Berichten van 11 januari 2016 tot 12 januari 2016

De Nederlandse dichter, schrijver en columnist Cees van der Pluijm werd geboren op 12 januari 1954 te Radio Kootwijk (Gld.). Cees van der Pluijm overleed op 14 december jongstleden op 60-jarige leeftijd. Zie ook alle tags voor Cees van der Pluijm op dit blog.

 

Uit: Momenten

1960

Je ging er eerst eens met je vader kijken
Naar het gebouw en naar de weg erheen
Je moest per slot maar zien dat je er kwam

Je kreeg een tas, wat geld, een boterham
Je was pas zes, moest haasten, mocht niet wijken
Een hele tippel voor een kind alleen

Je stapte uit de bus en koos je pad
Je wandelde parmantig door de stad

Het leek haast of het vanzelfsprekend was –
Maar eenzaam was het, en een bange reis
De wereld zou nog lang je vijand blijven

Je zou bij juffrouw Broenink leren schrijven
Gekortwiekt keurig zittend in de klas
Voorgoed verdreven uit het paradijs

 

 

Uit: Portretsonnetten

2
Hij voelt zich als een lang vergeten jas
Die aan een lege kapstok bleef, alleen
Steeds meer alleen en zelden nog eens beet
Bij 't sluitingsuur van deez' of gene tent

De jeugd werd almaar jonger om hem heen
En hij steeds meer een afgeleefd karkas

Hij heeft de barricaden nog gekend
Hij stond er bovenop destijds en streed
De goede strijd; er bleef hem bijna geen
Die weet wat vechten voor je rechten was

Hij rolt er nog maar een en kijkt absent
Met lege ogen naar het volle glas

Ze zeggen, op den duur, dat alles went
Zelfs hangen ja, wanneer je dat maar weet

 

4

Hij neemt nog steeds haar foto met zich mee
En telkens weer als hij zijn portemonnee
Gebruikt, kijkt zij hem stralend lachend aan:
Beschermengel en eeuwig goede fee

En thuis ziet hij haar oude spullen staan
Hij heeft er nog niet dát van weggedaan
Nog steeds dezelfde bril op de wc
Dat geeft een warm gevoel bij 't zitten gaan

Zijn vrienden zeggen: "Zet haar van je af
't Is ongezond, het leven gaat toch door?"
En dat is waar, maar staat hij bij haar graf
Dan klinkt haar stem weer dwingend in zijn oor:

"Mijn jongen laat zijn moeder niet alleen"
Blijf mij nabij staat smekend op haar steen

 

 
Cees van der Pluijm (12 januari 1954 – 14 december 2014)
Hier met Robert Long (links), eind jaren 1990

 

 

De Britse schrijver David Mitchell werd geboren in Southport op 12 januari 1969. Zie ook alle tags voor David Mitchell op dit blog.

Uit: Cloud Atlas

“Thursday, 7th November –
Beyond the Indian hamlet, upon a forlorn strand, I happened on a trail of recent footprints. Through rotting kelp, sea cocoa-nuts & bamboo, the tracks led me to their maker, a white man, his trowzers & Pea-jacket rolled up, sporting a kempt beard & an outsized Beaver, shovelling & sifting the cindery sand with a tea-spoon so intently that he noticed me only after I had hailed him from ten yards away. Thus it was, I made the acquaintance of Dr Henry Goose, surgeon to the London nobility. His nationality was no surprise. If there be any eyrie so desolate, or isle so remote that one may there resort unchallenged by an Englishman, ’tis not down on any map I ever saw.
Had the doctor misplaced anything on that dismal shore? Could I render assistance? Dr Goose shook his head, knotted loose his ’kerchief & displayed its contents with clear pride. ‘Teeth, sir, are the enamelled grails of the quest in hand. In days gone by this Arcadian strand was a cannibals’ banqueting hall, yes, where the strong engorged themselves on the weak. The teeth, they spat out, as you or I would expel cherry stones. But these base molars, sir, shall be transmuted to gold & how? An artisan of Piccadilly who fashions denture-sets for the nobility pays handsomely for human gnashers. Do you know the price a quarter pound will earn, sir?’
I confessed I did not.
‘Nor shall I enlighten you, sir, for ’tis a professional secret!’ He tapped his nose. ‘Mr Ewing, are you acquainted with Marchioness Grace of Mayfair? No? The better for you, for she is a corpse in petticoats. Five years have passed since this harridan besmirched my name, yes, with imputations that resulted in my being blackballed from Society.’ Dr Goose looked out to sea. ‘My peregrinations began in that dark hour.’
I expressed sympathy with the doctor’s plight.
‘I thank you, sir, I thank you, but these ivories,’ he shook his ’kerchief, ‘are my angels of redemption. Permit me to elucidate. The Marchioness wears dental-fixtures fashioned by the aforementioned doctor.”

 

 
David Mitchell (Southport, 12 januari 1969)

 

 

De Nederlandse dichter en schrijver Jacques Hamelink werd geboren op 12 januari 1939 in Driewegen, bij Terneuzen. Zie ook alle tags voor Jacques Hamelink op dit blog.

Uit:Ranonkel of de geschiedenis van een verzelving

“Evarist Schouwvagher, een kleine beweeglijke muisachtige man, gepensioneerd brievenbesteller, had savonds als naar gewoonte de opvallend talrijke planten die de vensterbanken van zijn huis vulden water gegeven en toen niets maar dan ook niets bijzonders gemerkt. Hij had een paar verdorde bladeren weggeplukt hier en daar, in de huiskamer het raam opengezet, zodat de planten volop de zoele sterkende nachtlucht konden inademen en had daarna de slaap des gerusten geslapen, een slaap die hem sedert de dood van zijn kijfachtige en gemelijke wederhelft na tweeënveertig kinderloos gebleven huwelijksjaren sinds een half jaar ten deel gevallen was.
Voor haar dood had hij rust noch ruimte gehad in huis. Zelfs snachts niet, wanneer hij naast haar lag, een muis naast een luidruchtig en onafgebroken trompetterende olifant, voortdurend bijna daardoor doodgedrukt ondanks de kapaciteit van het ledikant. Al spoedig na hun trouwen was de lichaamsomvang van zijn vrouw gaan toenemen. Aanvankelijk had ze gedaan wat ze kon om af te slanken. Maar diëten, lange wandelingen buiten de stad, in zijn gezelschap, niets had gebaat. Ze was steeds dikker geworden. En onbeweeglijker. Ze vulde het hele huis met haar weke warme brijïge vleesmassa's, met haar op den duur kalm geworden gekijf Evarist achtervolgend waar hij zich bevond, bezig met de was, met het lappen van de ramen, met het toebereiden van de maaltijden, kortom met al die dingen die ze met het tot in het ongeloofwaardige uitdijen van haar lichaamsvolume had opgegeven, rustig en niet zonder genotzuchtigheid.
Van een arts had ze nooit willen weten. Haar dikte was geen ziekte beweerde ze maar een eigenaardigheid van haar konstitutie, zodat niemand er iets aan zou kunnen veranderen. Vaak had Evarist het idee gehad dat ze eigenlijk zeer gesteld was op haar ongewone proporties, dat ze er prat op ging, dat ze haar de kans gaven zich superieur te voelen aan mensen van normale omvang, die ze met een soort half honend medelijden placht te bejegenen, als lieden die het immers niet konden helpen dat ze, ofschoon volwassen en geheel uitgegroeid, schriel en mager gebleven waren, met een dunne laag vlees bedekte skeletten.”

 

 
Jacques Hamelink (Terneuzen, 12 januari 1939)
 

 

 

De Nederlandse dichter en schrijver Kamiel Verwer werd op 12 januari 1979 in Tilburg geboren. Zie ook alle tags voor Kamiel Verwer op dit blog.

 

Eenzaamheid

De eenzaamheid is als een regen
die stijgt van de zee de avonden in en van
vlakten, die onbewoond zijn en afgelegen
gaat ze naar de lucht, waar ze ademen kan
en pas dan valt ze over de stad
 
regent ze neer in de duistere uren,
en als morgen in de bochten van alle straten
de lijven, die zinloos duren
teleurgesteld in treurnis elkaar maar blijven haten
en toch in één bed slapen met z'n twee
 
dan stroomt de eenzaamheid terug in de zee

 

 
Kamiel Verwer (Tilburg, 12 januari 1979)

 

 

De Japanse schrijver en vertaler Haruki Murakami werd geboren op 12 januari 1949 in Kyoto. Zie ook alle tags voor Haruki Murakami op dit blog.

Uit: De olifant verdwijnt (Vertaald door Jacques Westerhoven)

“De TV People lijken er hoegenaamd niet in geïnteresseerd om een uitzending te ontvangen. Ze maken ook niet de minste aanstalten om naar de antenneaansluiting te gaan zoeken. Het scherm blijft wit, het beeld blijft uit, maar het stoort ze in het geheel niet. Zolang het knopje maar op ‘Aan’ staat, is hun doel bereikt.
Het is een nieuw toestel. Het zat wel niet in een doos, maar ik zie meteen dat het spiksplinternieuw is. De handleiding en het garantiebewijs zitten in een plastic zakje met plakband aan de zijkant vastgekleefd. Het snoer glimt glad als een pasgevangen vis.
De drie TV People bekijken het witte scherm van allerlei standpunten in de kamer, alsof ze het aan een grondige keuring onderwerpen. Een van hen gaat naast me zitten om zich er met eigen ogen van te overtuigen hoe goed je het beeld kunt zien vanuit mijn huidige positie. Het toestel staat met het scherm recht naar me toe. De afstand is ook precies goed. Dat lijkt hen tevreden te stellen. Ze ademen helemaal zo’n sfeertje uit van: Hebben wij dat karweitje even goed geklaard? Een van de TV People (degene die naast me was komen zitten om naar het beeld te kijken) legt de afstandsbediening op tafel.
Intussen heeft geen van de TV People ook maar een woord gesproken. Ze gaan precies en ordelijk te werk, dus waarom zouden ze ook? Elk van de drie volbrengt de hem opgelegde taak met de grootste, allergrootste efficiëntie. Ze zijn handig. Ze werken door. Ze doen hun werk in de kortst noodzakelijke tijd. Op het allerlaatst pakt een van hen de klok die al die tijd op de vloer heeft gestaan en zoekt de kamer rond naar een geschikt plekje. Uiteindelijk geeft hij het op en zet de klok maar terug op de vloer. Daar gaat hij gewoon door met het zware aftellen van de tijd: Trrp qu sjaoes trrp qu sjaoes. Onze flat is vrij klein, en met al mijn boeken en de papieren van mijn vrouw hebben we nauwelijks plaats om onze voeten neer te zetten. Ik struikel vast een keer over die klok, denk ik met een zucht. Dat kan niet missen. Wedden dat ik er mijn tenen tegen stoot?”

 

 
Haruki Murakami (Kioto, 12 januari 1949)

 

 

De Duitse dichter en schrijver Jakob Michael Reinho;d Lenz werd geboren op 12 januari 1751 in Seßwegen. Zie ook alle tags voor Jakob Lenz en eveneens alle tags voor Jakob Michael Reinhold Lenz op dit blog.

 

Die erste Frühlingspromenade

Der Baum, der mir den Schatten zittert,
Der Quell, der mir sein Mitleid rauscht,
Der Vogel, der im Baume zwittert,
Und, ob ich ihn auch höre, lauscht;
Die ganze freundliche Natur
Nimmt mich umsonst in ihre Kur.

Die Weisheit, strengen Angesichtes
Und guten Herzens, aber kalt,
Lacht meines glühenden Gedichtes
Von Liebe - und doch glaubt sie's bald;
Will mich entzaubern, trösten mich,
Bezaubert und verirret sich.

Die Schöne, die auf jungen Rosen
Des liebesbangen Maien liegt,
Von der, dem Kummer liebzukosen,
Mir Blick und Wunsch entgegen fliegt,
Die schraubt mein mir entrücktes Herz
Nur höher auf zu wilderm Schmerz.

Ach Phyllis! um gleich jenen Knaben
In Sturmhaub' und Perück' und Stern,
 So froh die Fluren zu durchtraben,
Müßt' ich von diesen weisen Herrn
Die Kälte und die Blindheit haben;
Müßt' ich, in meinem Selbst vergraben,
Dich, Gottheit, nie gesehen haben;
So hold, so nah mir - und so fern - -

 

 
Jakob Michael Reinhold Lenz (12 januari 1751- 24 mei 1792)
Het slot van Seßwegen (Cesvaine) in Letland

 

 

De Albanese schrijver Fatos Kongoli werd geboren op 12 januari 1944 in Elbasan. Zie ook alle tags voor Fatos Kongoli op dit blog.

Uit: The Loser (Vertaald door Robert Elsie en Janice Mathie-Heck)

“When the ship set sail and had reached the point where I couldn’t see the faces on deck any longer, I felt a lump in my throat. With my head between my hands, I was overcome by a long spell of sobbing. I didn’t realize right then that it had been years since I’d last cried. My soul was parched and I’d thought for a long time that nothing more on earth could move me to tears. Someone passing by put his hand on my shoulder and said not to worry, that there would be another freighter docking in the afternoon…
I went back to my neighbourhood at dusk. No one had seen me leave and no one saw me come back. Dorian Kamberi’s departure with his family became known the next day. It wasn’t the subject of much talk. Some criticized him, some praised him, and others were jealous. I paid attention to the gossip like a thief who has taken part in a robbery and listens to the news of its discovery. For the first time in the forty years of my existence as a bachelor, I had a secret to guard. It was possibly the only secret that my town hadn’t found out about. And it would never have found out if I hadn’t decided to make this confession. No one would really have been surprised to learn that I’d gone and boarded a freighter to disappear from the face of the earth. But that I should make the tedious journey, get on the ship, and then disembark all of a sudden, no, no one would have believed that. Even Dori, if he’d actually heard what I said, would never have thought that I’d really get off. Maybe he figured that, with my usual sluggishness, I’d have been more of a burden to him than his family, and so he made no attempt to stop me.”

 

 
Fatos Kongoli (Elbasan, 12 januari 1944)

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 12e januari ook mijn blog van 12 januari 2015 en ook mijn blog van 12 januari 2014 deel 2.

De Britse schrijver en cameraman Jasper Fforde werd geboren op 11 januari 1961 in Londen. Zie ook alle tags voor Jasper Fforde op dit blog.

Uit: Lost in a Good Book

« I didn’t ask to be a celebrity. I never wanted to appear on The Adrian Lush Show. And let’s get one thing straight right now – the world would have to be hurtling towards imminent destruction before I’d agree to anything as dopey as The Thursday Next Workout Video.
The publicity surrounding the successful rebookment of Jane Eyre was fun to begin with but rapidly grew wearisome. I happily posed for photocalls, agreed to newspaper interviews, hesitantly appeared on Desert Island Smells and was thankfully excused the embarrassment of Celebrity Name That Fruit! The public, ever fascinated by celebrity, had wanted to know everything about me following my excursion within the pages of Jane Eyre, and since the Special Operations Network have a PR record on a par with that of Vlad the Impaler, the top brass thought it would be a good wheeze to use me to boost their flagging popularity. I dutifully toured all points of the globe doing signings, library openings, talks and interviews. The same questions, the same SpecOps-approved answers. Supermarket openings, literary dinners, offers of book deals. I even met the actress Lola Vavoom, who said that she would simply adore to play me if there were a film. It was tiring, but more than that – it was dull. For the first time in my career at the Literary Detectives I actually missed authenticating Milton.
I’d taken a week’s leave as soon my tour ended so Landen and I could devote some time to married life. I moved all my stuff to his house, rearranged his furniture, added my books to his and introduced my dodo, Pickwick, to his new home. Landen and I ceremoniously partitioned the bedroom closet space, decided to share the sock drawer, then had an argument over who was to sleep on the wall side of the bed. We had long and wonderfully pointless conversations about nothing in particular, walked Pickwick in the park, went out to dinner, stayed in for dinner, stared at each other a lot and slept in late every morning. It was wonderful.
On the fourth day of my leave, just between lunch with Landen’s mum and Pickwick’s notable first fight with the neighbour’s cat, I got a call from Cordelia Flakk. She was the senior SpecOps PR agent here in Swindon and she told me that Adrian Lush wanted me on his show. I wasn’t mad keen on the idea – or the show. But there was an upside. The Adrian Lush Show went out live and Flakk assured me that this would be a ‘no holds barred’ interview, something that held a great deal of appeal. Despite my many appearances, the true story about Jane Eyre was yet to be told – and I had been wanting to drop the Goliath Corporation in it for quite a while. Flakk’s assurance that this would finally be the end of the press junket clinched my decision. Adrian Lush it would be.”

 

 
Jasper Fforde (Londen, 11 januari 1961)

 

 

De Duitse dichteres en schrijfster Katharina Hacker werd geboren op 11 januari 1967 in Frankfurt am Main. Zie ook alle tags voor Katharina Hacker op dit blog.

Uit: Die Habenichtse

„Als das Telefon klingelte, wußte er, wessen Stimme er hören, wessen Stimme er nicht hören würde, und er lauschte mutlos, antwortete zustimmend. In der Küche spülte er, was dort seit Tagen stand, das wenige, das er benutzte, vereinzelte Gegenstände, die ihn wie ein schadhafter Zaun von dem sich auftürmenden Berg hoffnungsvoller Erwartung und endgültiger Resignation seiner Tante und seines Onkels trennte. Aus einem Alptraum, hatte sein Onkel gesagt, wacht man umgekehrt, in der falschen Richtung auf, aus glücklichen Träumen gar nicht. Im Treppenhaus waren Schritte zu hören, jemand stapfte schwerfällig, aber entschieden aufwärts, vorbei an seiner Wohnungstür, dorthin, wo nur noch der Dachboden war, von einem Vorhängeschloß bloß symbolisch abgeschlossen, die Schritte wanderten über Andras' Kopf, dann war es wieder still. Es richtete sich dort vielleicht ein Obdachloser ein, mit einer Decke, ein paar Plastiktüten, versuchte ein Feuerehen zu machen, Andras seufzte, er würde nachsehen müssen. Dann nochmals Schritte, diesmal die Schritte einer Frau, und als Magda klopfte, öffnete Andras und schloß sie umstandslos in seine Arme. – Es riecht nach Winter in deinem Treppenhaus, murmelte Magda, schmiegte ihr mageres Gesicht an seine Schulter, lachte. Von wem hast du geträumt, von deiner Kleinen? Wie eine leichte, fast durchsichtige Stoffbahn schob sie sich zwischen ihn und seinen Kummer, er glaubte, als er über ihre spröde, sommersprossige Haut streichelte, Isabelle zu hören, flüsternd, ängstlich, den kleinen, klagenden Laut, begriff er nach einem Augenblick, hatte aber Magda ausgestoßen, sie schmiegte sich fester an ihn, die Schenkel geöffnet, mit einer bescheidenen Lust, die ihn anrührte, und es dauerte einen weiteren Augenblick, bis er begriff, daß es seine eigene Bedürftigkeit war, die sie widerspiegelte.“

 

 
Katharina Hacker (Frankfurt am Main, 11 januari 1967)

 

 

De Griekse dichter, schrijver en zeeman Nikos Kavvadias werd geboren op 11 januari 1910 in Nikolski Ousouriski. Zie ook alle tags voor Nikos Kavvadias op dit blog..

 

Federico Garcia Lorca

For a moment, you waved your bolero
and your orange petticoat, like banners.
Was it in August? I remember it so,
when they were all setting off, the cross-bearers.

In the wind the ranks of banners rippled –
toward death the galleys set their sails.
While children were cowering at the nipple
the old man was lazily sunning his balls.

Picasso’s bull let out a snort;
in the hives the honey all turned rotten.
The course is against us – it’s set for the north.
Full ahead – never mind that we’re forgotten.

The olives spread easy under the sun,
and little crosses grew in the gardens.
At night, only sterile embraces remained
when they brought you, my gypsy, wrapped in an apron.

My gypsy, my leader, what for your pall?
Bring the purple cloth of Mauretania.
In Kaisariani they took us behind the wall,
and the mass was raised to manly stature.

Distoman girls, bring water and vinegar:
cross-wise on the mare your body lain,
set out on the final journey to Cordoba,
across its thirsty open plain.

The marsh-boat reversed, narrow, no keel;
the weapons rust in a gypsy redoubt.
In the empty arena, let the crows wheel;
let the seven dogs howl in the village all night.

 

Vertaald door Simon Darragh 

 

 
Nikos Kavvadias (11 januari 1910 – 10 februari 1975)

 

 

De Amerikaanse schrijver en columnist Marc Acito werd geboren op 11 januari 1966 in Bayonne, New Jersey. Zie ook alle tags voor Marc Acito op dit blog.

Uit: How I Paid for College

"Besides, not all of us have rich daddies," she sniffs. "Some of us actually have to work." She slips her tiny teardrop feet into a pair of pink plastic jellies and sashays toward the house.
"I work," I call after her. "What do you call choreographing the kids' show at the workshop?"
She turns and points her pink feet, ballerina style. "I call it play," she says. "Making calzones in a 120-degree kitchen while Dominick Ferretti makes lewd gestures with a sausage--that's a job." With a regal toss of her head, she throws open the door. "Now get dressed and get over there," she commands, sending me inside to change. "My loss of innocence is depending on it."
Now outside it may be 1983, but inside Aunt Glo's it's forever 1972: harvest-gold appliances and orange linoleum counters in the kitchen, shag carpeting and wood paneling everywhere else.
I grab a Fudgsicle out of the freezer and pad down to the rec room where Aunt Glo is ironing and watching Guiding Light.
Imagine, if you will, a fire hydrant. Now put a black football helmet on top of that fire hydrant. Then wrap the whole thing in a floral-print housedress and that's Aunt Glo. She looks like the offspring of Snow White and one of the seven dwarves.
Aunt Glo is a MoP--Mother of Priest--and she expresses her gratitude for this good fortune by doing all of her son's ironing even though he's like forty or something. I plop down in the La-Z-Boy recliner, wrapping my towel around me so I don't get it wet. "Who's breaking up today?" I ask, trying to peel the wrapper off the Fudgsicle.”

 

Marc Acito (Bayonne, 11 januari 1966) 

 

 

De Nederlandse (sport)journalist, schrijver en radio- en televisiepresentator Martinus Jan (Mart) Smeets werd geboren in Arnhem op 11 januari 1947. Zie ook alle tags voor Mart Smeets op dit blog.

Uit: Leonard Cohen (Column)

“Oké respect, dat ten eerste. De oude meester is 80 jaar oud en zijn donkerbruine stem is naar een donkere fluister getrokken. Dat geeft niet, dat maakt zijn gedichten juist zo interessant, maar als er dan gezongen moet worden, komen de drie vrouwen als geroepen. Tegen het bij tijden fenomenale gefluister van Cohen zingen deze meiden hun soepele, vloeiende stemmen aan. Zij maken de liedjes hoorbaar, Cohen zorgt voor de teksten die weer rook uit je poriën doen komen.

I’m slowing down the tune
I never liked it fast
You want to get there soon
I want to get there last

Over ouder worden, over liefdes die nog liefdes durven te zijn, over de toestand in de wereld (‘Almost like the blues’), over de eeuwige twijfel tussen vrouw en man (‘Did I ever love you’) en het hele scala aan problemen dat we aan de keukentafel tot ’s avonds laat met elkaar bespreken.
Cohen heeft er een behoorlijke business van gemaakt. Hij begon met de fraaie Jennifer Warnes naast zich te dulden, daarna stapte hij over op Julie Christensen, op Leanne Ungar, op de formidabele Sharon Robinson, met een tussendoortje voor Anjani Thomas. Al die vrouwen voelden en vulden hem aan. Misschien is zijn allermooiste een-tweetje met één van zijn vrouwen wel ‘Alexandra leaving’, samen met Sharon Robinson. Bij dit nummer kun je de stilte in de zaal snijden. Niemand durft zelfs voluit te ademen. Maar dat had hij dus ook bij ‘Famous blue raincoat’ met Jennifer Warnes, met Anjani Thomas durfde hij ‘Thank you for the dance’ aan en dat nummer kreeg ook zalen over de hele wereld stil.”
 

Mart Smeets (Arnhem, 11 januari 1947) 

 

 

De Braziliaanse schrijver Oswald de Andrade werd geboren op 11 januari 1890 in São Paulo. Zie ook alle tags voor Oswald de Andrade op dit blog.

 

Babbling (Fragment)

Cabralism. The civilization of the donées. The Willing and
the Exportation.
The Carnival. The Hinterland and the Slum.
Brazilwood. Barbaric and ours.

The rich ethnic formation. The richness of the vegetation.
The minerals. The food, The vatapá, the gold and the dance.

All history of Penetration and the commerical history of America.
Brazilwood.

Against the fatality of the first white man who entered the port
and diplomatically dominated the savage jungles. Citing Virgil to the
Tupíníquím people. The bachelor.

Country of anonymous pains. Of anonymous doctors. Society of erudite
shipwrecked people.
From where the never exportation of poetry. The poetry tangled in the
culture. In the lianas of the versifications.

Twentieth century. A burst in the learning. The men who knew everything
were deformed like rubber babels. They burst free of enclopaedism.

The poetry for the poets. Happines of the ignorance that discovers.
Pedr'Alvares.

The suggestion of Blaise Cendrars:—You have the locomotives full, you leave.
A black man turns the handle of the rotary where you are. The smallest carelessness
will make you leave, in a direction opposite to that of you destiny.

Vertaald door Flavia Vidal

 

 
Oswald de Andrade (11 januari 1890 – 22 oktober 1954)
 

 

De Spaanse schrijver Eduardo Mendoza werd geboren in Barcelona op 11 januari 1943. Zie ook alle tags voor Eduardo de Mendoza op dit blog.

Uit: Katzenkrieg (Vertaald door Peter Schwaar)

“Als er die Botschaft verließ, seufzte Anthony tief – all seine Probleme hatten sich in einem einzigen Moment gelöst. Er hatte den Grund seiner Reise geheimhalten können, ohne lügen zu müssen, denn genaugenommen hatte er sich ja an keiner Transaktion beteiligt, und da er wieder über Papiere und Geld verfügte, konnte er sich auf den Rückweg machen, ohne das Honorar beziehen zu müssen, das ihm der Herzog so großzügig angeboten hatte. Madrid zu verlassen und diese gastfreundliche Familie nicht noch einmal zu sehen stimmte ihn traurig, aber noch größer war seine Erleichterung. In Gedanken segnete er die beispielhafte Ehrlichkeit dieses einfachen Vertreters des spanischen Volkes, dessen Name ihm schon entfallen war und der es, obwohl er sich ohne jedes Risiko hätte bereichern können, vorgezogen hatte, ihm alles wiederzugeben, und schlau genug gewesen war, auf die Botschaft zu gehen, und sich die Mühe genommen hatte, alle Gegenstände persönlich hinzubringen, ohne irgendeine Entschädigung zu erwarten.
Die Luft war kalt, die Menschen eilten mit den Händen in den Taschen, ins Gesicht gezogener Mütze und hochgeklappten Rockaufschlägen durch die Straßen. Am Horizont zeichneten sich die schneebedeckten Gipfel der Sierra de Guadarrama ab. Es war halb elf – er hatte reichlich Zeit, ins Hotel zurückzugehen, den Koffer zu packen und dann im Bahnhof Atocha den Zug zu nehmen.
Im Hotel teilte er dem Empfangschef mit, er brauche das Zimmer nicht mehr. Der Empfangschef machte den entsprechenden Eintrag im Register. Dann gab er ihm den Schlüssel und einen Umschlag.“

 

 
Eduardo Mendoza (Barcelona, 11 januari 1943)

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 11^e januari ook mijn blog van 11 januari 2015 en ook mijn vorige blog van vandaag.

De Duitse dichter en schrijver Gustav Falke werd geboren op 11 januari 1853 in Lübeck als zoon van de koopman Johann Friedrich Christian Falke en zijn vrouw Elisabeth Franziska Hoyer. De historicus Johannes Falke en Jacob von Falke waren vaderlijke ooms. Falke volgde hoger voortgezet onderwijs aan het Katharineums in Lübeck en voltooide in 1868 in Hamburg een opleiding tot boekhandelaar. Omdat zijn stiefvader zijn wens om literatuur of muziek te studeren afwees verliet Falke in 1870 Hamburg. In 1870-1877 werkte hij als boekhandelaar in Essen, daarna in Stuttgart en uiteindelijk in Hildburghausen. In 1878 keerde hij terug naar Hamburg, waar hij particulier muziekonderwijs kreeg van Emil Krause. Vervolgens verdiende hij zijn brood als pianoleraar. In 1890 trouwde hij met zijn voormalige pianostudenet Anna Heissel. In de jaren 1890, begon hij zijn eigen literaire werken te publiceren en zo kwam hij zeer snel in contact met de kring van Hamburgse schrijvers rond Otto Ernst, Jacob Lowenberg en Emil von Schoenaich-Carolath. Een gedicht van Falke had de aandacht getrokken van Detlev von Liliencron.met wie in de loop der jaren een intensieve vriendschap ontstond. Gustav Falke begon zijn literaire carrière als impressionistischdichter. Beïnvloed werd hij vooral door Richard Dehmel, Paul Heyse en Detlev von Liliencron, maar hij zag zich ook in de traditie staan van dichters als Mörike, Eichendorff, Storm en Geibel. Falkes romans, waar veel Hamburg lokale kleur in te vinden is kunnen gerekend worden tot het gematigde naturalisme. Hij schreef verder ook heldendichten en romans. Een opmerkelijk deel van zijn werk vormen zijn kinderboeken in poëzie en proza, waarmee hij aanhet begin van de eeuw veel succes had. Bij het begin van WO I toonde Falke zich een compromisloze nationalist die zijn literaire werk volledig in diens stelde van de Duitse nationale doelstellingen. Muzikale composities bij Gustav Falkes poëzie schreven onder meer Leo Blech, Engelbert Humperdinck, Alma Mahler-Werfel, Max Reger, Paul Scheinpflug, Max von Schillings, Arnold Schönberg, Richard Strauss en Anton Webern. De muziek afdeling van de Koninklijke Bibliotheek in Berlijn telde bij de dood van de dichter meer dan 480 verschillende composities op teksten van Falke.

 

Fromm

Der Mond scheint auf mein Lager.
ich schlafe nicht,
meine gefalteten Hände ruhen
in seinem Licht.

Meine Seele ist still, sie kehrte
von Gott zurück,
und mein Herz hat nur einen Gedanken:
dich und dein Glück.

 

 

Einsamkeit

O Einsamkeit, tiefinnere Einsamkeit!
An deinem stillen Feuer wärm' ich mein Gemüt.
Nur manchmal schrei ich nach Gemeinsamkeit,
ob dort des Lebens rote Rose blüht.
Dann rufst du wieder mich zurück,
o Einsamkeit, zu deinem Glück.
Alleinsamkeit!

 

 

Das Birkenwäldchen

Inmitten öder Heide träumt
Ein Birkenwäldchen, sumpfumsäumt.
Die stillen Wasser blinken,
Daraus die Wurzeln trinken.

Hier geht sobald kein Menschenfuß
Und klingt kein Sommervogelgruß,
Hier ist in ihrer Klause
Die Einsamkeit zu Hause.

Und nächtens stellt bei Mondenschein
Ein Wispern sich und Flüstern ein,
Und weiße Schatten heben
Gespenstisch sich ins Leben.

Und mittags, wenn die Sonne glüht,
Dass fast die Heide Funken sprüht,
Scheint dort in kühlen Schauern
Ein Seltsames zu lauern.

Ein Jäger, den die Heideglut
Hintrieb, war einst dort eingeruht,
Ihm träumt' –; er konnt's nicht sagen,
Er starb in wenig Tagen.

 

 
Gustav Falke (11 januari 1853 - 8 februari 1916)
Portret door Ernst Wilhelm Heinrich Eitner, z.j.