Naar de inhoud

Romenu

Over literatuur, gedichten, kunst en cultuur
akke.beakke.be

Berichten van 12 maart 2016 tot 13 maart 2016

Am fünften Sonntag in der Fasten (Annette von Droste-Hülshoff )

 

Bij de vijfde zondag van de vasten

 

 1889650-74e73dd263eba4fd8d6dddc1b0e20227.jpg
Jezus bij Pontius Pilatus door Mihály Munkácsy, 1881

 

 

Am fünften Sonntag in der Fasten
Evang.: Die Juden wollen Jesum steinigen

Die Propheten sind begraben,
Abraham ist tot!
Millionen Greis' und Knaben
Und der Mägdlein rot,
Viele, die mir Liebe gaben,
Denen ich sie bot:
Alle, alle sind begraben,
Alle sind sie tot!

Herr, du hast es mir verkündet,
Und dein Wort steht fest,
Daß nur der das Leben findet,
Der das Leben läßt.
Ach, in meiner Seele windet
Es sich dumpf gepreßt;
Doch du hast es mir verkündet,
Und dein Wort steht fest.

Aber von mir selbst bereitet
Leb' ich oft der Pein;
Alles scheint mir wohl geleitet,
Und der Mensch allein,
Der dein Ebenbild bedeutet,
Jammervoll zu sein;
Sieh, so hab' ich mir bereitet
Namenlose Pein.

Hab' ich grausend es empfunden,
Wie in der Natur
An ein Fäserchen gebunden,
Eine Nerve nur,
Oft dein Ebenbild verschwunden
Auf die letzte Spur:
Hab' ich keinen Geist gefunden,
Einen Körper nur!

Seh' ich dann zu Staub zerfallen,
Was so warm gelebt,
Ohne daß die Muskeln wallen,
Eine Nerve bebt,
Da die Seele doch an allen
Innig fest geklebt:
Möcht' ich selbst zu Staub zerfallen,
Daß ich nie gelebt!

Schrecklich über alles Denken
Ist die dumpfe Nacht,
Drin sich kann ein Geist versenken,
Der allein gedacht,
Der sich nicht von dir ließ lenken,
Helle Glaubensmacht!
Ach, was mag der Finstre denken,
Als die finstre Nacht?

Meine Lieder werden leben,
Wenn ich längst entschwand:
Mancher wird vor ihnen beben,
Der gleich mir empfand.
Ob ein Andrer sie gegeben,
Oder meine Hand:
Sieh, die Lieder durften leben,
Aber ich entschwand!

Bruder mein, so laß uns sehen
Fest auf Gottes Wort!
Die Verwirrung wird vergehen,
Dies lebt ewig fort.
Weißt du, wie sie mag entstehen
Im Gehirne dort?
Ob wir einst nicht lächelnd sehen
Der Verstörung Wort?

Wie es hing an einem Faden,
Der zu hart gespannt,
Mit entflammtem Blut beladen,
Sich der Stirn entwand?
Flehen wir zu Gottes Gnaden,
Flehen zu seiner Hand,
Die die Fädchen und die Faden
Liebreich ausgespannt!

 

 1889650-34bbf1340a3cc594b12d86f84c8aecf4.jpg
Annette von Droste-Hülshoff (10 januari 1797 – 24 mei 1848)
Altaar in de kapel van Burg Hülshoff


Zie voor de schrijvers van de 13e maart ook mijn vorige drie blogs van vandaag.


Geschreven door Romenu om 13:57 Reageer op dit bericht

Mahmoud Darwish, Yuri Andrukhovych, Vladimir Makanin, Didier Decoin, Melih Cevdet Anday

De Palestijnse dichter Mahmoud Darwish werd geboren in Al-Birwa, Palestina, op 13 maart 1941. Zie ook alle tags voor Mahmoud Darwish op dit blog.

 

Other Berbers Will Come

Other Berbers will come.
The emperor's wife will be abducted.
Drums will beat loudly.
Drums will beat so that horses
will leap over human bodies
from the Aegean Sea to the Dardanelles.
So why should we be concerned?
What do our wives have to do with horse racing?
The emperor's wife will be abducted.
Drums will beat loudly and other Berbers
will come.Berbers will fill the cities' emptiness,
slightly higher than the sea,
mightier than the sword in a time of madness.
So why should we be concerned?
What do our children have to do
with the children of this impudence?
Drums will beat loudly
and other Berbers will come.
The emperor's wife will be taken
from his bedroom. From his bedroom
he will launch a military assault
to return his bedmate to his bed.
Why should we be concerned?
What do fifty thousand victims
have to do with this brief marriage?
Can Homer be born after us . . .
and myths open their doors to the throng?

 

 

Here The Birds' Journey Ends

Here the birds' journey ends, our journey, the journey of words,
and after us there will be a horizon for the new birds.
We are the ones who forge the sky's copper, the sky that will carve roads
after us and make amends with our names above the distant cloud slopes.
Soon we will descend the widow's descent in the memory fields
and raise our tent to the final winds: blow, for the poem to live, and blow
on the poem's road. After us, the plants will grow and grow
over roads only we have walked and our obstinate steps inaugurated.
And we will etch on the final rocks, "Long live life, long live life,"
and fall into ourselves. And after us there'll be a horizon for the new birds.

 

 

Neighing At The Slope

Horses' neighing at the slope. Downward or upward.
I prepare my portrait for my woman to hang on a wall when I die.
She says: Is there a wall to hang it on?
I say: We'll build a room for it. Where? In any house.
Horses' neighing at the slope. Downward or upward.
Does a thirty-year-old woman need a homeland where she might make a life?
Can I reach the summit of this rugged mountain? The slope is either an abyss
or a place of siege.
Midway it divides. It's a journey. Martyrs kill one another.
I prepare my portrait for my woman. When a new horse neighs in you, tear it up.
Horses' neighing at the slope. Upward, or upward. 

 

 1889646-beb99bd97771b49ec06b76af7b4d70f4.jpg
Mahmoud Darwish (13 maart 1941 - 9 augustus 2008)

 

 

De Oekraïense dichter en schrijver Yuri Andrukhovych werd geboren op 13 maart 1960 in Iwano-Frankiwsk. Zie ook alle tags voor Yuri Andrukhovych op dit blog.

 

Nothing But Budapest

I could even wash the locomotives
at Keleti station –
just to be nearer Buda with her green
hills.
Not to say a word
to sit and listen,
as everyone around me talks about something in Hungarian.

According to Peter Zilahy
in the last few years
Hungarians have lost their world dominance
in suicide
and are now just somewhere in the top
five.

That might mean that they
are coming to more of an understanding with the world.
Meaning that more and more people understand their language.
It could just as well
not mean anything
but the fact that the conclusion is premature.

They called me a taxi
somewhere between one and two a.m., the driver
was about eighty
and didn’t speak any tourist language.
Just as well at that time of night
the journey from Pest to Buda
didn’t take long,
otherwise I would have had to master Hungarian
as quickly as possible
to try and keep the conversation going
which from one point of view isn’t easy
after two bottles of quickly drunk
‘Palinka’.

In front of the Freedom Bridge (Szabadság hid),
he, of course, forgetting that I’m not from here
(taking his age into account
not strange at all and even natural),
livened up and started to tell me a story.
As if I, in my everyday life,
washed locomotives at Keleti station
and could get the joke!

I seized the moment
when I could follow him and laugh.
Although the funniest thing was something else entirely:
he’d never heard of the name of the hotel
I was staying in.
I had to show him the way
with gestures, and only St Matthew’s cathedral (Mátyástemplom)
saved us both.

I paid him much more
than I owed him, after which I discovered
that half his teeth were missing –
he smiled so widely.
What did he wish me
as we parted?

Good night? Sleep well? Good luck
my son, you were my millionth passenger?

That remains his and my secret.
As with the dreadfully swollen young gypsy
sniffing glue from a plastic bag
the next day on Margaret Island (Margit sziget).
Our eyes met
and he kind of stretched out his hand –
go away, you didn’t see anything, disappear.
That remains our secret.

I don’t rule it out, that from time to time
he washes locomotives at Keleti station –
just to survive, gobble his sandwich,
drink beer,
just to be nearer Buda with her green
hills.

Just so as not to jump into that awful Danube,
with its black-grey water,
thereby moving his fatherland (Magyarország)
a few places higher
in the world rankings.

 

 1889646-4ff57f87c497efa8aa73f518ada3cd08.jpg
Yuri Andrukhovych (Iwano-Frankiwsk, 13 maart 1960)

 

 

De Russische schrijver Vladimir Makanin werd geboren op 13 maart 1937 in Orsk. Zie ook alle tags voor Vladimir Makanin op dit blog.

Uit: Benzinkönig (Vertaald door Annelore Nitschke)

„Nur darum geht es der Roten Armbinde. Schneller, verdammt noch mal! Runter von den Gleisen! Aha! So! Durch den zer-bombten Bahnhof auf den Platz, ebenfalls leicht zerbombt. Da sind schon die Schützenpanzer gekommen – für euch, Jungs! Für euch! Vorwärts!
»Wo sind die Schützenpanzer?«
»Da drüben … Alle rüber – alle in die Kolonne!«
Ein hünenhafter Soldat – einer wie der wird nicht blau – brüllt:
»In welche Kolonne denn? He, du-u! Wo siehst du eine Ko-lonne?«
»Ihr müsst eben eine Kolonne bilden. Alle zusammen … Ihr seid die Kolonne«, erklärt die Rote Armbinde. »Da drüben sind eure Schützenpanzer. Da sind auch zwei leere Lastwagen von Major Schilin. Und drei Laster mit Benzinfässern … Das Benzin ist auch von Major Schilin.«
Der neue Name stachelt die Soldaten sofort auf. Rekruten bei der Ankunft stachelt jeder Name auf, der respektvoll ausgespro-chen wird … Und sie brüllen:
»Wow! … Jungs! Boah … Wir werden auch noch jemanden begleiten.«
»Ihr werdet niemanden begleiten, sondern einfach alle zusam­ men in einer Kolonne fahren. Zusammen marschieren … fah-ren … marschier-fahren …« Die Rote Armbinde verspricht sich bei dem Verb, dem wichtigsten Verb des Krieges.
Die Soldaten verlassen im bunten Haufen die Gleise. ­Endlich … Der Platz ist voller Trichter. Im Eifer des Suffs klettern die Sol-daten auf die Schützenpanzer, und diese, vier Panzerfahrzeuge,­ rollen langsam, Seite an Seite, auf die Straße hinaus … Zu den Lastwagen.
Es geht Richtung Bamut. Zum Truppenteil Nummer xy. Los-los! Die Kolonne formiert sich irgendwie … Los-los! Da sind die Laster mit dem Benzin! Keine Angst! Wir werden nicht ver-brennen!
Ein stiller alter Tschetschene taucht auf. Mit einer Gepäck-trägerplakette auf der Brust. Graukopf. Im Gesicht einen ner-vösen Dauertick.“

 

 1889646-1a42c9af8830bc93f3363edffde70580.jpg
Vladimir Makanin (Orsk, 13 maart 1937)

 

 

De Franse schrijver Didier Decoin werd geboren op 13 maart 1945 in Boulogne-Billancourt (Seine). Zie ook alle tags voor Didier Decoin op dit blog.

Uit:John l'enfer

“Lorsque John entame sa progression sur le flanc de la montagne absolument verticale, en manœuvrant les pattes grêles de la bête-à-ventouses, les gens de la rue s’arrêtent, lèvent les yeux, ils le regardent faire et, parfois, le saluent de la main. Mais peu à peu, ils se lassent et s’en vont : pour eux, ce sont toujours les mêmes gestes qui recommencent. John l’Enfer, lui seul, sait qu’aucun de ses
efforts ne ressemble au précédent. D’abord, il y a le risque qui augmente - moins en fonction de l’altitude que de la fatigue.
Ensuite, la musculature s’assouplit, les mouvements sont plus heurtés, plus audacieux. Au fur et à mesure que les vitres retrouvent leur transparence, une sorte d’optimisme comparable a l’ivresse
gagne le laveur de carreaux. Dans certains cas, il ira peut-être jusqu’a se lâcher d’une main pour atteindre tel ou tel recoin. Il siffle, puis il chante, puis il se raconte des histoires. Le vent écarte ses
lèvres, pénètre en trombe dans ses poumons : autant 1’air du rez-de-chaussée était gluant, lourd, comme filandreux, autant le vent d’en haut est rafraîchissant, purifié; un vent bleu comme le sang.
La première demi-heure est pénible, la deuxième est vivifiante; c’est au cours de la troisième demi-heure que, accoutumance aidant, tout peut arriver.
Il faut, à intervalles réguliers, prendre la mesure du vide, défier le vertige; ne pas s’intéresser a ce qui se passe derrière la fenêtre, a l’intérieur du gratte-ciel : sinon, on a vite fait de se croire sur terre ;
le plus dangereux, c’est la fille qui peint ses ongles, qui souffle dessus, qui les tourne vers la lumière du jour, la moquette est épaisse et verte, tout est doux, infiniment trop.“

 

 1889646-f4471ebed49170eb6b39f797a241d37b.jpeg
Didier Decoin (Boulogne-Billancourt 13 maart 1945)


 

 

De Turkse dichter Melih Cevdet (eig. Melih Cevdet Anday) werd geboren op 13 maart 1915 in Istanboel. Zie ook alle tags voor Melih Cevdet op dit blog.

 

Die Nacht auf dem Bauernhof

Wir waren Heu holen gefahren zum Kalverhof,
Zehn Wagen, wie schön war der Küste Apfelfarbe,
In der Abenddämmerung war sie tiefrot geworden.
Die Stille armer Dörfer schloss sich uns an
Auf des Abends schmalem Pfad.
Wir schwiegen, entlang der Hecke aus Leid
Und gefiederten Johannisbrotbäumen, fremdartig.
Da fing ein Soldat an, ein Volkslied zu singen.
Wie eine angenehme, erwachende Meeresbrise,
Wie halbe Freude, vom Himmel kommend.
Lief uns nach wie ein verirrter Vogel.
In die Zisterne der Nacht fiel ein leerer Stern,
Krachend, wie ein Fichtenzapfen,
In der vollkommenen Stille unserer Pferde,
Unter alten Olivenbäumen hindurch
Betraten wir den nach totem Heu riechenden Hof, heiß;
Dann zäumten wir die Pferde ab
Und entließen sie auf die endlose Weide im Dunkeln.
Im Wagen legte ich mich hin, aufs Stroh.
Was, wenn die Pferde weglaufen, ich vergesse es nicht,
Im Schlaf weidete ich mit ihnen.
Morgens waren meine Augen und Lippen geschwollen
Von der giftigen Weidenfliege zerstochen.
In meinem Mund raschelte Stroh.
Ich sah auf, die Pferde vierzig Schritte entfernt,
Nur vierzig Schritte hatten sie zurückgelegt,
Im schlaflosen Gras einer langen Nacht.


Vertaald door Johannes Neuner

 

 1889646-845337e25ed90dede4cb752dbae4dc11.jpg
Melih Cevdet Anday (13 maart 1915 – 28 november 2002)
Standbeeld in Ören, Turkije 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 13e maart ook mijn twee vorige blogs van vandaag.



Geschreven door Romenu om 13:53 Reageer op dit bericht

Yeghishe Charents, Oskar Loerke, Hermine de Graaf, W.O. Mitchell, Hugh Walpole

De Armeense dichter Yeghishe Charents werd geboren op 13 maart 1897 in Kars (toen Rusland, nu Turkije). Zie ook alle tags voor Yeghishe Charents op dit blog.

 

Requiem Aeternamin Memory of Komitas (Fragment)

Could your holy,
Broken soul ever dream that
You would return one day
To your great fatherland?
That such love and tenderness
Would scent your presence,
And Charents would kiss
Your lifeless lips?

But in your native land,
In its ancient mother-city,
On a new pedesral
And on purple hearts.
Your sacred body,
Embalmed as holy relic,
Has risen loftily,
Soaring like a mountain.

Here is your people,
Bringing its love and affection,
Rocking your fervent hart
mth your ancient songs
A heart, steeped in torment,
That has endured pain with such meekness
See how we sing to your glory now,
See how proud you’ve made us.

With a deep yearning, like a wound,
And a sacred awe,
I bow
To your dulcet bones.
From my heart and soul
Pours the same regret,
O my father, lost in a sleep without return,
That you could not see your son.

It seems as though I’ve seen you
From childhood till death.
As if I’ve wandered
Those deserted roads. 7
Holding your trembling hand,
For bread and water,
I've wandered like a thief,
With my blind beggar of a father.

Thus holding the aged hand
Of my harrowed father
I have begged, disconsolate, for bitter brand
In faraway places.
In the chill courtyards of churches,
Huddling with my sick father,
I have dreamt of our
Faraway home, like dreaming of bread.

 

 1889642-fe6d69c071707aef5bb8276e788fad70.jpg
Yeghishe Charents (13 maart 1897 – 29 november 1937)
Standbeeld in Yerevan

 

 

De Duitse dichter Oskar Loerke werd geboren op 13 maart 1884 in Jungen. Zie ook alle tags voor Oskar Loerke op dit blog.

 

Der Stein ist hier zu End...

Der Stein ist hier zu End, hier treibt die grüne Kraft.
Du wünschst, dort stehe eine Steinlaterne,
Chinesisch, großer Meister zu gedenken,
Und nahe gegenüber ihrem Schaft
Ein niedrer Sitz zum Sichversenken.
Am Fuß ihm liegen Pfirsich-Purpurkerne,
Vom Fleisch entblößt, noch naß vom Saft.
Gehackt hat eine Amsel, ein Häher gescholten,
Dann gilt nicht mehr, was eben hat gegolten.
Nach unten siehst du Wüsten unter dem Rasen,
Nach oben Wüsten hinter den Wolkenoasen;
Wüsten endet ein Pflasterpfad und mündet
In einem Viereck aus schweren Platten.
Wo mag das sein? - Ein fremder Mann entzündet
Die heimische Laterne aus Basalt.
Wirklich ist er: er wirft einen Schatten.
Mein Schatten aber hat Baumes Gestalt,
Ich rage sausend über der Abendleuchte.
Der Mann im weiten Kittel aus schwarzer Seide
Erhebt das Auge, das verzückungfeuchte.
Von Weisheit voll und also leer von Leide,
Nimmt er den Wipfel, der über ihm weht,
Tief in sein Schweigen, bevor er geht.

 

 

Lautlos ging die Rosenuhr

Lautlos ging die Rosenuhr.
Rote Blätter lagen
Auf der Treppe vor dem Flur
Zu dem Haus der Sagen.

Auf den Stufen der Augur,
Knie um Knie geschlagen,
Schlief beim Gang der Rosenuhr -
Längst aus allen Tagen,

Längst schon ein Gerippe nur,
Los von Milz und Magen,
Unter grüner Stachelschnur -
Ohne daß der Himmelswagen
Aus dem Weltraum weiterfuhr.

 

 1889642-98d004684b25f710d5e11ba3501fe5fe.png
Oskar Loerke (13 maart 1884 – 24 februari 1941)

 

 

De Nederlands schrijfster Hermine de Graaf werd geboren in Winschoten op 13 maart 1951. Zie ook alle tags voor Hermine de Graaf op dit blog.

Uit: De weg naar het pompstation

“Ik kan hun gesprekken afluisteren en probeer de misdaad te reconstrueren. Mijn gedachten vormen een postmoderne misdaadgeschiedenis, waarin het lijk zelf de moord oplost. Dat ze me ooit iets zouden aandoen was een ingecalculeerd risico. Wee je gebeente als je niet doet wat de mensen zeggen.”
(…)

"Corinne was de knapste en het type dat er bij het ouder worden als een geconserveerde schoonheid goed blijft uitzien. Een fenomeen dat later door haar accountant, die haar als een diepte investering zag, feilloos op juiste waarde werd geschat."

 

 1889642-811c4b11dc2592731fbabcc74193a557.jpg
Hermine de Graaf (13 maart 1951 - 24 november 2013)
Hier bij de uitreikingvan de   Geert Jan Lubberhuizen Prijs in 1985

 

 

De Canadese schrijver W.O. Mitchell werd geboren op 13 maart 1914 in Weyburn, Saskatchewan. Zie ook alle tags voor W. O. Mitchell op dit blog.

Uit: Who Has Seen the Wind

“Although two years of wind had filed the black dust even higher against the fences and farm buildings, and the yellow-stubbled fields were thinly stocked with the meagre stocks of lean times, the fall of 1931 still brought the excitement of harvest with it. The haize green of young wheat no longer spread over the flat expanse of prairie; the incessant winds rolled waves no longer through the darker green of June growth. For several weeks men had been busy in the fields. following the binders, stooping to pick up the sheaves and pile them into the stoolts that thimbled the land.
It was an urgent time of the year for the mu, whose livelihood depended upon the prairie. Down the streets on both sides of the river, tractors hauled threshing machines with feeders turned back upon themselves. linked to cool: cars and followed in turn by the wheeled half-cylinders of water wagons.
Empty and full. high, spreading grain wagons passed through on grinding wheels; long caterpillars of grain freights often blocked Main Street with their slow passage for minutes at a time.
Strange men swung down from the trains, their blanket rolls slung over one shoulder. bright flannel shirts open at the neck, their lean faces dark with coal dust. They stood before the beer parlour of the Royal Hotel, in front of Drew’s Pool Hall, or on the bank comer. waiting for the farmers who came into town, looking for bundle pitchers, spikers. and team Skinners. There was harvest work for perhaps half the men who came to the town, at a dollar and a half a day, the day lasting from five in the rooming to seven at night.
Though the crop was poor and wheat only twenty-five cents a bushel - it had cost thirty cents to grow - it must be harvested.
On the morning of the first day of September, the bright noise of sparrows just under the window high in the peaking front of the O’Connal house woke Brian.”

 

 1889642-0b913c7584f4d16932666a38bc2aadba.jpg
W.O. Mitchell (13 maart 1914 – 25 februari 1998)

 

 

De Britse schrijver Hugh Seymour Walpole werd geboren op 13 maart 1884 in Auckland, Nieuw Zeeland. Zie ook alle tags voor Hugh Walpole op dit blog.

Uit:The Young Enchanted

“Young Henry Trenchard, one fine afternoon in the Spring of 1920, had an amazing adventure.
He was standing at the edge of Piccadilly Circus, just in front of Swan and Edgar's where  the omnibuses stopped. They now stop there no longer but take a last frenzied leap around the corner into Regent Street, greatly to the disappointment of many people who still linger at the old spot  and have a vague sense all the rest of the day of having been cheated by the omnibus companies.
Henry generally paused there before crossing the Circus, partly because he was short-sighted and partly because he never became tired of the spectacle of life and excitement that Piccadilly Circus offered to him. His pince-nez, that never properly fitted his nose, always covered one eye more than the other and gave the interested spectator a dramatic sense of suspense because they seemed to be eternally at the crisis of falling to the ground, there to be smashed into a hundred pieces, these pince-nez coloured his whole life. Had he worn spectacles — large, round, moon-shaped ones as he should have done — he would have seen life steadily and seen it whole, but a kind of rather pathetic vanity — although he was not really vain — prevented him from buying spectacles.
The ill-balancing of these pince-nez is at the back of all those adventures of his that this book is going to record.
(…)

““God! Is there a God, do you think, Henry?"
"Yes," he answered. "I think there is One, but of what kind He is I don't know."
"There must be... There must be... To go out like this when one's heart and soul are at their strongest. And He is loving, I can't but fancy. He smiles, perhaps, at the importance we give to death and pain. So short a time it must seem to Him that we are here... But if He isn't... If there is nothing more- What a cruel, cold game for Something to play with us-"

 

1889642-915881737f7e1f8f6016406f01347f06.jpg
Hugh Walpole (13 maart 1884 – 1 juni 1941)
Portret door Reginald Grenville Eves, 1939

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 13e maart ook mijn vorige blog van vandaag.

Geschreven door Romenu om 13:52 Reageer op dit bericht

Inge Müller, Richard Zoozmann, Moritz Graf von Strachwitz, Oscar Blumenthal, Paul Morand

De Duitse dichteres en schrijfster Inge Müller werd geboren op 13 maart 1925 in Berlijn. Zie ook alle tags voor Inge Müller op dit blog. 

 

Unterm Schutt I

Unterm Gebell der Eisenrohre schlief ich
Schon im Griff der Erde
Das Kind Moses im Kästchen treibend
Zwischen Schilf und Brandung
Und wachte auf als irgendwo im Herz der Kontinente
Rauch aufstieg aus offenem Meer
Heißer als tausend Sonnen
Kälter als Marmorherz.
Auf sechzehn Füßen ging ich in die Mitte genommen
Den ersten Schritt gegen den Staub.

 

 

Unterm Schutt III

Als ich Wasser holte fiel ein Haus auf mich
Wir haben das Haus getragen
Der vergessene Hund und ich
Fragt mich nicht wie
Ich erinnere mich nicht
Fragt den Hund wie.

 

 

Hacks

Dir Lieber wär ich lieber
Wenn ich den Mund halten würde
Wo kein Mund ist
Und kein Halten
Den Alten tust du feind
Und bist älter noch als sie
Versteckst dich in den Falten.
Was weißt du
Und wie?

 

 1889638-ee1f126c1a1649a195171cfe6216f21e.jpg
Inge Müller (13 maart 1926 – 1 juni 1966)
Cover

 

 

De Duitse dichter, schrijver en vertaler Richard Zoozmann werd geboren op 13 maart 1863 in Berlijn. Zie ook alle tags voor Richard Zoozmann op dit blog.

 

Ein anspruchsloses Buch

Ein anspruchsloses Buch ist dies,
Nimm´s ohne Anspruch hin und lies,
Gar vieles bringt´s für viele.
Leicht ist´s, darin sich umzusehn,
So oft und wo du bleibest stehn.
Stets bist du dort am Ziele.

 

 

Mir ist, als wäre jede Beere...

Mir ist, als wäre jede Beere
Ein Born der Lebensfreudigkeit,
Als gäbe sie die große Lehre:
Gedulde dich, es kommt die Zeit!

Wie durch Millionen Sonnenstrahlen,
Die uns nur tagelang gestreift,
Mit Saft sich füllten unsere Schalen,
Bis wir zur süßen Frucht gereift.

So wird trotz allem welken Laube
Durch freier Seelen Sonnenglut
Der Menschheit volle Wundertraube
Erst in Erkenntnis reif und gut.

 

 1889638-a04561629faaa2d1e8f04e08b38b4375.jpg
Richard Zoozmann (13 maart 1863 – 15 februari 1934)
Cover

 

 

De Duitse dichter Moritz Graf von Strachwitz werd geboren op 13 maart 1822 in Peterwitz nabij Frankenstein. Zie ook alle tags voor Moritz Graf von Strachwitz op dit blog.

 

Mir ist auf Erden wenig quer gegangen...

Mir ist auf Erden wenig quer gegangen,
Und wenig Gram hat meine Stirn verdunkelt;
Stets hat der Freude Rot aus meinen Wangen,
Aus meinen Augen Jugendmut gefunkelt.

Ich schminkte nie zum Spaß die Wangen blasser,
Noch quetscht' ich je mit affektierten Schmerzen
In meine Augen künstlich Tränenwasser;
Ich leide wenig an zerrißnem Herzen.

Mich freut der Becher noch, der Schmerzvertilger,
Mich freut der holde Zauber noch des Kusses;
Ich walle rasch, ein froher Liebespilger,
Im schrankenlosen Garten des Genusses.

Und wenn der Sturm der Zeit mein Haupt getroffen,
So meint' ich ihn am besten zu verstehen,
Wenn ich mit Mut und meinem kühnsten Hoffen
Dem blauen Himmel wollt' entgegen sehen.

 

 1889638-48844f01f224f5a22d74fcfbc5b8fcf8.jpg
Moritz Graf von Strachwitz (13 maart 1822 – 11 december 1847)

 

 

De Duitse dichter, schrijver en criticus Oskar Blumenthal werd geboren op 13 maart 1852 in Berlijn. Zie ook alle tags voor Oskar Blumenthal op dit blog.

 

Du willst bei Fachgenossen...

Du willst bei Fachgenossen gelten?
Das ist verlorne Liebesmüh.
Was dir missglückt, verzeihn sie selten,
Was dir gelingt, verzeihn sie nie!

 

Meine Antikritik

"Was machst du, wenn die Kritik dich kränkt?"
Meine Antikritik: ich bleibe heiter.
"Und wenn sie dich an den Galgen gehängt?"
Meine Antikritik: ich lebe weiter.

 

 1889638-3a23b3bb0fe59608b262265324dbbd00.jpg
Oscar Blumenthal (13 maart 1852 – 24 april 1917)

 

 

De Franse dichter, schrijver en diplomaat Paul Morand werd geboren op 13 maart 1888 in Parijs. Zie ook alle tags voor Paul Morand op dit blog.

Uit: L'homme pressé

“- Quoi, tu n'es pas content ? fit Pierre en souriant.
- Non, non et non ! éclata Placide, trépignant. Vous façons me tuent. Sachez que j'ai failli m'évanouir d'émotion !
Je redoute les chocs. Quand vous me faites une gentillesse, c'est si brusquement que j'en suis plus fâcher que d'une amende ! Vous me réveillez en sursaut ! Vous ne me laissez pas le temps de m'habiller. Même pas le temps de dormir ou si peu que vous m'empêchez de trouver le vrai sommeil. Vous ne me laissez d'ailleurs le temps de rien ! Je suis votre souffre-douleur. Je souffre de toujours essayer de vous rattraper. J'ai besoin de vivre normalement, moi, et non pas crispé à l'arrière du convoi, dans le rôle de serre-frein. Et puisque je suis ici ce matin, contre mon gré, j'en profite pour vous dire que je romps notre association et que je m'installe à mon compte.
- C'est sérieux ? demanda Pierre.
Il regardait, stupéfait, cet ami de quinze ans chez qui il n'apercevait plus qu'une incompréhensible animosité. Il eut envie de dire : « Mais qu'est-ce que je t'ai fait ? » ne parvenant pas à comprendre qu'une simple différence dans leur tempo respectif pût charger d'un tel ressentiment l'âme de Placide.
Il s’efforça de se mettre à sa place, de se juger impartialement  qu'est-ce qu'on pouvait lui reprocher ? Un peu trop de rapidité, poussée parfois – bien rarement – jusqu'à la fébrilité. C'était un défaut, un travers plutôt, un travers charmant  tant de gens sont léthargiques, poids lourds odieux à soulever. Chez lui, tout était vitalité, envol. On devrait, au contraire, lui être reconnaissant d'accélérer les choses et de les mener si vite à bonne fin.
Placide s'était un peu calmé  il reprit froidement :
- J'ai besoin d'un climat plus tempéré que le tien  tu torréfies, et moi il faut que je mitonne.
Dès ma sortie de l’École des Chartres, tu a été mon mauvais génie…“

 

 1889638-5b19de5ce792c493d48f687f8d35783f.jpg
Paul Morand (13 maart 1888 – 23 juli 1976)

Geschreven door Romenu om 13:50 Reageer op dit bericht

Jenny Erpenbeck, Dave Eggers, Jack Kerouac, Naomi Shihab Nye, Carl Hiaasen, Edward Albee, De Schoolmeester, Benedict Wells

De Duitse schrijfster en filmregisseur Jenny Erpenbeck werd geboren op 12 maart 1967 in Oost-Berlijn. Zie ook alle tags voor Jenny Erpenbeck op dit blog.

Uit: Gehen, ging, gegangen

“Vielleicht liegen noch viele Jahre vor ihm, vielleicht nur noch ein paar. Es ist jedenfalls so, dass Richard von jetzt an nicht mehr pünktlich aufstehen muss, um morgens im Institut zu erscheinen. Er hat jetzt einfach nur Zeit. Zeit, um zu reisen, sagt man. Zeit, um Bücher zu lesen. Proust. Dostojewski.
Zeit, um Musik zu hören. Er weiß nicht, wie lange es dauern wird, bis er sich daran gewöhnt hat, Zeit zu haben. Sein Kopf jedenfalls arbeitet noch, so wie immer. Was fängt er jetzt mit dem Kopf an? Mit den Gedanken, die immer weiter denken in seinem Kopf? Erfolg hat er gehabt. Und nun? Das, was Erfolg genannt wird. Seine Bücher wurden gedruckt, zu Konferenzen wurde er eingeladen, seine Vorlesungen waren bis zuletzt gut besucht, Studenten haben seine Bücher gelesen, sich Stellen darin angestrichen und zur Prüfung auswendig gewusst. Wo sind die Studenten jetzt? Manche haben Assistenzstellen an Universitäten, zwei oder drei sind inzwischen selbst Professoren. Von anderen hat er lange nichts mehr gehört. Einer hält freundschaftlichen Kontakt zu ihm, ein paar melden sich von Zeit zu Zeit.
So.
Von seinem Schreibtisch aus sieht er den See.
Richard kocht sich einen Kaffee. Er geht mit der Tasse in der Hand in den Garten und sieht nach, ob die Maulwürfe neue Hügel aufgeworfen haben.
Der See liegt still da, wie immer in diesem Sommer.
Richard wartet, aber er weiß nicht, worauf. Die Zeit ist jetzt eine ganz andere Art von Zeit. Auf einmal. Denkt er.
Und dann denkt er, dass er, natürlich, nicht aufhören kann mit dem Denken. Das Denken ist ja er selbst, und ist gleichzeitig die Maschine, der er unterworfen ist. Auch wenn er ganz allein ist mit seinem Kopf, kann er, natürlich, nicht aufhören mit dem Denken. Auch, wenn wirklich kein Hahn danach kräht, denkt er.“

 

 1889003-735ebd625c4aaa9777b720bf6cc9ca34.jpg
Jenny Erpenbeck (Berlijn, 12 maart 1967)

 

 

De Amerikaanse schrijver Dave Eggers werd geboren op 12 maart 1970 in Chicago. Zie ook alle tags voor Dave Eggers op dit blog.

Uit: Zeitoun (Vertaald doorMaaike Bijnsdorp en Lucie Schaap)

“Met de motor aan voeren ze terug, en voordat het licht werd, brachten ze de sardines naar de groothandelaar bij de markt. Die betaalde de mannen en de jongens, en dan verkocht hij de vis in heel West-Syrië – in Lattakia, Baniyas, Damascus. De vissers verdeelden de opbrengst en Abdulrahman en Ahmad brachten hun aandeel naar huis. Hun vader was vorig jaar overleden en hun moeder was geestelijk en lichamelijk niet sterk, dus alles wat ze met vissen verdienden was voor thuis, waar ze met tien broertjes en zusjes woonden. Maar dat vonden Abdulrahman en Ahmad niet erg. Ze hadden het ook wel voor niets gedaan. Vierendertig jaar later en duizenden kilometers daarvandaan lag Abdulrahman Zeitoun op een vrijdagmorgen in bed, waar hij langzaam afscheid nam van de maanloze nacht in Jableh, een flard herinnering, gevangen in een ochtenddroom. Hij was thuis, in New Orleans, en naast zich hoorde hij de ademhaling van zijn vrouw Kathy; als ze uitademde, klonk het een beetje als het ruisen van het water tegen de romp van een houten vissersboot. Verder was het stil. Hij wist dat het bijna zes uur was en dat de rust niet zou duren. De kinderen werden meestal wakker zodra het eerste licht door hun raam op de eerste verdieping naar binnen viel. Dan deed een van de vier zijn of haar ogen open, en vanaf dat moment werd het al snel druk en luidruchtig in huis. Als er eentje wakker was, kwamen de andere drie ook onherroepelijk hun bed uit. Kathy werd wakker van een dreun in een van de kinderkamers boven.
Ze luisterde gespannen en bad in stilte om nog wat rust. Elke morgen heerste er tussen zes uur en halfzeven een wankel evenwicht; dan was er een kans, hoe klein ook, dat ze nog een kwartiertje slaap konden meepikken. Maar nu klonk er nog een dreun, de hond begon te blaffen en er volgde nog meer gebonk. Wat was er aan de hand? Kathy keek naar haar man. Die lag naar het plafond te staren. De dag kwam bulderend tot leven.”

 

 1889003-7835b4f6e66fde1ee65bf1d28e8e56d3.jpg
Dave Eggers (Chicago, 12 maart 1970)

 

 

De Amerikaanse schrijver Jack Kerouac werd geboren op 12 maart 1922 in Lowell, in de Amerikaanse staat Massachusetts. Zie ook alle tags voor Jack Karouac op dit blog.

 

Hitchhiker

'Tryna get to sunny Californy' -
Boom. It's the awful raincoat
making me look like a selfdefeated self-murdering imaginary gangster, an idiot in a rueful coat, how can they understand my damp packs - my mud packs -
„Look John, a hitchhiker'
„He looks like he's got a gun underneath that I. R. A. coat'
'Look Fred, that man by the road' „Some sexfiend got in print in 1938 in Sex Magazine' –
„You found his blue corpse in a greenshade edition, with axe blots'

 

 

How To Meditate

-lights out-
fall, hands a-clasped, into instantaneous
ecstasy like a shot of heroin or morphine,
the gland inside of my brain discharging
the good glad fluid (Holy Fluid) as
i hap-down and hold all my body parts
down to a deadstop trance-Healing
all my sicknesses-erasing all-not
even the shred of a 'I-hope-you' or a
Loony Balloon left in it, but the mind
blank, serene, thoughtless. When a thought
comes a-springing from afar with its held-
forth figure of image, you spoof it out,
you spuff it off, you fake it, and
it fades, and thought never comes-and
with joy you realize for the first time
'thinking's just like not thinking-
So I don't have to think
any
more'

 

 1889003-2f72e3c71e64625c2cf76e073b607880.jpg
Jack Kerouac (12 maart 1922 – 21 oktober 1969)
In 1959

 

 

De Amerikaanse dichteres en schrijfster Naomi Shihab Nye werd geboren op 12 maart 1952 in St. Louis, Missouri. Zie ook alle tags voor Naomi Shihab Nye op dit blog.

 

Two Countries

Skin remembers how long the years grow
when skin is not touched, a gray tunnel
of singleness, feather lost from the tail
of a bird, swirling onto a step,
swept away by someone who never saw
it was a feather. Skin ate, walked,
slept by itself, knew how to raise a
see-you-later hand. But skin felt
it was never seen, never known as
a land on the map, nose like a city,
hip like a city, gleaming dome of the mosque
and the hundred corridors of cinnamon and rope.

Skin had hope, that's what skin does.
Heals over the scarred place, makes a road.
Love means you breathe in two countries.
And skin remembers--silk, spiny grass,
deep in the pocket that is skin's secret own.
Even now, when skin is not alone,
it remembers being alone and thanks something larger
that there are travelers, that people go places
larger than themselves.

 

 

Loving Working

"We clean to give space for Art."
Micaela Miranda, Freedom Theatre, Palestine

Work was a shining refuge when wind sank its tooth
into my mind. Everything we love is going away,
drifting - but you could sweep this stretch of floor,
this patio or porch, gather white stones in a bucket,
rake the patch for future planting, mop the counter
with a rag. Lovely wet gray rag, squeeze it hard
it does so much. Clear the yard of blowing bits of plastic.
The glory in the doing. The breath of the doing.
Sometimes the simplest move kept fear from
fragmenting into no energy at all, or sorrow from
multiplying, or sorrow from being the only person
living in the house.

 

 1889003-1dd23081dab91931b1768531b5d5dd26.jpg
Naomi Shihab Nye (St. Louis,12 maart 1952)
 

 

 

De Amerikaanse schrijver, journalist en columnist Carl Hiaasen werd geboren op 12 maart 1953 in Plantation, Florida. Zie ook alle tags voor Carl Hiaasen op dit blog.

Uit: Star Island

“For what?”
“When you bring her downstairs, lemme take a picture.” The man dug into the folds of his stale trousers and produced a lump of cash. “You gotta job to do, and so do I. Here’s a grand.”
Jimmy Campo looked at the money in the stranger’s hand. Then he glanced up at the third floor of the hotel, where his partner was almost certainly dodging vomit.
“Is she famous or somethin’?” Jimmy Campo asked.
The photographer chuckled. “Man, you don’t even know?”
Jimmy Campo was thinking about the fifty-two-inch high-def that he’d seen on sale at Brands Mart. He was thinking about his girlfriend on a rampage with his maxed-out MasterCard at the Dadeland Mall. He was thinking about all those nasty letters from his credit union.
“Whoever she is, she’s not dead,” he told the photographer. “Not tonight.”
“Cool.” The man continued to hold out the wad of hundreds in the glow of the streetlight, as if teasing a mutt with raw hamburger. He said, “All you gotta do, before loading her in the wagon, just pull down the covers and step away so I can get my shot. Five seconds is all I need.”
“It won’t be pretty. She’s a sick young lady.” Jimmy Campo took the crumpled money and smoothed it into his wallet.
“Is she awake at least?” the photographer asked.
“On and off.”
 “But you could see her eyes in a picture, right? She’s got those awesome sea-green eyes.”
Jimmy Campo said, “I didn’t notice.”
“You really don’t know who she is? Seriously?”
“Who do you work for, anyway?”
“A limited partnership,” the man said. “Me, myself and I.”
“And where can I see this great picture you’re gonna take?”
“Everywhere. You’ll see it everywhere,” the stranger said.“

 

 1889003-0544a875ac162dc52ad931364a1de6fd.JPG
Carl Hiaasen (Plantation, 12 maart 1953)

 

 

De Amerikaanse schrijver Edward Albee werd geboren op 12 maart 1928 in Washington DC. Zie ook alle tags voor Edward Albee op dit blog.

Uit: Who’s Afraid of Virginia Woolf?

“Martha: You make me puke!
George: [That] wasn't a very nice thing to say, Martha.
Martha: That wasn't what?!
George: A very nice thing to say.
Martha: Oh, I like your anger. I think that's what I like about you most. Your anger.
(…)

Martha: Oh-ho, you pig.
George: Oink, oink.
Martha: Fix me another drink… lover.
George: My God, you can swill it down, can't you?
Martha: Well, I'm thirsty.
George: Oh, Jesus.
Martha: Look, sweetheart, I can drink you under any goddamn table you want, so don't worry about me.
George: I gave you the prize years ago, Martha. There isn't an abomination award going that you haven't won.
Martha: I swear to God George, if you even existed I'd divorce you.”

 

 1889003-539294e5526244cdd8ccfd9b1deecfef.jpg
Edward Albee (Washington DC, 12 maart 1928)
Cover DVD

 

 

De Nederlandse dichter De Schoolmeester (Gerrit van de Linde) werd geboren op 12 maart 1808 in Rotterdam. Zie ook alle tags voor De Schoolmeester op dit blog.

 

De morgenstond (Fragment)
Eenvoudig geschetst, voor de jeugd, door hun grootvader.

Hoe pleizierig is de schoone dageraad,
Als men 's morgens zeer vroeg opstaat.
Alles ziet er dan zoo overheerlijk uit.
Dat men het aardrijk zou verwarren met een fraai gekleedde bruid.
En de zon schijnt zoo natuurlijk achter de boomen,
Alsof er een nieuwe kaarsemakerswinkel in de buurt waar gekomen.
Doch merkt gy thands wel, hoe in 't groen gebladert
Het gevogelte des Hemels zich reeds vergadert,
En de nachtegalen, oudtijds genoemd Philomeelen,
Voor hun natuurgenooten op de dwarsfluit staan te spelen,
Terwijl de overige gevederde pluimgedierte in 't groen
Elkander liefdesverklaringen doen?
En beklaagt gy in uw hart niet die luie knapen,
Die den morgen op hun leger verslapen:
(Ik meen hier natuurlijk geen legerscharen,
Als die van Prins Maurits of wijlen Z.M. Willem II waren,
Maar legers van veeren, zeegras of varen):
Want 's morgens is toch waarachtig
De dageraad al byzonder prachtig.
De dageraad vertoont ons verscheiden soorten van water,
Van de murmelende beek af tot aan de sluis of katerakt, met deszelfs geklater,
Mitsgaders slooten en vijvers, en zelfs gantsche rivieren,
Vol van veelsoorige hombaars en andere lekkere dieren.
Of, zoo men 's morgens eens 't zeestrand wil gaan,
Ziet men daar, in eigen persoon, den grooten Oceaan,
Met deszelfs opeengestapelde golven,
Waarin, naar men beweert, meer dan één Oostinjvaarder ligt bedolven.

 

 1889003-b12f47eb87e34a768dba9a3b668fa0fc.jpg
De Schoolmeester (12 maart 1808 – 27 januari 1858)
Cover

 

 

Onafhankelijk van geboortedata

De Duitse schrijver Benedict Wells werd geboren geboren in München in 1984. Zie ook alle tags voor Benedict Wells op dit blog.

Uit: Fast genial

„Francis machte sich auf den Weg zum Financial District. Ryans Büro befand sich in der Cortland Street, früher hatte man von der Kanzlei aus die Türme des Word Trade Center
sehen können. Er fuhr sich noch einmal durch die Haare und betrat das Hochhaus. Durch die Außenfassade aus Stahl und Glas drang viel Tageslicht, die Böden aus grauweiß
geschecktem Marmor glänzten, die verspiegelten Wände blitzten auf. Bing, die Tür des Aufzugs öffnete sich, und ihm strömte eine Horde von Anwälten entgegen. Er fuhr ins 41. Stockwerk. Die Kanzlei Franzen, Lieberman, van Berg & Wilco erstreckte sich über die ganze Etage.
Francis erinnerte sich, wie Ryan vor etwa sieben Jahren endlich Partner geworden war und sie seinen Namen im Briefbogen aufgenommen hatten. Damals hatten sie noch als Familie zusammengelebt, es hatte eine ziemlich große Party gegeben, und Ryan hatte ihm ange boten, dass er sich zur Feier des Tages etwas von ihm wünschen dürfe. Offenbar hatte er sich damals gewünscht, dass Ryan die Scheidung beantragte, Aktien am neuen Markt kaufte und ihn
und seine Mutter im Stich ließ.
Francis betrat den Teil der Kanzlei, in dem sein Stiefvater sein Büro hatte. Ryans Sekretärin lächelte ihn an. Sie war sehr attraktiv, trug einen Hosenanzug und ähnelte Betty Brant, der Sekretärin aus den Spider-Man-Filmen. Sie hatte sogar den gleichen Vornamen.
»Hallo, ich bin Betty«, sagte sie. »Du musst Francis sein.
Ryan hat gleich Zeit für dich.« Sie deutete auf eine Couchecke.
»Mach es dir doch so lange bequem.«
Francis setzte sich aufs Sofa, das dunkle Leder war überraschend weich. Er betrachtete seine weißen Chucks. Ihm fiel auf, dass sie mehrere Löcher hatten, und er nahm sich vor, neue Schuhe zu kaufen, sobald er Geld hatte. Währenddessen hörte er, wie die Sekretärin Ryan anrief und ihm sagte, dass er jetzt da sei. Natürlich ließ sein Stiefvater ihn weiter warten. Francis griff sich die neueste Ausgabe des Rolling Stone und las.“

 

 1889003-3b3e9d384ccc468e6580194448575257.jpg
Benedict Wells (München, 1984)

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 12e maart ook mijn vorige blog van vandaag.

Geschreven door Romenu om 12:22 Reageer op dit bericht

Kathrin Schmidt, Henrike Heiland, M. A. Numminen, Gabriele d'Annunzio, Irving Layton, Helga Goetze, Françoise d'Eaubonne, Antony Deschamps, Sergej Michalkov

De Duitse dichteres en schrijfster Kathrin Schmidt werd geboren op 12 maart 1958 in Gotha. Zie ook alle tags voor Kathrin Schmidt op dit blog.

Uit: Du stirbst nicht

„Wenigstens lächelt der Mann. Je länger sie ihn anschaut, umso seltsamer findet sie sein Lächeln. Angepflockt hängt es zwischen den Wangenknochen wie eine Salzgurke. Salt cucumber, sagt sie. Gibt es das überhaupt auf Englisch?
Geboren am 3. 12. 1972, wohnt in Hückelhoven … Halt! Das ist sie aber nicht! Warum kann sie das nicht so laut ausrufen, wie sie möchte? Verdammt, das muss doch gehen! Nun regen Sie sich aber mal schön ab, wir kommen ja gleichzu Ihnen! Wer hat das gesagt? Der junge Mann da? Sie kann, glaubt sie, beide Augen gleichzeitig öffnen. Es geht ein bisschen schwer, irgendetwas scheint auf den Lidern zu liegen. Der junge Mann lächelt, aber das beruhigt sie kaum. Das ist sie doch nicht! Sie ist vierzehn Jahre älter und wohnt doch nicht in Hückelhoven!
I don´nt … I don´t …
Warum kommt sie nicht weiter mit dem Satz? Jetzt sagt der junge Mann den anderen Männern in blauen Kitteln, dass es beinahe so klinge, als ob sie englisch zu sprechen versuche, seit sie hin und wieder wach werde. Die Männer lachen. Sie sucht nach einer Frau. Hinter den Männern steht eine, aber die scheint mit irgendetwas beschäftigt zu sein. Einer der Männer beugt sich über sie. Können Sie mich hören? Sie wird dem doch nicht sagen, ob sie ihn hören kann. Soll er ruhig weiter so brüllen. Augen zu.“

 

 1889000-1e41f936c36c37a9f6c354b6ae9cd7ba.JPG
Kathrin Schmidt (Gotha, 12 maart 1958)

 

 

De Duitse schrijfster Henrike Heiland werd geboren op 12 maart 1975 in Solms. Zie ook alle tags voor Henrike Heiland op dit blog.

Uit: Späte Rache

„Er warf nur einen kurzen Blick in sein Büro auf dem Weg nach draußen. Dazu blieb er nicht einmal stehen. Er ging auch nicht langsamer. Nur ein kurzer Blick, und selbst den hätte er sich gerne verkniffen. Noch im Herausgehen hörte er, wie ihm sein Kollege Gerd Köveling, der gerade aus der Kantine kam, hinterherrief.
»Erik, hast du schon die neue Kollegin gesehen?«
Erik Kemper verließ ohne ein Wort das Gebäude der Polizeidirektion, in dem auch die Kriminalpolizeiinspektion, kurz KPI genannt, untergebracht war, wandte sich nach rechts und stapfte die Straße hinunter in Richtung Steintor.
Als er am »Alex« vorbeikam, blieb er stehen. Er überlegte nicht lange, suchte und fand Kleingeld in den Taschen seiner ausgebeulten Jeans, betrat das Lokal und steuerte zielsicher den Zigarettenautomaten an. Nach immerhin einem Monat als Nichtraucher.
Als er zurück ins Sonnenlicht trat, eine Zigarette zwischen den Lippen, tastete er sich nach einem Feuerzeug ab. Nichts. Erst der fünfte Passant, den er fragte, konnte ihm Feuer geben. Vor dem Sommerurlaub hatte er es sich abgewöhnt. In Savonlinna war es auch kein Problem gewesen. Weitab vom täglichen Wahnsinn hatte er nicht ein einziges Mal eine Zigarette oder seinen Kaffee vermisst. Vier Wochen Urlaub in Finnland, vier Wochen selbst auferlegte Nachrichtensperre, kein Telefon, nichts. Nur er und seine Hütte am See.
Und nun war es, als sei er keinen Tag weg gewesen. Oder als sei er viel zu lange weg gewesen. Er hatte noch nicht ganz verstanden, was er in den letzten zwei Stunden gehört hatte.
Früher am Morgen als gewöhnlich und mit verhältnismäßig guter Laune war Erik zur Arbeit gegangen. Die Sonne schien freundlich, die Luft war angenehm. Ebenfalls gegen seine Gewohnheit hatte er sein Auto zu Hause stehen lassen. Er hatte sein Fahrrad aus dem Keller geholt, war von seiner Wohnung in der Landreiterstraße die wenigen Meter zum Anleger gerollt und hatte auf die Fähre gewartet. Er genoss die Wartezeit. Die Sonne glitzerte auf dem Wasser und beschien die Silhouette Rostocks auf der anderen Seite des Ufers. Die Ruhe war fantastisch, der Blick einmalig. Entspannt sog er die frische Luft ein.“

 

 1889000-7adb50f1651b671030069fe16986931d.jpg
Henrike Heiland (Solms, 12 maart 1975)

 

 

De Finse schrijver, dichter, zanger, componist, entertainer en filmmaker Mauri Antero Numminen werd geboren op 12 maart 1940 in Somero. Zie ook alle tags voor M. A. Numminen en alle tags voor Numminen op dit blog.

Uit: Tango ist meine Leidenschaft (Vertaald door Eike Fuhrmann)

„„Ran-tän-tan-tan, rata tan-tan tan-tän-tan-tan!
Die ersten Tangotakte meines Lebens. La Cumparsita von Matos Rodrigues grub sich in mein Bewußtsein ein, bevor ich noch sprechen gelernt hatte. Stillte die Mutter mich vor dem Radio, um >lhre Lieblingsplatten am Samstag< zu hören, nukkelte ich an ihrer Brust zum gleichen Rhythmus: RAN-TÄN-TAN-TAN. Für mich wars eine finnische Melodie. Möglich, daß schon der Großvater in den zwanziger Jahren Tango getanzt hatte. Für den Großvater gabs keine Fremdkultur.
Auf die vielgestellte Frage nach dem Sinn des Lebens ist meine Antwort: Tango.
Tango lernte ich als Dreizehnjähriger. Damals passierte einiges in meinem Leben. Ich lernte Lipeäkala, getrockneten und in Lauge eingelegten Dorsch, essen. Und mochte ihn. Meine Altersgenossen mochten ihn nicht. Ich hatte begriffen, daß man sich von Frauen fernhalten muß, und bastelte mir eine eigene Partnerin. Ich faßte einen Besen am Schaft und hob ihn mit dem Quast in Hüfthöhe. Einen zweiten abgebrochenen Schaft steckte ich durch den Quast des ersten Besens: Fertig war die berockte Partnerin. Am oberen Teil des längeren Schaftes befestigte ich mit einem Stück Schnur einen krummen Wacholderzweig als Kopf.
Ran-tän-tan-tan! La Cumpars/ta war viel zu schwer. Im Kino hatte ich gesehen, wie die Argentinier Tango tanzen. Schauderhaft schwierig. Ich finde, Toivo Kärki tat im zweiten finnisch- russischen Krieg das Richtige, als er während einer Feuerpause in der Phase des Stellungskrieges die russische Romanze und den deutschen Marsch zum finnischen Tango vereinte. Rhythmisches Gehen auf dem Tanzboden, das wars doch. Gehen!“

 

 1889000-4c4396cbc1538887e9263dbfd0bc1361.png
M. A. Numminen (Somero, 12 maart 1940)

 

 

De Italiaans schrijver, dichter en politicus Gabriele d'Annunzio werd geboren in Pescara op 12 maart 1863. Zie ook alle tags voor Gabriele d'Annunzio op dit blog.

Uit: The Triumph of Death (The drowned boy, vertaald door Thomas Walsh)

« The inert little body was revealed, extended upon the unyielding sand. It was a lad, eight or nine years old, fair and frail, with slender limbs. His head was supported on his few humble garments, rolled up in place of pillow,—the shirt, the blue trousers, the red sash, the cap of limp felt. His face was but slightly livid, with flat nose, prominent forehead, and long, long lashes; the mouth was half open, with thick lips which were turning blue, between which the widely spaced teeth gleamed white. His neck was slender, flaccid as a wilted stem, and seamed with tiny creases. The jointure of the arms at the shoulder looked feeble. The arms themselves were fragile, and covered with a down similar to the fine plumage which clothes the bodies of newly hatched birds. The whole outline of the ribs was distinctly visible; down the middle of the breast the skin was divided by a darker line; the navel stood out, like a knot. The feet, slightly bloated, had assumed the same sallow color as the little hands, which were callous and strewn with warts, with white nails beginning to turn livid. On the left arm, on the thighs near the groin, and further down, on the knees and along the legs, appeared reddish blotches of scurf. Every detail of this wretched little body assumed, in the eyes of Giorgio, an extraordinary significance, immobile as it was and fixed forever in the rigidity of death.           
“How was he drowned? Where?” he questioned, lowering his voice.      
The man dressed in linen gave, with some show of impatience, the account which he had probably had to repeat too many times already. He had a brutal countenance, square-cut, with bushy brows, and a large mouth, harsh and savage. Only a little while after leading the sheep back to their stalls, the lad, taking his breakfast along with him, had gone down, together with a comrade, to bathe.
He had hardly set foot in the water, when he had fallen and was drowned. At the cries of his comrade, some one from the house overhead on the bluff had hurried down, and wading in up to the knees, had dragged him from the water half dead; they had turned him upside down to make him throw up the water, they had shaken him, but to no purpose. To indicate just how far the poor little fellow had gone in, the man picked up a pebble and threw it into the sea.         
“There, only to there; at three yards from the shore!”

 

 1889000-62eeca6076bc1b41225185aa9d987c0e.jpg
Gabriele d'Annunzio (12 maart 1863 - 1 maart 1938)
Cover

 

 

De Canadese dichter en schrijver Irving Layton werd geboren als Israel Pincu Lazarovici op 12 maart 1912 in Tîrgu Neamt, Roemenië. Zie ook alle tags voor Irving Layton op dit blog.

 

Divinity

Were I a clumsy poet
I'd compare you to Helen;
Ransack the mythologies
Greek, Chinese and Persian

For a goddess vehement
And slim: one with form as fair.
Yet find none. O,love, you are
Lithe as a Jew peddler

And full of grace. Such lightness
Is in your step, instruments
I keep for the beholder
To prove you walk, not dance.

Merely to touch you is fire
In my head; my hair becomes
A burning bush. When you speak,
Like Moses I am dumb

With marvelling, or like him
I stutter with pride and fear:
I hold, Love, divinity
In my changed face and hair.

 

 1889000-3e24c4a8a5c78accf8a88c5a17e5115d.jpg
Irving Layton 12 maart 1912 – 4 janauri 2006)

 

 

De Duitse dichteres, kunstenares en politiek activiste Helga Goetze werd geboren op 12 maart 1922 in Magdeburg. Zie ook alle tags voor Helga Goetz op dit blog.

 

Der Alte ist ein Spinner (Fragment)

"Der Alte ist ein Spinner!"
sagt ein Sohn zu einem Mann.
"Er ist ein Schreibtischheini,
seht ihn euch doch nur an!"
 
Der Vater schreit und schnauft,
die Sätze trafen tief.
Sie sitzen im Gehirn,
sein Image liegt jetzt schief.
 
"Wie kommt ein kleiner Schnösel,
wie der eigene blöde Sohn,
mit dem Vater so zu sprechen -
ich verbitte mir den Ton!"
 
Und doch, die beiden Sätze,
die füllen sein Gehirn,
er kann kaum andres denken
mit seiner Denkerstirn.
 

 

 1889000-7b0ce2adcfcf728332746937d2dbbd7c.jpg
Helga Goetze (12 maart 1922 – 29 januari 2008)

 

 

De Franse schrijfster en feministe Françoise d'Eaubonne werd geboren op 12 maart 1920 in Parijs. Zie ook alle tags voor Françoise d'Eaubonne op dit blog.

 Uit: Ecologie et féminisme : révolution ou mutation

“La femme, mère et agricultrice, travaillait au sein de petites communautés familiales, dans une économie de type communiste primitif. Il s'agissait d'une agriculture à la houe, sèche, sans irrigation, nécessitant des déplacements fréquents le long des grandes voies de migration pré-romaines.
Le grand renversement s'est opéré avec la découverte de la charrue et de l'irrigation. L'agriculture est devenue sédentaire, avec appropriation du sol qu'il fallait défendre face aux tiers...
Dès le début du pastoralisme, les hommes ont observé les animaux qu'ils domestiquaient et c'est ainsi qu'ils ont découvert la paternité.
C'est ainsi que les hommes se sont appropriés les des deux ressources qui appartenaient aux femmes : l'agriculture et la fécondité.
Tous les problèmes actuels, qu'ils s'agisse de l'épuisement des ressources ou de l'explosion démographique, en découlent…
Nous vivons dans un paradoxe mortel : une population croissante doit vivre de ressources qui vont en diminuant.
Ceci est la conséquence directe des deux révolutions fondatrices du patriarcat…
Les femmes doivent impérativement reprendre en mains la propriété de leurs corps qui leur a été volée par le patriarcat. Il est par ailleurs urgent de relier la lutte pour les droits des femmes à celle pour la défense de la nature, violée par le patriarcat. »

 

 1889000-a5ec71670a88ec5ae7345198f947b920.jpg
Françoise d'Eaubonne (12 maart 1920 – 3 augustus 2005)

 

 

De Franse dichter en vertaler Antony Deschamps (eig. Antoine-François-Marie Deschamps de Saint-Amand) werd geboren op 12 maart 1800 in Parijs. Zie ook alle tags voor Antony Deschamps op dit blog.

Uit: L‘Amour d’aujour‘dui

J’AIME avec passion la terre d’Italie,
Et j’en parle toujours, et c’est là ma folie!
C’est la terre du vrai, du beau‘, du naturel...
Or, aujourd’hui je veux élever sur l’autel

Ces femmes qui, sans prendre un petit air malingre,
Regarde… comme fait cette odali5que d’Íngre
Ne grimacent jamais sous un front emprunté
Et marchent librement belles de leur beauté
Aimant ce qu’elles font, le font avec franchiæ
Se mettent à genoux, par terre, dans l’église,
Et le soir, sans penser à ce qu’on en dira,
Battent naïvement des mains à l’Opéra;
Portent dans leur poitrine et l‘amour et la haine
Et ne rejettent rien de la nature humaine
Gardant à leur fldèlc‘un cœur chaud de désir
Et le stylet romain à qui veut les trahir.
Mais, au nord, quelquefois on voit de ces poupées;
De linge et de chiffons sans cesse enveloppécs,
Que l’on pourrait sonder à toute profondeur
Sans rencontrer jamais ce qu’on appelle cœur;

 

 1889000-3098a5d20fa1b0fc5d2c6dceed024b04.jpg
Antony Deschamps (12 maart 1800 - 29 oktober 1869)

 

 

De Russische dichter Sergej Michalkov werd geboren op 12 maart 1913 in Moskou. Zie ook alle tags voor Sergej Michalkov op dit blog.

 

All Year Round

Winter comes accidentally,
All taking their toll.
She should really be on time,
But, astonishing, not her!

And suddenly, one day, early in the morning
Looked in the window glass
And see "tablecloth-back" -
Everywhere around, white...

Spring comes slowly:
In the fields silently the snow melts,
Escape from ice captivity
Prepare secretly rivers.

So at night it's not the cold,
And now flies Starling
In his house on the trunk of a birch...
Spring Came. Winter end!

And Spring comes Summer,
For Summer, Autumn , in turn,
And it's Winter again. And again somewhere
Spring hurry to hike.

 

 1889000-c4e05fe4d558c03e6f7fb3e7c36d11c6.jpg
Sergej Michalkov (12 maart 1913 – 27 augustus 2009)

Geschreven door Romenu om 12:21 Reageer op dit bericht

Meer van Romenu

↑ Terug naar de berichten