Berichten van 5 maart 2016 tot 6 maart 2016

De Canadese schrijver en scenarist Patrick deWitt werd geboren op 6 maart 1975 op Vancouver Island. Zie ook alle tags voor Patrick deWitt op dit blog.

Uit: Undermajordomo Minor

“On the morning of the guests’ arrival, Mr Olderglough had taken Lucy aside and told him, “I will look after the Duke and Duchess, and you will mind the Count and Countess. Is that quite all right with you, boy?”
Lucy answered that it was, but it struck him as curious, for Mr Olderglough had never positioned an instruction in so accommodating a manner before. “May I ask why you prefer the Duke and Duchess to the Count and Countess?” he said.
Here Mr Olderglough nodded, as if he had been found out. “We have been through a good deal together, you and I, and so I feel I can speak to you in confidence, and as a peer. Are you comfortable with that?”
“Of course, sir.”
“Very good. Well, boy, if I’m to address the truth of the matter, none of the coming guests is what might be called desirable company. Actually, I have in the past found them to be distinctly undesirable.”
“In what way, sir?”
“In many ways which you will, I fear, discover for yourself. But your question, if I understand correctly, is to wonder which of the two parties is the worse, isn’t that right?”
“I suppose so, sir.”
“Then I must tell you that the Count and Countess merit that prize, handily. And while I feel on the one hand duty-bound to take the heavier burden unto myself, I must also recognize that I simply haven’t the capacities I once did. To look after people such as those who are coming to stay with us is a young man’s game, and I am not young any longer, and so I take the simpler path, though you may rest assured that when I say simpler, I do not mean simple. The Duke and Duchess are no stroll in the park, and I can attest to that personally, and at length.” Mr Olderglough stepped closer, his eyes filled with ugly memories. “Be on your guard with these people, boy. They answer to no one. They never have, and they never will.”

 

 
 Patrick deWitt (Vancouver Island, 6 maart 1975)

 

 

De Colombiaanse schrijver Gabriel García Márquez werd op 6 maart 1928 in de kustplaats Aracataca geboren. Zie ook alle tags voor Gabriel García Márquez op dit blog.

Uit: One Hundred Years of Solitude (Vertaald door Gregory Rabassa)

“In spite of the fact that a trip to the capital was little less than impossible at that time, José Arcadio Buendía promised to undertake it as soon as the government ordered him to so that he could put on some practical demonstrations of his invention for the military authorities and could train them himself in the complicated art of solar war. For several years he waited for an answer. Finally, tired of waiting, he bemoaned to Melquíades the failure of his project and the gypsy then gave him a convincing proof of his honesty: he gave him back the doubloons in exchange for the magnifying glass, and he left him in addition some Portugues maps and several instruments of navigation. In his own handwriting he set down a concise synthesis of the studies by Monk Hermann, which he left José Arcadio so that he would be able to make use of the astrolabe, the compass, and the sextant. José Arcadio Buendía spent the long months of the rainy season shut up in a small room that he had built in the rear of the house so that no one would disturb his experiments. Having completely abandoned his domestic obligations, he spent entire nights in the courtyard watching the course of the stars and he almost contracted sunstroke from trying to establish an exact method to ascertain noon. When he became an expert in the use and manipulation of his instruments, he conceived a notion of space that allowed him to navigate across unknown seas, to visit uninhabited territories, and to establish relations with splendid beings without having to leave his study. That was the period in which he acquired the habit of talking to himself, of walking through the house without paying attention to anyone, as Úrsula and the children broke their backs in the garden, growing banana and caladium, cassava and yams, ahuyama roots and eggplants.”

 

 
Gabriel García Márquez (6 maart 1928 - 17 april 2014)

 

 

De Engelse dichter en schrijver Jeremy Reed werd geboren op 6 maart 1951 op Jersey. Zie ook alle tags voor Jeremy Reed op dit blog.

 

William S Burroughs

Bullet holes pepper the shotgun painting-
a yellow shrine with a black continent
patched up on wood.
he sit's impeccable, no lazy tie,
the knot perfect between blue collar points,
a grey felt has tilted back off the head,
the face vulterine, eyes which have stepped in
to live with mental space and monitor

all drifting fractal implosions;
the man is easy in his Kansas yard,
his GHQ since 1982,
the New York bunker left behind, and cats
flopping around his feet, finding the sun,
picking up on psi energies.

He's waiting for extraterrestials,
psychic invasion; we can bypass death
by shooting interplanetary serum.
Some of us are the deathless ones. He pours
a cripplig slug of Jack Daniels.
The body can't function without toxins
or wierd metabolic fluctuations.
He's waiting for the big event.

And he has become a legend, now a myth,
a cellular mythology.
His double pressure-locked in the psyche,
for fear he blows a fuse, goes out on leave
and kills. He is invaded by Genet,
his presence asks for love, for completion.
The man wanders to his tomatoe patch;
his amanuensis snatches a break.
The light is hazy gold. He'll outlive death,
be here when when there's no longer a planet.

 

 
Jeremy Reed (Jersey, 6 maart 1951)

 

 

De Nederlandse dichteres Marijke Hanegraaf werd op 6 maart 1946 geboren in Tilburg. Zie ook alle tags voor Marijke Hanegraaf op dit blog.

 

Kapmeeuw

Vroeg in de ochtend zit op de rand
van de steiger een meeuw.
Hij slaapt, ogen dicht, poten in.
Maar te stil en te lang.

Is hij dood? Hij is dood.
Zit toch of hij slaapt.
En de kop van de kapmeeuw is heel.
Is de nek van de kapmeeuw geknakt?

Vloog hij tegen een ruit? En dan
dreef hij lam van de ruit naar de dood
is nog net op de steiger geland.
Is het ver van een ruit naar de dood?

Iets in de meeuw duurt een dag.

Op de eerste dag van de dood
komt geen eend in zijn buurt
maar de dag erna schuiven ze aan.
Zijn kop hangt nu over de rand.

 

 

Agenda

Jan zeventien jaar dood schrijf ik
in mijn nieuwe agenda bij tweeëntwintig april
en ik weet weer hoe je stierf en hoe
ik het moeder vertelde, hoe ze toen zat en keek.

Ieder jaar opnieuw schrijf ik het op.
Ieder jaar wordt je dood ouder.

Als ik het opschrijf is de dag nog leeg.
Lees ik het later dan sta je tussen afspraken,

nog stiller dan je was, maar minder broos.
Ik schrijf ook op wanneer je jarig was.

De achtenveertig jaar tussen je geboorte en je dood
liggen in mijn agenda dicht bij elkaar.

Eerst sterf je. Daarna word je geboren.

 

 
Marijke Hanegraaf (Tilburg, 6 maart 1946)

 

 

De Duitse dichter en schrijver Günter Kunert werd geboren op 6 maart 1929 in Berlijn. Zie ook alle tags voor Günter Kunert op dit blog.

 

Lautlose Stimme

Vor fünfzig Millionen Jahren gelebt,
bin ich jetzt nichts als Stein.
Namenlos über Sümpfen geschwebt,
muß ich nun Archäopterix sein.

Meine Eleganz ist nicht zu beweisen,
werde plump geheißen und gierig nach Beute.
Und segelte doch in seligen Kreisen
über ein Gestern wahrer als heute.

Menschen leben nicht unter mir -
Bestien ferner Gegenwart.
Gegen sie war ich ein friedliches Tier -
zu bald von Natur verscharrt.

 

 

Für mehr als mich

Ich bin ein Sucher
Eines Weges
Der breiter ist
Als ich.

Nicht zu schmal.
Kein Ein-Mann-Weg.
Aber auch keine
Staubige, tausendmal
überlaufene Bahn.

Ich bin ein Sucher
Eines Weges.
Sucher eines Weges
Für mehr
Als mich.

 

 
Günter Kunert (Berlijn, 6 maart 1929)

 

 

De Surinaamse schrijver Clark Accord werd op 6 maart 1961 geboren in de Surinaamse hoofdstad Paramaribo. Zie ook alle tags voor Clark Accord op dit blog.

Uit: The Queen From Paramaribo (Vertaald door Susan Massotty)

“The Buick slowly inched its way through the crowd. People only moved over when the car was practically on top of them. Anonymous faces peered in, hoping to catch a glimpse of the passenger. Betsy listened with satisfaction and pride to the cries of admiration that reached her in snatches through the rolled-down window. She wrapped her fingers tightly around the jade handle of her feather fan – all her tension seemed to be concentrated in her hands. The fan provided a welcome breeze on this hot and sultry April evening. The usual wind wasn’t blowing in from the Surinam River, and the oppressive heat had driven people out of their houses. They swarmed over the road like ants on an anthill.
She had been looking forward to this evening for months. The birthday of Crown Princess Juliana was going to be celebrated in style – dancers were even coming from the Demerara!
“So, are you a little nervous about tonight?” the driver asked, flicking his eyes towards the rear-view mirror to watch her reaction.
“What’s there to be scared of?”
She tried to keep the irritation out ofher voice, though she was fed up with his stares. It was all she could do to stay calm before the big event, and here he was, doing his best to rattle her. For all she knew he was a friend of one of the other girls who was going to dance tonight.
“Just think,” he said, “in a few hours you’ll be dancing with the Demerara’sfamous Black Bottom specialist. That’s what I call a real honor!”

 

 
Clark Accord (6 maart 1961 – 11 mei 2011)
Portret door  Nicolaas Porter, z.j.

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 6^e maart ook mijn vorige twee blogs van vandaag.

De Engelse dichteres Elizabeth Barrett Browning werd op 6 maart 1806 geboren in Durham, Engeland. Zie ook alle tags voor Elizabeth Barrett Browning op dit blog.

 

A Dead Rose

O Rose! who dares to name thee?
No longer roseate now, nor soft, nor sweet;
But pale, and hard, and dry, as stubble-wheat,---
Kept seven years in a drawer---thy titles shame thee.

The breeze that used to blow thee
Between the hedgerow thorns, and take away
An odour up the lane to last all day,---
If breathing now,---unsweetened would forego thee.

The sun that used to smite thee,
And mix his glory in thy gorgeous urn,
Till beam appeared to bloom, and flower to burn,---
If shining now,---with not a hue would light thee.

The dew that used to wet thee,
And, white first, grow incarnadined, because
It lay upon thee where the crimson was,---
If dropping now,---would darken where it met thee.

The fly that lit upon thee,
To stretch the tendrils of its tiny feet,
Along thy leaf's pure edges, after heat,---
If lighting now,---would coldly overrun thee.

The bee that once did suck thee,
And build thy perfumed ambers up his hive,
And swoon in thee for joy, till scarce alive,---
If passing now,---would blindly overlook thee.

The heart doth recognise thee,
Alone, alone! The heart doth smell thee sweet,
Doth view thee fair, doth judge thee most complete,---
Though seeing now those changes that disguise thee.

Yes, and the heart doth owe thee
More love, dead rose! than to such roses bold
As Julia wears at dances, smiling cold!---
Lie still upon this heart---which breaks below thee!

 

 
Elizabeth Barrett Browning (6 maart 1806 – 29 juni 1861)
Elizabeth Barrett Browning en haar cocker spaniel, Flush. Illustratie door James E. McConnell

 

 

De Franse schrijver Stéphane Hoffmann werd geboren op 6 maart 1958 in Saint-Nazaire. Zie ook alle tags voor Stéphane Hoffmann op dit blog.

Uit: Les autos tamponneuses

“Je réussis une seule chose, au cours de ces semaines, un rituel : dix-neuf heures, champagne. Tous les jours. Tous les jours une bouteille nouvelle, une seule, au gré de notre cave. II y a des gens qui visitent les châteaux de la Loire, nous visitons la Champagne par ce qu’elle fait de mieux : ses vins. Et nous buvons en silence, seul le pétillement, sans nous permettre de ces commentaires que les amateurs se croient tenus de faire, ce qui m’a toujours paru aussi grossier que de parler pendant un concert. Hélène et moi nous livrons au vin de Champagne, qu’un seul mot transformerait en infecte bibine. J’aimerais alors lui parler des enfants, mais je n’ose pas. Pas encore. C’est trop tôt. Notre façon de nous retrouver, désormais : nous griser en silence. Voilà le mariage : des roses par douzaines, puis cirrhose
(…)

Pour me ressaisir, je me dis que, autant le champagne, cette légèreté qui électrise, va bien à Hélène, autant l’engourdissement du rhum semble convenir à Natalie, abandonnée à l’humeur du moment et n’y accordant pas plus d’importance qu’à celle qui va suivre. « Qu’est-ce donc que des jours pour valoir qu’on les pleure ? Un soleil, un soleil. Une heure, et puis une heure. » Ces vers de Lamartine, version 1830 de l’Ecclésiaste, ont toujours été ma pratique. Voilà pourquoi, sans doute, je ne ferai rien de ma vie. J’y ai juste tenu ma place, comme Natalie parmi les yachtmen, tout à l’heure, à la demande de son mari.
- Votre mari, c’est Lawton, c’est ça ? Jean-Charles Lawton ? Le pharmacien ?
Ce brave Dédé, toujours lourdingue. Le visage de Natalie se défait comme un pare-brise qui se fendille. C’est assez marrant à voir, on voudrait un ralenti. Elle approche la main du verre que je remplis en hâte, boit une longue gorgée.“

 

 
Stéphane Hoffmann (Saint-Nazaire, 6 maart 1958)

 

 

De Italiaanse beeldhouwer, schilder, architect en dichter Michelangelo werd geboren op 6 maart 1475 in Caprese. Zie ook alle tags voor Michelangelo op dit blog.

 

On The Brink Of Death

Like a frail bark reached that wide port where all
Are bidden, ere the final reckoning fall
Of good and evil for eternity.
Now know I well how that fond phantasy
Which made my soul the worshiper and thrall
Of earthly art, is vain; how criminal
Is that which all men seek unwillingly.
Those amorous thoughts which were so lightly dressed,
What are they when the double death is nigh?
The one I know for sure, the other dread.
Painting nor sculpture now can lull to rest
My soul that turns to His great love on high,
Whose arms to clasp us on the cross were spread.

Vertaald door John Addington Symonds

 

 
Michelangelo (6 maart 1475 – 18 februari 1564) 
Portret door  Domenico Cresti (Il Passignano), begin 17^e eeuw

 

 

De Japanse schrijver Teru Miyamoto werd geboren op 6 maart 1947 in Kobe. Zie ook alle tags voor Tery Miyamoto op dit blog.

Uit: Kinshu: Autumn Brocade (Vertaald door Roger K Thomas)

“At length you glanced in my direction, then turned again to the scenery outside the window. Then you looked at me once more, your eyes wide with amazement. It seems as if we stared at each other for an eternity. I thought I should say something, but words failed me. I finally managed to say, "It's been a long time, hasn't it?" After responding, "Yes, it has," you looked at Kiyotaka with a blank expression and asked, "Is this your boy?" It was all I could do to answer in the affirmative, in a voice that was almost trembling. The clusters of trees with scarlet leaves flowing past both sides of the gondola were reflected indifferently in my eyes. How often have I been asked, "Is this your boy?" When Kiyotaka was smaller, with disabled limbs and a face that clearly revealed his mental retardation, some people would ask the question with an obvious look of pity, while others would contrive a sort of vacuity. Each time I would muster all my energy, look the person straight in the eye, and proudly answer, "Yes." Yet when you asked, "Is this your boy?" I was overcome by shame of a sort I had never experienced before, and replied hesitantly, in a weak voice. The gondola proceeded slowly up the mountain toward the landing platform by Dokko Pond. The Asahi Range was coming into view in the distance, while in a fold in the mountain below, the roofs of buildings in the resort town were minuscule points of reflected light. On the mountain slope, the lone red roof of a hotel, set apart from the others, appeared intermittently through gaps in the trees. I distinctly recall even now that for some reason it reminded me of a scroll painting from the Kamakura period depicting the flames of hell. Why did it make me think of something like that? Perhaps my nervousness and mental agitation had put me in a strange state of mind as the gondola swayed along. I should have been able to talk about all sorts of things with you during the twenty-minute ride, but I just sat in stony silence, thinking only of how soon we could arrive before I could get off. It was exactly the same as when we parted ten years ago.”

 

 
Teru Miyamoto (Kobe, 6 maart 1947)

 

 

De Zwitserse schrijver, fotograaf en journalist Nicolas Bouvier werd geboren op 6 maart 1929 in Lancy. Zie ook alle tags voor Nicolas Bouvier op dit blog.

Uit: L'Usage du Monde

“L’air de septembre est transparent, la vue porte loin, et ce qui domine c’est le vif brun montagnard tranché çà et là par un vol de perdrix, un bouquet de peupliers dont chaque feuille se dessine, les fumées d’un village. Aux endroits où l’eau le permet, des arbres rabougris bordent la route ; on roule alors sur un tapis de nèfles, de petites poires jaunies qu’on écrase, qui sentent, et dont l’odeur véhémente suffit pour transformer ces solitudes en campagne.
Solitudes ? Pas absolument. On y sent l’homme après la nature, mais une heure ne passe pas sans qu’on croise un de ces hauts camions vernis comme un jouet en bleu pervenche, en vert pistache, qui brille dans tout ce brun. Un paysan sur son âne, une faucille chaude de soleil sous le bras. Un porc-épic. Ou une troupe de romanichels koutchi installés sous un saule avec leurs ours, leurs perruches, deux singes vêtus de gilets rouges cousus de grelots, tandis que les femmes – de grandes garces vociférantes – s’affairent autour d’un feu qui prend mal. On s’arrête, on s’amuse d’eux autant qu’ils s’amusent de vous, on repart.
(…)

A ce train-là, il se peut bien, le soir venu, qu’on n’ait fait qu’un seul petit col. Mais on n’a que lui en tête. C’est devenu une sorte de propriété. Au dîner on en reparle. On s’endort dessus, on en rêve. En pleine nuit la caravane dépassée à la montée rejoint l’étape, débâte dans un remue-ménage de lanternes et de voix qui vous réveillent : c’est encore du col qu’il s’agit. Pourtant il ne mérite pas même une mention sur la carte et les montagnes dignes de ce nom sont encore loin au nord. Ce n’est qu’une quarantaine de rampes au cœur d’alpages jaunis, et au sommet, une mosquée de pierres sèches dont l’étendard vert claque comme un mousquet dans le vent. On aura tout de même employé la journée à l’atteindre, le franchir et se l’approprier. Ici, prendre son temps est le meilleur moyen de n’en pas perdre.”

 

 
Nicolas Bouvier (6 maart 1929 – 17 februari 1998)

 

 

De Noorse schrijver Jan Kjærstad werd geboren op 6 maart 1953 in Oslo. Zie ook alle tags voor Jan Kjærstad op dit blog.

Uit: The Discoverer (Vertaald door Barbara Haveland)

„Yet he hangs there, rigid. Still holding his breath. Or am I wrong? Does he bend down ever so slightly? I think — I know it sounds strange, but I almost believe he is trying to kneel.
One hand fumbles with the knot, as if he means to undo himself from the rope. "Sit!" I call sharply. "Don't look down." But he goes on staring, seeming more mesmerized than frightened now. Or infuriated perhaps, contemptuous. As if this were a set-to with Norway itself, a confrontation for which he has waited years — to stand on the edge of an abyss, without a safety net. I can see temptation written large on his face. He could let himself fall. He could realize the cliché which will forever be attached to his story: that of his downfall. The final, glorious headline.
"You're perfectly safe," I shout. "It's all in your head." I'm jittery too now, I check that the coil of rope is securely fixed around the sharp rock next to me. I know I can trust Martin, who has led the way, hammering in pitons at regular intervals, and is now out of sight behind some large boulders, a short rope-length from the bottom of the chimney. Martin has climbed everything from the Bonatti pillar to Ama Dablam. But never with such a partner, a man who — according to the newspapers — lost his head and shot a woman straight through the heart. I am uneasy. The uncertainty of the figure huddled against the rock face radiates towards me. I may have miscalculated. Perhaps I should have said no after all. Then he turns to me. His face is calm. I can see that he is breathing, drawing the cool mountain air deep into his lungs, hungrily. He smiles, even raises his hand in a wave, traverses onwards.
Behold this man. Behold this man, the bearer of a mystery.”

 
Jan Kjærstad (Oslo, 6 maart 1953)

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 6e maart ook mijn vorige blog van vandaag.

De Franse schrijver Savinien Cyrano de Bergerac werd geboren op 6 maart 1619 in Parijs. Zie ook alle tags voor Cyrano de Bergerac op dit blog.

Uit: Voyage dans la lune

“L’épouvantable horreur dont je fus consterné ne renversa point tellement les facultés de mon âme, que je ne me sois souvenu depuis de tout ce qui m’arriva dans cet instant. Vous saurez donc que la flamme ayant dévoré un rang de fusées (car on les avait disposées six à six, par le moyen d’une amorce qui bordait chaque demi-douzaine) un autre étage s’embrasait, puis un autre, en sorte que le salpêtre embrasé éloignait le péril en le croissant. La matière toutefois étant usée fit que l’artifice manqua ; et lorsque je ne songeais plus qu’à laisser ma tête sur celle de quelque montagne, je sentis (sans que je remuasse aucunement) mon élévation continuer, et ma machine prenant congé de moi, je la vis retomber vers la terre. Cette aventure extraordinaire me gonfla d’une joie si peu commune que, ravi de me voir délivré d’un danger assuré, j’eus l’impudence de philosopher dessus. Comme donc je cherchais des yeux et de la pensée ce qui pouvait être la cause de ce miracle, j’aperçus ma chair boursouflée, et grasse encore de la moelle dont je m’étais enduit pour les meurtrissures de mon trébuchement ; je connus qu’étant alors en décours, et la lune pendant ce quartier ayant accoutumé de sucer la moelle des animaux, elle buvait celle dont je m’étais enduit avec d’autant plus de force que son globe était plus proche de moi, et que l’interposition des nuées n’en affaiblissait point la vigueur.”

 

 
Cyrano de Bergerac (6 maart 1619 – 28 juli 1655)
Standbeeld in Bergerac

 

 

De Duitse schrijfster Elisabeth Castonier werd geboren op 6 maart 1894 in Dresden. Zie ook alle tags voor Elisabeth Castinier op dit blog.

Uit: Exil im Nebelland. Briefe an Mary Tucholsky

“Great Bedwyn
Wiltshire 23.2.1959

Liebe Tucholska,
ich hoffe, Sie sind noch immer so krägel, wie ich Sie zuletzt sah – mit Bersaglieri-Hütchen und überhaupts. Bald bekommen Sie mein neues Buch - und im Rundfunk können Sie mancherlei von mir hören, falls Sie jemals aufdrehen sollten. Bildet man in Rottach schon wieder Nazi-Standarten? Es geht ja wieder zu wie einst im Appprill, warum auch nicht, warum sollte sich was ändern? Ich hoffe Sie sind dann nicht etwa Führerin der Ortsgruppe, denn dann esse ich keine Würstchen niemals nie nicht mehr mit Ihnen ! ! ! ! Das dürfte Sie abschrecken.
Ich, bin noch immer im Metallgestell eingespannt, ad infinitum, kann mich absolut nicht erholen. Muss eine strenge Entfettungskur machen, tu es auch, aber die Waage nimmt keine Notiz davon. – Wir sitzen im Nebel, Macmillan macht Unsinn in Moskau, die Königin niest in einem fort, weil sie’s wie alle Königlichen auf dem Beuschel hat, der fette zukünftige König bricht sich teils d’Füass, teils liegt er danieder und Philipp amüsiert sich im Osten, der Schlimme. Soweit von der Politik.
Ich habe statt dessen einen abessynischen Kater und wer das nicht kennt, ahnt nicht, wie süss es ist. - Meine älteste Katze Nana rollt sich nach dem Kater, obzwar sie längst kastriert ist, unsere Hündin trägt jetzt N ylonhöschen im Haus, die Tauben tanzen wie närrisch, die alten Hühner tun es mit Rigoletto, dem Hahn, die Schneeglöckchen blühen seit 2 Wochen und eine Rose versuchte neulich mal zu blühen, tat ihr aber leid - soviel vom F riehlink auf Nebelland.
Meine Freundin ist eifrig bemüht, viele Erdbeeren zu züchten, der Garten wird wieder eine preisgekrönte Herrlichkeit sein. Und hier ist eine kleine Leseprobe aus dem 2. Band, der 1960 erscheint. Der erste, den Sie bald kriegen, erscheint zu meinem ich sage es unverholen. Dasallein ist schon traurig. Man muss versuchen, drüber zu lachen. Und somit, wie stets
Ihre EC.}

 

 
Elisabeth Castonier (6 maart 1894 – 24 september 1975)

 

 

 

De Noorse schrijver Johan Bojer werd geboren op 6 maart 1872 in Orkdal. Zie ook alle tags voor Johan Bojer op dit blog en ook alle tags voor J. Bojer.

Uit: The Last of the Vikings (Vertaald door Jessie Muir)

“Such things happen every year in the north of Norway, and for a day or two afterward the men talk about it; and then they go out on the same sea and begin fishing again.
The shop was full of men, all talking at once. Some of them had been on their way landward when the storm broke, and had got in safely; others had been brought in by the lifeboat, but some had only just come in after having been out in the storm all night.
One small, fair man in a yellow sou’wester was talking louder than all the others, and people were looking at him in surprise. Quite by chance he had been on shore the day before, and the boat he belonged to had gone down with all hands on board. It was evident that it had been so ordained, and that he was not meant to be with them that day. God’s ways were wonderful!
It was calm to-day, but cold. Men were standing out on the islands watching for boats that had not yet come in. The chief inspector had sent steamers out to look for any that had capsized. A great number of boats from fishing-stations many miles away had come in during the night, and they were now setting sail for their own stations in good weather.
Later in the day a steamer had come across a strange boat in the middle of the West Fiord. It was a Nordland boat, and her sail was closereeled, although there was little wind.
The steamer hove to, and found that the head-man at the helm was half dead, and that the other three men, who were sitting and holding on to the thwart, were frozen to death.
Spray had turned to ice in their hair and beards and upon their clothes, and they were staring straight before them with wide-open, glassy eyes.
Peter Suzansa that night had come safely in to Hammaroy, and it was with a heavy heart that he now sailed back across the West Fiord. He did not know how many men he knew might have been drowned, and he could not bear to think of Kristéver Myran and his men.”

 

 
Johan Bojer (6 maart 1872 – 3 juli 1959)

 

 

De Poolse dichter en aforist Stanisław Jerzy Lec werd geboren op 6 maart 1909 in Lemberg. Zie ook alle tags voor Stanislaw Jerzy Lec op dit blog.

Uit: Unkempt Thoughts (Vertaald door Jacek Galazka)

 

“All is in the hands of Man. Therefore you should wash them often.”

 

“Do not ask God the way to heaven; he will show you the hardest one.“

 

„Thoughts, like fleas, jump from man to man, but they don't bite everybody.”

 

 
Stanisław Jerzy Lec  (6 maart 1909 – 7 mei 1966)

 

 

De Zweedese schrijfster Victoria Maria Benedictsson werd geboren op 6 maart 1850 in Schonen. Zie ook alle tags voor Victoria Benedictsson op dit blog.

Uit: The Big Book (Vertaald door Verne Moberg)

“The rigid look of horror on her face gripped me so, I trembled deep in my soul. I had never before seen how repulsive and hideous this was.
I saw it now in this young face with its composed seriousness, its heavy sorrow, its tearless gaze. She looked as if life's happiness had passed her by and was now going far, far away, never to return. Only when I saw this warm, young full-blooded woman shrink back in the presence of this thing did I realize to my horror what it was: to drag one's best, most human feelings through the mud and then offer them up to the one person who has kept her own living clean. He had turned away from this wholesome young woman, for whom his feeling had begun to waken, and had gone to the sad gray sirens of the streets; he had touched them with his hands, and now he reached out these same hands to my child, for her to put her whole life into them, her whole world of feeling. And people don't call this arrogance! For me it was upsetting, frighteningly hideous. I asked if she would still think of him with the same feeling.
Yes, She couldn't feel anything but cold disgust.
Was it over Anna Whitlock or the other?
It was the other. She could not understand how -- after he'd already begun showing her attention -- it had been possible for him to go to the others. It was so disgusting.
I was afraid. A whole spider's nest of self-reproach was overturned upon me. Of course, I had known or at least surmised about his life, and not thought it was anything special: he'd lived like the others, and I hadn't felt repulsed by that, I could have kept them from getting together but had not done so.
I said that if she felt indifferent to him now, then she shouldn't keep from putting an end to it because of what people would say.”

 

 
Victoria Benedictsson (6 maart 1850 – 21 juni 1888)
Cover 

 

 

De Italiaanse dichter Luigi Alamanni werd geboren op 6 maart 1495 in Florence. Zie ook alle tags voor Luigi Alamanni op dit blog.

 

Petrarca's Retreat

Vaucluse, ye hills and glades and shady vale,
So long the noble Tuscan bard's retreat,
When warm his heart for cruel Laura beat,
As lone he wandered in thy beauteous dale !
Ye flowers, which heard him oft his pains bewail
In tones of love and sorrow, sad, but sweet !
Ye dells and rocks, whose hollow sides repeat,
Even yet, his ancient passion's moving tale !
Fountain, which pourcst out thy waters green
In ever-flowing streams the Sorgue to fill,
Whose charms the lovely Arno's emulate !
How deeply I revere your holy scene,
Which breathes throughout the immortal poet still,
Whom I, perchance all vainly, imitate !

 

Vertaald door Sara Agnes Ryan

 

 
Luigi Alamanni (6 maart 1495 – 18 april 1556)

De Nederlandse cabaretier, acteur, schrijver en zanger Thomas Acda werd geboren in Amsterdam op 6 maart 1967. Acda groeide op in het Noord-Hollandse dorp De Rijp. Na de havo ging hij eerst naar de toneelacademie, maar hij stapte al snel over naar de Kleinkunstacademie in Amsterdam. Daar maakte hij voor het eerst kennis met Paul de Munnik. Ze studeerden in 1993 af met een gezamenlijke productie waarvoor ze de Pisuisse-aanmoedigingsprijs kregen. Daarna gingen ze eerst weer even ieder hun eigen weg. Acda trad een tijdje op met de band Herman en Ik. In 1995 kwamen Acda en De Munnik weer bij elkaar om samen een theatershow te maken met de naam Zwerf'On. Hun eerste cd 'Acda & De Munnik´ stond ruim 100 weken in de album top 100. In 2014 maakte het tweetal bekend te stoppen. Acda werd na zijn afstuderen naast zingen ook actief op verschillende andere terreinen. Hij speelde een gastrol in de televisieserie In voor en tegenspoed en zat een tijdje in de cabaretredactie van het programma Spijkers (later: Kopspijkers). Ook was hij tijdens de eerste zes seizoenen te zien in het panel van Dit was het nieuws. In het voorjaar van 2011 nam hij zijn rol als panellid weer op zich. Vanaf 1997 speelde hij in een aantal films, waaronder All stars, The missing link en Lek. De film All Stars was zo'n succes dat de serie All Stars volgde, waarin Acda wederom de rol van keeper Willem speelde. In 2004 speelde hij wederom in een film over voetbal getiteld In Oranje. Hij speelde ook in verschillende afleveringen van Flikken Maastricht. Voor zijn rol in Alles is Liefde uit 2007 ontving hij een Rembrandt in 2008. In 2014 speelde hij de hoofdrol in de televisieserie Jeuk. In 2015 debuteerde Thomas Acda als romanschrijver met het boek “Onderweg met Roadie.”

Uit: Onderweg met Roadie

“Nu ben je een van de twaalf!' De enorme zwarte vrouw schreeuwt het vanaf haar krukje bij de uitgang tegen iedereen die haar passeert. En dan neem ik voor het gemak aan dat er ergens onder die rollen en bulten een kruk staat, of deze vrouw moet over getrainde buikspieren beschikken.
'Sorry?'
'Slechts twaalf mensen zijn op de maan geweest. En jij bent er een van!' En of ik door wil lopen, maar dat laatste zegt ze met een wenk van haar ogen die mij dwingend naar buiten zwiept. Een grote hoeveelheid lillend vlees schiet langs haar ogen, die even trillend blijft hangen en dan al fibrillerend aan de terugweg begint. Ik heb niks tegen dikke mensen, laat dat duidelijk zijn. Als ik mocht kiezen verbleef ik het liefst in de buurt van Noord-Amerikanen uit de zuidelijke staten. Nu ben ik zelf toevallig slank, of nou, slank-ish, maar ook toen ik met heel mijn 125 kilo in New York van de boot stapte, voelde ik me in vergelijking met die Amerikaanse dikkerds meteen een stuk gezonder. Iedereen is hier gigantisch. Dat krijg je ervan als een paprika hetzelfde kost als zes cheeseburgers. Maar goed, eerst deze over de kruk gezakte appeltaart fileren.
Slechts twaalf mensen? Plus ikzelf dus. Kom ik op dertien, volgens de laatste gangbare telmechanismen. Als een sportman schiet ik in de juiste modus: de bal komt op me af en alles in mij reageert zoals ik het al jaren gewend ben. Ik blijf dramatisch staan en kijk omhoog. Boven de deur staan twaalf namen. Armstrong voorop, uiteraard. Even de lijst scannen, op zo'n manier dat ze mijn ogen gaat volgen... Ik draai me gespeeld teleurgesteld om. Mijn naam staat er niet bij. Dat komt natuurlijk omdat ik niet echt op de maan geweest ben, maar in een soort veredelde schuur sta die ze het New Mexico Museum of Space History durven te noemen. Een donkere hal waarin een hoop zand ligt dat verrassend veel lijkt op het zand buiten waar ik de auto en de hond heb achtergelaten. Bovendien zijn er vandaag al minstens honderddertig bezoekers geweest, die allemaal 'Nu ben jij een van de twaalf' uit een spelonk van Jabba de Hutt op zich af hebben horen vuren. Achter mij nog minstens zesentwintig man die eenzelfde lot te wachten staat.”

 

 
Thomas Acda (Amsterdam, 6 maart 1967)

De Italiaans filmregisseur, dichter en schrijver Pier Paolo Pasolini werd geboren in Bologna op 5 maart 1922. Zie ook alle tags voor Pier Paolo Pasolini op dit blog.

 

Uit: Seven Poems for Ninetto

 

3/
That Freud that you enjoy reading doesn’t
clarify what I desire. You came here,
and I repeat –Nothing binds you to me.
Yet you decide to stay.
 
The man who prays and does not feel shame, who desires 
his mother’s nest for comfort, will lead a false life.
A desolate life. You will deny this.
But remember his cry is not for you.
It is for his own ass.
You came to teach me things I had not known before
but the angel appears and you are silent again.
He is soon gone. And still you are anxious.

Pleasure suspends my anguish.
But I know afterwards regret will shatter our fragile peace.

4/
There existed in this world a thing without price.
It was unique.   Few were aware of it.
No code of the Church could classify it.
I confronted it midway on life’s journey
with no guide to lead me through this hell.
In the end there was no sense in it
tho it consumed the whole of my reality.
You wanted to destroy any good that came from it,
slowly, slowly, with your delicate hands.
You were not devoted and yet I cannot understand                                                                       
why there was so much fury in your soul
against a love that was so chaste.

 

 
Pier Paolo Pasolini (5 maart 1922 – 2 november 1975
Ninetto Davoli, Franco Citti en Pier Paolo Pasolini

 

 

De Nederlandse schrijver, columnist en dichter Koos van Zomeren werd geboren in Velp op 5 maart 1946. Zie ook alle tags voor Koos van Zomeren op dit blog.

 

Vertrek uit Tirol

We waren in de bergen, waar
je je kunt bezeren aan
gedachteloos gesteente, tot
bloedens toe geschaafde schenen
jongensachtig.

's Morgens in de vroegte
in het ene dal of het andere
zag ik tegen de muur van een
boerenbedoening vier stoelen
staan, vier lege keukenstoelen op
een rijtje wachtend op de zon,
stoelen die verzadigd waren van
het zitten, het zitten
te bidden
het zitten te eten
het zitten te kaarten
het zitten te zwijgen.

En hier, in dit voorbijgaan, de ene
moeder net gestorven, teruggeroepen
voor het sterven van de andere - hier
dacht ik voor het eerst: want alles
op de aarde is als hout begonnen.

 

 
Koos van Zomeren (Velp, 5 maart 1946)

 

 

De Nederlandse dichter Jurre van den Berg werd geboren in Thesinge op 5 maart 1986. Zie ook alle tags voor Jurre van den Berg op dit blog.

 

Toevoeging

We scheppen orde uit wanorde
bouwen kastelen van korrels zand
herkennen dieren aan hun sporen.

Het evenbeeld van afwezigheid
is dat er niets aan ons voorbij gaat.

Ik zie de dingen scherper nu:
koffiekringen op de tafel
een slot bungelt aan een hek.
Wat blijft is dit

bewaarde licht
met uitgestelde sluitertijd

de twijfel aan het einde
van de regel (er slaapt lucht
tussen de haakjes). Dit dus

is een toevoeging aan dat
wat niet kwam, aan dat
wat er niet is, aan dat
wat niet gaat komen

en er gaat niets aan mij voorbij.

 

 
Jurre van den Berg (Thesinge, 5 maart 1986)

 

 

De Nederlandse schrijver Arthur van Schendel werd geboren op 5 maart 1874 in Batavia. Zie ook alle tags voor Arthur van Schendel op dit blog.

Uit:Jan Compagnie

“De klokken hadden al van den vroegen morgen over de stad geklonken, de vlaggen hingen uit aan vele huizen en ginds bij de werven knalde het geschut. Uit de straten die naar Dam en Damrak leidden trokken drommen menschen haastig naar den IJkant, tezamen dringend op de Oude en op de Nieuwe Brug, en wie terugkeerden konden nauwelijks op tegen den sterken stroom. Het water schitterde onder de zomerwolken wijd en ver tot den anderen oever waar de weilanden achter het verschiet verdwenen. Voor den Schreierstoren raakte de menigte herhaaldelijk vastgestuwd, omdat er bootslieden aan het vechten waren of omdat er eenigen te water lagen, maar jonge gezellen begonnen dan te joelen en met de ellebogen te werken tot er plotseling weer voortgang kwam. Hier verrees het mastenbosch van schip naast schip gemeerd in rijen, alle met de wimpels aan den top, de groote vlaggen aan den steven, en vele bootjes voeren er rond, maar op de schuiten die de goederen binnen moesten brengen was geen man te zien. De zeilen hingen te luchten, de zomerkoelte rook frisch van teer. Hier reikhalsde een ieder en wilde haastig voort als ginder weer een zwaar schot viel en een wolk van kruitdamp ging. Gejuich klonk er gedurig van den wal naar het water, de schuitjes met heeren vol geladen voeren of en aan.
Waar de palen een bocht maakten tot voor de nieuwe werf lagen de schepen die aangekomen waren, de twee kleine nog niet ten anker. Statig verhief zich het middelste op het water, met zijn spiegel, deftig geschilderd en verguld, meer dan twaalf ellen hoog, zijn vlag en lantaarns op de schans, weerkaatst in het flikkerend nat. Een zeeschip zoo machtig als de Gouden Leeuw, met zijn acht stukken aan ieder boord, was op het IJ niet te zien. De korenvaarders en de zouthalers waren maar krotten bij dit kasteel en het talloos grut van kagen en jollen, schouwen en pramen was zooals musschen bij een arend. Hun werk was van dagen of weken, gauw weer bij moeder thuis, maar de Gouden Leeuw had met zijn maats stoerder werk verricht op de nieuwe oceanen en droeg in zijn breeden buik zeldzamer goed dan visch of hout. De sloepen, zich verdringend aan beide boorden, reikten nauwelijks boven de witte kiel, er was aan den valreep meer te klauteren dan tegen den ouden muur. Rustig lag het schip na de lange reis, blinkend in het teer.”

 

 
Arthur van Schendel (5 maart 1874 – 11 september 1946)
Portret door Jan Toorop, 1912

 

 

De Canadese (Franstalige) schrijfster Nelly Arcan - pseudoniem van Isabelle Fortier – werd geboren in Lac-Mégantic op 5 maart 1973. Zie ook alle tags voor Nelly Arcan op dit blog.

Uit:Putain

“Je me souviens de la forme de son corps sous les draps et de la tête qui ne sortait qu’à moitié comme un chat en boule sur l’oreiller, un débris de mère qui s’aplanissait lentement, il n’y avait là que ses cheveux pour indiquer sa présence, pour la différencier des draps qui la recouvraient, et cette période de cheveux a duré des années, trois ou quatre ans peut-être, enfin il me semble, ce fut pour moi la période de la Belle au bois dormant, ma mère s’offrait là une vieillesse souterraine alors que je n’étais plus tout à fait une enfant ni encore une adolescente, alors que j’étais suspendue dans cette zone intermédiaire où les cheveux commencent à changer de couleur, où poussent sans prévenir deux ou trois polis noirs dans le duvet doré du pubis, et je savais qu’elle ne dormait pas complètement, qu’à moitié, on le voyait dans sa façon d’être raide sous les draps trop bleus, trop carrés dans sa chambre trop ensoleillée, les quatre grandes fenêtres qui entouraient son lit et qui jetaient sur la tête des faisceaux lumineux, rectilignes, et dites-moi, comment peut-on dormir avec des rais de lumière sur la tête et à quoi ça sert d’avoir tant de soleil dans sa chambre lorsqu’on dort ?”

 

 
Nelly Arcan (5 maart 1973 –24 september 2009)

 

 

De Britse schrijver Danny King werd geboren op 5 maart 1969 in Slough, Berkshire. Zie ook alle tags voor Danny King op dit blog.

Uit: The Hitman Diaries

“Firstly, being a local councillor, he was probably a cunt! A real 'book-waving-starch-underpants-wearing-precedent - quoting-sub-section-paragraph-thee-looking-up' sort of arsehole who lived his life by the numbers and reported his neighbours if they so much as tried to put up a bird-table without planning permission.”
(…)

“I love cats, they're great; intelligent, affectionate, lovable, and this one was particularly nice, so picking it up and giving it a few slaps and a bit of a rough time was galling, even though it was unfortunately necessary. See, if you're hiding in someone's spare bedroom waiting for them to turn in for the night, the last thing you need is a cat meowing at the door trying to get in to see you because you've been stroking it all day. A bit of a shake and a growl in the cat's face and that's all that's usually needed for it to give the spare room and the horrible bastard inside a wide berth for the rest of the night.”

 

Danny King (Slough, 5 maart 1969)
Cover DVD

 

 

De Franse dichter en schrijver Jean Orizet werd geboren in Marseille op 5 maart 1937. Zie ook alle tags voor Jean Orizet op dit blog.

 

L'angleterre est une Ile

Midi qui roule à gauche entraîne le voyageur sur des océans d'ale ou de bitter, et toute cette bière en parapluies, prisonnière des gentlemen, monte, sans baisser la
tête, dans les taxis noirs, les autobus rouges, les métros argentés, descend avec majesté la Tamise, jusqu'à l'heure du whisky pur malt et du sherry.

L'aube. Remontant Queen's Gâte au petit trot, crépitent les chevaux de la Reine. Dans les hôtels à colonnes, les vieilles Anglaises vont bientôt prendre leur porridge
arrosé de thé.

Elles se déplacent difficilement, presque mortes déjà, leurs visages plissés-poudres disent tout le regret d'avoir perdu leurs canaris et puis l'Empire. De sa gloire
passée, tous les témoins sont là, sous turbans et keffiehs, à se faire soigner les dents, les yeux, le cœur, tapis au fond des limousines. Le long des trottoirs,
l'ordure sous plastique ourle les murs de brique: la fin de semaine a commencé.

Dix heures; quai numéro huit en gare de Victoria. Une Française rousse pleure sur l'épaule de l'amant qu'elle va quitter.

Douze heures trente ; la brume efface la craie sur les falaises de Folkestone.

L'Angleterre est une île.

 

 
Jean Orizet (Marseille, 5 maart 1937)

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 5e maart ook mijn vorige blog van vandaag.

De Indiaans-Amerikaanse schrijfster Leslie Marmon Silko werd geboren op 5 maart 1948 in Albuquerque, New Mexico. Zie ook alle tags voor Leslie Marmon Silko op dit blog.

 

Love Poem

Rain smell comes with the wind
out of the southwest.
Smell of sand dunes
tall grass glistening
in the rain.
Warm raindrops that fall easy
(this woman)
The summer is born.
Smell of her breathing new life
small gray toads on
damp sand.
(this woman)
whispering to dark wide leaves
white moon blossoms dripping
tracks in the
sand.
Rain smell
I am full of hunger
deep and longing to touch
wet tall grass, green and strong beneath.
This woman loved a man
and she breathed to him
her damp earth song.
I was haunted by this story
I remember it in cottonwood leaves
their fragrance in
the shade.
I remember it in the wide blue sky
when the rain smell comes with the wind.

 

 
Leslie Marmon Silko (Albuquerque, 5 maart 1948)

 

 

De Amerikaanse schrijver Frank Norris werd geboren op 5 maart 1870 in Chicago. Zie ook alle tags voor Frank Norris op dit blog.

Uit: The Pit 

“A train departed roaring. Before midnight it would be leagues away boring through the Great Northwest, carrying Trade—the life blood of nations—into communities of which Laura had never heard. Another train, reeking with fatigue, the air brakes screaming, arrived and halted, debouching a flood of passengers, business men, bringing Trade—a galvanising elixir —from the very ends and corners of the continent. Or, again, it was South Water Street—a jam of delivery wagons and market carts backed to the curbs, leaving only a tortuous path between the endless files of horses, suggestive of an actual barrack of cavalry. Provisions, market produce, 'garden truck' and fruits, in an infinite welter of crates and baskets, boxes and sacks, crowded the sidewalks. The gutter was choked with an over- flow of refuse cabbage leaves, soft oranges, decaying beet tops. The air was thick with the heavy smell of vegetation. Food was trodden under foot, food crammed the stores and warehouses to bursting. Food mingled with the mud of the highway. The very dray horses were gorged with an unending nourishment of snatehed mouthfuls picked from backboard, from barrel top, and from the edge of the sidewalk. The entire locality reeked with the fatness of a hundred thousand furrows. A land of plenty, the inordinate abundance of the earth itself emptied itself upon the asphalt and cobbles of the quarter. It was the Mouth of the City, and drawn from all directions, over a territory of immense area, this glut of crude subsistence was sucked in, as if into a rapacious gullet, to feed the sinews and to nourish the fibres of an immeasurable colossus. Suddenly the meaning and signifi- cance of it all dawned upon Laura. The Great Grey City, brooking no rival, imposed its dominion upon a reach of country larger than many a kingdom of the Old World. For thousands of miles beyond its confines was its influence felt. Out, far out, far away in the snow and shadow of Northern Wisconsin forests, axes and saws bit the bark of century-old trees, stimulated by this city's energy. Just as far to the southward pick and drill leaped to the assault of veins of anthracite, moved by her central power. Her force turned the wheels of harvester and seeder a thousand miles distant in Iowa and Kansas. Her force spun the screws and propellers of innumerable squadrons of lake steamers crowd- ing the Sault Sainte Marie. For her and because of her all the Central States, all the Great Northwest roared with traffic and industry ; sawmills screamed; factories, their smoke blackening the sky, clashed and flamed; wheele turned, pistons leaped in their cylinders ; cog gripped cog ; beltings clasped the drums of mammoth wheels ; and converters of forges belched into the clouded air their tempest breath of molten steel.”

 

 
Frank Norris (5 maart 1870 – 25 oktober 1902)

 

 

De Italiaanse schrijver Ennio Flaiano werd op 5 maart 1910 in Pescara geboren.Zie ook alle tags voor Ennio Flaiano op dit blog.

Uit: A Martian in Rome (Vertaald door Philip Balma en Fabio Benincasa)

“Around seven I met my friend Fellini, pale and devastated by emotion.
He was at the Pincio when the spaceship landed and at first he thought he was having a hallucination. When he saw people running and yelling and heard sharp orders being shouted from the Spaceship in a somewhat cold, scholastic Italian, Fellini understood. Immediately stampeded and stepped on by the crowd, he woke up without shoes on, his jacket in shreds. He wandered around the park like a dolt, barefoot, trying to find any exit whatsoever. I was the first friendly face he met. He cried while embracing me, shaken by an emotion that was communicated to me soon enough. He then described the spaceship to me: a saucer of enormous dimensions, yellow and bright like a sun. And the unforgettable rustling, the rustling of a silk foulard, upon its landing! And the silence which followed that moment!
In that brief instant he felt that a new period was beginning for humanity. The prospects are, he tells me, immense and inscrutable. Maybe everything: religion and laws, art and our very lives, will soon appear to us illogical and meager. If the solitary traveler who descended from the Spaceship is really - and by now after the official communiqué it would be foolish to doubt it - the ambassador from another planet where everything is known about ours, this is a sign that “things are more simple" else-where. The fact that the Martian came alone proves that he possesses means of self defense which are unknown to us: and such knowledge that could radically alter our system of living and our conception of the world.“

 

 
Ennio Flaiano (5 maart 1910 – 20 november 1972)

 

 

De Duitse dichter, schrijver en vertaler Fritz Usinger werd geboren op 5 maart 1895 in Friedberg, Hessen. Zie ook alle tags voor Fritz Usinger op dit blog.

 

Das Grab

Der hier liegt, ist es nicht. Ihr müßt
Wo anders suchen, daß ers sei.
Nicht unter schwerem Steingerüst
Liegt er gefesselt, sondern frei.

In seinem Wort- Gewölk dort schwebt
Er über euch, im sommerlichen,
Im herbstlichen, von Schnee durchwebt,
Im Frühjahr, wenn das Eis gewichen.

Im märzlich kühlen Hauch, der trägt
Schneeglockenduft aus Kelchen zart,
Im Amselruf, der lockend schlägt
Vom Dachfirst traurig-süßer Art.

Dann zagt ein ganz versteckter Duft:
Veilchen aus altem Gartenbeet,
So zag, daß selbst die milde Luft
Ihn kaum auf wenige Schritte weht.

Bück dich hinab: das Abgrunds-Blau,
Duft, tief und still, eröffnet sich
Aus Kelchen winzig, ungenau,
Fast nicht zu sehen: das bin ich.

Dort ist mein Grab, wo Erde licht
Und duftend wird und feierlich.
Dort hebe, neige dein Gesicht
Und lausch! Es haucht: Ich liebe dich.

 

 
Fritz Usinger (5 maart 1895 – 9 december 1982)

 

 

De Duitse dichter en schrijver Friedrich Schnack werd geboren op 5 maart 1888 in Rieneck, Unterfranken. Zie ook alle tags voor Friedrich Schnack op dit blog.

Uit: Das Waldkind

„Als das Kind des Waldarbeiters Hofsd1aller zur Weltkam, war es ein Knabe. Mann und Frau waren glücklich über die Geburt ihres Erstlings. Sie nannten den Kleinen Juppi, zur Erinnerung an einen Waldfinken, den die Mutter in ihrer Mäddtenzeit drüben im Böhmischen gehegt hatte. Der Name klang fröhlich, das Neugeborene sollte auch ein fröhliches Kind werden.
Heute morgen in der fünften Stunde, als es noch tief dunkel und still ringsum war, hatte sich die kleine Menschenseele unter dem ärmsten Dach weit und breit, in der engen Schlafstube aus dem Himmel der Ungeborenen niedergelassen und blinkende Augen aufgetan. Erblüht war der neue Trieb am Baum des Lebens, und nun war man zu dritt: Vater, Mutter, Kind.
An einem auserwähltem Tag war das Kind gekommen, doch bei Frost und hohem Schnee, der die Wälder des Bayernwaldes begrub und die Berge bedeckte; an einem von Liebe strahlenden, geheim klingenden Tag hatte sich die neue Seele eingefunden: am Weihnachtstag, in der geheiligten Zeit, am Tag des schönsten Abends im Jahr. Wie sieht das Kind aus?
Der Vater beugt sich über das Bett seiner Frau Stasi, die matt in den weißen Kissen liegt. Ihr Gesicht leuchtet von Glück, die Stirn glänzt, wachsbleich zeichnet sie sich vom Ansatz des böhmischen Weizenhaares ab.
„Ja, es war nicht leicht, Stasi !« meint er.
Es war nicht leicht gewesen. Aber Juppi war auf der Welt. Wie lange hatten sie beide auf ihn gewartet! Der Mann, ein wenig linkisch in seiner Zärtlichkeit, drückt seiner Frau einen Kuß auf die Stirn. Er ist darin ungeübt, er arbeitet Tag um Tag im Wald. Früh geht er fort, abends kommt er heim. Nur in sehr schweren Wintern, wenn die Schneisen verweht und die Wege verloren sind, gibt es im Hochwald nichts zu roden, nichts zu fällen und zu hacken, dann bleibt der Hofsschaffer daheim und schneidet Skihölzer, büttnert Wasserschaffe und Kornmetzen. So bringt er sich durch. Wie sieht es aus, das Kind?“

 

 
Friedrich Schnack (5 maart 1888 – 6 maart 1977)
Cover

 

 

De Duitse schrijver en filosoof Moritz Carrière werd geboren op 5 maart 1817 in Griedel, Hessen. Zie ook alle tags voor Moritz Carrière op dit blog.

Uit: Das Wesen und die Formen der Poesie

„„Franz spricht zu Weislingen von der reizenden Adelheid, durchwärmt von ihrem Blick wie von der Frühlingssonne, durch die Berührung von ihres Kleides Saum hineingezogen in den magnetischen Strom ihres Lebens und ihrer Liebe; Weislingen sagt daß er darüber zum Dichter geworden sei, und Franz erwiedert: So fühl' ich denn in dem Augenblick was den Dichter macht, ein volles, ganz von Einer Empfindung volles Herz! Dies gilt von der Lyrik, der Poesie der Empfindung.
Aber es ist nicht allein die Stärke des Gefühls die dem Lyriker nothwendig ist, da er nur dann die Herzen zu zwingen vermag, wenn ein überwältigender Erguß der Empfindungen aus seiner Seele quillt; sein Gemüth muß auch so zart besaitet sein, daß es gleich der Aeolsharfe nicht eines anschlagenden Plectrums oder einer sichtbar eingreifenden Hand bedarf um zum Tönen zu kommen, sondern daß auch des unsichtbaren Lufthauchs leise Welle ihm süß erschütternden Klang entlockt. So vieles was die Andern unberührt läßt, muß den Lyriker rühren, vieles an dem Andere kalt vorübergehen, wird ihm zur brennenden Gluth: der Schmerz des Lebens, von dem die großen Lyriker sagen, wird nur im Munde der Nachsprecher zur Phrase: bei jenen ist er eine thränenreiche Wahrheit, weil sie auch die Lust des Daseins, auch die Wonnen der Welt nicht so innig, so fein und zart gewahren könnten, wenn ihnen bei ihrem gesteigerten Empfindungsleben nicht gar manches zur Qual würde was Andere gleichgiltig läßt, nicht gar manches das eignene Sein im tiefsten Grunde ergriffe, was Andern kaum die Oberfläche streift. Darum singt Walther von der Vogelweide:

Herzensfreude hab' ich viel gekannt, doch ach!
Stets war Herzeleid dabei:
Ließen mich Gedanken frei,
So wüßt' ich nichts von Ungemach.
Nimmer ging auch nur ein halber Tag
In ungetrübter Lust mir hin.“

 

 
Moritz Carrière (5 maart 1817 – 19 januari 1895) 
 

 

 

De Duitse schrijver, literatuurhistoricus en muziekcriticus Karl August Timotheus Kahlert werd geboren op 5 maart 1807 in Breslau. Zie ook alle tags voor Karl August Timotheus Kahlert op dit blog.

 

Sanct Helena

Hier steh' ich einsam auf dem Fels im Meer,
Die Wogen brausen höhnend um mich her!
Im Weltenmeere selbst ein Fels, ein Held
Stand ich dereinst, gebieter einer Welt.
Die Völker lauschten einst auf mein Gebot,
Sie spotten mein, ich bin lebendig tot

Auf öder Klippe steh, ich arm allein,
Auch diese Klippe selbst ist nicht mehr mein.
Ich trotzte Nordens Eis und Südens Glut,
Sie fesselten den Mann, doch nicht den Mut.
Sie traten meine Kronen in den Staub,
Nur eine blieb mir, die aus Lorbeerlaub.

Umfange mich, o Sturm, du tröstest mild,
Du meiner alten Schlachtendonner Bild.
Mein Wort, der Schlachten Donner, ist verhallt,
Dich bändigen sie nicht, Natur gewalt.
Erzähle du der Welt in spät'ster Zeit:
"Hier stand einst Er, ein Mann in Glück und Leid."

 

 
Karl August Timotheus Kahlert (5 maart 1807 – 29 maart 1864)
Portret door Ernst Resch, 1864