pulses, das in meiner Stirnnarbenmulde klopfte, und der Schweiß, unter meinem Hemd niederkitzelnd, und die rauhe Quikstimme, die mir selber fremd klang, wie verstellt, wie die des Puppenspielers Prof. Salambutschi:
„Wissen Sie wirklich, Gnädige Frau, sentimental zu sein, das hat doch gar keinen Sinn. Weil die - weil d-i-e den Maxim Grabscheidt in Dachau umgebracht haben, deswegen wollen S-i-e ins eiskalte Wasser gehn wie eine geschwängerte Dienstmagd aus einem Dreigroschenroman von anno Schnee?“

 

 1858744-c42f0f3d0f4bc2321f5a65bc90a40b3b.jpg
Ulrich Becher (2 januari 1910 – 15 april 1990)

 

 

De Duitse, expressionistische beeldhouwer en schrijver Ernst Barlach werd geboren in Wedel, Pinneberg op 2 januari 1870. Zie ook alle tags voor Ernst Barlach op dit blog.

Uit: Ein selbsterzähltes Leben

„Ich blicke um mich.
Der Roland auf dem Markt in Wedel an der Unterelbe, wo meine Eltern ihren Haushalt angehen ließen, sieht sich nicht nach kleinen Buben um, seine Hintenübergebogenheit erlaubt ihm das nicht, und nackenlos sitzt der steinerne Stolz eines Übergewichts von Kopf zwischen seinen Schultern. Wenn das Bübchen, ich, aber über den Markt ging, hat es ihn wohl gesehen, aber das Bild war zu schwer für sein Bewußtsein, es ist ihm weggesunken, er hats vergessen.
Mein Vater ritt nach Hetlingen und Holm auf Praxis und schrieb den Marschbauern Rechnungen. Solch einer kam einst und mäkelte, während er die Taler aufzählte, über die Höhe der Leistung, und dem Doktor entfuhr im Zorn die Aufforderung, den »ganzen Schiet wedder mittonähmen«, was dem Bauern wohlgefiel zu hören. Er strich ein und meinte nur, das könne man ja beinahe nicht verlangen – oft wird sich mein Vater solche Ausübung ärztlicher Praxis nicht gestattet haben, denn es steht geschrieben, daß es im ersten Jahr des jungen Haushalts knapp herging. War Bruder Karl als Student zu Besuch, so half er wohl gutmütig aus und fuhr mit silbernen Hochzeitslöffeln ins Versatzamt nach Hamburg.
Ich wurde am 2. Januar 1870 geboren. Die Welt, die ich anzuschauen bekam, ließ es sich von meinem guten Platze aus gefallen, dem Eckhaus am Markt, wo ich vom Balkon herab einen Leichenzug mit herzlichem Hurra begrüßte, da ich den Unterschied von einem Schützenausmarsch noch nicht wahrnahm. Knöpfe, die man mir zum Spielen reichte, fraß ich auf, desgleichen Zigarrenstummel, die mein Vater wegwarf, und vom Mistberg mußte man mich gelegentlich wegbesorgen, weil ich mir da etwas an Üblem zugute tat; ich nahm eben die Welt in der Weise in mich auf, die ich am schnellsten begriff.“

 

 1858744-1cf67431ef9de246073db68b9dd52d4f.jpg
Ernst Barlach (2 januari 1870 - 24 oktober 1938)
Portret door Leo von König, 1938 

 

 

De Bulgaarsse dichteres Blaga Nikolova Dimitrova werd geboren op 2 januari 1922 in Byala Slatina. Zie ook alle tags voorBlaga Dimitrova op dit blog.

 

Soul Tied to a Stall

Night erases edges,
absolving all things
from themselves.

Forms break loose
from their predestinations--
perfect freedom, of a quiet kind.

I melt, I almost disappear--but then
one question yanks the rein
that ties me to the stall.

And in the morning
tree and rock recover
their own images at once, while I

am left to grope
for my identity. What happened
to the rope?

 

Vertaald door Niko Boris en Heather McHugh

 

 

Introduction to the beyond

Expiring fully conscious,
you mustered enormous strength
to die peacefully,
without any cry, or moan, or shiver-
so I’d have no fear.

Carefully, your hand
grew cold in my hand
and imperceptibly led me
into that beyond to death
just to introduce me.

In the past, and as carefully,
you used to hold my small hand
and lead me through the world,
show me life –

so I wouldn’t be afraid.
I’ll follow you
with the trust of a child
to that silent country
where you went first,
so I wouldn’t feel strange there.

And I won’t be afraid.

 

Vertaald door Brenda Walker

 

 1858744-b091cdaea2c8b544f0913741596cd899.jpg
Blaga Dimitrova (2 januari 1922 – 2 mei 2003)

 

 

De Duitse schrijver Wilhelm Bölsche werd geboren op 2 januari 1861 in Keulen. Zie ook alle tags voor Wilhelm Bölsche op dit blog.

Uit: Eiszeit und Klimawechsel

„Der Wanderer im Riesengebirge, der auf einem früher fast ungangbaren, neuerlich etwas gebesserten Pfade von der sogenannten großen in die kleine Schneegrube klettert, sieht sich vor dem bedeutsamsten Landschaftsbild.
Tief herabschleifende und schattende Wolken, eine im Riß auftauchende unermeßliche Fernsicht sonnenbeglänzter Talweiten, das bezeichnende Knieholz (Legföhren), das sich wie ein tiefgrünes Riesenmoos zwischen die grauen Verwitterungsscherben des Gesteins schmiegt, erwecken den unzweideutigen Eindruck großer Höhe. Wo der zerfressene Granitgrat sich in die kleine Grube senkt, erscheint in dieser eine liebliche Alpental-Matte, je nach der Jahreszeit mit violettbraunem Türkenbund, rosig angehauchtem weißem Berghähnlein (Narzissenanemone) und den hohen Stauden tiefblauen Eisenhuts und Enzians in dichtem Pflanzenfilz über murmelnden Wassern. Unwillkürlich sucht der Blick im tiefsten Grunde der Matte den Gletscher, der aber fehlt.
Um so deutlicher prägen die Spuren sich aus, daß er einmal da war. Man glaubt noch zu erkennen, wo er zuletzt, den großen Grubenkessel ausräumend, geruht hat, – sieht niederschauend vor den ersten dickpelzigen Gebirgsfichten unten den gewaltigen Schuttring, den er schmelzend, ersterbend, zurückweichend als Seiten- und Stirnmoräne aus dem Gestein, das ursprünglich in sein kriechendes Eis eingebacken war, gehäuft. Ein kleiner Schneefleck zeigt sich öfter auch sommerlich noch am innersten Grubenhang erhalten, – offenbar mangelte sehr wenig, den Eisriesen selber wieder aufzuerwecken. Hier, wo die Volkssage Rübezahl umgehen läßt, scheint auch sein Gespenst noch greifbar zu spuken.“

 

 1858744-0387451b9977e08aace2b3ec2132cd59.jpg
Wilhelm Bölsche (2 januari 1861 – 31 augustus 1939)

 

 

De Franse schrijver, mysticus, Rozenkruiser en Martinist Paul Sédir (pseudoniem voor Yvon Le Loup) werd geboren op 2 januari 1871 in Dinan. Zie ook alle tags voor Paul Sédir op dit blog.

Uit: Méditations por chacque semaine

« XI. Les peines du cœur
« Demeurez dans mon amour. »
(Jean XV, 9)

L'amour devient le plus illusoire des mirages, si c'est moi que je cherche en lui. Si c'est moi que j'aime en l'être que je préfère, il devrait s'appeler seulement recherche de plaisir ou satisfaction d'égoïsme sentimental. L'amour devient la plus stable des réalités si j'en fais une ferveur de sacrifice.
La plupart des amours ne sont que des fascinations magnétiques. On ignore tout de ces forces mystérieuses; c'est pourquoi les passions déconcertent souvent le spectateur, et leur psychologie reste toujours spéculative. Incapables de nous donner les uns aux autres par devoir, la Nature nous verse un philtre; et cette ivresse fluidique, qui nous jette de l'exaltation à l'amertume et de la frénésie au dégoût, nous apprend au moins les gestes élémentaires de l'altruisme, ou plutôt nous entraîne à les accomplir. Il n'y a point d exemple, en effet, que deux amants, si bien assortis soient--ils, ne se trouvent bientôt dans l'obligation de se sacrifier l'un à l'autre quelques préférences ou quelques commodités. La somme de ces ennuis en vient d'ailleurs assez vite à dépasser la somme des joies.
Mais, plus que la débauche, plus que la passion, ce qui empoisonne en nous le pouvoir d'aimer, ce qui dessèche nos sources intérieures les plus profondes, c'est cette perversité du manque de parole, de la tromperie, dont quelques-uns tirent une gloire misérable.
Qu'un homme convoite une femme, c'est une faiblesse, un manque de tenue; mais qu'il ne s'inquiète pas de ravir le bien d'autrui, de briser un foyer, de rompre un contrat antérieur consenti librement, cela est grave; cela le condamne, cela l'enchaîne pour plusieurs peut-être de ces siècles d'outre-tombe dont la durée nous reste inconnue à jamais ici-bas.
Et puis, les mariages sont inscrits au Ciel, dès l'origine. Nul homme donc ne devrait désirer une femme, nulle femme ne devrait écouter un homme, sinon en vue du mariage."

 

 1858744-08e3822551429b2221ff52600fbfdb36.jpg
Paul Sédir (2 januari 1871 — 3 februari 1926)

 

 

De Amerikaanse dichter Philip Morin Freneau werd geboren op 2 januari 1752 in New York. Zie ook alle tags voor Philip Freneau op dit blog.

 

The Republican Genius Of Europe

Emporers and kings! in vain you strive
Your torments to conceal--
The age is come that shakes your thrones,
Tramples in dust despotic crowns,
And bids the sceptre fail.

In western worlds the flame began:
From thence to France it flew--
Through Europe, now, it takes its way,
Beams an insufferable day,
And lays all tyrants low.

Genius fo France! pursue the chace
Till Reason's laws restore
Man to be Man, in every clime;--
That Being, active, great, sublime
Debas'd in dust no more.

In dreadful pomp he takes his way
O'er ruin'd crowns, demolish'd thrones--
Pale tyrants shrink before his blaze--
Round him terrific lightenings play--
With eyes of fire, he looks then through,
Crushes the vile despotic crew,
And Pride in ruin lays.

 

 1858744-27997384527ddcfeb8be28c721445d60.jpg
Philip Freneau (2 januari 1752 – 18 december 1832)

Geschreven door Romenu om 14:16 Reageer op dit bericht

Meer van Romenu

↑ Terug naar de berichten