Berichten van 26 februari 2016 tot 27 februari 2016

De Amerikaanse schrijver John Steinbeck werd geboren in Salinas, Californië, op 27 februari 1902. Zie ook alle tags voor John Steinbeck op dit blog.

Uit: Cannery Row

“On the black earth on which the ice plants bloomed, hundreds of black stink bugs crawled. And many of them stuck their tails up in the air. "Look at all them stink bugs," Hazel remarked, grateful to the bugs for being there.
"They're interesting," said Doc.
"Well, what they got their asses up in the air for?"
Doc rolled up his wool socks and put them in the rubber boots and from his pocket he brought out dry socks and a pair of thin moccasins. "I don't know why," he said. "I looked them up recently--they're very common animals and one of the commonest things they do is put their tails up in the air. And in all the books there isn't one mention of the fact that they put their tails up in the air or why."
Hazel turned one of the stink bugs over with the toe of his wet tennis shoe and the shining black beetle strove madly with floundering legs to get upright again. "Well, why do you think they do it?"
"I think they're praying," said Doc.
"What!" Hazel was shocked.
"The remarkable thing," said Doc, "isn't that they put their tails up in the air--the really incredibly remarkable thing is that we find it remarkable. We can only use ourselves as yardsticks. If we did something as inexplicable and strange we'd probably be praying--so maybe they're praying."
"Let's get the hell out of here," said Hazel.”
(…)

“Hazel used his trick. "They got no starfish there?"
"They got no ocean there" said Doc.
"Oh!" said Hazel and he cast frantically about for a peg to hang a new question on. He hated to have a conversation die out like this. He wasn't quick enough. While he was looking for a question Doc asked one. Hazel hated that, it meant casting about in his mind for an answer and casting about in Hazel's mind was like wandering alone in a deserted museum. Hazel's mind was choked with uncataloged exhibits. ...”

 

 
John Steinbeck (27 februari 1902 - 20 december 1968)
Affiche voor de film “Cannary Row” uit 1982

 

 

De Britse dichter en schrijver Lawrence George Durrell werd geboren op 27 februari 1912 in Jalandhar in India. Zie ook alle tags voor Lawrence Durrell op dit blog.

 

Lesbos

The Pleiades are sinking calm as paint,
The earth's huge camber follows out,
Turning in sleep, the oceanic curve.
Defined in concave like a human eye
Or a cheek pressed warm on the dark's cheek,
Like dancers to a music they deserve.
This balcony, a moon-anointed shelf
Above a silent garden holds my bed.
I slept. But the dispiriting autumn moon,
In her slow expurgation of the sky
Needs company: is brooding on the dead,
And so am I now, so am I.

 

 

On First Looking Into Loeb’s Horace

Here, where your clear hand marked up
'The hated cypress' I added 'Because it grew
On tombs, revealing his fear of autumn and the urns',
Depicting a solitary at an upper window
Revising metaphors for the winter sea: 'O
Dark head of storm-tossed curls'; or silently
Watching the North Star which like a fever burns
Away the envy and neglect of the common,
Shining on this terrace, lifting up in recreation
The sad heart of Horace who must have seen it only
As a metaphor for the self and its perfection_
A burning heart quite constant in its station.

 

 
Lawrence Durrell (27 februari 1912 – 7 november 1990)
 

 

 

De Canadese dichter, schrijver en essayist André Roy werd geboren op 27 februari 1944 in Montréal. Zie ook alle tags van André Roy op dit blog.

 

Filmaction

Filmaction :
la révélation des états du corps;
cinémâme :
l’apparition des vampires dans les ruines.
Le vent est affamé,
le ciel se renverse,
le feu nous mange.
Filme ceci, filme ce que nous sommes :
nos secrets en tant que détails de l’univers,
la grande inconnue qu’est le sexe-toujours,
le poème-partout.

 

 

Les lois pratiques de la lumière

Les lois pratiques de la lumière :
la transparence, la surimpression.
Ton regard est celui du dernier homme visible sur terre.
Ce que nous deviendrons mettra fin à l’histoire,
à la pure fiction du temps.
Herbes hautes, eaux vives, extérieurs palpables.
Les lois de la respiration du cœur.
Grande nudité de celui qui parle
en bougeant changeant crachant.
L’œil toujours très rond,
c’est une illusion, un cinématographe,
une machine pour jouir de toi.

 

 
André Roy (Montréal, 27 februari 1944)
Montréal, skyline 

 

 

De Amerikaanse dichter Henry Wadsworth Longfellow werd geboren in Portland, Maine, op 27 februari 1807. Zie ook alle tags voor Henry Longfellow op dit blog.

 

Autumn

Thou comest, Autumn, heralded by the rain,
With banners, by great gales incessant fanned,
Brighter than brightest silks of Samarcand,
And stately oxen harnessed to thy wain!
Thou standest, like imperial Charlemagne,
Upon thy bridge of gold; thy royal hand
Outstretched with benedictions o'er the land,
Blessing the farms through all thy vast domain!
Thy shield is the red harvest moon, suspended
So long beneath the heaven's o'er-hanging eaves;
Thy steps are by the farmer's prayers attended;
Like flames upon an altar shine the sheaves;
And, following thee, in thy ovation splendid,
Thine almoner, the wind, scatters the golden leaves!

 

 

The Angler's Song

From the river's plashy bank,
Where the sedge grows green and rank,
And the twisted woodbine springs,
Upward speeds the morning lark
To its silver cloud -- and hark!
On his way the woodman sings.

On the dim and misty lakes
Gloriously the morning breaks,
And the eagle's on his cloud:--
Whilst the wind, with sighing, wooes
To its arms the chaste cold ooze,
And the rustling reeds pipe loud.

Where the embracing ivy holds
Close the hoar elm in its folds,
In the meadow's fenny land,
And the winding river sweeps
Through its shallows and still deeps,--
Silent with my rod I stand.

But when sultry suns are high
Underneath the oak I lie
As it shades the water's edge,
And I mark my line, away
In the wheeling eddy, play,
Tangling with the river sedge.

When the eye of evening looks
On green woods and winding brooks,
And the wind sighs o'er the lea,--
Woods and streams,-- I leave you then,
While the shadow in the glen
Lengthens by the greenwood tree.

 

 
Henry Longfellow (27 februari 1807 - 24 maart 1882)
Portret door Thomas Buchanan Read, 1859

 

 

De Duitse schrijfster en dichteres Elisabeth Borchers werd geboren in Homberg op 27 februari 1926. . Zie ook alle tags voor Elisabeth Borchers op dit blog.

 

Januar

Es kommt eine Zeit
da werden die Könige unruhig
und sie fragen ihre Diener
Wohin sollen wir gehen

Die Diener sehen sich an
und fragen
Wohin

Da stehen die Könige auf
und gehen

Es kommt eine Zeit
da werden die Sterne unruhig
und fragen
Wer ist der schönste unter uns

Und die Sterne sehen sich an
und fragen
Welcher mag es sein
Die Könige aber sagen
Ich heisse Balthasar
Ich heisse Melchior
Ich heisse Kaspar

Und Kaspar ruft
Da fliegt ein Stern
mit langem goldenem Haar

                       

 

Februar

Es kommt eine Zeit

da sagt die Krähe
Ich mache jetzt eine lange Reise

Sie setzt sich auf eine Eisscholle
und treibt den Fluss hinunter
Die Welt ist weiß

vor lauter Schnee
nur ich bin schwarz
  
Krah-krah sagt die Krähe
das heißt
Schwarz-schwarz
Im Sommer möchte ich weiß sein
schneeweiß

Im Sommer möchte ich
eine Möwe sein
die ihre weißen Federn
über blaue Meere trägt

 

 
Elisabeth Borchers (27 februari 1926 – 25 september 2013)

 

 

De Amerikaanse schrijver James Thomas Farrell werd geboren op 27 februari 1904 in Chicago. Zie ook alle tags voor James T. Farrell op dit blog.

Uit: Young Lonigan

“They didn’t have ‘em as crazy as Vinc in Studs’ class; but there was TB McCarthy, who was always getting his ears beat off, and being made to kneel up in front of the room, or to go in Sister Bernadette’s room and sit with all the girls and let them laugh at him. And there was Reardon with horses’ hoofs for feet. One day in geography in the fifth grade, Cyrilla called on Reardon and asked him what the British Isles consisted of. Reardon didn’t know so Studs whispered to him to say iron, and Reardon said iron. Sister Cyrilla thought it was so funny she .marked him right for the day’s lesson. And St. Patrick’s meant Weary Reilley, and Studs hated Weary. He didn’t know whether or not he could lick Weary, and Weary was one tough customer, and the guys had been waiting for Studs and Weary to scrap ever since Weary had come to St. Patrick’s in the third grade. Studs was a little leery about mixing it with Reilley... no, he wasn’t... it was just... well, there was no use starting fights unless you had to... and he’d never backed out of a scrap with Weary Reilley or any other guy. And that time he had pasted Weary in the mush with an icy snowball, well, he hadn’t backed out of a fight when Weary started getting sore. He had just not meant to hit Weary with it, and in saying so he had only told the truth.
St. Patrick’s meant a lot of things. St. Patrick’s meant…..Lucy.
Lucy Scanlan would stand on the same stage with him in a few hours, and. she would receive her diploma. She would wear a white dress, just like his sister Frances, and Weary’s sister Fran, and she would receive her diploma. Everybody said that Fran Lonigan and Fran Reilley were the two prettiest girls in the class ell, if you asked him, the prettiest girl in the class was black-bobbed-haired Lucy.
He got soft, and felt like he was all mud and mush inside; held his hand over his heart, and told himself:
My Lucy!
He flicked some ashes in the sink, and said to himself: Lucy, I love you!“

 

 
James T. Farrell (27 februari 1904 – 22 augustus 1979)
Cover DVD van de mini-serie Studs Loniganuit 1979

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 27e februari ook mijn vorige blog van vandaag.

 

De Amerikaanse schrijver Irwin Shaw werd geboren op 27 februari 1913 als Irwin Gilbert Shamforoff in New York. Zie alle tags voor Irwin Shaw op dit blog.

Uit: The Young Lions

“When I went into the Army, I made up my mind that I was putting myself at the Army's disposal. I believe in the war. That doesn't mean I believe in the Army. I don't believe in any army. You don't expect justice out of an army, if you're a sensible, grown-up human being, you only expect victory. And if it comes to that, our Army is probably the most just one that ever existed. . . . I expected the Army to be corrupt, inefficient, cruel, wasteful, and it turned out to be all those things, just like all armies, only much less so than I thought before I got into it. It is much less corrupt, for example, than the German Army. Good for us. The victory we win will not be as good as it might be, if it were a different kind of army, but it will be the best kind of victory we can expect in this day and age, and I'm thankful for it.”
(…)

“This time it is not a simple, understandable war, within the same culture. This time it is an assault of the animal world upon the house of the human being. I don’t know what you saw in Africa and Italy, but I know what I saw in Russia and Poland. We made a cemetery a thousand miles long and a thousand miles wide. Men, women, children, Poles, Russians, Jews, it made no difference. It could not be compared to any human action. It could be compared to a weasel in a henhouse. It was as though we felt that if we left anything alive in the East, it would one day bear witness against us and condemn us. And, now, we have made the final mistake. We are losing the war.”

 

 
Irwin Shaw (27 februari 1913 – 16 mei 1984)
Scene uit de gelijknamige film uit 1958 met Montgomery Clift, Marlon Brando en Dean Martin

 

 

De Duitse schrijfster Vera Friedlander (eig. Veronika Schmidt) werd geboren op 27 februari 1928 in Woltersdorf. Zie ook alle tags voor Vera friedländer op dit blog.

Uit: Ich bin Vergangenheit und Gegenwart

„Die guten Tage, von denen es auch in jenen Jahren reichlich gab, wurden überschattet von der Sorge um meine von Deportation bedrohte Mutter und um meinen Vater, der ins Lager kam, weil er sich nicht von seiner jüdischen Frau scheiden ließ. Und gegen Ende dieser Zeit musste ich Zwangsarbeit unter SS-Aufsicht im Reparaturbetrieb von Salamander leisten. Diese erste Phase meines Lebens schloss mit dem Ende der Verfolgung und des Krieges. Die zweite Phase begann nach einem kurzen Übergang mit der Aufnahme in die Vorstudienanstalt und den bald folgenden Studien und Forschungen. Am ersten Tag in der Vorstudienanstalt begegnete ich dem Mann, mit dem ich die zweite, die wichtigste Lebensetappe durchschritt. Es waren gute Jahre mit einem Mann, auf den ich bauen konnte, mit Kindern, die zu tüchtigen Menschen heranwuchsen, und mit Arbeit in einem für mich idealen Beruf. Mein Mann starb 1986. Damit setzte die letzte Phase ein. Ich musste lernen, allein zu leben und nicht einsam zu werden. In dieser Zeit brach die Gesellschaft zusammen, die ich mitzugestalten versucht hatte, die sich aber weit von meinen Vorstellungen einer gerechten Gesellschaft entfernt hatte. Und so ist die dritte Phase, meine Jetzt-Zeit, vom konkurrenzlosen Kapitalismus bestimmt und ich habe versucht, meinen Platz darin zu finden, ohne meine Ideale zu verleugnen. Von allen Phasen meines Lebens berichte ich etwas, von der Bitternis mehr als von der Süße, obwohl sie sich im Gleichgewicht hielten. Jedoch das Bitterkraut macht mir mehr zu schaffen als der Honig. Das Glück habe ich angenommen wie ein wunderbares Geschenk, es war kein Problem damit verbunden. Aber mit Leid, Ärgernissen und Missachtung bin ich nie fertig geworden und darum neige ich dazu, vor allem davon zu erzählen.“

 

 
Vera Friedlander (Woltersdorf, 27 februari 1928)
Cover

 

 

De Amerikaanse (native, Kiowa) schrijver N(avarre) Scott Momaday werd geboren op 27 februari 1934 in Lawton, Oklahoma. Zie ook alle tags voor N. Scott Momaday op dit blog.

 

The Delight Song Of Tsoai-Talee

I am a feather on the bright sky
I am the blue horse that runs in the plain
I am the fish that rolls, shining, in the water
I am the shadow that follows a child
I am the evening light, the lustre of meadows
I am an eagle playing with the wind
I am a cluster of bright beads
I am the farthest star
I am the cold of the dawn
I am the roaring of the rain
I am the glitter on the crust of the snow
I am the long track of the moon in a lake
I am a flame of four colors
I am a deer standing away in the dusk
I am a field of sumac and pomme blanche
I am an angle of geese in the winter sky
I am the hunger of a young wolf
I am the whole dream of these things

You see, I am alive, I am alive
I stand in good relation to the Gods
I stand in good relation to the earth
I stand in good relation to everything that is beautiful...
You see, I am alive, I am alive

                       

 
N. Scott Momaday (Lawton, 27 februari 1934)

 

 

De Amerikaanse schrijver Peter de Vries werd geboren op 27 februari 1910 in Chicago als zoon van Nederlandse immigranten. Zie ook alle tags voor Peter de Vries op dit blog.

Uit: The Blood of the Lamb

“We live this life by a kind of conspiracy of grace: the common assumption, or pretense, that human existence is 'good' or 'matters' or has 'meaning,' a glaze of charm or humor by which we conceal from one another and perhaps even ourselves the suspicion that it does not, and our conviction in times of trouble that it is overpriced - something to be endured rather than enjoyed.”
(…)

“I believe that man must learn to live without those consolations called religious, which is own intelligence must by now have told him belong to the childhood of the race. Philosophy can really give us nothing permanent to believe either; it is too rich in answers, each canceling out the rest. The quest for Meaning is foredoomed. Human life 'means' nothing. But this is not to say that it is not worth living. What does a Debussy Arabesque 'mean,' or a rainbow or a rose? A man delights in all of these, knowing himself to be no more--a wisp of music and a haze of dreams dissolving against the sun. Man has only his own two feet to stand on, his own human trinity to see him through: Reason, Courage, and Grace. And the first plus the second equals the third.”
(…)

“The superficial and the slipshod have ready answers, but those looking this complex life straight in the eye acquire a wealth of perception so composed of delicately balanced contradictions that they dread, or resent, the call to couch any part of it in a bland generalization.”

 

 
Peter De Vries (27 februari 1910 – 28 september 1993)

 

De Duitse schrijver Johannes Wilhelm Meinhold werd geboren op 27 februari 1797 in Netzelkow op Usedom. Zie ook alle tags voor Wilhelm Meinhold op dit blog.

Uit: Die Bernsteinhexe

„Der greise, halbblinde Pastor hätte es für alte Kirchenrechnungen gehalten, die doch nicht mehr zu gebrauchen seien. (Und in der Tat kommen im Original einige Rechnungen vor, die wohl beim ersten Anblick zu diesem Irrtum verleiten konnten, und außerdem ist die Handschrift schwer zu lesen und an einigen Stellen vergilbt und verrottet.)
Kaum zu Hause angekommen, machte ich mich über meinen Fund her, und nachdem ich mit vieler Mühe mich ein- und durchgelesen, regten mich die darin mitgeteilten Sachen mächtig an.
Ich fühlte bald das Bedürfnis, mich über die Art und Weise dieser Hexenprozesse, über das Verfahren, ja über die ganze Periode, in welche diese Erscheinungen fallen, näher aufzuklären. Doch je mehr dieser bewunderungswürdigen Geschichten ich las, je mehr wurde ich verwirrt, und weder der triviale Bekker (»Die bezauberte Welt«) noch der vorsichtigere Horst (»Zauberbibliothek«) und andere Werke der Art, zu welchen ich gegriffen hatte, konnten meine Verwirrung heben, sondern dienten nur dazu, sie zu vermehren.
Es geht nicht bloß ein so tiefer dämonischer Zug durch die meisten dieser Schaudergeschichten, daß den aufmerksamen Leser Grausen und Entsetzen anwandelt, sondern die ewigen und unveränderlichen Gesetze der menschlichen Empfindungs- und Handlungsweise werden auch oft auf eine so gewaltsame Weise unterbrochen, daß der Verstand im eigentlichen Sinne des Wortes stillesteht; wie denn zum Beispiel in einem der Originalprozesse, die ein juristischer Freund in unserer Provinz aufgestöbert, sich die Relation findet, daß eine Mutter, nachdem sie bereits die Folter überstanden, das heilige Abendmahl genossen und im Begriff ist, den Scheiterhaufen zu besteigen, so sehr alles mütterliche Gefühl beiseite setzt, daß sie ihre einzige, zärtlich geliebte Tochter, ein Mädchen von fünfzehn Jahren, gegen welche niemand einen Verdacht hegt, sich in ihrem Gewissen gedrungen fühlt gleichfalls als Hexe anzuklagen, um, wie sie sagt, ihre arme Seele zu retten.“

 

 
Wilhelm Meinhold (27 februari 1797 – 30 november 1851)
Cover

 

De Zwitserse schrijver Traugott Vogel werd op 27 februari 1894 als zoon van een groentehandelaar in Zürich geboren. Zie ook alle tags voor Traugott Vogel op dit blog.

Uit: Sehultheater und dialogische Erziehung
(Vortrag, gehalten im Rahmen der Pädagogischen Woche, Juli 1939)

„Fürchten Sie nicht, ich hätte die Absicht, alle, ehrwiirdige Standbilder der Pädagogik zu stürzen. Wir sind keine eifernden Kevolutioniire der Schulstuhe‚ wir erdreistcn uns nicht einmal„ Sie zu verführen, guten alten Wein in neue Schläuche umzugiessen; nein‚ wir wollen Ihnen kein neues Fach, geschweige eine neue « Schule» aufsßhwatzen; was wir behutsam versuchen‚ ist dies : wir möchten Sie überrcdcn‚ mit uns eine Unterlassungssünde unseres und des vorgegangenen Gesehlechtes gutzumachen. Diese kleine Sünde besteht darin, dass man den Spieltrieh des Kindes, wenn nicht eben unterdrückt so doch missvcrstanden und vernachlässigt hat oder im besten Falle nur beschränkt gelten und sich auslehen liess. Man hat eben Spielen gleichgesetzt mit Spielcrei: man hat Kinder auf allen und mit allen möglichen Geräten sich tummeln lassen: mit Ceigcn und Flöten, mit Stab und Ball‚ mit Leim und Lehm - nur zum Spiel auf dem einen, dem vornehmsten lnstrument hat man die heranwachsenden Geschlechter nie angewiesen: zum Spiel mit sich selbst, auf sich selbst, im überlegen spielenden Umgang mit der eigenen, werdenan Person und Persönlichkeit und der seiner Kameraden.”

 

Traugott Vogel (27 februari 1894 – 31 januari 1975)

 

De Welshe schrijver Cynan Jones werd geboren op 27 februari 1975 in de buurt van Aberystwyth, Wales. Jones publiceerde zijn eerste roman “The Long Dry” in 2006. Tussen 2011 en 2014 publiceerde hij nog drie romans: “Everything I Found on the Beach”(2011), “Bird, Blood, Snow”(2012), en “The Dig”. In 2016 volgde nog “Cove”.Zijn werk is vertaald in diverse talen en zijn korte verhalen zijn verschenen in een aantal bloemlezingen en publicaties, zoals Granta en New Welsh Review. “The Long Dry” werd bekroond met een 2007 Betty Trask Award. “The Dig”, zijn meest recente roman, won in 2014 de Jerwood Fiction Uncovered Prize en de 2015 Wales Book of the Year Fiction Prize. Die roman stond ook op de longlist voor de 2014 Kirkus Prize in de VS. In 2014, Jones haalde de krantenkoppen voor het ontbreken van interpunctie in het grootste deel van de toespraak in zijn roman The Dig (en een paar andere korte verhalen). Het spreken en de ideeën van zijn personages werd gemarkeerd door middel van aanhalingstekens totdat John Freeman, redacteur bij het tijdschrift Granta, de aanhalingstekens verwijderde om een grotere directheid te bereiken. De auteur was het met hem eens over het effect van deze onconventionele werkwijze en schreef de rest van het boek op deze manier, met uitzondering van een gesprek tussen de hoofdpersoon en zijn moeder. In die passage gebruikte Jones de traditionele aanhalingstekens "to create a sense of a more conventional, staid dialogue."

Uit: The Dig

“The black lamb looked tired and beaten under the lamp.
It had not put on weight and he could make out the fingers of its ribs with the bloated milk-full stomach behind them. It was folded in the bottom of the box, but not with the folded comfortable way of a sleeping cat, more with the weak compliance of something sick beyond will.
Daniel picked up the small black lamb. His father would have simply dashed its head on the barn floor. He was not a hard man, but a pragmatist; but that kind of will wasn’t in Daniel. Despite the lamp the lamb felt cold, as if it could generate no heat of its own, and it was too light for itself and hung limply. It was as if he’d picked a jumper from the floor. It had a completely will-less passivity.
I don’t expect this of you, he said. I just want you to understand it. Sometimes you have to choose between a quick misery or a slow misery. He heard his father talking, saw him take the useless lamb from the box. You have to understand it as an option. There was a movement and the lamb hung dead from his father’s hand, a thin spittle of blood reaming from its mouth.
He heard the voice again. Heard his father, that there were the two miseries, and somewhere in him a vicious voice told him that his wife had no fear now of the worse, drawn-out misery that might have come. Hers had been the quick misery, the head dashed against the barn floor. He thought of his father stricken, becalmed by the stroke. He ignored the vicious little voice, as if it was something overheard he had no wish to know.
He rubbed the lamb, trying to bring some warmth into its muscles, the wrinkles of the loose skin riding under his hand like rolls of sock. There was the superstition that every flock should have a black lamb to sacrifice should the Devil come and it was to Daniel like the lamb was a victim of this.
He felt the lamb’s heartbeat under his hands. It was faint. A bare registry.
You need to live, he thought.
He picked up the lamb and carried it into the house.
He put it down in the porch and took off his boots and then went in and found a box and came back for the lamb.“

 

 
Cynan Jones (Aberystwyth 27 februari 1975)

De Franse dichter en schrijver Michel Houellebecq werd geboren in Réunion op 26 februari 1956. Zie ook alle tags voor Michel Houellebecq op dit blog.

Uit:Platform (Vertaald door Martin de Haan)

“Midden in een dronkenschap, vlak voor de totale versuffing, beleef je soms momenten van intense helderheid. De teloorgang van de seksualiteit in het Westen was onmiskenbaar een sociologisch verschijnsel van enorme omvang, het had geen zin dat te willen verklaren aan de hand van individuele psychologische factoren; toen ik een blik op Jean-Yves wierp, besefte ik dat hij een perfecte illustratie van mijn stelling vormde, het was bijna gênant. Niet alleen neukte hij niet meer en had hij ook geen tijd meer om het te proberen, erger nog, hij had er niet eens echt zin meer in, hij voelde het leven uit zijn lichaam wegvloeien, hij begon de geur van de dood te ruiken. ‘Toch…’ wierp hij na een lange aarzeling tegen, ‘heb ik gehoord dat er vrij veel belangstelling voor parenclubs is.’
‘Nee, die lopen juist steeds slechter. Er gaan veel nieuwe tenten open, maar die moeten binnen de kortste keren weer sluiten omdat ze geen klanten hebben. In feite zijn er in Parijs maar twee die overeind kunnen blijven, Chris et Manu en de 2 + 2, en ook die zijn alleen op zaterdagavond vol; voor een agglomeratie van tien miljoen inwoners is dat weinig, en het is veel minder dan begin jaren negentig. Partnerruil is leuk, maar de formule begint steeds meer uit de mode te raken, want de mensen hebben geen zin om wat dan ook te ruilen, laat staan hun partner, dat past niet meer bij de moderne mentaliteit. Volgens mij heeft het nu net zoveel overlevingskansen als het liften in de jaren zeventig. De enige categorie die momenteel echt in een behoefte voorziet, is de SM…’ Op dat moment wierp Valérie me een wanhopige blik toe en gaf me zelfs een schop tegen mijn schenen. Ik keek haar verbaasd aan, het duurde even voordat ik het begreep: nee, natuurlijk ging ik het niet over Audrey hebben; ik gaf een geruststellend knikje. Jean-Yves had de onderbreking niet eens opgemerkt.
‘Dus,’ vervolgde ik, ‘aan de ene kant zie je honderdduizenden westerlingen die alles hebben wat ze willen, maar geen seksuele bevrediging meer kunnen vinden: ze zoeken, ze zoeken onophoudelijk verder, maar ze vinden niets, en daar worden ze doodongelukkig van. Aan de andere kant zie je miljarden individuen die niets hebben, die omkomen van de honger, jong sterven, in erbarmelijke omstandigheden leven en niets anders meer hebben om te verkopen dan hun lichaam en hun onbedorven seksualiteit. Het is zo klaar als een klontje: dit is een ideale ruilsituatie. De poen die daarmee te halen valt is haast onvoorstelbaar: meer dan in de informatica, meer dan in de biotechnologie, meer dan in de media-industrie; er is geen enkele economische sector die de vergelijking kan doorstaan.’

 

 
Michel Houellebecq (Réunion, 26 februari 1958)

 

 

De Franse dichter en schrijver Victor Hugo werd geboren in Besançon (Franche-Comté) op 26 februari 1802. Zie ook alle tags voor Victor Hugo op dit blog.

Uit: De klokkenluider van Parijs (De Arbeiderspers 200.000-serie)

“Vandaag is het driehonderd acht en veertig jaar, zes maanden en negentien dagen geleden, dat de Parijzenaars wakker werden van het luid beieren van alle klokken in de drie stadsgedeelten »- het Eiland (de Cité), de Hogeschool (l’Université) en de Stad (la Ville). Niet dat de geschiedenis aan deze zesde Januari 1482 een herinnering bewaard heeft.
Niets ongewoons was er in het voorval, dat reeds in de vroege morgen de klokken en de burgers van Parijs zo in beweging bracht. Het was noch een aanval van Picarden of van Bourgondiërs noch een plechtige ommegang met een reliquieënschrijn noch een studentenrelletje in de wijngaard van Lans noch een intocht van „onzen zeer geduchten Heer en Koning" noch ook maar een aardige opknoping van dieven en dieveggen op het stedelijke Galgenveld. Evenmin was er, zoals anders in de vijftiende eeuw toch zo vaak, een prachtig uitgedost gezantschap met wapperende pluimen op komst. Nog pas twee dagen geleden had de laatste stoet van deze aard, die der Vlaamse gezanten, gekomen om het huwelijk van den kroonprins met Margaretha van Vlaanderen te beklinken, zijn intocht gehouden in Parijs, tot groot ongerief van Monseigneur. den Kardinaal van Bourbon, die, om den Koning te believen, een vriendelijk gezicht had moeten zetten tegen die hele boerse bende van Vlaamse burgemeesters en die hen in zijn Paleis Bourbon had moeten vergasten op een „kostelijke moraliteit sotternij ende abel spel”, terwijl aan de poort een stortregen zijn prachtige tapijten overstroomde.
Wat die zesde Januari „de hele Parijse bevolking in beroering bracht", zoals Jehan van Troyes zegt, was het dubbele feest van Driekoningendag en het Feest der Zotten, die sedert onheugelijke tijden op één datum vielen.”

 

 
Victor Hugo (26 februari 1802 – 22 mei 1885)
Anthony Hopkins als Quasimodo in de film “The Hunchback of Notre Dame” uit 1982

 

 

De Nederlandse dichter Carel Steven Adama van Scheltema werd geboren in Amsterdam op 26 februari 1877. Zie ook alle tags voor Adama van Scheltema op dit blog.

 

Mijmering

't Wordt stil - en als een stille droom
Komt de avond om mij heen, -
En zachtjes ga ik dromend aan
De weefstoel van 't verleên.

En zachtjes tel 'k de dagen weer,
Die door mijn vingers gleên -
En dromend zie 'k het dampend dal
Door de' avondschemering heen: -

Daar is dezelfde heuvel waar
De zon vroeger verdween -
Daar zijn dezelfde dingen nog
Waarop zij vroeger scheen.

Dezelfde bome' en pade', - iets is
Toch anders dan voorheen -
Zij waren stiller - vreemder - of
Veranderde ik alleen?

Daar liep ik - en daar lag ik toen -
Daar klom ik overheen, -
Het lijkt zolang - zolang al - en
't Is toch niet lang geleên.

En langzaam om mijn dromend hoofd,
Komen twee armen heen -
En 'k droom - en waak - en ach, ik weet
Niet of ik lach of ween.

En peinzend zie ik haar gelaat,
Dat buigt over mij heen -
En 'k zie haar aan, en weifel nog -
Ben ik niet meer alleen -?

 

 
Adama van Scheltema (26 februari 1877 - 6 mei 1924)
Portret door A.M. Broeckman, z.j.

 

 

De Engelse dichter George Granville Barker werd geboren op 26 februari 1913 in Loughton, Essex. Zie ook alle tags voor George Barker op dit blog.

 

Turn On Your Side And Bear The Day To Me

Turn on your side and bear the day to me
Beloved, sceptre-struck, immured
In the glass wall of sleep. Slowly
Uncloud the borealis of your eye
And show your iceberg secrets, your midnight prizes
To the green-eyed world and to me. Sin
Coils upward into thin air when you awaken
And again morning announces amnesty over
The serpent-kingdomed bed. Your mother
Watched with as dove an eye the unforgivable night
Sigh backward into innocence when you
Set a bright monument in her amorous sea.
Look down, Undine, on the trident that struck
Sons from the rock of vanity. Turn in the world
Sceptre-struck, spellbound, beloved,
Turn in the world and bear the day to me.

 

 
George Barker (26 februari 1913 – 27 oktober 1991)
Portret door Geoff Stevens, 1991

 

 

De Duitse dichter en schrijver Hermann Lenz werd op 26 februari 1913 in Stuttgart geboren. Zie ook alle tags voor Hermann Lenz op dit blog.

 

Das Blatt

In ein gerolltes Einblatt möcht' ich kriechen,
Sein mürbes Sterben knistern hören, um
In Spinnenfasern lässig hinzusiechen
Bei einer Wespe brüchigem Gebrumm.

Der rote Schimmer dieser dünnen Hülle
Erglühte im Oktober tierfellwarm.
Es flüsterte der Wind wie späte Grille,
Verwirrte launisch einen Mückenschwarm.

Ich summte dort und schaute auf das Rechte:
Wie zittrig und verstört die Spinne näht
Und wie im zart verästeten Geflechte
Der Blätteradern schon kein Saft mehr geht.

 

 

Rückblick

Kein Haus gebaut.
Keinen Sohn gezeugt,
Nur Bücher geschrieben.

Genügt es?
Nein. es genügt nicht.

Auch das mit dem Besitz
Ist bei dir so eine Sache.
Eine fragwürdige, wie sich versteht.

In Dachstuben hast du gewohnt
Mit Möbeln von früher.
Die hast du lange gekannt

Was die andern so .Leben‘ nennen,
War für dich mühsam.
Geschafft hast du es nie.

Wenn du nur durchkommst.

 

 
Hermann Lenz (26 februari 1913 – 12 mei 1998)
 

 

 

De Tsjechische schrijver en dichter Antonín Sova werd geboren op 26 februari 1864 in Pacov (Dt. Patzau). Zie ook alle tags voor Antonín Sova op dit blog.

 

Promenade

In the coppice, where leaves are decaying,
The hind would gently repose;
On the country-side, ash-trees are swaying
O'er the long, dim meadow in rows.

O'er the meadow with long, dim hedges,
Wheie the yellowish waters plash,
There falls on the avenue's edges
The fruit of the mountain-ash.

'Tis as though the autumn divided
The girdle that decked her with gems,
And earthward the corals glided
On the faded grasses and stems.

Let fall, too, the flood of my dreaming,
Though 'tis but as a leaf that is dead!
What once as my spring I was deeming,
I would cull now from dreams that are shed.

 

Vertaald door P. Selver

 

 
Antonín Sova (26 februari 1864 – 16 augustus 1928)
Portret door Jan  Vochoč, 1914

 

 

De Franse schrijver, scenarioschrijver en acteur Jean Teulé werd geboren op 26 februari 1953 in Saint-Lô, Manche. Zie ook alle tags voor Jean Teulé op dit blog.

Uit: Charly 9

“Catherine de Médicis reprend : "Ton jeune frère Henri - Mes Chers Yeux -..." Charles a un tic à la mâchoire tandis que sa mère poursuit : "... ainsi que ton Conseil qui est ici, les Guise à la tête du parti catholique et moi, ne voulons pas de cette guerre."
- Mère, si des protestants sont maltraités quelque part, il faut sans doute aller les défendre.
- Eh bien non, il ne faut pas !
Elle s'explique :
- Lutter en Flandre contre la très dévote Espagne reviendrait à engager la France du côté des huguenots et à s'attirer la colère du pape.
L'imposante Italienne secoue un éventail à girouette - bâton au bout duquel est collé un petit drapeau fixe décoré de fleurs de lys et qui fait du vent :
- Ma ! Quelle chaleur encore à bientôt dix heures du soir... En tout cas, avant-hier jeudi, au chef protestant, tu as chuchoté que tu prendrais ta décision d'ici lundi.
- Vos espionnes ont l'ouïe fine... reconnaît le roi Charles.
- Tu allais céder à ce Coligny. J'en suis certaine. Alors oui, on a tenté de l'abattre afin qu'il ne te soit plus de mauvais conseil. Mais ça a raté alors on vient te demander l'autorisation de recommencer cette nuit même.”

 

 
Jean Teulé (Saint-Lô, Manche, 26 februari 1953)

 

 

De Nederlandse schrijver, letterkundige en theoloog Elias Annes Borger werd geboren in Joure op 26 februari 1784. Zie ook alle tags voor Elias Annes Borger op dit blog.

 

Aan de Rijn, in de lente van het jaar 1820 (Fragment)

Te Katwijk, waar de zoute golven,
o Rijn! u wachten in hun schoot,
daar ligt in 't schrale zand bedolven
mijn kostbaar offer aan de dood.
'k Wil tranen met uw waatren mengen;
belast u met die zilte vloed:
de droeve zanger heeft geen moed
die tranen op het graf te plengen
der gade, nooit genoeg beschreid.-
Gij, oude Rijn! wees gij mijn bode,
en voer ter rustplaats mijner dode
de tolken mijner menslijkheid.
 
Groet ook het kind, welks lijkje de aarde
reeds had ontvangen in haar schoot,
eer zij die mij dat lijkje baarde
voor 't levenslicht haar ogen sloot.
Ik heb mijn dochtertje opgegraven
toen 't pleit der moeder was beslist
en lei het in de grote kist
en aan de borst die 't wicht moest laven
dat nimmer laafnis nodig had.
Ik dacht: één huis behoort aan beiden;
wat God vereent, zal ik niet scheiden
en sloot in de urn de dubble schat.
 
Noem hij deze aarde een hof van Eden
die altijd mocht op rozen gaan:
ik wens geen stap terug te treden
op de afgelegde levensbaan.
Ik reken iedre dag gewonnen,
met moeite en tranen doorgesloofd.
Goddank, mij draaiden boven 't hoofd
reeds meer dan vijfendertig zonnen!
De tijd rolt als deez' bergstroom voort.
Druk zacht mijn doden, lijkgesteente!
en dek ook eerlang mijn gebeente
bij 't overschot dat mij behoort.

 

 
Elias Annes Borger (26 februari 1784 – 12 oktober 1820)
Borgers portret als hoogleraar in Leiden, rond 1815

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 26e februari ook mijn blog van 26 februari 2012 deel 1 en eveneens deel 2.