Berichten van 27 mei 2016 tot 28 mei 2016

De Nederlandse dichter en criticus Ad Zuiderent werd geboren in ’s-Gravendeel op 28 mei 1944. Zie ook alle tags voor Ad Zuiderent op dit blog.

 

Tuinpad

De paden op! Welja, dat ene pad
dat heel de tuin bestrijkt: het rondje
binnendoor. Diagonale bielzen
hogen hier en daar wat op. En dat is dat.

Wat heb je met me voor dat wij hier gaan?
Een achtertuin van zes bij acht, een spoor
van slakken, minder dan een blokje om.

Jij zegt: 'Dit is het binnenpad.' Volstaat
het schijnbaar vierkant van een streepje grond
of zoek je van de cirkel het kwadraat?

Eens ging de ondergang met paard en kar
de wereld rond; dat hebben we gehad
Nu blijf ik vlak bij huis, en noem je schat.

Dit is het. Naar bielzen draait het pad
licht omhoog. Daar blijft de zon wat langer
voor hij ondergaat. Ik heb je lief, zo lief.
In 't groen draagt dit de waarde van een daad.

 

 

Reservaat

Zaten wij op een duintop, was het het bekende
liedje, van de wind die op het hoogste punt
en hopen dat het uitzicht niet bedriegt.

Eerst in de diepte langs het strand, een golf
de horizon, gericht op hond en kind, op zon en wind,
werd je vanzelf gedachteloos en vrij.

Toen onder prikkeldraad omhoog, het verse
nauwelijks begroeide duin, het reservaat.
Het was verboden, maar daar zaten wij, vrij

als de zee die schitterde in zonnegloed, een vol
gemoed van dat je zoiets zong zonder te weten
wat het duin nog meer was dan bescherming

van het achterland. En nu dezelfde haast:
de zeespiegel in stukken in de ochtendkrant
was verder van je bed dan nu je keek

voorbij de opgebolde horizon. Een stip
als een begin; we konden alle kanten op.

 

 
Ad Zuiderent (’s-Gravendeel, 28 mei 1944)

 

 

De Belgische schrijver Leo Pleysier werd geboren in Rijkevorsel op 28 mei 1945. Zie ook alle tags voor Leo Pleysier op dit blog.

 

Joris

Vier meisjes - ze zijn verkleed, ze dragen linten in hun haar, ze hebben zich opgemaakt met lipstick, mascara en oogschaduw - lopen arm in arm over de stoep van de dorpsstraat. Ze zijn vrolijk en uitgelaten. Ze kwetteren en tateren als eksters. De zon schijnt.
Stilzwijgend staat een jongen van een jaar of elf, twaalf misschien, in de deuropening aan de straatkant te kijken. Hij wacht, twijfelt, probeert zich nog snel achter de halfgeopende voordeur te verbergen wanneer de meisjes in het voorbijlopen op hun beurt in zijn richting kijken. Ten slotte komt hij terug te voorschijn en drentelt achter de vier meisjes aan. Maar die hebben het alweer veel te druk met elkaar om nog aandacht aan hem te besteden. De afstand tussen de jongen en de vier meisjes die nu eens verkleint, dan weer vergroot. Alsof hij aan een onzichtbaar elastisch lint over de stoep wordt meegesleept.
Er weerklinkt muziek in de straat. Een vlag wappert in de wind.
Ineens echter houden de meisjes halt. Als op een afgesproken teken draaien ze zich alle vier om en luidop en in koor beginnen ze te skanderen.
‘Joo-ris!’
‘Joo-ris!’
‘Joo-ris!’
‘Joo-ris!’
Verlegen druipt Joris af. Giechelend en ginnegappend lopen de meisjes weer voort. Het is een zonnige dag in het voorjaar.

 

 
Leo Pleysier (Rijkevorsel, 28 mei 1945)

 

 

De Nederlandse dichter en schrijver Adriaan Bontebal werd als Aad van Rijn op 28 mei 1952 in Leidschendam geboren. Zie ook alle tags voor Adriaan Bontebal op dit blog.

Uit: Haags Dagboek

“Het demonstreren heb ik al jaren geleden voor gezien gehouden.
In het bijzonder die wandeltochten die erop zijn gericht overheden van je gelijk te overtuigen. Natuurlijk: de gezelligheid kent geen tijd. Je ziet oude bekenden, je maakt een praatje hier, een afspraakje daar, maar over de resultaten van je protest hoef   je je geen illusies te maken. We hebben de vrijheid van meningsuiting in dit land, de autoriteiten hebben niet de plicht tot luisteren. Daarom zoek ik mijn vertier bij voorkeur elders: zelfs in de kleine uurtjes van een feest is er altijd wel iemand te vinden die echt naar me luistert.
Er zit echter ook een praktische kant aan mijn aversie tegen demonstreren, voortkomend uit mijn eenbenigheid. Het betreft niet zo zeer de lengte van die wandelingen; mensen in een massa lopen niet zo vlot, dus het is allemaal wel bij te benen. Het is de eventuele versnelling die me parten kan gaan spelen. Zodra namelijk de oproerpolitie uit de hokken wordt losgelaten slaan mijn medestanders' aan het rennen, mij eenzaam achterlatend. Dat neem ik niemand kwalijk: solidariteit is één ding, je nodeloos in elkaar te laten slaan is heel wat anders. Maar om nou in mijn eentje als kop van Jut te fungeren... Voor het martelaarschap ben ik niet in de wieg gelegd.
Iets dergelijks is me overkomen toen ik me weer eens had laten overhalen mee te brullen op het Binnenhof. (Niemand heeft me ooit kunnen beschuldigen van consequent gedrag en, ach, je woont in Den Haag....) Het was op de dag dat de Tweede Kamer een beslissing zou nemen over de plaatsing van Amerikaanse nucleaire kruisraketten op de vliegbasis Woensdrecht."

 

 
Adriaan Bontebal (28 mei 1952 – 11 februari 2012)

 

 

De Duitse schrijver Guntram Vesper werd geboren op 28 mei 1941 in Frohburg. Zie ook alle tags voor Guntram Vesper op dit blog.

Uit: Frohburg

„Unsere ureigene Sache, unser eigentliches Ding: die endlos langen Sommerabende. Fuß- ball. Räuber und Gendarm, Versteckspiel, renn ums Leben, sons t abgeschlagen, ausgeschieden, rausgenommen, zu den Toten. In den Auguststaub klopfende Igelitsandalen, hallende Rufe, spitze Schreie, Grölen, Quieken, zurückgeworfen vom däm-mergrauen Geviert der Häuserreihen. Geschiebe, Geschubse, Gezerre, Gerangel, bei zunehmender Dunkelheit, gemeint die Mädchen, wer sonst. Brückengasse. Wyhrabrücke. Gußeisenkonstruktion aus Cains- dorf, Königin-Marien-Hütte. Unter jedem Laster Zittern, Be-ben, Schwingen. Auch bei Hochwasser und Eisgang: Treibgut Balken, Schollenstoß. Töpferplatz. Die Maulbeerhecke. Eßbar oder. Drei Trittstufen zur Schöpfe. Der alte Bürstenmacher Prause bis zum Knie im seichten Fluß: Auf Wiedersehn, du schöne Welt. Von der Toch-ter zurückgeschleppt ins Haus und eingeschlossen, warum auch nicht, muß sein. Lindenreihe. In den Hundstagswochen, vor Gewittern schwarzrotes Gewimmel der Franzosenkäfer. Greifenhainer Straße.Die Großeltern. Nach dem großen Brand am Markt das Haus am Fluß gekauft. Dort ich geboren.Rechts vom Eingang Tierarztzimmer. Vitrine. Ausgekochte bleiche Schädel von Marder, Dachs und Katze. War das gleich nach dem Krieg in deinen Töpfen, Oma. Im Arzneiregal die Tüte mit dem weißen Pulver. Um Gottes Willen, Kinder, schon aufgewehter Staub kann tödlich sein. Gekreuzte Knochen, Totenkopf. Arsen. Auf der anderen, der linken Hausflurseite die Schlesier, von den Russen, den Polen herausgedrückt, angeweht von der Vertrei-bung, ins Erdgeschoß hineingepreßt, Leibigs, fünf Personen, eng an eng. Den neuen Fahrradschlauch geklaut. Wer sonst.Im ersten Stock Wohnstube. Großvater, auf den Stuhl neben dem Klavier gestiegen, zog jeden Tag die Wanduhr auf, mit neunundachtzig noch. Westminsterschlag. Undenkbar eine volle Stunde ohne. Eßzimmer. An der hinteren Wand die Jugendstilumbauung des Sofas mit Regal. Dort der Brehm im Großformat, zehn Bände, Chromlithos unter Seidenpapier, und Meyers großes Lexikon von 1906 , mit bunten Tafeln wie im Brehm , und dann noch dreißig, fünfunddreißig Klassiker, Novalis auch und Heine. Eine Tür weiter: Schlafraum. Das Ehebett. In dreizehn Jahren elf Geburten. Die Küche gegen-über. Unterm Fenster die Gußeisenwanne auf vier Füßen, ab-gedeckt, sonnabends der Badereigen aus acht, neun, manchmal zehn Personen, je drei im gleichen Wasser, Dampfschwaden zogen in den Korridor und in die Zimmer, Fenster auf, sonst setzt sich Schimmel fest. Mansardenwohnung.“

 

 
Guntram Vesper (Frohburg, 28 mei 1941)

 

 

De Duitse schrijver Frank Schätzing werd geboren in Keulen op 28 mei 1957. Zie ook alle tags voor Frank Schätzing op dit blog.

Uit: Limit

„Lautstark verwünschte er sich. Warum hatte er dem Blonden nicht die Pistole abgenommen? Überall in der Zentrale hatten Waffen herumgelegen. Aufgebracht sah er zu, wie sich Zhaos Kopf und Schultern über den Rand schoben. Mit einem Satz war der Killer auf der Schleuse. Yoyo wich zurück, ging auf alle viere und umfasste das Gestänge des Förderbandes. Behände ließ sie sich daran herunter, bis ihre Füße eine parallel verlaufende, tiefer gelegene Stange berührten, suchte nach halbwegs festem Stand, begann sich abwärtszuhangeln, Meter für Meter -
Glitt aus.
Voller Entsetzen sah Jericho sie fallen. Ein Ruck ging durch ihren Körper. In letzter Sekunde hatten sich ihre Finger um die Stange geschlossen, auf der sie eben noch gestanden hatte, doch nun zappelte sie über einem Abgrund von gut und gerne 70 Metern Tiefe.
Zhao starrte auf sie herab.
Dann verließ er die Deckung des Gerüstaufbaus.
»Böser Fehler«, knurrte Jericho. »Ganz böser Fehler!«
Mittlerweile feuerten seine Nebennieren beträchtliche Salven von Adrenalin, das Herzschlag und Blutdruck auf Heldentatenniveau peitschte. Mit jeder Sekunde gehorchte ihm die Maschine besser. Getragen von einer Woge des Zorns und der Euphorie ließ er das Airbike vorschnellen und nahm Zhao ins Visier, der im selben Moment in die Hocke ging und Anstalten machte, zu Yoyo herunterzuklettern.“

 

 
Frank Schätzing (Keulen, 28 mei 1957)

 

 

De Russische schrijver en dichter Vladislav Felitsianovitsj Chodasevitsj werd geboren in Moskou op 28 mei 1885. Zie ook alle tags voor Vladislav Chodasevitsj op dit blog.

 

From the Diary

My ear is shocked by every noise,
My eye – by light of sun or fire,
My spirit launched its cutting growth,
Like a tooth – through gums which swelled entire.

It will break through and leave at once,
The former covering it sphere,
And with his thousands bright eyes,
Will rush in night – not one that’s here.

And I’ll be here left and laid  –
A banker, killed by a thug, meanest,
To press my wound by freezing hands,             
To cry and writhe in your existence.

 

 

The Evening

Smooth and crunch by feet of mine.
Snow starts and wind regains.
Holly Father! What a pine!
Holly Father! What a pain!

Your world under moon is hard,
And You’re not as kind as told.
Why need we this world so wide,
If death reigns in this wide world?…

Nobody could rightly say,
Why in sunset of one’s years,
One wants more walks and ways,
Wants to sing, to freeze and…  faith.

 

Vertaald door Yevgeny Bonver

 

 
Vladislav Chodasevitsj (28 mei 1885 - 14 juni 1939)
Cover

 

 

De Nederlandse schrijver en dichter Sjoerd Leiker werd geboren in Drachten op 28 mei 1914. Zie ook alle tags voor Sjoerd Leiker op dit blog.

 

Armenhof

Achter het huis van ouden en armen
ligt een jonge tuin in licht en rood.
 
Een witte uitgebloeide man; hij raakt
zoo dicht aan dit leven, zoo dicht aan de dood;
 
gaat elke dag verloren in de vreugd
van een glimlach langs de lichte perken.
 
Hij is zoo blij met bloemen en boomen,
dat de anderen verbaasd het merken,
 
want ze leven zoo oud in de jonge tuin,
dat haar lichtheid hen niet meer kan bereiken.
 
Alleen de avond is er hun goed en vertrouwd,
als langzaam het zingende gaat wijken;
 
en de wind van jaren hun deel en vreugd
nog zacht in een boom ligt te neuren.
 
Dan is hun denken een wijlende gang,
langs een jonge tuin, naar Gods open deuren.

 

 
Sjoerd Leiker (28 mei 1914 - 15 december 1988)

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 28e mei ook mijn twee vorige blogs van vandaag.

De Ierse schrijfster en columniste Maeve Binchy werd geboren op 28 mei 1940 in Dalkey. Zie ook alle tags voor Maeve Binchy op dit blog.

Uit: A Week in Winter

“Everyone had their own job to do on the Ryans’ farm in Stoneybridge. The boys helped their father in the fields, mending fences, bringing the cows back to be milked, digging drills of potatoes; Mary fed the calves, Kathleen baked the bread, and Geraldine did the hens.
Nor that they ever called her Geraldine-she was “Chicky” as far back as anyone could remember. A serious little girl pouring out meal for the baby chickens or collecting the fresh eggs each day, always saying, “Chuck, chuck, chuck," soothingly into the feathers as she worked. Chicky had names for all the hens, and no one could tell her when one had been taken to provide a Sunday lunch. They always pretended it was a shop chicken, but Chicky always knew.
Stoneybridge was a paradise for children during the summer, but summer in the west of Ireland was short, and most of the time it was wet and wild and lonely on the Atlantic coast. Still, there were caves to explore, cliffs to climb, birds' nests to discover, and wild sheep with great curly horns to investigate. And then there was Stone House. Chicky loved to play in its huge overgrown garden. Sometimes the Miss Sheedys, three sisters who owned the house and were ancient, let her play at dressing up in their old clorhes.
Chicky watched as Kathleen went off to train to be a nurse in a big hospital in Wales, and then Mary got a job in an insurance office. Neither of those jobs appealed to Chicky at all, but she would have to do something. The land wouldn’t support the whole Ryan family. Two of the boys had gone to serve their time in business in big towns in the West. Only Brian would work with his father.“
Chicky’s mother was always tired and her father always worried. They were relieved when Chicky got a job in the knitting factory. Not as a machinist or home knitter but in the office. She was in charge of sending out the finished garments to customers and keeping the books. It wasn’t a great job but it did mean that she could stay at home, which was what she wanted. She had plenty of friends around the place. and each summer she fell in love with a different O’Hara boy but nothing ever came of it.”

 

 
Maeve Binchy (28 mei 1940 – 30 juli 2012)

 

 

De Ierse dichter en songwriter Thomas Moore werd geboren op 28 mei 1779 in Dublin. Zie ook alle tags voor Thomas Moore op dit blog.

 

The Meeting Of The Waters

There is not in the wide world a valley so sweet
As that vale in whose bosom the bright waters meet;
Oh! the last rays of feeling and life must depart,
Ere the bloom of that valley shall fade from my heart.

Yet it was not that nature had shed o'er the scene
Her purest of crystal and brightest of green;
'Twas not her soft magic of streamlet or hill,
Oh! no, -- it was something more exquisite still.

'Twas that friends, the beloved of my bosom, were near,
Who made every dear scene of enchantment more dear,
And who felt how the best charms of nature improve,
When we see them reflected from looks that we love.

Sweet vale of Avoca! how calm could I rest
In thy bosom of shade, with the friends I love best,
Where the storms that we feel in this cold world should cease,
And our hearts, like thy waters, be mingled in peace.

 

 
Thomas Moore (28 mei 1779 – 25 februari 1852)
Cover biografie 

 

 

De Britse schrijver Ian Fleming werd geboren op 28 mei 1908 in Londen. Zie ook alle tags voor Ian Fleming op dit blog.

Uit: Thunderball

“Women are often meticulous and safe drivers, but they are very seldom first-class. In general, Bond regarded them as a mild hazard and he always gave them plenty of road and was ready for the unpredictable. Four women in a car he regarded as the highest potential danger, and two women nearly as lethal. Women together cannot keep silent in a car, and when women talk they have to look into each other’s faces. An exchange of words is not enough. They have to see the other person’s expression, perhaps to read behind the others’ words or analyze the reaction to their own. So two women in the front seat of a car constantly distract each other’s attention from the road ahead and four women are more than doubly dangerous for the driver not only has to hear and see, what her companion is saying but also, for women are like that, what the two behind are talking about.”
(…)

“Anyway, I make up my own mind about men and women. What's the good of other people's opinions? Animals don't consult each other about other animals. They look and sniff and feel. In love and hate, and everything in between, those are the only tests that matter. But people are unsure of their own instincts. They want reassurance. So they ask someone else whether they should like a particular person or not. And as the world loves bad news, they nearly always get a bad answer--or at least a qualified one.”

 

 
Ian Fleming (28 mei 1908 – 12 augustus 1964)
Scene uit de Bondfilm uit 1965 met Sean Connery en Claudine Auger

 

 

De Amerikaanse schrijver Walker Percy werd geboren op 28 mei 1916 in Birmingham, Alabama. Zie ook alle tags voor Walker Percy op dit blog.

Uit: The Moviegoer

“He was actually like one of those scientists in the movies who don’t care about anything but the problem in their heads. . . . Yet I do not envy him. I would not change places with him if he discovered the cause and cure of cancer. For he is no more aware of the mystery which surrounds him than a fish is aware of the water it swims in.
So, just as the malaise threatens to make Binx a ghost who is divorced from the material world, the vertical search rendered him, like Harry, no more than a scientific Anyone Anywhere (“outside the universe,” without “time and place”). And just as Binx resolves to vanquish the malaise —“ I vow: I’m a son of a bitch if I’ll be defeated by the everydayness” — he abandoned his vertical search long ago. He discovered that, in the end, that search was insufficient, failing to put him in touch with ambient “mystery” and leading to the “difficulty” that, “though the universe had been disposed of, I myself was left over. There I lay in my hotel room with my search over yet still obliged to draw one breath and then the next”.
Binx’s experience of the failure of the vertical search, which rendered him “left over,” is suggestive of an idea that, for Percy, was not confined to his first novel. In his essays, Percy often commented on the existential inadequacy of science: “the more science progressed, and even as it benefitted man, the less it said about what it is like to be a man living in the world. every advance in science seemed to take us further from the concrete here-and-now in which we live.”

 

 
Walker Percy (28 mei 1916 – 10 mei 1990)

 

 

De Oostenrijkse schrijver Fritz Hochwälder werd geboren op 28 mei 1911 in Wenen. Zie ook alle tags voor Fritz Hochwälder op dit blog.

Uit: Das heilige Experiment

„Da es erwiesen ist, daß die Jesuiten in Paraguay Unserer Krone abtrünnig geworden; da es erwiesen ist, daß sie unter dem Vorwand der Religion Sklaverei und Bedrückung unter Meinem indianischen Volk aufgerichtet, da es erwiesen ist, daß sie sich durch Verheimlichung von Bergwerken
bereichert; da es erwiesen ist ... befehle ich kraft Meiner höchster Gewalt, die der Allmächtige in Meine Hände niedergelegt hat, daß alle Ordens personen der Gesellschaft Jesu die paraguayanischen Provinz zu räumen haben und daß ihre Güter eingezogen werden. Gegeben zu Buen Retiro, am 27. Februar 1767. ICH, KÖNIG.“
(…)

„Eure Weigerung wäre der Untergang Eures Ordens im ganzen spanischen Weltreich! Überlegt: in Frankreich und Portugal ist die Gesellschaft Jesu verboten. Wir lassen Euch im ganzen spanischen Reich bestehen — wenn ihr Euch aus Paraguay freiwillig zurückzieht.“
(…)

„Und wir, die wir genau wissen, daß wir im Grund machtlos sind, wir haben uns um äußeren Erfolges willen selbst in die Netze der Macht verstrickt  —  wir, die wir frei von Parteinahme in allen Ländern der verzweifelnden, unterdrückten, leidenden Menschheit den Weg zu ebnen haben in jenes Reich, in das uns alle erst der Tod entläßt.“

 

 
Fritz Hochwälder (28 mei 1911 – 20 oktober 1986)

 

 

De Franse schrijver, journalist en verzamelaar Henri-Pierre Roché werd op 28 mei 1879 geboren te Parijs. Zie ook alle tags voor Henri-Pierre Roché op dit blog.

Uit: Jules et Jim

"C'était vers 1907.
Le petit et rond Jules, étranger à Paris, avait demandé au grand et mince Jim, qu'il connaissait à peine, de le faire entrer au bal des Quat-z'Arts, et Jim lui avait procuré une carte et l'avait emmené chez le costumier. C'est pendant que Jules fouillait doucement parmi les étoffes et choisissait un simple costume d'esclave que naquit l'amitié de Jim pour Jules. Elle crût pendant le bal, où Jules fut tranquille, avec des yeux comme des boules, pleins d'humour et de tendresse.
Le lendemain ils eurent leur première vraie conversation. Jules n'avait pas de femme dans sa vie parisienne et il en souhaitait une. Jim en avait plusieurs. Il lui fit rencontrer une jeune musicienne. Le début sembla favorable. Jules fut un peu amoureux une semaine, et elle aussi. Puis Jules la trouva trop cérébrale, et elle le trouva ironique et placide.
Jules et Jim se virent tous les jours. Chacun enseignait à l'autre, jusque tard dans la nuit, sa langue et sa littérature. Ils se montraient leurs poèmes, et ils les traduisaient ensemble. Ils causaient, sans hâte, et aucun des deux n'avait jamais trouvé un auditeur si attentif. Les habitués du bar leur prêtèrent bientôt, à leur insu, des moeurs spéciales.
Jim introduisit Jules dans des cafés littéraires où fréquentaient des célébrités. Jules y fut apprécié et
Jim en fut content. Jim avait une camarade, dans un de ces cafés, une jolie petite femme désinvolte, qui tenait le coup aux Halles mieux que les poètes, jusqu'à six heures du matin. Elle distribuait, de haut, ses faveurs brèves. Elle conservait, à travers tout, une liberté hors la loi et un esprit rapide qui frappait juste. Ils eurent des sorties à trois. Elle déconcertait Jules, qu'elle trouvait gentil, mais ballot. Il la jugeait remarquable, mais terrible. Elle amena pour Jules une amie bonasse, mais Jules la trouva bonasse.
Jim ne put donc rien pour Jules. Il l'engagea à chercher seul. Jules, peut-être gêné par son français
encore imparfait, échouait toujours. Jim dit à Jules « Ce n'est pas qu'une question de langue. » Et il lui exposa des principes.
Autant me prêter vos souliers, ou vos gants de boxe, dit Jules, tout cela est trop grand pour moi.
Jules, malgré l'avis de Jim, prit contact avec des professionnelles, sans y trouver satisfaction.
Ils se rabattirent sur leurs traductions et sur leurs entretiens."

 

 
Henri-Pierre Roché (28 mei 1879 – 9 april 1959)
Scene uit de film "Jules et Jim" vanFrançois Truffaut uit 1962

 

 

De Russische dichter, schrijver en schilder Maximilian Voloshin werd geboren op 28 mei 1877 in Kiev. Zie ook alle tags voor Maximilian Voloshin op dit blog.

 

From Lunaria

1.
The pearl bejeweling the quiet of night,
The gem of the lagoon’s star-studded base!
Your light makes young and pallid every face,
Thorn-apple longs for You in love-lorn plight.

Love’s anguish echoes in the hearts the tunes
That, string-like strummed, Your rays set loose.
Uneasy dreams revive and reproduce
In haunting hues the once disquieting moons.

Your humid glow and faded shadows, falling
Upon the walls, the stairway, and the flooring,
Throw tints of turquoise onto stones, finesse

The leaf of plane toward greater yet indention,
Endowing strands of vine with greater fineness.
Dreams’ luminary! Mistress of conception!

 

Vertaald door Constantine Rusanov

 

Cimmerian Twilight I

The evening light has soaked with ancient gold
And gall the yellow hills. Like tawny fur
Grass rises shaggy in a ruddy blur;
Past fiery bushes metal waves unfold;
And enigmatic cliffs and boulders hold
Worn troughs that are the sea's chronologer.
In the winged twilight figures seem to stir:
A heavy paw, a jowl grins stark and bold,
Like swelling ribs the dubious hillocks show;
On what bent back, like wool, does savory grow?
What brute, what titan, to this region cleaves?
The dark is strange . . . and yonder, space is clean.
And there the tired ocean, panting, heaves,
And rotting grasses breathe of iodine.

 

 
Maximilian Voloshin (28 mei 1877 – 11 augustus 1932)

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 28^e mei ook mijn vorige blog van vandaag.

De Chinese dichter Xin Qiji werd geboren op 28 mei 1140 in Jinan, in de provicie Shandong. Zie ook alle tags voor Xin Qiji op dit blog.

 

Zhu Yin Ta

Precious hairpin, broken, halved
At the Peach-Leaf Ferry where
We parted; darkening mist and willow shround the place.
I dread to climb the tower-top stair;
Nine days out of ten wind raves, rain torrents race:
It breaks my heart to see the scarlet petals scatter one by one.
All this with nobody to care
Above it - who is there
Will bid the oriole's singing cease?
From mirrored flowers that frame my face
I pluck the petals, try to foretell your return,
Counting and re-counting them a thousand ways.
By silken curtains dimly lit
Words born of dreams fight in my throat for release.
It was he, the Spring, who brought on me this agony of grief;
Who knows where Spring now strays?
He did not guess he should have gone
Taking my grief in his embrace.

 

 
Xin Qiji (28 mei 1140 – 1207)
Standbeeld in Changsha, Hunan, Chima

 

 

De Indiaase dichter, vertaler en literatuurwetenschapper K. Satchidanandan werd geboren op 28 mei 1946 in centraal Kerala. Zie ook alle tags voor K. Satchidanandan op dit blog.

 

Gandhi And Poetry

One day a lean poem
reached Gandhi’s ashram
to have a glimpse of the man.
Gandhi spinning away
his thread towards Ram
took no notice of the poem
waiting at his door,
ashamed at not being a bhajan.
The poem now cleared his throat
And Gandhi glanced at him sideways
through those glasses that had seen hell.
“Have you ever spun thread?” he asked,
“Ever pulled a scavenger’s cart?
Ever stood in the smoke of
An early morning kitchen?
Have you ever starved?”

The poem said: “I was born in the woods,
in a hunter’s mouth.
A fisherman brought me up
in a cottage.
Yet I knew no work, I only sing.
First I sang in the courts:
then I was plump and handsome
but am on the streets now,
half-starved.”

“That’s better,” Gandhi said
with a sly smile. “But you must give up this habit
of speaking in Sanskrit at times.
Go to the fields. Listen to
The peasants’ speech.”
The poem turned into a grain
and lay waiting in the fields
for the tiller to come
and upturn the virgin soil
moist with new rain.

 

 
K. Satchidanandan (Kerala, 28 mei 1946)

 

 

De Australische schrijver Patrick White werd geboren in Londen op 28 mei 1912. Zie ook alle tags voor Patrick White op dit blog.

Uit: The Hanging Garden

“Mamma had been taken into the saloni. She was sitting talking to the Englishwoman.
“You’ll find her a quiet, reasonable child.”
It made the reasonable child feel grave, important, while remaining unconvinced.
She was standing in a smaller room which opened off the important one where callers are received. It was a house of many rooms, whether their purpose was reasonable or not she hadn’t had time to find out, but sensed that she might approve of the house, dark and quiet, standing on the edge of this precipice.
She looked down through the closed window, through the leaves of dark yet glossy trees growing out of a wall of rock above the shining water of a small, private-seeming bay. More than anything the water consoled, its light that of the Gulf. She half-expected that if the curtain were to lift she would catch sight of the volcano on the island opposite. But the leaves were unmoved. She was reminded of the trees in the Royal Garden. As she ran past the benches with their officers and girls she heard her feet crunch on the gravel, running through the cool towards the muddy smell of ducks.
“I’m sure she won’t give you any trouble,” (Mamma was saying in the saloni).
“Oh dear, no, I can see, Mrs.—er—Sklavos” carefully, “I can see she is quite the grown-up little lady.” Suddenly Mamma burst into tears, through her crying the sound of furniture a rusty stirring and another sort of motion which must have been this Englishwoman’s, she had the figure of a dressmaker’s dummy.
“It must be a comfort to know she will be on British soil.”
Mamma could have been mopping her tears. “But we are not British, Mrs. Bulpit. Eirene is a Greek.” How strange it was to hear Mamma’s voice, as though feeling its way into a foreign language. “My husband was a Greek—a Greek patriot. And I was Australian before I married. I do not think of myself as British.”

 

 
Patrick White (28 mei 1912 - 30 september 1990)

 

 

De Zwitserse schrijver Johann David Wyss werd geboren op 28 mei 1743 in Bern. Zie ook alle tags voor Johann David Wyss op dit blog.

Uit: The Swiss Family Robinson

“We immediately searched about for what would answer the purpose, and fortunately got hold of a number of empty flasks and tin canisters, which we connected two and two together so as to form floats sufficiently buoyant to support a person in the water, and my wife and young sons each willingly put one on. I then provided myself with matches, knives, cord, and other portable articles, trusting that, should the vessel go to pieces before daylight, we might gain the shore not wholly destitute.
Fritz, as well as his brothers, now slept soundly. Throughout the night my wife and I maintained our prayerful watch, dreading at every fresh sound some fatal change in the position of the wreck.
At length the faint dawn of day appeared, the long, weary night was over, and with thankful hearts we perceived that the gale had begun to moderate; blue sky was seen above us, and the lovely hues of sunrise adorned the eastern horizon.
I aroused the boys, and we assembled on the remaining portion of the deck, when they, to their surprise, discovered that no one else was on board.
"Hullo, papa! What has become of everybody? Are the sailors gone? Have they taken away the boats? Oh, papa! Why did they leave us behind? What can we do by ourselves?"
"My good children," I replied, "we must not despair, although we seem deserted. See how those on whose skill and good faith we depended have left us cruelly to our fate in the hour of danger. God will never do so. He has not forsaken us, and we will trust Him still. Only let us bestir ourselves, and each cheerily do his best. Who has anything to propose?"

 

 
Johann David Wyss (28 mei 1743 – 11 januari 1818)
Scene uit de gelijknamige film uit 1960 met o.a. John Mills en Dorothy McGuire

 

 

De Duitse dichteres en schrijfster Maria Müller-Gögler werd geboren op 28 mei 1900 in Leutkirch im Allgäu. Zie ook alle tags voor Maria Müller-Gögler op dit blog.

 

Leihe mir, Wiese

Leihe mir, Wiese
dein blühend Gewand,
dann kann ich als Königin schreiten.
Esparsetbe um meinen Hals.

wird rosafarbne: Geschmeid.
Salbei umhülle wie Samt meine Schultern,
mit goldenen Sternen: mein Gürtel schließt
den blumenbesticltten Mantel.

Leibe mir, brandroter Mohn,
deine Farbe,
daß ich die Wangen mir schminlte,
leihe mir, Sonne,
Gold und Glanz für mein Haar,
daß ich, glühende Braut,
dern Geliebten entgegenschreihe.

 

 
Maria Müller-Gögler (28 mei 1900 – 23 september 1987
Weingarten in Oberschwaben, waar Maria Müller-Gögler lang woonde(Geen portret beschikbaar)

 

 

De Deense dichter en schrijver Bernhard Severin Ingemann werd geboren op 28 mei 1789 in Thorkildstrup op het eiland Falster. Zie ook alle tags voor B. S. Ingemann op dit blog.

 

The Wanderer

All the sky was dull and drear,
But what cared I!
For my sky shone bright and clear
In Eliza's eye.

Not a star was to be seen,
Yet I felt no fear;
For like stars of brightest sheen
Shone those eyes so dear.

All the way was rough and dark;
Unheeding wind, or weather,
O'er the roughest path we trudge,
Joyfully together.

Then the sky again was fair,
But what cared I!
For I saw no longer there
My Eliza's eye.

Friendly shone the stars above,
But joyless was their light;
For in them I could not see
Her sweet eyes so bright.

Would the sky were dark once more!
And no star appear!
But give the wanderer back again
His companion dear.

 

 
Bernhard Severin Ingemann (28 mei 1789 – 24 februari 1862)
Jonge vrouwen bieden B. S. Ingemann een Gouden Hoorn aan op zijn 70^e verjaardag. Geschilderd door Jørgen Valentin Sonne, 1859 

 

 

De Oostenrijkse schrijver Cornelius Hermann von Ayrenhoff werd geboren op 28 mei 1733 in Wenen. Zie ook alle tags voor Cornelius Hermann von Ayrenhoff op dit blog.

Uit: Der Postzug oder die noblen Passionen

„DER VERWALTER. Ha nun begreif' ich! Denken Sie nur, Lisette! nebst den hochfreyherrlichen Pferden, mußt' ich alle unsre Mayerpferde, meine zween Braunen, und des Pfarrers Rappen in den herrschaftlichen Stall einstellen. Zum Glück ist nicht mehr Platz, sonst kämen wohl des Schulzens Hengste auch dazu.
LISETTE. O warum nicht auch des Majors von Rheinberg vier Schäcken? Die wären doch gewiß die schönsten von allen. Das nenn' ich Eitelkeit!
DER VERWALTER. Wenn Sie erst wüßten, wie heute der Stall aussieht!
LISETTE. Nu?
DER VERWALTER. Seit Anbruch des Tages sind zwölf Frohnleute mit Putzen, Fegen und Polieren beschäftiget. Der Fußboden wurde mit weißem Sand ausgerieben, und dick mit Sägespähnen bestreut.
LISETTE. Nur? und nicht mit Rosenblättern? Ha! ha! ha!
DER VERWALTER. Sie kennen ja die alten Familienportraits von den geharnischten Rittern, die alle das hochfreyherrliche Wappen neben der Schulter, oder zwischen den Füßen, und allmächtig große Perücken auf den Köpfen haben?
LISETTE. Soll ich sie nicht kennen? sie hängen in des Barons Gewehrkammer.
DER VERWALTER. Nicht mehr. Sie hängen alle im Stalle.
LISETTE. Im Stalle? die Ritter in großen Perücken? Das ist ja eine Schmach für die Familie.
DER VERWALTER. Für die Familie eben nicht – ob diese Helden im Stalle, oder in der Gewehrkammer hängen. Nur dem feinen Geschmack unserer Frau, dessen sie sich so oft rühmet, dürfte diese Veränderung keine Ehre bringen.“

 

 
Cornelius Hermann von Ayrenhoff (28 mei 1733 – 15 augustus 1819)
Der Postzug“, radering door Georg Melchior Kraus. 18e eeuw

De Nederlandse schrijver, journalist en columnist Jan Blokker werd geboren in Amsterdam op 27 mei 1927. Zie ook alle tags voor Jan Blokker op dit blog.

Uit: The boldest way

“Niemand bij mijn weten heeft ooit de oude Dryden tegengesproken die satire aanbeval als
 
The boldest way, if not the best,
to tell men freely of their foulest faults,
to laugh at their vain deeds and vainer thoughts.

Vraag het morgen aan de vrome samenstellers van het televisieprogramma Farce Majeur en ze zullen het, zingend in close harmony, beamen. Had het aan Aristophanes gevraagd, aan Petronius, aan Willem die Madocke maakte, aan Swift, aan Voltaire, aan Multatuli, aan Tucholsky, en de instemming was eenparig geweest. Vraag het alsnog aan Brandt Corstius, en hij zal het niet ontkennen.
Het zou haast wantrouwig moeten stemmen: dat we het vijfentwintighonderd jaar lang onder mekaar kennelijk nooit principieel oneens zijn geworden over de aanduiding van een literair genre.
Maar misschien moeten we satire ook niet omschrijven als een literaire soort op zichzelf. Ze is het in de strikte zin al niet, omdat er ook gehekeld blijkt te kunnen worden in de beeldende kunst of per film; er bestaat zelfs satirische muziek. Maar los daarvan maken ook de grote, beroemde beoefenaars de indruk het genre beoefend te hebben in de marge van andere, deels ‘serieuzer’ bezigheden. Petronius diende keizer Nero, Dryden zelf schreef doorgaans buitengewoon onopmerkelijke verzen en toneelstukken die niet aan Shakespeare konden tippen, Multatuli wilde bovenal de Javaan verheffen en de assistent-resident van Lebak gerehabiliteerd krijgen, en Stoker geeft overdag college aan twee universiteiten. Als het om de letterkunde gaat is satire waarschijnlijk helemaal geen genre, maar een nevenwerkzaamheid - zoals een ander na kantoortijd opgaat in het verenigingsleven of de actie Vrouwen voor Vrede. Satire is niet het weloverwogen resultaat van een kunstzinnige roeping, maar eenvoudig een uitkomst van sociaal ongenoegen.
Ten tijde van Dryden en in de eeuwen daarvoor stond dat laatste zeker voorop: de uitval tegen instituties. De mensen aan wie de satiricus de waarheid moet vertellen zullen we vermoedelijk ook moeten lezen als de mensheid, en dan meer in het bijzonder de verzameling hoogwaardigheidsbekleders aan wie de conservering van diverse instituties was toevertrouwd: de hovelingen, de priesters, de edelknapen, de ordebewakers, de Brinkmannen, of zeg maar de Tartuffes aller dagen. Omdat de grote instituties - hof, kerk, adel - algemene geldigheid hadden en hun conventies van macht en gedrag in Canterbury wel zo ongeveer dezelfde waren als op een Duits narrenschip, konden ze als het ware ook ‘internationaal’ uitgelachen worden: je hoefde geen Spanjaard te zijn om te begrijpen waar Cervantes, noch een Nederlander (of een latinist) om mee te voelen waar Erasmus zich tegen keerde."

 

 
Jan Blokker (27 mei 1927 - 6 juli 2010)

 

 

De Nederlandse schrijver, journalist, blogger en gamedeskundige Niels 't Hooft werd geboren in Leiderdorp op 27 mei 1980. Zie ook alle tags voor Niels ‘t Hooft op dit blog.

Uit: De verdwijners

‘Kijk nooit te lang naar jezelf,’ zei de vrouw met een laconieke grijns. ‘Hoe langer je kijkt, hoe meer je ziet wat mis is.’ Ze veegde het bloed weg met de rug van haar hand en waste haar handen. Er kwam geen nieuw bloed meer bij.
‘Nu valt me bijvoorbeeld op hoe raar mijn beha zit. Moet je zien hoe de bandjes mijn lijf indeuken, dat is toch lelijk?’
Marthe haalde haar schouders op. ‘Het stoort me niet.’
‘Nee,’ zei de vrouw, ‘het moest maar eens afgelopen zijn.’ Ze droogde haar handen, klikte de sluiting op haar rug los en wurmde de beha uit haar jurk. Haar boezem slonk met minstens de helft, maar ze was nog steeds vrij sexy. Met een onderhandse beweging gooide ze haar kostbaar ogend ondergoed in de prullenbak.
Marthe lachte, maar de tranen zaten nog in haar systeem, waardoor het meer klonk als een snik.
‘Vertel,’ zei de vrouw scherp, ‘wat zit jou dwars?’
Marthe haalde haar schouders op. ‘Ik kan het niet zomaar uitleggen.’
‘Soms helpt het om je hart te luchten bij een vreemde.’
Marthe schudde haar hoofd. ‘Het is niets,’ zei ze. Heel even zag ze Isobel in de spiegel. Niet als een straal zonlicht, maar echt haar zusje.
‘Als je erom huilt is het meer dan niets.’
Marthe keek haar evenbeeld strak aan. ‘We deden weinig samen, mijn zus en ik,’ zei ze. ‘Onze karakters en interesses liepen totaal uiteen. Maar dansen, dat deden we wel.’

 

 
Niels 't Hooft (Leiderdorp, 27 mei 1980)

 

 

De Franse schrijver Louis-Ferdinand Céline (pseudoniem van Louis Ferdinand Destouches) werd geboren in Courbevoie op 27 mei 1894. Zie ook alle tags voor Louis-Ferdinand Céline op dit blog.

Uit: Reis naar het einde van de nacht (Vertaald door E.Y. Kummer)

“De kolonel verzette nog steeds geen poot, ik zag hoe hij op de helling rustig onder de kogelregen de briefjes die hij van de generaal kreeg, doorlas en ze daarna in kleine stukjes scheurde. Stond er dus in geen van die briefjes dat er onmiddellijk een eind aan deze ellende gemaakt moest worden? Zei men hem van hogerhand dus niet dat het een abuis was, een afschuwelijk misverstand? Dat er een vergissing in het spel was? Een blunder? Dat het manoeuvres waren die men voor de grap had willen houden, en geen moordpartijen! Maar nee, hoor! ‘Gaat u maar door, kolonel, u bent op ’t goeie pad!’ Dat waren waarschijnlijk de woorden van des Entrayes, divisie-generaal, chef van ons allen, van wie hij om de vijf minuten een envelop ontving door middel van een verbindingsman, die van angst elke keer nog wat grauwer werd en ’t steeds meer in z’n broek deed. […]– Wachtmeester Barousse is zo net gedood, kolonel, zei hij in één ruk.
– Nou, en?
– Hij is gedood toen hij, op de weg naar Les Etrapes, de broodwagen ging halen, kolonel!
– Nou, en?
– Hij is door een granaat uit elkaar gespat!
– En verder, godverdomme!
– Verder niets! Kolonel!…
– Is dat alles?
– Ja, dat is alles, kolonel!
– En ’t brood? vroeg de kolonel.
Dat was het eind van deze dialoog, want ik herinner me goed dat hij nog net tijd had om te zeggen: ‘En ’t brood?’ En toen niets meer. Daarna, alleen maar een vlam, met lawaai erbij. Maar dan een lawaai zoals je nooit zou geloven dat het bestond. M’n ogen, oren, neus en mond waren opeens zo vol lawaai dat ik werkelijk dacht dat dit het eind betekende, dat ik zelf vuur en lawaai was geworden.”

 

 
Louis-Ferdinand Céline (27 mei 1894 - 1 juli 1961)
Dodenmasker

 

 

De Belgische Franstalige schrijver Georges Eekhoud werd in Antwerpen geboren op 27 mei 1854. Zie ook alle tags voor Georges Eekhoud op dit blog.

Uit: Kees Doorik (Vertaald door August Peeters)

“In den stal, op de dwarsstaken gezeten, boven het hoornvee, gerochtten de kiekens in hunnen slaap.
De loomerige koeien loeiden dof. Het eenig gerucht, dat men nog in de verte hoorde, was het zangerig sjirpen der krekels, of het kwaken der kikkers, zonder ophouden reutelend op de boorden van de verdroogde poelen.
Janneke, de koewachter, de neef van de bazin, een sluwe en heimelijke rakker , had, zoo goed
het ging, de twee forschige Hollanders uitgespannen dieren met billen zoo rond als een kegelbol en lenden zoo glad en glanzend als pannen van de Wit-Hoef, en zette ze bij in den stal, waar drie andere koppels 't voeder reeds dapper maalden.
't Opwekkend gerucht van die gebitten wakkerde 't ongeduld aan der laatstkomenden, en de kleine
had groote moeite ze te bedwingen.. Terwijl hij ze van hun halsters ontdeed, zonder zich daaraan erg
te spoeden, sakkerde hij als een groote, en slingerde nijdige „haroem's !" en „haoet's !" naar den kop
van de fiere beesten.
De uitgeputte maaiers spraken geen woord. Kees, dapperder, neuriede en floot om beurten een liedje, dat hij gehoord had van Jaak Korebrood, den liedjeszanger van 't dorp:
„Komt, laat ons nog een wandelingsken doen,
Al in dat jeugdig groen,
Met de meiskens van fatsoen..."
en hij onderbrak het slechts om zijn helpers aan te wakkeren :
Allo ! Scheele, nog een stootje! Is 't nog voor vandaag? Ba! Hopsa, pak vast, Dirk Pap... Jan, pas as op da'k u de paarden niet meer zie slaan. Sloeber !... Vooruit, tas maar op, Lieven Piot, daar is plaats genoeg, rechts achter de deur... Ewel, bazin, wa' zeg-de er van?
Door die plotselinge vraag schoot Annemie wakker uit haar droomerij:
- 'k Zeg, ida'ge wakkere kadee's zijt, en da'ge uw best doet !... 'k Zie da' geerne. Paulien, schenk eens
'nen gogen druppel in voor ons mannen.
Paulien, de rosharige en vette meid, hing juist aan den hangel, onder den schouwmantel, een groo-
ten koperen ketel die glom in 't halfduister. Ze verdween een oogenblik en kwam dan terug met het
aarden jeneverkruikje en een glas.”

 

 
Georges Eekhoud (27 mei 1854 - 29 mei 1927)
Affiche voor een tentoonstelling in Antwerpen, 2013

 

 

De Duits-Iraanse dichter en schrijver Said werd geboren op 27 mei 1947 in Teheran. Zie ook alle tags voor Said op dit blog.

 

die stadt

die stadt
sie lehnt die erde ab und meint jede berührung mit ihr
sei eine abwärts gerichtete zärtlichkeit
sie überläßt ihre toten den einheimischen tieren
und ihre gebeine den fremden winden
ihre grenzen sind verseuchte mülldeponien
die zu festungen mutiert sind
die stadt lebt von den fortgegangenen
und vom fleisch ihrer erzählungen
dem fremden wird an der grenze ein wort beigebracht
fortan pflegt er seine verblendung
die einwohner lassen sich verleugnen
sie tragen kein organ mehr zur bespitzelung
der heimkehrer wird in ein glashaus gestellt
mit einem maulkorb und muß sich alles anhören
die stadt lauscht vergnügt dem klagelied der blinden
nachts wandert sie durch ihre gassen
und achtet auf die schritte der fremden

 

 
Said (Teheran, 27 mei 1947)

 

 

De Amerikaanse schrijver John Cheever werd geboren op 27 mei 1912 in Quincy, Massachusetts. Zie ook alle tags voor John Cheever op dit blog.

Uit:The Journals of John Cheever

“In town with D. His 65th birthday. The face is strong, his gray hair is long. We do not mention his remarkable wife, who choked to death during lunch a month ago. HIs mistress has called him from Australia and asked him to marry her, and I suppose he will. The barbershop at the Biltmore has been cut in half, and there are only three barbers on the job. Do people get their haircuts  elsewhere or don’t they get it cut at all? One used to have to wait, reading copies of The Tatler. What is the sigificance of a dying barbershop? The barbers are all old friends, and we talk in Italian. I spend a dollar in tips for being whisk-broomed and drink a Martini at the bar, where there is a new, and more attractive, painting of a nude. The face seems unusually sensitive. But as I walk up Madison Avenue the city escapes me. What has happened to this place where I used to so happily pound the sidewalk? Where has my city gone, where shall I look for it? In the Playboy Club, The Century Club, the Princeton Club, or the Links? In the steamroom at the Biltmore, in L’s panelled apartment, in the skating rink, in the Park, in the Plaza, on the walks where someone behind me makes tonguing noises with his or her mouth? I don’t look. I know the city well, why does it not know me? A pair of well-filled boots, pretty legs,  a tossed head.  A restaurant where all the lights are pink, and so my hands are pink, and pink is the face of my friend. Everybody is pink. Fifteen of twenty men stand at the urinal in Grand Central. Their looks are solicitious, alert, sometimes wistful. They use the polished marble as a glass for pick-ups, and most of them are fondling or pulling thier various sized and -colored cocks. Why does the sight of fifteen or twenty men jerking off seem more sigificant than the string music in the Palm Court?”

 

 
John Cheever (27 mei 1912 – 18 juni 1982)

 

 

De Amerikaanse schrijver John Barth werd geboren op 27 mei 1930 in Cambridge, Maryland. Zie ook alle tags voor John Barth op dit blog.

Uit: Where Three Roads Meet

“Mid-spring mid-morning in mid-twentieth-century USA-in the mid-Atlantic-coast state of Maryland, to be exact, and even in mid-sentence, as our then young and recently interrupted narrator made to resume his anecdote-in-progress by saying to his apartment-mates, "As I was saying, guys"-their telephone rang again.
"Your turn," his friend Al said to their friend Winnie: a standing joke between that latter pair (although both were in fact seated, on their hand-me-down couch in their grad-student apartment in the university's high-rise Briarwood Residences, just off campus), inasmuch as in those days before phone-answering machines, Winnie, Al's girlfriend, took all their calls, for reasons presently to be explained, and thus had taken the previously interruptive one (wrong number) a few minutes before. With a roll of her eyes she reached again for the phone-one of those black rotary-dial jobs, standard issue back then-on the hand-me-down end table next to which she customarily sat, when reading or chatting, for just that purpose.
"Hello?"
"If this were a story and you were its narrator," Alfred Baumann advised Wilfred Chase while Winifred Stark attended the caller, "you could stop the action right here and get some capital-E Exposition done: like who the Three Freds are and what they're doing here; what the capital-C Conflict is; what's At Stake for whichever of us is the Protagonist, and why Win takes all our calls in Briarwood Three-oh- four ..."

 

 
John Barth (Cambridge, 27 mei 1930)

 

 

De Tsjechisch-Israëlische dichter, schrijver, criticus en componist Max Brod werd geboren in Praag op 27 mei 1884. Zie ook alle tags voor Max Brod op dit blog.

Uit: Streitbares Leben

„Die Bekanntschaft zwischen Werfel und mir wurde durch Willy Haas herbeigeführt. Werfel und Haas saßen als Mitschüler in der obersten Klasse des Prager Stefansgymnasiums (in der gleichen Klasse auch Ernst Deutsch und der Dichter Paul Kornfeld). Ich hatte diese schicksalsreiche Anstalt bereits sechs Jahre vorher absolviert, meine ersten Bücher waren 1906 und 1907 erschienen, ich hatte sogar einen festen Verleger, den seltsamen, durch eine buntgestickte Weste ausgezeichneten dänischen Grandseigneur Axel Juncker in Berlin, der mich, wenn ich nach Berlin kam, zwar nicht mit Honoraren, aber mit vorzüglichen Diners, spaßiger Aussprache und pikfeinem Rheinwein regalierte. Immerhin war ich schon so etwas wie eine „literarische Respektsperson“. Sechs Jahre sind in diesen jungen Jahren ein gewaltiger Abstand. – So brachte mir denn der Gymnasiast Haas Gedichte eines Hochbegabten aus seiner Klasse. Es waren die ersten „Weltfreund“-Gedichte, sie bezauberten mich einfach. Beim nächsten Besuch lotste mir Haas den schüchternen Autor ins Zimmer. Um weitere Gedichte befragt, zog Werfel nicht etwa Manuskripte aus der Rocktasche; vielmehr begann er mit dröhnender, dann wieder kantabler Stimme zu deklamieren, nun gar nicht mehr schüchtern. Wie nach Rhapsodenart entquollen ihm die Verse. Alles, was er je geschrieben hatte, wußte er auswendig.
Weltanschaulichen Gegensätzen und etlichen Mißverständnissen trotzend, ist der Bund zwischen Werfel und mir ein dauernder geblieben. Er schien allerdings von Anfang an nicht unter dem günstigsten Stern zu stehen.“

 

 
Max Brod (27 mei 1884 - 20 december 1968)

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 27e mei ook mijn blog van 27 mei 2014 en ook mijn blog van 27 mei 2011 deel 1 en eveneens deel 2 en ook deel 3.

De Amerikaanse dichteres Linda Pastan werd geboren op 27 mei 1932 in New York. Zij studeerde af aan Radcliffe College en behaalde een MA aan Brandeis University. Van 1991-1995 was zij Poet Laureate van Maryland. Tot haar meest recente dichtbundels behoren: “Insomnia”, “Traveling Light” en “Queen of a Rainy Country”. Pastan heeft minstens 12 dichtbundels en een aantal essays gepubliceerd. Zij ontving o.a. de Dylan Thomas Award, een Pushcart Prize, de Alice Fay di Castagnola Award (Poetry Society of America), de Bess Hokin Prize (Poetry Magazine), de 1986 Maurice English Poetry Award (voor “A Fraction of Darkness”), de Charity Randall Citation of the International Poetry Forum, de Ruth Lilly Poetry Prize 2003 en de Radcliffe College Distinguished Alumnae Award. Twee van haar dichtbundels werden genomineerd voor de National Book Award en één voor de Los Angeles Times Book Prize. Linda Pastan is de moeder drie kinderen, waaronder de schrijfster Rachel Pastan.

 

Insomnia

I remember when my body
was a friend,

when sleep like a good dog
came when summoned.

The door to the future
had not started to shut,

and lying on my back
between cold sheets

did not feel
like a rehearsal.

Now what light is left
comes up-- a stain in the east,

and sleep, reluctant
as a busy doctor,

gives me a little
of its time.

 

Wildflowers

You gave me dandelions.
They took our lawn
by squatters’ rights—
round suns rising
in April, soft moons
blowing away in June.
You gave me lady slippers,
bloodroot, milkweed,
trillium whose secret number
the children you gave me
tell. In the hierarchy
of flowers, the wild
rise on their stems
for naming.
Call them weeds.
I pick them as I
picked you,
for their fierce,
unruly joy.

 

The New Dog

Into the gravity of my life,
the serious ceremonies
of polish and paper
and pen, has come

this manic animal
whose innocent disruptions
make nonsense
of my old simplicities--

as if I needed him
to prove again that after
all the careful planning,
anything can happen.

 

 
Linda Pastan (New York, 27 mei 1932)