Berichten van 12 maart 2017 tot 13 maart 2017

De Palestijnse dichter Mahmoud Darwish werd geboren in Al-Birwa, Palestina, op 13 maart 1941. Zie ook alle tags voor Mahmoud Darwish op dit blog.

 

The Horse Fell Off The Poem

and the Galilean women were wet
with butterflies and dew,
dancing above chrysanthemum

The two absent ones: you and I
you and I are the two absent ones

A pair of white doves
chatting on the branches of a holm oak

No love, but I love ancient
love poems that guard
the sick moon from smoke

I attack and retreat, like the violin in quatrains
I get far from my time when I am near
the topography of place...

There is no margin in modern language left
to celebrate what we love,
because all that will be... was

The horse fell bloodied
with my poem
and I fell bloodied
with the horse's blood...

 

 

No Flag Flutters In The Wind

No flag flutters in the wind,
no horse floats in the wind,
no drums accompany the rise and fall of waves…
Nothing happens in tragedies today…
The curtain is drawn, both poets and audience
have left - there are no cedars or processions,
no olive branches to greet those coming in by boat,
weary from nosebleed and the lightness
of the final act, as if passing from one fate
to another, a fate written beyond the text,
a woman of Greece playing the part
of a woman of Troy, as easily white as black,
neither broken nor exalted, and no one asks:
'What will happen in the morning?'
'What comes after this Homeric pause?'
…as if this were a lovely dream
in which prisoners of war are relieved
by fairness of their long, immediate night,
as if they now say:
'We mend our wounds with salt'
'We live near our memory'
'We shall try out an ordinary death'
'We wait for resurrection, here, in its home
in the chapter that comes after the last…'

 

 
Mahmoud Darwish (13 maart 1941 - 9 augustus 2008)
Portret door Avi Katz, z.j.

 

 

De Oekraïense dichter en schrijver Yuri Andrukhovych werd geboren op 13 maart 1960 in Iwano-Frankiwsk. Zie ook alle tags voor Yuri Andrukhovych op dit blog.

 

In Homeland Of Rotkäppen

They say that no one comes here in January.
Not a soul in the palace or the outbuildings,
padlocks on the doors, garden plants in bags,
statues the same, trees naked.
I’ve seen it somewhere before.

But in May everything blossoms
with patients.
Whole cavalcades of Germans
on rollerblades, on bikes.
Couples in love, the first brigade of pensioners
in shorts. Oh, and one more,
an artists commune,
a nest of romanticism! They buy
soft drinks in the orangerie and, endlessly delighted
by the uniqueness of the place, the time, themselves and others,
follow the program onwards –
to the statue
of Little Red Riding Hood.
(Apparently it was in these very woods
that unfortunate incident with the wolf).

As far as the patients themselves are concerned
they wander out onto the terrace
at the designated time, three times a day,
according to the program of gulping food,
filling the time with conversation in common languages
(Bettina von Arnim, they say, Bettina von Arnim.
It’s the password). It’s so beautiful, here, in May,
that you don’t want to do anything.

“Bettina von Arnim” – I say to the wine glass
and to the ashtray. Oh, unfortunate me!
Oh, ungrateful me! And why this nastiness?
And why am I so stubbornly thinking
of escape, of a straitjacket,
of prisoners’ striped pyjamas?

No one knows what to expect
from anyone. After all, that’s why we’re patients –
to mess around.

For the first three days
no one noticed his disappearance.

On the fourth day someone wondered
where the hell he’d got to, that jovial big-bellied Fin
with his flies permanently undone
and the smell of beer under his arms. (The above
details will not be formulated aloud, out of politeness.
Of course, something will be said,
something more neutral, like for example
“And where is our Finnish friend?”)

On the fifth day it will be time for the staff
to clean out his room.

And then the truth will out.

 

 
Yuri Andrukhovych (Iwano-Frankiwsk, 13 maart 1960)

 

 

De Franse schrijver Didier Decoin werd geboren op 13 maart 1945 in Boulogne-Billancourt (Seine). Zie ook alle tags voor Didier Decoin op dit blog.

Uit: Le bureau des jardins et des étangs

"Après une longue claustration accompagnée de la stricte observance des restrictions alimentaires liées au deuil, et après avoir lustré le corps de Katsuro à l’aide d’une étofi‘e sacrée destinée à en absorber les impuretés, Amakusa Miyuki s’était soumise au rituel destiné à la purifier de la souillure entraînée par la mort de son mari. Mais comme il n’était pas envisageable que la jeune veuve s’immergeât dans cette même rivière où venait de se noyer Katsuro, le prêtre shinto s’était contenté, les lèvres pincées, de secouer sur elle une branche de pin dont l’eau de la Kusagawa avait mouillé les rameaux les plus bas. Puis il l’avait assurée qu’elle pouvait à présent renouer avec la vie et montrer sa gratitude aux dieux qui ne manqueraient pas de lui transmettre courage et force.
Miyuki avait parfaitement saisi ce qu’il y avait derrière les paroles de réconfort du prêtre : il espérait que, malgré la précarité de sa situation aggravée par la disparition de Katsuro, la jeune femme allait déposer entre ses mains une expression concrète de la reconnaissance qu’elle devait aux kami.
Mais si Miyuki éprouvait quelque gratitude envers les dieux pour l’avoir lavée de ses souiflures, elle ne pouvait leur pardonner d’avoir laissé la rivière Kusagawa, qui après tout n’était rien de moins qu’un dieu elle aussi, lui ravir son mari.
Elle s’était donc contentée d’une modeste aumône composée de radis blancs, d’un bouquet de têtes d’ail et de quelques gâteaux de riz gluant. Mais habilement enveloppée dans un linge, l’ofi'rande occupait, surtout grâce au gigantisme de certains radis, un volume qui laissait supposer un présent bien plus conséquent. Le prêtre s’y était laissé prendre et il était parti content."

 

 
Didier Decoin (Boulogne-Billancourt 13 maart 1945)

 

 

De Armeense dichter Yeghishe Charents werd geboren op 13 maart 1897 in Kars (toen Rusland, nu Turkije). Zie ook alle tags voor Yeghishe Charents op dit blog.

 

Road

I love the sun-baked taste of Armenian words,
the lilt of ancient lutes in sweet laments
our blood-red fragrant roses bending
as in Nayiran dances, danced still by our girls.

I love the deep night sky, our lakes of light,
the winter winds that howl like dragons fire.
The meanest huts with blackened walls are dear to me-
each of the thousand year old city stones.

Wherever I go, I take our mournful music,
our steel forged letters turned to prayers.
However sharp my wounds or drained of blood,
or orphaned- my yearning heart turns there with love.

There is no brow, no mind, like Narek's Koutch.

No mountain peak like Ararat's,
Search the world, there is no crest as white, so holy.
So like an unreached road to glory - Massis mountain that I love.

 

 
Yeghishe Charents (13 maart 1897 – 29 november 1937)
Monument in Yerevan

 

 

De Russische schrijver Vladimir Makanin werd geboren op 13 maart 1937 in Orsk. Zie ook alle tags voor Vladimir Makanin op dit blog.

Uit: Benzinkönig (Vertaald door Annelore Nitschke)

„Er versucht die Rote Armbinde am Ärmel zu packen. Damit der sich zu ihm umdreht:
»Saschik wird ungehalten sein.«
»Was geht’s dich an?«
»Warum hängst du die Soldaten an seine Kolonne an? Saschik wird böse sein.«
»Ist mir doch egal ... Siehst du noch gut, Alter? Siehst du diese Horde?!«
Sie sehen beide ... kaum auf die Schützenpanzer geklettert, hüpfen die Soldaten darauf herum. Suchen einen besseren Platz – bald hier, bald dort. Umarmen sich schnatternd und lachend. Trotz der unvorstellbaren Trunkenheit strahlen viele Gesichter. Diese klaren, diese lebenslustigen jungen Augen!
Der Roten Armbinde fehlt es an entschlusskraft. Der Soldat da, der ist ja völlig übergeschnappt! Höchste Zeit, dem Blödmann eins auf die Rübe zu geben! ... Der ist zu den vorbeigehenden Bahnarbeitern gestürzt, Tschetschenen und Russen ... ölverschmiert ... unausgeschlafen ... Der Soldat rennt hin und her.
Schreit lauthals, ruft: »Pa-paa! Pa-paa!« Fragt die Arbeiter nach seinem Vater aus. Der Soldat glaubt, er sei immer noch an der Wolga. Der Dummkopf hat sich nicht mehr verabschieden können!
Er glaubt, sein Zuhause sei hier irgendwo. Kapiert nicht, dass er in Tschetschenien ist. »Wo ist mein Vater?! ... Pa-paa!«
Der Roten Armbinde springt der trinkfeste hünenhafte Soldat bei. Mit Namen Schora, ein vor Gesundheit nur so strotzender Kerl.“

 

 
Vladimir Makanin (Orsk, 13 maart 1937)

 

 

De Duitse dichter Oskar Loerke werd geboren op 13 maart 1884 in Jungen. Zie ook alle tags voor Oskar Loerke op dit blog.

 

Hier dieses ist der junge Raum

Hier dieses ist der junge Raum,
Der alte ist verschollen.
Wenn seines Jenseit-Meeres Brecher rollen,
Zeigt sich am Himmel eine stille Flocke Schaum.

Am Wege liegt des Nachbarkindes Puppe
Mit starren Gliedern auf dem Rücken,
Die Augen auf der fernen Flocke,
Als banne sie ein Furcht-Entzücken:
Nie netzt das Jenseits meine Locke, -
Auch ich bin jenseits! - nie die Fingerkuppe.

 

 

Aus dem Bergwerk meiner Seele

Aus dem Bergwerk meiner Seele
Schwer ans Licht beschworen,
Klagtet ihr mit meiner Kehle,
Münder, stumm geboren.

Da, als ihr für euch geworben,
Wars um euch geschehen.
Ich, ich hätte euch verdorben,
Und ich möge gehen.

Wie ihr, daß euch niemand sähe,
Still das Grab euch machtet!
Mein Gesicht in bittrer Nähe
Hat euch nachgetrachtet.

Da habt ihr euch umgewendet,
Steiger aus den Zechen.
Nun wart ihr noch nicht vollendet,
Lerntet wieder sprechen.

Aus den Worten zeigen Fernen
In das Land Vergebens.
Ich will besser schweigen lernen
Für den Rest des Lebens.

 

Oskar Loerke (13 maart 1884 – 24 februari 1941)
Cover

 

De Canadese schrijver W.O. Mitchell werd geboren op 13 maart 1914 in Weyburn, Saskatchewan. Zie ook alle tags voor W. O. Mitchell op dit blog.

Uit: Since Daisy Creek

“2943 Killdeer Boulevard. South West.”
“Would you please tell the court, Dr. Dobbs, what happened to you on the morning of April third last year?”
“I was hunting grizzly in the first range of mountains in the Daisy Creek area, about forty miles west of the town of Shelby. I shot a grizzly bear. She mauled me.”
“Would you describe to the court the nature and extent of your injuries?”
“She almost disembowelled me. She destroyed my right hip joint. She cracked two cervical vertebrae-smashed my elbow.” He could feel his hand starting to jump on his knee; he tried to still it with his left hand. The sweat had started. This was when Terry wanted him to turn to Judge McElroy and take off the coloured glasses to reveal the eye and all the cheek. He averted
his face from the bench. “I had some plastic surgery done to my face. I spent three months in the neurological ward of Western General Hospital.”
“And where is Western General Hospital?”
“The corner of Holy Cross and Rodeo.”
“The name of the doctor attending you?”
“There were several but the main one was a Doctor Arrowsmith.”
“You say you shot the grizzly bear before it did all this to you?” “Yes.”
“It mauled you after you had shot it?”
“Yes.”
“What was the nature of the shot-wound-you inflicted upon the grizzly bear?”
“A Weatherby magnum shell. lt destroyed her shoulder. It blew the heart out of her.”
“You could tell that as soon as you shot it?”
“No. I lost consciousness when she attacked me.”

 

 
W.O. Mitchell (13 maart 1914 – 25 februari 1998)

 

 

De Britse schrijver Hugh Seymour Walpole werd geboren op 13 maart 1884 in Auckland, Nieuw Zeeland. Zie ook alle tags voor Hugh Walpole op dit blog.

Uit:The Cathedral

“Adam Brandon was born at Little Empton in Kent in 1839. He was educated at the King's School, Canterbury, and at Pembroke College, Cambridge. Ordained in 1863, he was first curate at St. Martin's, Portsmouth, then Chaplain to the Bishop of Worcester; in the year 1875 he accepted the living of Pomfret in Wiltshire and was there for twelve years. It was in 1887 that he came to our town; he was first Canon and afterwards Archdeacon. Ten years later he had, by personal influence and strength of character, acquired so striking a position amongst us that he was often alluded to as "the King of Polchester." His power was the greater because both our Bishop (Bishop Purcell) and our Dean (Dean Sampson) during that period were men of retiring habits of life. A better man, a greater saint than Bishop Purcell has never lived, but in 1896 he was eighty-six years of age and preferred study and the sanctity of his wonderful library at Carpledon to the publicity and turmoil of a public career; Dean Sampson, gentle and amiable as he was, was not intended by nature for a moulder of men. He was, however, one of the best botanists in the County and his little book on "Glebshire Ferns" is, I believe, an authority in its own line.
Archdeacon Brandon was, of course, greatly helped by his magnificent physical presence. "Magnificent" is not, I think, too strong a word. Six feet two or three in height, he had the figure of an athlete, light blue eyes, and his hair was still, when he was fifty-eight years of age, thick and fair and curly like that of a boy. He looked, indeed, marvellously young, and his energy and grace of movement might indeed have belonged to a youth still in his teens. It is not difficult to imagine how startling an effect his first appearance in Polchester created.“

 

 
Hugh Walpole (13 maart 1884 – 1 juni 1941)

 

 

De Duitse dichteres en schrijfster Inge Müller werd geboren op 13 maart 1925 in Berlijn. Zie ook alle tags voor Inge Müller op dit blog. 

 

Freunde

Im Zimmer geblieben
Ist der Tabaksrauch
Ihr geht, gern ging ich auch
Und wenns zum Fenster wär
Die Gardine zur Seite schieben
Im Schnee unterm Wind beugt sich ein Strauch
Das Eis am Fenster schluckt mein Hauch
Ich seh eure Schatten wandern
Einer vor über in dem andern
Die Wände um mich geben keinen Ton
Wo sind eure Stimmen? Kein Echo? Schon
Ist alles leer, ich find nicht was ich hab
Und geh und wasche für morgen
Die Teetassen ab.

 

 

Ich habe sie gesehen: Menschen
Ohne Gott. Ausgeliefert
Und still.
Sein werd ich nicht mehr.
Es ist viel
Wenn sie sich erinnern.
Und keine Literatur.

 

 

Einberufung

12-Zeilen-Befehl, Stakkato in Phrasen
Ein Stempel: Mädchen, du bist Soldat
Weg mit den Locken, den Kleidern – den Rasen
Ob grün oder weiß, zahlt der Staat.

 

 
Inge Müller (13 maart 1926 – 1 juni 1966)
Cover biografie

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 13e maart ook mijn blog van 13 maart 2016 deel 1 en eveneens deel 2 en ook deel 3.

De Engelse dichter, predikant en academicus Joseph Beaumont werd als zoon van een kleermaker geboren op 13 maart 1616 in Hadleigh, Suffolk. Hij werd opgeleid op het Hadleigh-gymnasium en ging in 1631 naar Cambridge. Hij behaalde zijn B.A. in 1634, en werd fellow van zijn college in 1636, waarvan John Cosin toen de master was. De dichter Richard Crashaw ruilde Pembroke College in voor St. Peter’s College (Peterhouse), en in 1638 ontvingen hij en Beaumont samen hun diploma M.A. In 1644 werd hij als royalist uit Cambridge gezet en trok hij zich terug in Hadleigh, waar hij zijn epische gedicht “Psyche” begon te schrijven. Beaumont deed het bijzonder goed in de periode van de Commonwealth of England.Vanaf 1643 bekleedde hij het pastoraat van Kelshall in Hertfordshire en in 1646 verruilde het voor een leven in Elm-cum-Emneth in Cambridgeshire. Hij werd in hetzelfde jaar benoemd tot kanunnik van Ely. In 1650 werd hij de huiskapelaan van Matthew Wren, bisschop van Ely, en bekleedde hij verschillende andere ambten en trad hij in het huwelijk. Beaumont en zijn vrouw woonden vervolgens tien jaar in Tatingston Place, in Suffolk. Tijdens deze periode schreef hij de meeste van zijn kleine gedichten. Na de restauratie van 1660 werd Beaumont tot doctor in de godgeleerdheid en tot een van de aalmoezeniers van de koning gemaakt. In 1662 werd hij benoemd tot master van Jesus College, Cambridge, in opvolging van John Pearson; en hij verhuisde naar Cambridge met zijn zes jonge kinderen, waarvan er slechts één tot de volwassenheid leefde. Hij herstelde Jezus Chapel op eigen kosten; vervolgens werd hij op 24 april 1663 Master of Peterhouse. Zijn lange controverse met Henry More, de Cambridge-platonist, dateert uit 1665. “Psyche” werd in 1648 gepubliceerd. Het allegorische gedicht beschrijft hoe de ziel geleid door goddelijke genade en haar beschermengel door de verschillende verleidingen en aanvallen van het leven tot haar eeuwige gelukzaligheid; geraakt. Het bevat in zijn verkorte vorm 30.000 regels. In 1702 bracht Charles Beaumont, de enige overlevende zoon, een nieuwe editie uit, volledig herzien en uitgebreid met de toevoeging van vier verse cantos. De volledige gedichten van Beaumont, in het Engels en het Latijn, werden voor het eerst uitgegeven, in 1880.

Uit Psyche. Canto I

“THE ARGUMENT.
Enrag'd at Heav'n and Psyche, Satan laies
His projects to beguile the tender Maid,
Whilst Phylax proper counter-works doth raise,
And mustereth Joseph's Legend to her aid;
That fortify'd by this chast Pattern, She
To Lust's assaults impregnable might be.

ETERNAL LOVE, of sweetest Poetry
The sweeter King, from thine high Mercies' Throne
Deign to behold my prostrate Vow, and Me:
No Muse, no Gods, but greater Thee alone
I invocate; for both his heads full low
Parnassus to thy Paradise doth bow.

Thy Paradise, thro' whose fair Hills of Joy
Those Springs of everlasting Vigor range,
Which make Souls drunk with Heav'n, which cleanse away
All Earth from Dust, and Flesh to Spirit change.
Wise loyal Springs, whose current to no Sea
Its panting voyage ever steers, but Thee.

Sage Moses first their wondrous might descry'd,
When, by some drops from hence imbraved, he
His triumph sung o'er th' Erythraean Tide.
But Royal David, and his Son, by free
Carrowsing in these nobly-sacred Streams
With Poets' chaplets crown'd their Diadems.

Defiance other Helicons! O may
These precious Founts my Vow and Heart refine!
My task, dear LOVE, art Thou: if ever Bay
Court my poor Muse, I'll hang it on thy shrine.
My Soul untun'd, unstrung, doth wait on Thee
To teach her how to sing thy MYSTERY.

A MYSTERY envelop'd in a cloud
Of charming horror, barricado'd round
With dainty Riddles, guarded by a crowd
Of quiet Contradictions; so profound
A Plain, that Psyche's long-acquainted eye
Stagger'd about its misty Clarity.

A MYSTERY, which other Shades beset;
Substantial Shades, made up of solid Hate;
Born in the Deep, which knows no bottom, yet
Vent'ring to block up Heaven's sublimest gate:
Whilst Belzebub, in blackness damn'd to dwell,
Plots to have all things else as dark as Hell.

 

 
Joseph Beaumont (13 maart 1616 - 23 november 1699)
Peterhouse, Cambridge (Geen portret beschikbaar)

De Turkse schrijver Kemal Tahir werd geboren op 13 maart 1910 in Istanboel. Zijn vader, Tahir Bey, was een marine-kapitein en adviseur van Sultan Abdulhamit II. Na de middelbare school schreef Kemal Tahir zich in aan het Galatasaray Lisesi in Istanboel.. Maar na de dood van zijn moeder stopte hij met de studie en begon hij te werken als klerk bij een advocaat, en later als journalist. Hij werkte ook als redacteur en vertaler bij de kranten Vakit, Haber en Son Posta in Istanboel, als hoofdredacteur voor de krant Karagöz en later als hoofdredacteur bij Tan. Hij trouwde in 1937 met Fatma İrfan. In 1938 werden Kemal Tahir en Nazım Hikmet beschuldigd van "het verspreiden van opruiing" onder de strijdkrachten. Tahir werd vervolgens schuldig bevonden en veroordeeld tot 15 jaar gevangenisstraf. Hij zat zijn straf uit in verschillende gevangenissen. Twaalf jaar later werd hij vrijgelaten bij de algemene amnestie van 1950. Na zijn vrijlating keerde Kemal Tahir terug naar Istanboel en werd hij er correspondent voor de krant The Izmir Commerce. Hij trouwde met zijn tweede vrouw, Semiha Sıdıka. Onder verschillende pseudoniemen schreef hij romans, avonturenromans en filmscripts Hij maakte ook vertalingen uit het Frans. Hij werd opnieuw in hechtenis genomen na de incidenten van 6-7 september in 1955 en zat zes maanden in de militaire gevangenis van Harbiye. Na zijn vrijlating leidde hij Düşün Publishing, dat hij samen met de schrijver Aziz Nesin oprichtte. Hij werkte eveneens aan filmscripts met regisseurs als Metin Erksan, Halit Refiğ en Atıf Yilmaz. In 1968 reisde hij naar de USSR. Na een longoperatie in 1970 werkte Tahir aan het creëren van een nationale linkse (marxistische) ideologie, die zou passen bij een Turks-Anatolische sociaal-culturele identiteit. Daarbij werd hij bekritiseerd door veel linkse intellectuelen. Tijdens een bijzonder verhit debat kreeg Kemal Tahir een hartaanval en hij stierf op 21 april 1973. In het kader van deze ideologie wilde Kemal Tahir een Ottomaanse samenleving in zijn werken beschrijven die gebaseerd was op een humanistische fundament dat heel anders was dan de Europese feodale en later kapitalistische maatschappij. Kemal Tahir begon zijn literaire loopbaan met poëzie. Zijn eerste gedichten werden gepubliceerd in İçtihad magazine in 1931 en vervolgens in diverse tijdschriften. Zijn eerste grote werk was een vierdelige novelle die werd gepubliceerd in de Tan-krant in 1955 en later werd gepubliceerd als boek, getiteld “Göl İnsanlar”ı (Mensen van het meer). In 1955 werd hij bij een groter publiek bekend met zijn roman “Sağırdere” (Dove rivier). “Esir Şehrin İnsanları” (Mensen van de Gevangen Stad), de eerste van zijn stadsromans die in Istanboel speelden, en waarin hij de overgang van het Ottomaanse Rijk naar de Republiek observeerde, werd in 1956 gepubliceerd. In deze roman beschreef Tahir Istanboel onder de bezetting na WO I. Het vervolg op deze roman, "Esir Şehrin Mahpusu" (Gevangene van de Gevangen Stad) werd gepubliceerd in 1961 en "Yol Ayrımı" (Scheiding der Wegen) in 1971. In zijn historische roman "Yorgun Savaşçı" (Vermoeide Strijder) vertelt Tahir over de periode dat de nationale verzetsgroepen in Anatolië zonder leider bijeenkwamen en de Turkse onafhankelijkheidsoorlog begonnen. Vanwege financiële moeilijkheden schreef Kemal Tahir onder pseudoniemen ook pulpfictionromans. Hij vertaalde verder Mike Hammer-romans en schreef zelfs originele nieuwe romans voor die reeks. Sommige van zijn romans zijn later in films verwerkt.

Uit: The Tired Warrior (Vertaald door Elif Erkmen)

“The Artillery Captain Jamil who was nicknamed ‘Jehennem’ by his Officer friends in the Palestine Front, laughed while still peering through the binoculars. His cousin Neriman took her eyes away from her knitting and looked out of the window as well.
“What are you laughing at?”
“It is nothing.”
“Come on darling, tell me. Why did you laugh?”
“Would you get scared if I yelled all of a sudden, ‘Charge’?”
“I would get very scared.”
“I was just reminiscing”, he explained as he put his binoculars down, “I thought our boys were on the offensive towards the hills and I was supposed to give the order ‘defensive fire’ to protect them.”
“What is defensive fire?”
“It is bombarding the enemy trenches with gunfire so that they duck and can’t find an opportunity to fire.”
Neriman remembered the March 31st incident. “You positioned your guns over those hills on March 31st. Do you remember?”
She quickly glanced at the portrait of a young officer on the wall and said, “I asked Nazmi if they fired, would the bullets pass over our heads”.
“They would.” Jamil responded. He started to fumble for his cigarettes in his pockets, while trying to avoid looking at the portrait. “Nazmi’s cannons were to the left and mine were to the right. Poor Nazmi was worrying about the enemy. He was saying, ‘What if Abdulhamid’s soldiers won’t fight back?’”
“Did he want them to fight back?” Neriman asked.
“Of course he wanted them to fight back so that he could fire at the palace and Abdulhamid would watch his palace be demolished around him.”
“Could he have destroyed the palace?”
“I don’t think so. We became artillery men without even firing one shot. We didn’t participate in any manoeuvres before being sent to the war. A novice artillery man likes to brag, even if he doesn’t have any real experience, he just bullshits.” he explained as he took a long drag from his cigarette. “It has been 10 years since March 31st when Nazmi was 22 and I was 23.”

 

 
Kemal Tahir (13 maart 1910 - 21 april 1973)

De Nederlandse dichter en schrijver Geert van Beek werd op 13 maart 1920 geboren in Gennep, als vierde van vijf kinderen. Na het overlijden, in 1921, van zijn vader, die politieambtenaar was, verhuisde het gezin naar Bemmel, bij Nijmegen. Vijf jaar lang volgde van Beek gymnasiaal onderwijs aan het klein seminarie in Kaatsheuvel, maar in 1938 stapte hij over naar de kweekschool voor onderwijzers in Nijmegen, waar hij de hoofdakte behaalde. Daarna studeerde hij met succes voor de akte lo Duits. In 1943 werd hij onderwijzer in Treebeek, Zuid-Limburg. Naast zijn werk studeerde hij voor de akte lo Engels. Na WO II werkte van Beek als onderwijzer in Nijmegen. In 1951 behaalde hij zijn akte MO-a Nederlands. Naast zijn werk en studie schreef hij verhalen, waarvan er in 1952 voor het eerst een werd gepubliceerd in het tijdschrift Roeping. In 1959 kreeg van Beek een betrekking als leraar in Veghel. Daar bleef hij werkzaam tot zijn pensionering in 1983. In 1961 publiceerde hij zijn eerste roman, “Buiten schot”, waarvoor hij in 1962 de Anne Frank-prijs ontving Vier jaar later volgde een nieuwe verhalenbundel, “De gekruisigde rat”, waarvoor hij de Hilvarenbeekse Literatuurprijs kreeg, Verdere werken van hem omvatten de verhalenbundel “Het Mexicaanse paardje” (1966), de novelle “Blazen tot honderd” (1967) en de met de Vijverbergprijs bekroonde roman “De steek van een schorpioen” (1968). In 1987 verscheen nog de roman “Gezichten binnen handbereik”.

Uit: Ruhe!

“... maar in het vroege voorjaar, als de tuinen geel uitsloegen van mimosa, en citroenen onwaarschijnlijk dichtbij aan de bomen hingen, was het hotel grotendeels bezet door oorlogsveteranen, verschillende nationaliteiten die elkaar zo'n halve eeuw geleden liefst hadden uitgeroeid. Grijs was de hoofdkleur. De voertaal leek Duits; staalharde vocalen overstemden schaarse, meer gereserveerde Angelsaksische geluiden.
Sommige mannen droegen hun verleden in littekens met zich mee. Er liep een wat wankele oude heer rond die zijn linnen jasje alleen uittrok op het terras rond het zwembad en zijn linnen hoedje alleen afzette als hij zich onder dak wist. Graf Von. Baron Zur. Meer dan een rood, afgebladderd gezicht en rode benedenarmen gaf hij niet prijs. Twee oude dames in fraaie jurken vormden zijn lijfwacht. Ze waren iets beter ter been dan de ex-generaal zelf. Telkens wanneer ze hem hulpvaardig onder een arm namen, kreeg zijn gezicht een gekwelde uitdrukking. Vrouwen waren in de minderheid.
Er was een man zo eenzaam dat hij aan belangstelling niets tekort kwam. Hij hield zich achteraf; in de uitbundige eetzaal zat hij steevast op een privé plekje in een hoek. Een houten lambrisering dekte hem in de rug, een tactisch opgestelde palm onttrok hem min of meer aan het oog. Maar je kon hem tegenkomen in lounges, op terrassen en langs het strand dat door de nog lage temperatuur van het zeewater vrijwel leeg was. Een stevige, kleurig geklede man, maar ook de laatste mode kon het met voorbarige vrolijke zomertinten niet camoufleren: het gespleten voorhoofd, alsof een middeleeuws zwaard de schedel had willen klieven van voorhoofdsbeen tot nek, maar was blijven steken en met geweld eruit gewrongen. De wond was wonderbaarlijk genezen, het vlees aan elkaar gehecht. Een vingerdikke gleuf tot tussen zijn ogen deelde zijn gezicht in tweeën.
Kleine kinderen liepen als speelgoed dat tot leven is gewekt tussen de oudere mensen en bejaarden. Twee van hen onderscheidden zich door hun speelse luidruchtigheid. Iedereen wist dat ze Andrea en Alexandra heetten. Binnen en buiten riepen ze luidkeels elkaars naam, niet gehinderd door fatsoensnormen, door volwassen nationale afspraken, Warnungen, Mitteilungen omtrent rust en stilte. En hun moeders riepen binnen en buiten hun namen om hen tot de orde te roepen. Ordnung muss sein. Alom wekten de kleine meisjes vertedering en bewondering, vooral bij de niet-Germaanse gasten.”

 

 
Geert van Beek (13 maart 1920 – 2 januari 2001)

De Nederlandse dichter Jan Hendrik de Groot werd op 13 maart 1901 geboren in Alkmaar. Tijdens zijn middelbare schoolperiode bracht zijn leraar Nederlands dr. André Schillings hem in contact met de literatuur. Het was Schillings die de belangstelling voor het dichten bij hem wekte. In 1924 debuteerde Jan H. de Groot in het protestants-christelijke literaire tijdschrift Opwaartsche Wegen met het gedicht ‘De karrekiet’, dat het begin inluidde van een natuurlyrische periode in zijn dichterschap. “Lentezon”, zijn eerste bundel, verscheen in 1927. Van 1920 tot 1937 werkte hij bij de Rijkstelegrafie, van 1937 tot 1948 bij de bibliotheek van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen. In de periode 1926-1938 was hij ook redactiesecretaris van een protestants-christelijk jongerentijdschrift Het Korenland (1924-1938), gewijd aan cultuur en literatuur, waaraan hij vijfenveertig gedichten, een aantal verhalen en tientallen boekbesprekingen bijdroeg. Behalve aan Het Korenland en Opwaartsche Wegen droeg De Groot ook gedichten bij aan De Werkplaats. Uit zijn vooroorlogse poëzie blijkt een duidelijke verwantschap met de Jong-Protestanten, een groep protestantse dichters en schrijvers die streefden naar een synthese tussen literatuur en christendom. Hun voornaamste vertegenwoordiger was Willem de Mérode. De Groots maatschappelijke en politieke betrokkenheid blijkt overigens uit zijn hele oeuvre. Voor de oorlog waarschuwde hij als een van de eerste dichters tegen het gevaar van nazi-Duitsland. In 1948 werd hij redacteur van Het Vrije Volk in Arnhem en vanaf 1950 tot aan zijn pensionering in 1966 was hij perschef van de aku in Arnhem. Van 1950 tot 1962 was hij secretaris en penningmeester van de Nederlandse afdeling van de internationale auteursvereniging pen.

 

De inwoner

De herfst kwam onweerhoudbaar in mij aan
en wil, naar ik voorvoel inwonend blijven
ik vraag mij af hoe zal ik hem verdrijven
ik heb geen boodschap aan die veteraan.

Hoe kan ik hem het allerbest beschrijven
dat zelfverzekerd in mij ommegaan
zijn kleuren goud en geel zijn al vergaan
er is geen blad waarop hij nog kan drijven.

De winter staat voor 't raam wit aangedaan
hij is van plan mijn gast uit 't veld te slaan
mijn adem gaat tot bloemenbeeld verstijven

Ik sta verkleumd mijn handen warm te wrijven
Elk weet hij zal zich aanstonds in gaan lijven
in lente waar mijn hart op wacht zal staan.

 

Mei

Ze liepen lachend door het land,
Een lentedag in Mei.
De blommen glommen in de zon
In frissche groene wei.
En d' ééne hand zocht d' andre hand,
En 't ééne oog, het andre, want
Och, 't was nu eenmaal Mei.
Toen klonk het ernstig vragend:
‘Heb jij me lief?’
‘Jij mij?’

Ze stoeiden lachend in het land,
Een zonnedag in Mei.
De vogels zongen in de lucht
Hun keeltjes schier voorbij.
En d' eene mond zocht d' andre mond,
Ze vlijden zich op groenen grond.
Och 't was nu eenmaal Mei.
Toen klonk 't ondeugend plagend:
‘Ik heb je lief.’
‘Jij mij?’

Ze gingen mokkend door het land,
Een Maartschen dag in Mei.
En wind en regen joegen neer,
En sloegen alle blomkes zeer.
Weg was die zonnewei.
Hun voeten stampten op den grond,
De spatten vlogen in het rond.
En geen van twee was blij.
Toen klonk het aarz'lend vragend:
‘Heb jij me lief?’
‘Jij mij?’

 

 
Jan H. de Groot (13 maart 1901 -1 december 1990)

De Duitse schrijfster en filmregisseur Jenny Erpenbeck werd geboren op 12 maart 1967 in Oost-Berlijn. Zie ook alle tags voor Jenny Erpenbeck op dit blog.

Uit: Aller Tage Abend

“Der Herr hat’s gegeben, der Herr hat’s genommen, hatte die Großmutter am Rand der Grube zu ihr gesagt. Aber das stimmte nicht, denn der Herr hatte viel mehr genommen, als da war – auch alles, was aus dem Kind hätte werden können, lag jetzt da unten und sollte unter die Erde. Drei Handvoll Erde, und das kleine Mädchen, das mit dem Schulranzen auf dem Rücken aus dem Haus läuft, lag unter der Erde, der Schulranzen wippt auf und ab, während es sich immer weiter entfernt; drei Handvoll Erde, und die Zehnjährige, die mit blassen Fingern Klavier spielt, lag da; drei Handvoll, und die Halbwüchsige, der die Männer nachschauen, weil ihr Haar so kupferrot leuchtet, wurde verschüttet; dreimal Erde geworfen, und es wurde auch die erwachsene Frau, die ihr, wenn sie selbst begonnenhätte, langsam zu werden, eine Arbeit aus der Hand genommen hätte mit den Worten: ach, Mutter, auch die wurde langsam von Erde, die ihr in den Mund fiel, erstickt. Unter drei Händen voll Erde lag eine alte Frau da im Grab, eine Frau, die selbst schon begonnen hat, langsam zu werden, zu der eine andere junge Frau oder ein Sohn manchmal gesagt hätte: ach, Mutter, auch die wartete nun darauf, dass man Erde auf sie warf, bis die Grube irgendwann wieder ganz voll sein würde, und ein wenig voller als voll, denn den Hügel über der Grube wölbt ja der Körper aus, wenn der auch viel weiter unten liegt, wo man ihn nicht mehr sieht. Über einem Säugling, der plötzlich gestorben ist, wölbt sich der Hügel fast gar nicht. Eigentlich aber müsste der Hügel so riesig sein wie die Alpen. Das denkt sie, und dabei hat sie die Alpen noch niemals mit eigenen Augen gesehen.
Sie sitzt auf derselben Fußbank, auf der sie als Kind immer saß, wenn ihre Großmutter ihr Geschichten erzählte. Diese Fubank war das Einzige, was sie sich von der Großmutter für ihren eigenen Hausstand gewünscht hatte. Sie sitzt im Flur auf dieser Fußbank, lehnt sich an die Wand, hält die Augen geschlossen und rührt das Essen und T rinken, das eine Freundin vor sie hingestellt hat, nicht an. Sieben Tage wird sie jetzt so da sitzen. Ihr Mann hat versucht, sie hochzuziehen, aber gegen ihren Willen hat er es nicht geschafft.“

 
Jenny Erpenbeck (Berlijn, 12 maart 1967)

 

 

De Amerikaanse schrijver Dave Eggers werd geboren op 12 maart 1970 in Chicago. Zie ook alle tags voor Dave Eggers op dit blog.

Uit: A Heartbreaking Work of Staggering Genius

"That thing is handy, huh?" I ask my mother, walking past her, toward the kitchen.
"Yeah, it's the cat's meow," she says.
I get a popsicle from the refrigerator and come back to the family room.
They took my mother's stomach out about six months ago. At that point, there wasn't a lot left to remove - they had already taken out [I would use the medical terms here if I knew them] the rest of it about a year before. Then they tied the [something] to the [something], hoped that they had removed the offending portion, and set her on a schedule of chemotherapy. But of course they didn't get it all. They had left some of it and it had grown, it had come back, it had laid eggs, was stowed away, was stuck to the side of the spaceship. She had seemed good for a while, had done the chemo, had gotten the wigs, and then her hair had grown back - darker, more brittle. But six months later she began to have pain again - Was it indigestion? It could just be indigestion, of course, the burping and the pain, the leaning over the kitchen table at dinner; people have indigestion; people take Tums; Hey Mom, should I get some Tums? - but when she went in again, and they had "opened her up" - a phrase they used - and had looked inside, it was staring out at them, at the doctors, like a thousand writhing worms under a rock, swarming, shimmering, wet and oily - Good God! - or maybe not like worms but like a million little podules, each a tiny city of cancer, each with an unruly, sprawling, environmentally careless citizenry with no zoning laws whatsoever. When the doctor opened her up, and there was suddenly light thrown upon the world of cancer - podules, they were annoyed by the disturbance, and defiant. Turn off. The fucking. Light.”

 

 
Dave Eggers (Chicago, 12 maart 1970)

 

 

De Amerikaanse schrijver Jack Kerouac werd geboren op 12 maart 1922 in Lowell, in de Amerikaanse staat Massachusetts. Zie ook alle tags voor Jack Karouac op dit blog.

Uit:On The Road (Vertaald door Guido Golüke)

'Waarheen?' 'Los Angeles.' De wijze waarop ze 'Los Angeles' zei vond ik prachtig; ik vind de wijze waarop iedereen aan de westkust 'Los Angeles' zegt prachtig; ten slotte is het hun enige gouden stad. 'Daar ga ik ook heen!' riep ik uit. 'Ik ben blij, dot ik bij u mag zitten, ik was erg eenzaam en ik heb al verdomd veel afgereisd.' En we begonnen elkaar uit ons leven te vertellen.
Haar verhaal luidde als volgt: Ze had een man en een kind. De man sloeg haar, dus had ze hem verlaten, daar in Sobinal, ten zuiden van Fresco, en ze ging nu noor Los Angeles om een poosje bij haar zuster te wonen. Hoor zoontje had ze bij haar familie achtergelaten, die druivenplukkers waren en in een hut in de wijngaarden woonden. Ze had niets te doen dan te piekeren en razend te worden. Ik had zo dadelijk mijn armen om haar heen willen slaan. Al kort daarop zei ze dat ze wilde dat ze naar New York kon. 'Dat kunnen we misschien wel!' lk lachte. De bus trok al kreunend de Gropevine Pass door en toen kwamen we in de grote onregelmatig verspreide lichtvlekken terecht. Zonder tot een bepaalde afspraak te komen begonnen we elkaars hand vast te houden en op dezelfde monier werd zonder iets te zeggen het schone en pure besluit genomen dat ze, als ik in Los Angeles mijn hotelkamer had, bij mij zou blijven. Ik hunkerde helemaal van verlangen naar haar; ik leunde met mijn hoofd in haar prachtige haar. Haar schoudertjes maakten me gek; ik knuffelde haar aan één stuk door. En ze vond het heerlijk. 'Ik ben dol op de liefde,' zei ze, de ogen sluitend. Ik beloofde hoor een mooie liefde. Ik vermeide me in haar. Onze verhalen waren verteld, we zonken in stilzwijgend en heerlijke op de gebeurtenissen vooruitlopende gedachten weg. Zo simpel ging het. Hou al je Peoches en Betty's en Marylou's en Rita's en Camille's en Inezsen ter wereld maar; dit was mijn meisje en mijn soort meisjesziel en dat vertelde ik haar ook.Ze bekende dat ze gezien had hoe ik naar haar keek in de bus. 'lk dacht dat je een leuke jongen van de universiteit was.' '0, dat ben ik ook!'verzekerde ik haar. De bus kwam in Hollywood aan. In de grauwe ochtendschemer, als de dageraad waarin in de film Sullivan's Travels Joel McCreo in een eetzaak Veronica Lake ontmoet, sliep ze op mijn schoot. Begerig keek ik naar buiten: de keurig gepleisterde huizen en palmen en drive-ins, het hele waanzinnige gedoe, het slonzige beloofde land, het fantastische einde van Amerika.”

 
Jack Kerouac (12 maart 1922 – 21 oktober 1969)

 

 

De Amerikaanse dichteres en schrijfster Naomi Shihab Nye werd geboren op 12 maart 1952 in St. Louis, Missouri. Zie ook alle tags voor Naomi Shihab Nye op dit blog.

 

Arabs in Finland

Their language rolls out,
soft carpet in front of them.
Strolling slowly beneath trees,
men in white shirts,
belts, baggy trousers,
women in scarves,
glinting cigarettes in the dusk.
What they left to be here, in the cold country,
where winter lasts forever,
haunts them in the dark -
golden hue of souk in sunlight,
gentle calling through streets that said, brother,
sit with me a minute, on the small stool
with the steaming glass of tea. Sit with me.
We belong together.

 

 

Fundamentalism

Because the eye has a short shadow or
it is hard to see over heads in the crowd?

If everyone else seems smarter
but you need your own secret?

If mystery was never your friend?

If one way could satisfy
the infinite heart of the heavens?

If you liked the king on his golden throne
more than the villagers carrying baskets of lemons?

If you wanted to be sure
his guards would admit you to the party?

The boy with the broken pencil
scrapes his little knife against the lead
turning and turning it as a point
emerges from the wood again

If he would believe his life is like that
he would not follow his father into war

 

 
Naomi Shihab Nye (St. Louis,12 maart 1952)
 

 

 

De Amerikaanse schrijver, journalist en columnist Carl Hiaasen werd geboren op 12 maart 1953 in Plantation, Florida. Zie ook alle tags voor Carl Hiaasen op dit blog.

Uit: Skinny Dip

“At the stroke of eleven on a cool April night, a woman named Joey Perrone went overboard from a luxury deck of the cruise liner M.V. Sun Duchess. Plunging toward the dark Atlantic, Joey was too dumbfounded to panic.
I married an asshole, she thought, knifing headfirst into the waves.
The impact tore off her silk skirt, blouse, panties, wristwatch and sandals, but Joey remained conscious and alert. Of course she did. She had been co-captain of her college swim team, a biographical nugget that her husband obviously had forgotten.
The impact tore off her silk skirt, blouse, panties, wristwatch and sandals, but Joey remained conscious and alert. Of course she did. She had been co-captain of her college swim team, a biographical nugget that her husband obviously had forgotten.
Bobbing in its fizzy wake, Joey watched the gaily lit Sun Duchess continue steaming away at twenty nautical miles per hour. Evidently only one of the other 2,049 passengers was aware of what had happened, and he wasn’t telling anybody.
Bastard, Joey thought.
She noticed that her bra was down around her waist, and she wriggled free of it. To the west, under a canopy of soft amber light, the coast of Florida was visible. Joey began to swim.
The water of the Gulf Stream was slightly warmer than the air, but a brisk northeasterly wind had kicked up a messy and uncomfortable chop. Joey paced herself. To keep her mind off sharks, she replayed the noteworthy events of the week-long cruise, which had begun almost as unpromisingly as it had ended.
The Sun Duchess had departed Port Everglades three hours late because a raccoon had turned up berserk in the pastry kitchen. One of the chefs had wrestled the frothing critter into a sixty-gallon tin of guava custard before it had shredded the man’s jowls and humped snarling to the depths of the ship. A capture team from Broward Animal Control had arrived, along with health inspectors and paramedics. Evacuated passengers were appeased with rum drinks and canapés."

 
Carl Hiaasen (Plantation, 12 maart 1953)

 

 

De Amerikaanse schrijver Edward Albee werd geboren op 12 maart 1928 in Washington DC. Zie ook alle tags voor Edward Albee op dit blog.

Uit: Who’s Afraid of Virginia Woolf?

„GEORGE. Well, just stay on your feet, that’s all These people are your guests, you know, and
MARTHA. I can’t even see you I haven't been able to see you for years
GEORGE. if you pass out, or throw up, or something
MARTHA. I mean, you’re a blank, a cipher
GEORGE. and try to keep your clothes on, too. There aren’ t many more sickening sights than you with a couple of drinks in you and your skirt up over your head
MARTHA. ….a zero…..
GEORGE. . . . your hair, I should say . .. (The front doorbell chimes.)
GEORGE. Murderously) I’m wally looking forward to this, Martha…
MARTHA. (Same) Go answer the door.
GEORGE. (Not moving.) You answer it.
MARTHA. Get to that door, you. (He does not move.) I'll fix you, you…..
GEORGE. (Fake-spits.) To you (Door chime again.)
MARTHA. (Shouting to the door.) C’MON IN! ( To George, between her teeth.) I said, get over there!
GEORGE. (Moving toward the door.) All right, love whatever… love wants. Isn’t it nice the way some people have manners, though, even in this day and age? Isn’t it nice that some people won’t just come braking into other people’s houses even if they do hear some subhuman monster yowling at ’em from inside…
MARTHA. FUCK YOU! (Simultaneously with Martha’s last remark, George flings open the frontdoor. Honey and Nick are framed in the entrance. There is a brief silence, then...)“

 

 
Edward Albee (Washington DC, 12 maart 1928)
Scene uit een opvoering in Dublin, 2016

 

 

De Nederlandse dichter De Schoolmeester (Gerrit van de Linde) werd geboren op 12 maart 1808 in Rotterdam. Zie ook alle tags voor De Schoolmeester op dit blog.

 

Wekkers

In 't onbekende Zuiën,
Waar men onder andere van klokken en pendules niet weet, mitsgaders van 't beieren, kleppen en luien,
Weten de horologiemakers natuurlijk met hun lege tijd geen raad,
En nemen daarom dienst als wekkers ten nutte van de Staat:
En als je dan 's morgens eens heel vroeg klaar wilt zijn, gewassen en geschoren,
Dan wekken ze je gewoonlijk 's avonds te voren.

 

Brief

Ik schrijf u met een treurend hart:
mijn maag, thans in een strik verward,
die al de slimmigheid der art-
senijkunst en aptekers tart,
is krank, en gans en al bezeerd.
Het stuiversbroodje, onverteerd,
roept luid: 't is alles hier verkeerd!
Terwijl 't kadet, het stuiverskind,
zich even onverteerbaar vindt.
De haas, de vlugge runderhaas,
zegt: deze krankte is mij de baas.
Citroenvla, taart en confituur!
Uw zoetheid walgt mij in dit uur.
Zelfs 't glinstrend klontje op 't theesalet
mij 't hart geheel aan 't draaien zet.
Weg lekkernij uit Oost en West! -
't Ontberend vasten voegt mij best.
O vee, in overvloed gemest!
Uw rundvlees is mij thans een pest,
uw kalfsschijf ben ik walgens moe.
Weg met het vleesprodukt der koe:
weg met de lamsbout en de nier,
de zweezrik, 't borstje, weg van hier!
'k Hou van uw lekkerheid geen zier
en haat thans ieder zoogbaar dier.

 

 
De Schoolmeester (12 maart 1808 – 27 januari 1858)
Portret van Gerrit van de Linde uit zijn studententijd, ca. 1833

 

 

Onafhankelijk van geboortedata

De Duitse schrijver Benedict Wells werd geboren geboren in München in 1984. Zie ook alle tags voor Benedict Wells op dit blog.

Uit: Vom Ende der Einsamkeit

„Was folgt. ist dunkles Staunen und ein dichter Nebel. nur selten gelichtet von einigen kurzen Erinnerungen. Wie ich in meinem Zimmer in München stehe und aus dem Fenster sehe. in den Innenhof mit der Schaukel und dem Baumhaus und in das Morgenlicht, das sich in den
Ästen der Bäume verfingt. Es ist der letzte Tag in unserer komplett leergeräumten Wohnung, ich höre Marty nach mir rufen.
-Jules, kommst du?‘
Zögerlich wende ich mich ab. Mir geht durch den Kopf, dass ich nie wieder in den geliebten Hof hinaussehen werde, doch ich fühle nichts, nicht mal, dass meine Kindheit vorbei ist.
Kurz darauf die erste Nacht im Internat, als wir zu spät ankommen und ich von meinen Geschwistern getrennt werde. Ich gehe mit dem Koffer den kahlen, rnit Linoleum ausgelegten Gang entlang. der nach Essig riecht, an der Seite eines Erziehers. Er läufl zu schnell. ich falle etwas zurück. Schließlich öffnet er eine Tür. Ein Raum mit drei Betten. zwei davon schon belegt. Die anderen Kinder blinzeln verschlafen. Um sie nicht weiter zu stören, lösche ich das
Licht und ziehe mich im Dunkeln aus. Verstecke ein Stofftier unter meinem Kissen. Als ich in meinem neuen Bett liege, denke ich an meine Eltern und an meine Geschwister, die in der Nähe sind und trotzdem ganz weit weg, und ich weine nicht, nicht eine Sekunde.
Ich erinnere mich auch noch an einen Tag im Winter, einige Wochen später. Ein böiger Wind peitscht über die hügelige, verschneite Landschafi. Ich schließe den Anorak, halte mir die Hand vors Gesicht und stapfe weiter. Meine Nase tropfl, die Schuhe drücken den frischen Schnee platt, es knarzt bei jedem Schritt. Die Kälte ist ein Schock für meine Lungen. Nach einer Stunde setze ich mich auf eine eisige Bank und blicke runter ins Tal. Stumm und fremd wirkt es. Ich stelle mir vor, wie ich hinabspringe, nur wenige Meter über der glitzernden Schneekruste von der Lufl aufgefangen werde, ein atemberaubender Moment.“

 
Benedict Wells (München, 1984)

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 12e maart ook mijn vorige blog van vandaag.

De Duitse dichteres en schrijfster Kathrin Schmidt werd geboren op 12 maart 1958 in Gotha. Zie ook alle tags voor Kathrin Schmidt op dit blog.

Uit: Du stirbst nicht

„Helene spürt eine Hand auf der Stirn. Es ist die von Matthes, sie merkt es, noch ehe sie die Augen geöffnet hat. Matthes sieht nicht zornig aus. Er war sehr oft zornig in den letzten beiden Jahren. Ihr Anblick allein reichte schon aus, ihn in Rage zu versetzen. Aber stimmt das überhaupt? Leise, wie eben geschlüpfte Schlangen, züngelt Unsicherheit. Was gerade wie eine Erinnerung anmutete, kommt ihr in diesem Moment wie ein jäher, plötzlicher und eigentlich unmotivierter Verdacht vor. Hat die Gegenwart sie als Geisel genommen, um die Vergangenheit freizupressen? Aber wer sollte damit zu erpressen sein ... Ihr will niemand einfallen. Die Unsicherheit leckt die Haut der Unterarme, die Härchen stellen sich auf. Sie fröstelt. Nun reicht Matthes’ Anblick, sie in Rage zu versetzen: wie verständnisvoll, er auf sie schaut, wie allwissend! Ganz Vater, der sein kleines, unbeholfenes Kind begütigend und mit ebenjenem Hauch Spott auf den Lippen besänftigen will, der das Fass zum Überlaufen bringt. Das Kind windet sich, tritt, schlägt um sich. Der Vater lächelt und hält es fest.
Sie kann nicht ausdrücken, was sie denkt.
Es ist furchtbar, aber sie ist es, die sich windet. Die schlägt.“

 

 
Kathrin Schmidt (Gotha, 12 maart 1958)

 

 

De Duitse schrijfster Henrike Heiland werd geboren op 12 maart 1975 in Solms. Zie ook alle tags voor Henrike Heiland op dit blog.

Uit:Schwarzblende

“Niemand lief mit einer Machete durch London.
Abgesehen von den beiden Männern. die gerade an ihm vorbeigingen. Niall lehnte an der Brückenbrüstung. er hatte Fotos von der Stelle gemacht, an der einst der Fluss Eflra in die Themse geflossen war, als sich einer der beiden nach ihm umdrehte. Der Blick des Mannes blieb eine Sekunde zu lang an ihm hängen. Er sah ihn an. auffordemd. so kam es ihm zumindest vor. Vielleicht wollte er ihn provozieren, herausfordern, hey, sieh mal, was wir uns trauen. und niemand hält uns auf. In dieser Stadt, die nicht einmal Mülleimer in der Nähe von Regierungsgebäuden zuließ. aus Angst. jemand könne darin eine Bombe platzieren. ganz so. als sei dies nur in Mülleimern möglich.
Niall hätte eigentlich noch zu tun gehabt. Den Dreh nächste Woche vorbereiten. Sich weiter umsehen. was er filmen wurde. welche Kameralahrten er plante. Welche Motive sich eigneten. Dann einkaufen. nach Hause fahren Eigentlich. Aber jetzt folgte er den beiden. Er war unruhig wegen der Macheten. Und irgendwie auch neugierig. So ein unterirdischer Fluss lief ihm außerdem nicht weg.
Die Männer gingen auf das südliche Themseufer zu. unter der Bahnhrücke durch, bogen links ab, ein Stück am Park entlang. Sie schienen es nicht besonders eilig zu haben. Manchmal kamen ihnen Leute entgegen, aber niemand achtete auf die beiden. Alle richteten ihre Blicke nur auf den eigenen Weg. Auf das eigene Leben.
Schauspieler. dachte Niall. Auf dem Weg zur Probe oder zum Dreh. Aber brachten Schauspieler ihre Requisiten selbst mit? Eine kleine Truppe. vielleicht. Oder Angeber. die etwas beweisen wollten. Eine Mutprobe. Wie bei einem Junggesellenabschied, nur eben nichts Albernes. sondern etwas mit Waffen.“

 

 
Henrike Heiland (Solms, 12 maart 1975)

 

 

De Finse schrijver, dichter, zanger, componist, entertainer en filmmaker Mauri Antero Numminen werd geboren op 12 maart 1940 in Somero. Zie ook alle tags voor M. A. Numminen en alle tags voor Numminen op dit blog.

Uit: Tango ist meine Leidenschaft (Vertaald door Eike Fuhrmann)

„Ich hasse scheußliche Kunststücke, die mich faszinieren, und möchte ungern in den Hosen eines Latino stecken. Was für ein Streß, was für eine Verantwortung. Offenbar müssen die Haare gefettet und nach hinten gekämmt sein, bevor man sich an den Tango macht. Ich finde fettige Haare ekelhaft, außer wenn sie auf natürliche Weise fettig geworden sind. Ein paar Abende war ich mit ungewaschenen Haaren beim Schwof. Und hab trotzdem Tango getanzt. Ein gutes Gefühl, zu zeigen, daß Tangogehen nicht von sauberen Haaren abhängt.
Ich hatte noch nie was mit einer Frau. Mit fünfzehn stieß ich auf Platon. Er sagt, daß die Frau mit vierundzwanzig reif für den Geschlechtsakt ist, der Mann mit fünfunddreißig. Bald werd ich sechsunddreißig und noch immer unberührt sein. Wenn ich das schaffe, bin ich besser als Platon!
Zum Tango braucht man nicht unbedingt eine Frau, mit einem Mann gehts genausogut.
Dann und wann war ich auch schon mal beim Schwulentanz. Aber Männer machen mich nicht an.
Russische Männer tanzen miteinander Krakowiak, und keiner denkt sich was dabei.
In Argentinien haben zuerst nur Männer Tango getanzt. In Finnland können Frauen miteinander tanzen, Männer nicht -normalerweise. Irgendwas ist falsch. Damit mein ich nicht die sexuellen Beziehungen im allgemeinen, sondern meine Gelüste im besonderen. Ich krieg von einem Mann nicht, was ich von einer Frau kriege. So einfach ist das. Mit einem Mann künstlerisch tanzen, kann ich mir vorstellen, sogar Tango. Ich tauge nicht zum Künstler. Manchmal träum ich, ein Künstler zu sein. Das leben des Künstlers ist spannend. Unsicher und großartig.”

 
M. A. Numminen (Somero, 12 maart 1940)

 

 

De Italiaans schrijver, dichter en politicus Gabriele d'Annunzio werd geboren in Pescara op 12 maart 1863. Zie ook alle tags voor Gabriele d'Annunzio op dit blog.

Uit: The Triumph of Death (The drowned boy, vertaald door Thomas Walsh)

“The sea lay at rest, breathing peacefully, close to the head of the dead child. But the sun blazed fiercely down upon the sand; and something pitiless, emanating from that sky of flame and from those stolid witnesses, seemed to pass over the pallid corpse.
“Why,” asked Giorgio, “do you not place him in the shade, in one of the houses, on a bed?
“He is not to be moved,” declared the man on guard, “until they hold the inquest.”
“At least carry him into the shade, down there, below the embankment!”
Stubbornly the man reiterated, “He is not to be moved.”
There could be no sadder sight than that frail, lifeless little being, extended on the stones, and watched over by the impassive brute who repeated his account every time in the selfsame words, and every time made the selfsame gesture, throwing a pebble into the sea:—
“There; only to there.”
A woman joined the group, a hook-nosed termagant, with gray eyes and sour lips, mother of the dead boy’s comrade. She manifested plainly a mistrustful restlessness, as if she anticipated some accusation against her own son. She spoke with bitterness, and seemed almost to bear a grudge against the victim.
“It was his destiny. God had said to him, ‘Go into the sea and end yourself.’”
She gesticulated with vehemence. “What did he go in for, if he did not know how to swim?”
A young lad, a stranger in the district, the son of a mariner, repeated contemptuously, “Yes, what did he go in for? We, yes, who know how to swim—”…

 

 
Gabriele d'Annunzio (12 maart 1863 - 1 maart 1938)
Edoardo Sylos Labini als d'Annunzio op een affiche voor “D’Annunzio segreto”

 

 

De Canadese dichter en schrijver Irving Layton werd geboren als Israel Pincu Lazarovici op 12 maart 1912 in Tîrgu Neamt, Roemenië. Zie ook alle tags voor Irving Layton op dit blog.

 

Drill Shed

The passive motion of and
Is fluid geometry. Fir needles
Are the cool, select thoughts of madmen, and
Like a beggar the wind wheedles
Pine cones from the pines.
Inside there’s no violence
Only the silence
Of an empty church;
Drilled zngtes shift
From font to foot or lurch
With half-closed eyes against the guns
While the ack-eye shows
With delphic joy
The deeper things a dial sight knows;
Curious now
I marvel how
Lord Buclid's dream
Can stiffen a boy.

 

Newsboy

Neither tribal nor trivial he shouts
From the city's center where tramcars move
Like Stained bacilli across the eyeballs;
Where people spore in composite buildings
From their protecrive gelatine of doubts,
Old ills, and incapacity to love.

 

 
Irving Layton (12 maart 1912 – 4 janauri 2006)
Hier met  Leonard Cohen (midden) en Laytons vrouw Aviva

 

 

De Duitse dichteres, kunstenares en politiek activiste Helga Goetze werd geboren op 12 maart 1922 in Magdeburg. Zie ook alle tags voor Helga Goetze op dit blog.

 

Der Alte ist ein Spinner (Fragment)

Zwei Autos, Haus und Hund und Weib,
zwei Söhne so zum Zeitvertreib,
Ingenieur und manche tausend Mark,
dazu fast einen Herzinfakrt.
Und dieser Sohn, der frech und dumm
und läuft mit langen Haaren rum,
geht über seinen Rasen quer
und hört nicht hin und hört nicht her.
Der Vater tritt ihn in den Steiß,
das ist des Vaters Machtbeweis.
Doch dieser Sohn dreht sich nur stumm,
zeigt ihm einen Vogel blöd und dumm
und sagt, wie ihr da oben hört,
nur die zwei Sätze - wie das stört.
Zwei Sätze nur, die schluckt der rein
und muss fortan ein andrer sein.
Sitzt nicht mehr oben riesengroß,
zwei Sätze gaben ihm den Stoß,
dass er so purzelt von der Höh,
tat seinem Ich so mächtig weh.

 

 
Helga Goetze (12 maart 1922 – 29 januari 2008)
Magdeburg

 

 

De Franse schrijfster en feministe Françoise d'Eaubonne werd geboren op 12 maart 1920 in Parijs. Zie ook alle tags voor Françoise d'Eaubonne op dit blog.

Uit: Les Tricheurs

« Bob revit Alain, sa peau hâve, ses dents de loup. Il sourit à cette image plus qu’à sa mère, et sentit la différence entre ce sourire et celui de son camarade.
Si, maman, dit-il très doucement. Une... comment te dire ça ? Une espèce de désespoir... de désespoir métaphysique
Mme Letellier rit comme un oiseau, la main sur le loquet de la porte. Elle n’avait évidemment rien compris et ne cherchait pas à comprendre. Elle lança à son fils:
-T’amusant, ce que tu dis là… et ajouta en sortant:
-Je vais faire ajouter un couvert.
-Prétentieux ! murmura Bernard.
-Ane ! répondit promptement Bob.
Ils s’empoignèœnt un peu, pour se détendre. Quand Bernard en eut assez, il rejeta ses cheveux en arrière et les lissa des deux paumes à la fois, en soufflant. Il était cramoisi, et Bob se montrait tout aussi congesfionné. Bernard ræpirait fort et riait. Tous ses gestes étaient d’un adolescent sans problèmes, bien élevé et plein de santé.
- On s’y met, avant la boufl‘e ?Allez, Bob, on s’y met ?
-Oh !dit Bob en levant les épaules, après, avant... ça servira à quoi ?
Bernard le toisa, étonné, puis secoua l’index vers son nez, comiquement, en feignant de loucher comme un clown :
-Toi, je vois ça ! T’as encore réfléchi en te rasant !En avant la faillite des valeurs morales, la crise d’angoisse et le toutim !A nous Sartre etKierkegaard ! Tu devrais te purger.
-Ça ne t’arrive jamais, la crise ? riposta Bob.
-Tout le temps.
Surpris par cette réponse, Bob le regarda plus attentivement. Il achevait de repeigner ses cheveux éboufiffés, renouait sa cravate. Le disque de Mufligan s’arrêta au moment où Bernard terminait sur un ton sérieux, lourd, que Bob ne lui avait jamais encore entendu :
-C’est bien pour ça que je continue. Autrement, je serais devant le trou. Un de ces vides, mon vœux...”

 

 
Françoise d'Eaubonne (12 maart 1920 – 3 augustus 2005)
Scene uit de gelijknamige film uit 1958

 

 

De Franse dichter en vertaler Antony Deschamps (eig. Antoine-François-Marie Deschamps de Saint-Amand) werd geboren op 12 maart 1800 in Parijs. Zie ook alle tags voor Antony Deschamps op dit blog.

 

Miserere à la chapelle Sixtine (Fragment)

C’était une musique à nulle autre pareille,
Et par de là les monts inconnue à l’oreille :
De vingt bouches sorti, le son faible en naissant
S’enflait et grandissait comme un fleuve puissant,
Qui, jaillissant ruisseau des flancs de la montagne,
S’épand majestueux à travers la campagne.
Donc, j’entendais grossir l’harmonieuse mer,
Et ses flots isolés en vagues se former ;
Et me laissant bercer à la rumeur sublime,
Pareil au voyageur penché sur un abîme,
Qui lorsque le soleil au fond du gouffre a lui,
Regarde les rochers tourner autour de lui ;
Les genoux frémissans et la tête troublée,
Je n’apercevais plus la pieuse assemblée,
Mes esprits s’envolaient dans le vague emportés,
Et les illusions dansaient à mes côtés
Puis sous les lambris peints d’une couleur étrange,
Je croyais voir passer l’âme de Michel-Ange,
Que ce saint vendredi, jour de la Passion,
Venait se réjouir en sa création,
Et donnant une vie aux voûtes immobiles,
Balançait sur mon front prophètes et sibyles ;
Tandis que sur le mur, son divin monument,
Montaient et descendaient les morts du jugement.

 

 
Antony Deschamps (12 maart 1800 - 29 oktober 1869)
Vue de Paris door Louis-Claude Malbranche (1790 - 1838)

 

 

De Russische dichter Sergej Michalkov werd geboren op 12 maart 1913 in Moskou. Zie ook alle tags voor Sergej Michalkov op dit blog.

 

Die Meise im Ausland

Einer Meise, leichten Sinnes, mit Gedanken, die nichts wiegen,
glückt’ es einst, im Ausland hin- und herzufliegen.
Sie geriet in die Gesellschaft über See,
trat bei Kakadus des Auslands auf, herrjeh,
und bei Pfau’n mit üppigem Gefieder
fing sie unbegreiflich an (mit Eifer wieder),
schwarz zu malen ihren heimatlichen Wald.
Anteilnahme für die Meise gab es bald:
ach, in ihren heimatlichen Zonen
wollte niemand sie mit Interviews belohnen –

hier dagegen rundherum die fremden Federn krächzen,
Kolibris nach ihren Autogrammen lechzen ...
Und die Meise kreischt: „Ich bin auch überzeugt jetzt,
daß man hier mich nach Verdienst schätzt!“
Und der Atem stockt’ in ihrer Kehle von der Schmeichelei,
plötzlich äußerte sie eine Litanei,
daß sogar der Papagei, ein hundertjährger Greis,
ihr sogleich entgegenwarf: „reingefallen auf die plumpste Weis?!“
Ach, du meine Güte, schickt doch nicht auf Reisen
bis ins Ausland solche Art von Meisen.

 

 
Sergej Michalkov (12 maart 1913 – 27 augustus 2009)
Hier met Poetin bij de uitreiking van de Orde van Verdienste voor het Vaderland, 2003

De Britse dichteres en schrijfster Helen Dunmore werd geboren op 12 december 1952 in Beverley, Yorkshire. Zij was het tweede kind van haar ouders en volgde de school in Nottingham. In haar romans behandelde ze herhaaldelijk de psychologie van interpersoonlijke relaties, vooral in crisissituaties. Helen Dunmore studeerde Engels aan de Universiteit van York en doceerde twee jaar in Finland voordat ze haar eerste roman publiceerde. Naast het schrijven, bleef ze lesgeven en schreef zij ook recensies voor The Times en de Observer. Zij werkte ook mee aan programma's over kunst op radio BBC. Dunmore won de eerste Orange Prize for Fiction in 1996 “A Spell of Winter”. In 2001 was ze genomineerd voor de Orange Prize for Fiction en de shortlist voor de Whitbread Book Award met “The Siege”. Haar boek “The Betrayal” stond op de longlist van de Booker Prize 2010. Helen Dunmore zat in de jury voor zowel de T. S. Eliot-prijs als de Whitbread Book Award en was lid van de Royal Society of Literature. In maart 2017 had ze publiekelijk aangekondigd dat ze aan kanker leed en een lage kans op genezing had. Op 25 april 2017 schreef ze haar laatste gedicht, dat ze naar haar uitgever stuurde. In het gedicht met de titel “Hold out your arms”, spreekt zij rechtstreeks tot de dood.

Uit: A Spell of Winter

'I saw an arm fall off a man once,' said Kate. She turned the toasting-fork to see how the muffin was browning, then held it up to the fire again. We stared at her.
'Yes,' she went on, 'it was in my grandfather's house in Dublin. They were bringing my uncle Joseph down the stairs. Narrow, twisty stairs they put in houses where they'd given no thought to the living or the dead. You couldn't get a coffin up them. But my grandmother had kept the body too long in the house. She was mad with grief, she didn't want him to go. She kept putting more flowers in the room, shovelling flowers in on top of him to hide the smell. Then she'd be sitting with him all night long.'
'Was that your grandmother O'Neill?' I whispered to the flames.
'Who else would it be? You know my daddy was the eldest of the twelve. But this one, Joseph, was his next brother and the favourite. If there was meat or meal, it would be Joseph got the meat.'
'Did you know him before he was dead?'
'Who's telling this story? He was twenty-six when he died with a kick from a cart horse. How could I not know my own uncle?
'Well now, Joseph must have been up there a week or more, with my grandmother lighting fresh candles round him and saying prayers enough to wear out the saints. No one else's prayers were good enough for Joseph, only hers. I remember the talk in the house. We were giving scandal. It was the middle of summer, and hot. My mother wouldn't go near the house in her condition, and the smell had driven everyone but my grandmother from the room. That was when it was decided that they would force her to have him brought down and taken out of the house for burial. She wouldn't even see the priest, so it was my father had to go up and talk to her. But she wouldn't listen. In the end four of them had to take her by the ankles and elbows, kicking and screaming to wake the dead. They shut her in the scullery until it was done.'
'Did they lock her in?'
'There was no lock on the door. My aunts sat in with her and there were two men set to guard it so she couldn't burst out. But the noise she made was terrible. So it was left to my father to bring Joseph down, with only Dodie to help. That was his next brother after Joseph.'
We nodded. We knew about Dodie, who never held a job or went out of the house if he could help it.”

 
Helen Dunmore (12 december 1952 - 5 juni 2017)