Berichten van 13 maart 2018 tot 14 maart 2018

De Britse dichteres van humoristische poëzie Pam Ayres werd geboren op 14 maart 1947 in Stanford in the Vale in Berkshire (tegenwoordig Oxfordshire). Zie ook alle tags voor Pam Ayres op dit blog.

 

Tippy Tappy Feet

The days are slowly passing since I found her still and prone,
Since I took her to the surgery and came back on my own,
Now, as my key turns in the lock, the sound I miss the most of all,
Are the tippy tappy toenails as they skidded down the hall.

There was something in the welcome; there was something in her style,
In the jingle of her collar and ecstatic doggy smile,
The tail that wagged so furious, the eyes that shone so bright,
It’s the silence. It’s the silence. It is blacker than the night.

And if I’d had a rotten day, if I was tired and spent,
If I had found indifference in every place I went,
Always at my journey’s end, when I was flat and lonely,
That little dog convinced me I was someone’s one and only.

Her things are still around me, I have left them all alone,
A little greasy collar, a yellow rubber bone,
A hairy tartan blanket in her basket on the floor,
From which she sprang to terrify all knockers at the door.

How grievous is the emptiness on entering the hall,
How disproportionate; so great a loss for one so small,
For the music it is missing, and my home is incomplete,
The music of her tippy tappy doggy dancing feet.

 

 
Pam Ayres (Stanford in the Vale, 14 maart 1947)
Affiche

 

 

De Duitse schrijver Jochen Schimmang werd geboren op 14 maart 1948 in Northeim. Zie ook alle tags voor Jochen Schimmang op dit blog.

Uit: Neue Mitte

“Die ersten wilden Siedler waren schon gekommen, als diese endlose Debatte noch geführt worden war, und hatten sich nach und nach der Flachbauten angenommen. Die Stromleitungen waren repariert und die wichtigsten Verbindungen zur Außenwelt aufgebaut worden. In der Folge hatten sich Handwerker, zwei kleine IT-Firmen, eine Historikerin von der Freien Universität, eine anarchistische
Gruppe, deren Leitbild Kropotkins Prinzip der gegenseitigen Hilfe war, und viele andere hier niedergelassen. Vor einem Jahr war Sander geholt worden, damit er eine zentrale Bibliothek aufbaute.
»Seitdem bin ich nicht mehr draußen gewesen«, sagte er.
»Wir sagen draußen, wenn wir meinen, dass jemand durch den Torbogen der ersten Ruine geht, in dem ich auf dich gewartet habe.«
»Aber du musst doch Lebensmittel einkaufen?«
»Das machen einmal in der Woche die Anarchisten für
mich«, erzählte Sander. »Sie machen auch für die meisten anderen Besorgungen und Erledigungen, schwirren aus in die Welt. Dafür werden sie von uns allen versorgt.«
»Also praktizierter Kropotkin.«
»Kann man so sagen. Erstaunlich, wenn man bedenkt, dass hier vorher der Staatsterror geherrscht hat. Das Haus dort drüben« – er zeigte auf einen langgestreckten Bau auf der linken Seite unseres Weges –, »in dem jetzt eine Gärtnerei untergebracht ist, war früher das Verhörzentrum für Staatsfeinde. Im Gegensatz zu anderen Regimes haben diese Verbrecher ihre Vernichtungsmaschinen ja nicht ausgelagert, sondern wollten sie so nah wie möglich bei sich haben.«

 

 
Jochen Schimmang (Northeim, 14 maart 1948)
Northeim, Marktplatz

 

 

De Amerikaanse schrijver en draaiboekauteur Horton Foote werd geboren op 14 maart 1916 in Wharton, Texas. Zie ook alle tags voor Horton Foote op dit blog.

Uit: The Old Friends

“MAMIE. It’s five o’clock. (Julia glances perfunctorily at the diamond watch on her arm. Mamie walks about, hoping they will comment. They go on sipping their drinks as if she weren’t there.) Why aren’t Sibyl and Hugo here? (They still say nothing — if they have an opinion.) They should have been here at a quarter of four. (A pause. Mamie again waits for an answer, but gets none.) Albert, was that a safe driver you got to meet them at the airport? (Again no answer.) Albert ... (Still no answer.) Albert ...
JULIA. (Snapping at her.) My God, Mama! It was Vernon. He’s driven you to Houston a million times.
MAMIE. Don’t bite my head off. I’d forgotten if you told me. (A pause. She sighs.) I was always accused of arranging that match. Well, I did, in a way, I certainly always liked Sibyl, and when she and Howard Ratliff broke their engagement, and Hugo told me he was going to ask her to marry him. I told him it would be the smartest thing he ever did. He always consulted me in those days. The only time he went against my wishes was when he went into the oil business. “Stay here with your friends and family,” was my advice to him. But no, he had to go running around the world looking for oil. He was going to end up richer than Standard Oil, Magnolia, and Texaco, all put together. (Gertrude Hayhurst Sylvester Ratliff, 54, enters. She is expensively dressed and is a heavy and constant drinker, always a little drunk. She tends to talk very loudly.)
GERTRUDE. Hey!
JULIA. Hello, Gertrude.
GERTRUDE. Having a little drink? Give me one, honey. Vodka anything, just as long as it’s vodka. I just finished deciding on Gaynor’s tombstone. Oh, it’s depressed me so.
MAMIE. Who did you get it from, Gertrude?
GERTRUDE. Matthew, Miss Mamie. I got the most expensive they had.
MAMIE. Did you have something put on it?
GERTRUDE. Yes, ma’am. (Opens her purse, takes out a paper, and reads.) “An honest man is the noblest work of God.” (Puts the paper away, snaps the purse shut, and reaches for the drink Albert has silently and morosely fixed for her.) This time last year, Gaynor and I were packing for our New York trip. I had decided on all the plays I wanted to see and he had sent for my tickets and we had our reservations at the Waldorf“.

 

 
Horton Foote (14 maart 1916 – 4 maart 2009)
Scene uit een opvoering in New York, 2014

 

 

De Duitse dichter Volker von Törne werd geboren op 14 maart 1934 in Quedlinburg. Zie ook alle tags voor Volker von Törne op dit blog.

 

Antwort

Was mich betrifft: Ich weiß es besser
(und weiß doch auch nicht ein und aus).
Ich weiß: Die Dummheit liefert uns ans Messer
und setzt uns einen roten Hahn aufs Haus.

Du klagst, als wären es Naturgewalten,
was uns da brüllend in die Messer treibt,
als gäbs nicht Herrn, die Finsternis verwalten,
damit es dunkel in den Köpfen bleibt.

Wir sind mit Dummheit bitterbös in Fühlung
(und kaufen schließlich, wenn wir leisetreten,
die Sintflut ein als komfortable Wasserspülung).

Es nützt dir nicht, die Dummheit zu verachten.
Statt ihm die Läuse aus dem Pelz zu jäten,
lad ich dich ein, den Leviathan zu schlachten!

 

 

Deutscher Psalm

1
Die Hoffnung hat ihr Soll nicht erfüllt
Einzementiert wird der Zorn in den Kehlen

2
Brot sättigt nicht mehr und Wasser macht durstig
Mit Spruchbändern und Fahnen wird der Himmel verhängt

3
Erfüllt sind die Städte vom Schweigen der Steine
Wer erinnert sich noch unserer Träume?

4
Nicht jedes Ende ist auch ein Anfang
Über mächtige Brücken führen die Straßen ins Leere

 

 
Volker von Törne (14 maart 1934 – 30 december 1980)
Cover

 

 

De Franse schrijver Olivier Delorme werd geboren op 14 maart 1958 in Chalon-sur-Saône. Zie ook alle tags voor Olivier Delorme op dit blog.

Uit: Yannis Tsarouchis, ou l’Éros en maillot de corps 

« De retour chez lui, le modèle de son nu, qu’il a décidé de congédier, s’assied quelques instants à côté de l’aquarelle « et brusquement j’ai vu quelque chose qui m’a énormément surpris. La tête du modèle et la copie du musée coïncidaient absolument du point de vue des couleurs. Ce que j’avais pris pour un style métaphysique des Anciens, j’ai compris que c’était tout simplement le fait de la transcription fidèle des couleurs. C’est-à-dire : du dessin exact des formes qui déterminent l’étendue des couleurs. (…) Il fallait que je me libère du dessin sculptural qui nous entraîne à nous occuper de choses qui ne se voient pas, et qui ne sont donc pas indispensables à la peinture. J’ai décidé de commencer un deuxième nu (…) en plaçant la toile à côté du modèle pour vérifier instantanément si chaque touche de pinceau coïncidait absolument avec les couleurs du modèle. Ce système me contraignait à des audaces inconscientes et à des trouvailles en matière de couleurs, qui n’étaient rien d’autre qu’une copie fidèle des couleurs que je voyais.
(…)

Comme avec les Fayoum, Tsarouchis ne cesse donc, tout au long de sa vie, de dialoguer avec un art antique, hellénistique, qu’il ne cesse d’observer (de la gamme chromatique des céramiques, les lécythes à fond blanc par exemple, aux peintures découvertes en 1977 dans les tombes royales macédoniennes de Verghina), de copier ou de recréer, en réinterprétant par exemple les thèmes antiques des Huit Vents (1965), des Quatre Saisons (1965, 72, 78) ou des Douze Mois (1971-72)."

 

 
Olivier Delorme (Chalon-sur-Saône, 14 maart 1958)
« Maart » uit de 12 maanden van Yannis Tsarouchis, 1972

 

 

De Franse schrijver, tekenaar, schilder, karikaturist en journalist Albert Robida werd geboren op 14 maart 1848 in Compiègne.Zie ook alle tags voor Albert Robida op dit blog.

Uit: The Monkey King (Fragment uit:Voyages très extraordinaires de Saturnin Farandoul,vertaald door Brian Stableford)

“Little by little, the fuss caused by the new arrival died down, and life resumed its ordinary course.
If Farandoul had been older, he would have been able to marvel at the patriarchal existence led by the monkeys. Indeed, the happy population of that fortunate isle, lost in the vastness of the Pacific far distant from the customary shipping routes, was still in the Golden Age! The island was extraordinarily fertile. All the fruits of the Earth grew in abundance, lavishly distributed without the least requirement for cultivation. No fearsome wild beasts infested the forests, where even the most inoffensive creatures lived in total security.
The simian race was the summit of the evolutionary scale, dominating by its intelligence the entire natural order of the island. Man was unknown there, never having repressed it with his barbarity or perverted it with his example–as he has those fallen races of monkeys, condemned to ignominy, which will vegetate forever in the lands inhabited by humans, unless some monkey of genius arrives one day to effect their return to the purer life of ancient times, in some wilderness inaccessible to humankind.
These monkeys belonged to a race intermediate between the Orang-utans and Chimpanzees.
Aggregated in tribes, whose villages were composed of about 50 huts made of small branches, they lived quite happily. Each family enjoyed the most complete individual liberty, and where matters of communal interest were concerned they looked to the elders, who often came together in council at the foot of a giant eucalyptus, in the branches of which the young ones frolicked without taking part in the discussions.
It must be said that everyone was full of respect for these worthy ancients, and that the smart young monkeys would never allow themselves to jump on their backs or to grab their tails in passing, without previous authorization.
Farandoul spent a year with the family. He rolled in the grass with his foster-brothers; he played all the exciting games with them that young monkeys play. To the great astonishment of his parents, however, he remained remarkably inept in leaping about, and adamantly refused to climb coconut palms.”

 

 
Albert Robida (14 maart 1848 – 11 oktober 1926)
Cover Engelse vertaling

 

 

De Roemeense dichter Alexandru Macedonski werd geboren op 14 maart 1854 in Craiova.  Zie ook alle tags voor Alexandru Macedonski op dit blog.

 

Nuit de Décembre (Fragment)

C'est Bagdad ! C'est Bagdad ! Et lui, c'est l'émir !
Dans l'air, des pétales de roses se divertissent…
La soie à fleurs et le fil se mettent à bîtir
Des nuances qui, dans l'ombre, lentement se flétrissent… -
Les bassins d'eau chantent… des voix limpides bruissent…
C'est Bagdad ! C'est Bagdad ! Et lui, c'est l'émir.

Et c'est lui l'émir, il compte dans son trésor
D'interminables tas d'argent et des amas d'or,
Et pierreries à l'éclat des étoiles ;
Partout de kandjars, des aciers affreux –
Aux étables, chevaux dont les sabots jettent du feu
Et, tout autour, des fleurs ou écume des pétales.

C'est bien Bagdad, ciel jaune et rose qui palpite,
Paradis de rêves ailés et d'amaryllis,
Argent coulé en sources et horizon en pépites –
C'est donc Bagdad, l'oasis des roses et des lys –
Mosquées - minarets et le ciel qui palpite.

Et c'est lui l'émir, et il a toutes les sèves :
Jeune, il a un charme du tonnerre, c'est un dieu,
Mais chaque jour il sent qu'on lui vole un rêve…
La Mecque – ses désirs convergent vers ce lieu,
Et devant ce désir, rien ne fait long feu
Et c'est lui l'émir, un être charmant, de rêve.

Vers la Mecque le poussent sa foi et sa volonté,
La très sainte cité le veut, l'appelle à elle,
Elle veut ses sens et sa raison d'exister,
Sa beauté et son côté spirituel –
Elle veut de lui de la tête aux pieds.

 

 
Alexandru Macedonski (14 maart 1854 – 24 november 1920)
Craiova

 

 

De Franse dichter Theodore Faullain de Banville werd geboren op 14 maart 1823 in Moulins in de Auvergne. Zie ook alle tags voor Theodore de Banville op dit blog.

 

Ballade de ses regrets

Je veux chanter ma ballade à mon tour !
Ô Poésie, ô ma mère mourante,
Comme tes fils t'aimaient d'un grand amour
Dans ce Paris, en l'an mil huit cent trente !
Pour eux les docks, l'autrichien, la rente,
Les mots de bourse étaient du pur hébreu ;
Enfant divin, plus beau que Richelieu,
Musset chantait, Hugo tenait la lyre,
Jeune, superbe, écouté comme un dieu.
Mais à présent, c'est bien fini de rire.

C'est chez Nodier que se tenait la cour.
Les deux Deschamps à la voix enivrante
Et de Vigny charmaient ce clair séjour.
Dorval en pleurs, tragique et déchirante,
Galvanisait la foule indifférente.
Les diamants foisonnaient au ciel bleu !
Passât la Gloire, avec son char de feu,
On y courait comme un juste au martyre,
Dût-on se voir écrasé sous l'essieu.
Mais à présent, c'est bien fini de rire.

Des joailliers connus dans Visapour
Et des seigneurs arrivés de Tarente
Pour Cidalise ou pour la Pompadour
Se provoquaient de façon conquérante,
La brise en fleur nous venait de Sorrente !
A ce jourd'hui les rimeurs, ventrebleu !
Savent le prix d'un lys et d'un cheveu ;
Ils comptent bien; plus de sacré délire !
Tout est conquis par des fesse-Mathieu :
Mais à présent, c'est bien fini de rire.

Envoi :

En ce temps-là, moi-même, pour un peu,
Féru d'amour pour celle dont l'aveu
Fait ici-bas les Dante et les Shakspere,
J'aurais baisé son brodequin par jeu !
Mais à présent, c'est bien fini de rire.

 

 
Theodore de Banville (14 maart 1823 – 15 maart 1891)
Moulins in de Auvergne

 

 

Onafhankelijk van geboortedata

De Nederlandse dichter Wout Waanders werd geboren in 1989in ’s-Hertogenbosch. Zie ook alle tags voor Wout Waanders op dit blog.

 

Ma speelt jas

Thuis na een lange dag van school
Ma vertellen hoe saai het was
Maar luisteren ho-ho maar

Ma speelt jas en danst heel raar
Ze roept kleine woorden
Als woei en haai en kri

Ze lacht heel hard
Alsof er iemand een grapje heeft gemaakt
Maar alles wat ik hoor is een trommel en trompet
Veel te snel om te verstaan

Ma speelt jas en danst heel raar
Soms klopt ze met haar handen op de grond
Zou daaronder iemand wonen
Klop klop-klop

Zou die Jas heten
En het leuk vinden als we
Zo nu en dan op zijn plafondje kloppen
Ja Jas is overal zegt Ma

Overal maar niet bij mij op school
Ik heb daar vaak genoeg geklopt

 

 
Wout Waanders (’s-Hertogenbosch, 1989)

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 14^e maart ook mijn blog van 14 maart 2015 en ook 14 maart 2015 deel 2.

Zie voor bovenstaande schrijvers ook mijn blog van 14 maart 2007 en ook mijn blog van 14 maart 2008 en eveneens mijn blog van 14 maart 2009.

De Palestijnse dichter Mahmoud Darwish werd geboren in Al-Birwa, Palestina, op 13 maart 1941. Zie ook alle tags voor Mahmoud Darwish op dit blog.

 

Wij gaan naar een land

– Wij gaan naar een land dat niet van ons vlees is. De kastanje groeit niet uit onze botten.

– Zijn stenen zijn geen geit in het lied der bergen; de ogen der kiezels geen lelies van de dalen.

– Wij gaan naar een land dat geen eigen zon over ons heen hangt.

– De vrouwen van legenden klappen voor ons; een zee over ons en voor ons

– Als graan en water van jullie zijn afgesneden, eet dan onze liefde en drinkt onze tranen.

– Zwarte doeken voor de dichters; een rij van marmeren beelden zal onze stemmen doen weerklinken.

– Een schuur om onze geesten te beschermen tegen het stof van de tijd; een roos over ons, een roos voor ons.

– Jullie hebben jullie glorie, wij de onze. Ach een land waarvan wij alleen zien wat niet gezien wordt: ons geheim.

– Wij hebben onze glorie: een troon op voeten afgesneden door stegen die ons voeren naar vele huizen, maar niet de onze.

– De geest moet de geest in zijn geest vinden, of hier sterven…

 

Vertaald door Jan Brugman

 

 

Der Rhythmus wählt mich

Der Rhythmus wählt mich und erstrahlt in mir
Ich bin der Geige Klang, nicht ihr Spieler
Ich wohne in der Nachbarschaft der Erinnerung
Das Echo der Dinge spricht in mir
und ich spreche…
Jedes Mal, wenn ich dem Steine lausche, höre ich
das seufzende Gurren einer weißen Taube:
Mein Bruderherz! Ich bin deine kleine Schwester
In ihrem Namen vergieße ich die Tränen der Worte
Jedes Mal, wenn ich auf dem Wolkenweg
den Stamm eines Paternosterbaumes entdecke
höre ich das Herz einer Mutter
in mir schlagen:
Ich bin eine verstoßene Frau
In ihrem Namen verfluche ich die Grillen der Nacht
Jedes Mal, wenn ich einen Spiegel auf einem Mond entdecke
sehe ich die Liebe in Teufelsgestalt
die mich anstiert und spricht:
Ich bin immer noch da
Und du kehrst nicht zurück wie ich dich verlassen habe 
Du kehrst nicht zurück und ich kehre nicht zurück
Dann vollendet der Rhythmus seinen Lauf
und erstrahlt in mir…

 

Vertaald door Stephan Milich

 

 
Mahmoud Darwish (13 maart 1941 - 9 augustus 2008)
Portret door Ahmad Kadi, z.j.

 

 

De Oekraïense dichter en schrijver Yuri Andrukhovych werd geboren op 13 maart 1960 in Iwano-Frankiwsk. Zie ook alle tags voor Yuri Andrukhovych op dit blog.

 

Werwolf Sutra (Fragment)

In German it’s called
Hochsitz.
That kind of wooden cabin on stilts
from which you can shoot
wild boar more easily. Some say,
deer.
But there are so many of them, they’re everywhere –
those little watch towers.
It’s as though the people here
live only for hunting or for dreams
about hunting.

You meet a lot of foxes here
(one of them ran across the path
on the first night), they put down
something for them, against rabies, so they can’t
go crazy anymore.

And those ruins, those former
army towns! Overgrown with field horsetail,
barracks, shooting yards, squares, outbuildings, guards posts,
painterly signatures on the walls of the gymnasiums,
writings on the walls of the wash houses and bogs.

It’s enough to make you want to raise your index finger
and announce “Ash of the Imperia”

Meanwhile this is about a much simpler thing.
At six in the morning (in Moscow it was eight)
they drove them out of the barracks.
Then all that idiocy with songs, morning drill
and washing, brain-washing, cleaning
the territory, the sprawling butter of breakfast, the day until evening,
so many days until the end of service.

 

 
Yuri Andrukhovych (Iwano-Frankiwsk, 13 maart 1960)

 

 

De Franse schrijver Didier Decoin werd geboren op 13 maart 1945 in Boulogne-Billancourt (Seine). Zie ook alle tags voor Didier Decoin op dit blog.

Uit: Le bureau des jardins et des étangs

« Après quoi, Miyuki s’était astreinte à nettoyer et à ranger la maison. Bien que ce ne fût pas dans ses habitudes de mettre de l’ordre. Elle était plutôt du genre à laisser traîner les objets, voire à les éparpiller volontairement. Katsuro et elle en possédaient si peu, de toute façon. De les retrouver dispersés ici ou là, de préférence où ils n’avaient rien à faire, leur procurait une fugitive illusion d’opulence : « Ce bol à riz est-il neuf ? demandait Katsuro. L’as-tu acheté récemment ? » Miyuki mettait une main devant sa bouche pour cacher son sourire : « Il a toujours été sur l’étagère, le sixième bol à partir du fond – il te vient de ta mère, est-ce que tu ne t’en souviens plus ? » Simplement, en roulant sur la natte où Miyuki l’avait fait tomber (et elle avait négligé de le ramasser tout de suite), puis en s’arrêtant, renversé, dans un rai de soleil, le bol avait pris des reflets que Katsuro ne lui connaissait pas, et voilà pourquoi il ne l’avait pas tout de suite identifié.
Miyuki s’imaginait que les gens aisés vivaient au milieu d’un fouillis permanent, à l’exemple des paysages dont c’était la confusion qui faisait toute la beauté. Ainsi la rivière Kusagawa n’était-elle jamais plus exaltante à contempler qu’après une forte averse, lorsque les torrents qui l’alimentaient la chargeaient d’eaux brunes, terreuses, où tourbillonnaient des fragments d’écorce, des mousses, des fleurs de cresson, des feuilles pourrissantes, noires, crispées; alors la Kusagawa perdait son aspect miroitant, se couvrait de cercles concentriques, de spirales d’écume qui la faisaient ressembler aux tourbillons du détroit de Naruto, dans la Mer intérieure. Les riches, pensait Miyuki, devaient être envahis de la même façon par les innombrables tourbillons de présents que leur offraient leurs amis (innombrables eux aussi, forcément), et par toutes ces futilités éblouissantes qu’ils achetaient sans compter aux marchands ambulants, sans même se demander s’ils en feraient jamais quelque chose. Il leur fallait toujours plus d’espace pour caser leurs bibelots, empiler leurs ustensiles de cuisine, suspendre leurs étoffes, aligner leurs onguents, entreposer toutes ces richesses dont Miyuki ne connaissait parfois même pas le nom. "

 

 
Didier Decoin (Boulogne-Billancourt 13 maart 1945)
Cover Nederlandse vertaling 

 

 

De Armeense dichter Yeghishe Charents werd geboren op 13 maart 1897 in Kars (toen Rusland, nu Turkije). Zie ook alle tags voor Yeghishe Charents op dit blog.

 

(Mein Armenien)

Die sonnig schmeckende Sprache meines süßen Armeniens lieb ich,
Die tränenerstickt klagende Saite unsrer alten Saz-Laute lieb ich,
Der blutähnlichen Blumen und der Rosen Düfte, feuergleich,
Und unsrer nairischen Mädchen Tänze, sanft und geschmeidig, lieb ich!

Ich liebe unsres Himmels Blau, den lichten See, die klaren Wasser,
Die Sommersonne und des Wintersturms Drachengeheul, erhaben,
Im Finsteren verlorner Hütten unwirtliche Mauern, schwarz,
Und unsrer uralten Städte tausendjährige Steine lieb ich!

Wo ich auch sei – niemals vergeß ich unsrer Lieder Klagelaut,
Niemals vergeß ich unsrer Bücher Eisenschrift, Gebet geworden;
Wie scharf mir auch ins Herz schneiden unsere Wunden, ausgeblutet,
Dennoch: brennenden Bluts, verwaist – dich, Hajastan, meinen Jar, lieb ich!

Für mein sehnsuchtskrankes Herz kann es kein anderes Märchen geben,
Keine dem Narekatzi, Kutschak gleich von Licht gekrönte Stirne!
Durchstreif die Welt: es gibt keinen Schneegipfel gleich dem Ararat;
Ein Weg zu unerreichbarem Ruhm – meinen Berg, den Massis, lieb ich!

 

Vertaald door Konrad Kuhn

 

 
Yeghishe Charents (13 maart 1897 – 29 november 1937)
Monument in Yerevan

 

 

De Russische schrijver Vladimir Makanin werd geboren op 13 maart 1937 in Orsk. Zie ook alle tags voor Vladimir Makanin op dit blog.

Uit: Asan (Vertaald doorGerard Cruys)

“Bij de lege spoorrails in het open landschap is het een gedrang van jewelste: nieuwbakken soldaten. Verder niemand. Opeens zien ze zichzelf. Daar zijn we dan. We zijn met velen. En de trein (niet meer dan twee wagons) waarmee ze zijn gearriveerd, zo’n bescheiden treintje, is er net met veel geraas weer vandoor gegaan. Oorlog!
Ze hadden natuurlijk de balen van die trein en al dat gereis. Die hete, muf ruikende treinwagons waren als een eindeloze boze droom. Maar nu maakt de lucht ze dronken. Wat een lucht! Nu zijn ze zich al aan het verbroederen onder de Kaukasische hemel. Jee! Jee! Ze vallen elkaar in de armen, het eerste en het tweede peloton. Hoofdzaak is dat ze hun wapens nog hebben. (Ondanks de zuippartij. Of dankzij!) Soldaat, kijk wat vrolijker! Hun koppen zijn purperrood. Aan hun wangen, haha, kun je een sigaret aansteken.
Waarom twee pelotons, bovendien incompleet? En waarom is er voor al die soldaten maar één officier? Ja, en die bleek ook nog buiten dienst te zijn: uit de trein gehaald op een station vlak bij Rostov, met een acute aanval van hernia. Wat nou? Zijn er geen hernialoze officieren meer in Rusland? Waar zijn de lui zonder hernia en blindedarmontsteking?
Op het stoffige perron is er ook geen officier die hen verwelkomt. Maar eigenlijk zou die ons alleen maar in de weg staan.Barst! Hij is er niet. Er is wel een zeikerige regelaar met ontstoken ogen. En met een rode band om zijn arm. Die moet het soldatenvolk van het perron af zien te krijgen. Opschieten! Hij jaagt ze het perron af. Hij wil zo gauw mogelijk van die halfdronken gasten met hun automatische geweren af wezen. Van deze rumoerige onervaren horde. En van die godgeklaagde kloteoorlog.
Dat is het enige waar Rode Band zich dik over maakt. Schiet op, verdomme! Van de spoorbaan af! Aha! Door de gehavende stationshal naar het plein, dat ook enigszins door bommen is gehavend. Daar staan jullie btr’s, mannen. Voor jullie. Vooruit!
«Waar zijn btr’s?»
«Daar. Iedereen daarheen, de colonne in.»
Een kolossale soldaat, die geen last heeft van een kater, brult:
«Wat voor colonne? Zeg, hé? Waar zie jij een colonne?"

 

 
Vladimir Makanin (Orsk, 13 maart 1937)

 

 

De Nederlandse dichter en schrijver Geert van Beek werd op 13 maart 1920 geboren in Gennep. Zie ook alle tags voor Geert van Beek op dit blog.

 

Vasten

Kinderen zijn gierige schatbewaarders
geworden van trommels vol verstervingen
van hogerhand uit liefde tot Jezus
asketen
die hunkeren om zondags hoeft het niet
volmondig te beamen.
Bach en Mattheus doen eindeloos
onsterfelijk in lijdzaam hars begraven
de ronde langs ontroerd gehoor,
barok en bijbel gaan moeiteloos samen.
Kerken zijn kamers zalen van retorica
geworden waar Jezus onder woorden bedolven
ter aarde stort, hijgt naar Golgotha,
fraaie gebedsriemen wonden zijn schouders.
Versteende apostelkoppen luisteren onbewogen,
in een streep zon weeft een spin
- roekeloze acrobaat zonder pose -
vergetelheid langs hun oren.
En Jezus wijst verlegen vraagt excuus
- ze weten niet wat ze doen -
naar het hart dat ten dode bemint.

maar Schaepman is tevreden

Gelukkig dat God de goede gracieus
speelt met de grijze aarde;
je vlucht vanonder gewelven
verdrietig en moe:
knikken tulpen zal ik je helpen
oprecht en hoe
diepzinnig in hun bedaarde
eenvoud je bemoedigend toe.

 

 

Communie

Inniger samen dan tong aan tong
schuilt hij bleek in een mond vol tanden
nietszeggend zitten wij tegenover elkander
twee lege strandstoelen
op een grijze regendag.
En als ik, zo hoort het; ga praten
ben ik een vlijtig causeur
voor een radio in verlaten kamer.

Ik weet alleen te zeggen hoe fijn
- jezus wat fijn -
in de tuin jasmijn
geurt en blinkt in koele
schemering en hoe godsheerlijk
aardbeiensap langs papillen spoelt.

 

 
Geert van Beek (13 maart 1920 – 2 januari 2001)

 

 

De Nederlandse dichter Jan Hendrik de Groot werd op 13 maart 1901 geboren in Alkmaar. Zie ook alle tags voor Jan H. de Groot op dit blog.

 

Lente

God, nu breekt Uw lente baan,
Uw adem is langs den hemel gegaan
en over de open landen.

De wereld plooit al haar kleuren uit.
Zij voelt in het milde windgeluid
De zegening van Uw handen.

Die weelde wil ik deelachtig zijn,
God, laat m' in uw fonk'lende lente zijn.
Laat mij dwalen en bidden en zingen.

Ik zie al Uw schoonheid van verre aan,
Uw lente zal langs m'n harte gaan,
Met al haar zegeningen.

 

 

Tusschenspel

II.
Was deze late herfstnacht schoon? - niet om de
geele maan, die als een slapend kind
zijn blonde hoofd stak uit het witte lint
van watte wolken, die zich om hem rondden.

Niet om de zware tijgeur die de wind
in polders aan de dijkzoom had gevonden,
ons toezond op zijn nachtelijke ronde....
Maar omdat jij plots lachte en gezwind

de lange blonde vlechten had ontwonden,
uitschudde van je hoofd, zoodat de wind
dol dronken werd in deze dolle stonde.

En om mijzelve, die verward en blind
gevangen lag in deze blonde zonde.
Ik zag je nooit zoo schoon, mijn stormend kind.

 

 
Jan H. de Groot (13 maart 1901 -1 december 1990)

 

 

De Turkse schrijver Kemal Tahir werd geboren op 13 maart 1910 in Istanboel. Zie ook alle tags voor Kemal Tahir op dit blog.

Uit: The Tired Warrior (Vertaald door Elif Erkmen)

“Jamil became a member of the Committee of Union and Progress when Patriot urged him. It was 1906. They were in Monastir Macedonia; and they were walking towards their destination on a rainy night. When they reached the corner; Omer the Patriot apologized and said he needed to blindfold him. Holding his arm he guided Jamil through the muddy streets. Upon arriving at their destination; he rang the door bell three times. Someone on the other side of the door said first, “Muin” then “Hilal” three times each. Patriot answered, by saying ‘Hilal’ three times “Muin” only once. Then he removed Jamil’s blindfold and Jamil saw three people in red gowns and black masks. There was a table and on it there was a book and a pistol. He heard a voice that he recognized. It was Eyub Sabri’s voice saying, “Have you decided to join the Commitee? Have you given this a lot of thought? Are you sure?”
Jamil said, “Yes”.
“Do you understand that if you do not follow the rules you will be executed?”
“Yes Sir, I understand the rules.”
He had to take an oath to be a member of the committee for life, thus making him member number: 9-
If things turned out for the worse, he could have ended up in exile in a place like Fezzan, Taif or Yemen for life. At the time men who would take this road, would forget about getting married to Royal Princesses, being military envoy to important Capitals, or getting promoted to higher ranks. They would have to give up a bright future. But if they were successful; it would mean Freedom for the country. So what would this Freedom look like? “

 

 
Kemal Tahir (13 maart 1910 - 21 april 1973)

 

 

De Engelse dichter, predikant en academicus Joseph Beaumont werd als zoon van een kleermaker geboren op 13 maart 1616 in Hadleigh, Suffolk. Zie ook alle tags voor Joseph Beaumont op dit blog.

Uit Psyche. Canto I

For He, th immortal Prince of equal spight,
Abhors all Love in every name and kind;
But chiefly that which burns with flames as bright
As his are swarthy, and as endless find
Their living fuel: These enrage him so,
That all Hell's Furies must to council go.

For (as the wounded Lyon frights his Den
By roaring out his grief;) his shatter'd heart
Vomits a hideous groan, which thundring in
His hollow realm, bellow'd to every part
The frightful summons: all the Peers below
Their King's voice by its sovereign stink did know.

Nor dar'd they stay their tails vast volumes to
Abridge into a knot's Epitome;
Or trim their hoofs foul cleft with iron shoe,
Or their snarl'd snakes' confusion unty:
Only their paws they fill with Page, and bring
That desperate subsidy to their mad King.

 

 
Joseph Beaumont (13 maart 1616 - 23 november 1699)

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 13e maart ook mijn blog van 13 maart 2017 en ook mijn blog van 13 maart 2016 deel 1 en eveneens deel 2 en ook deel 3.

Zie voor bovenstaande schrijvers ook mijn blog van 13 maart 2007 en ook mijn blog van 13 maart 2008 en eveneens mijn blog van 13 maart 2009.

De Mexicaanse schrijver, scenarist, filmregisseur en producent Guillermo Arriaga Jordán werd geboren op 13 maart 1958 in Mexico-Stad en bracht zijn jeugd door in een van de meest gewelddadige buurten van de stad. Op 13-jarige leeftijd verloor hij zijn reukvermogen na een bruut straatgevecht. Hij studeerde af aan de Universidad Iberoamericana met een Bachelor in communicatie en een Master's degree in geschiedenis en gaf cursussen in media studies, voordat hij begon te werken aan de ITESM. Guillermo Arriaga plande samen met Alejandro González Iñárritu elf korte films over de tegenstellingen in Mexico-stad. Na drie jaar en 36 ontwerpen verwierpen ze het oorspronkelijke plan en breidden drie verhaallijnen uit naar het scenario van de film “Amores Perros” (1999). De film kreeg een Oscar nominatie voor Beste Buitenlandse Film en een BAFTA Award voor Beste Buitenlandse Film, de Critics Week Grand Prize en de Young Critics Award op het filmfestival van Cannes in 2000, evenals vele andere prijzen. Het succes van “Amores Perros” leverde Arriaga en Iñárritu een uitnodiging op om de VS voor Focus Features de film “21 Grams” te maken. Arriaga ontving een BAFTA-nominatie voor zijn filmscript. Iñárritu en Arriaga voltooiden hun derde gezamenlijke film, “Babel”, in 2006. Het werk vormt met “Amores Perros” en 21 Grams” een ​​trilogie over de thema's geweld en dood. De film kreeg een Oscar-nominatie in 2007 voor Best Original Screenplay. In 2007 ging de verfilming van zijn boek “El Búfalo de la Noche” geregisseerd door Jorge Hernandez Aldana, in première tijdens het Sundance filmfestival. In 2008 volgde de film “The Burning Plain”. Arriaga schreef het script en regisseerde uiteindelijk de film, met in de hoofdrol Charlize Theron. Arriaga debuteerde in 1991 als romansscheijver met “Escuadrón Guillotina”. Verder publiceerde hij als schrijver “Un Dulce Olor a Muerte” (1994), “El Búfalo de la Noche” (1999), in het Nederlands verschenen als “Nachtbuffel” (2006), “Retorno 201” (2006) en “El salvaje” (2016)

Uit: De ontembare

“Het was zeven uur toen ik na een lange siësta wakker werd. Het was warm. Een te hete zomer voor een stad waar het bijna altijd koud was. Mijn kamer, door mijn vader getimmerd van spaanplaat, bevond zich op de begane grond, naast het toilet voor bezoekers. Zonder ramen, verlicht door een kaal peertje aan een stuk ijzerdraad. Een vouwbed, een klein bureau.
De anderen hadden hun kamer op de bovenverdieping.
Door de niet meer dan twee centimeter dikke wanden kon ik hun dagelijkse bezigheden volgen. Hun stemmen, hun voetstappen, hun stilten.
Zwetend stond ik op. Ik opende de deur van mijn kamer en liep het huis in. Iedereen was er. Mijn oma zat op de bruine bank te kijken naar een quiz op de televisie, een enorm gevaarte dat de halve kamer in beslag nam. Mijn moeder stond in de keuken te koken. Mijn vader zat aan de keukentafel de brochures van hun reis naar Europa te bekijken.
Mijn ouders waren de eersten ooit binnen onze familie die een trans-Atlantische vlucht gingen maken. Ze zouden de volgende ochtend naar Madrid vliegen en twee maanden door verschillende landen reizen. Mijn broer Carlos, die zes jaar ouder was dan ik, aaide op zijn hurken onze hond King, een voskleurige boxer met een opvallend litteken links op zijn bovenlip, het gevolg van een messteek die hem was toegebracht door een dronken kerel toen hij als pup tegen hem op was gesprongen om te spelen. In hun kooi hipten Whisky en Wodka, de grasparkieten, van het ene stokje op het andere, hopend dat mijn oma snel een doek over de kooi zou doen zodat ze konden gaan slapen.
In mijn dromen zie ik vaak dat beeld van toen van mijn familie. Dat was de laatste keer dat ik iedereen samen zag. Vier jaar later zouden ze allemaal dood zijn. Mijn broer, mijn ouders, mijn oma, de parkieten, King.
De eerste dood, die van mijn broer Carlos, kwam eenentwintig dagen na die avond. Vanaf die dag werd mijn familie meegesleurd in een lawine van dood. Dood na dood na dood.
Twee broers had ik. Allebei verloren ze door mijn toedoen het leven. En het mag dan misschien niet helemaal mijn schuld zijn geweest, ik was er in ieder geval verantwoordelijk voor.
Ik deelde de grot die baarmoeder heet met een ander. Acht maanden lang groeide naast mij een identieke tweelingbroer. Samen hoorden we het hart van onze moeder kloppen, we voedden ons met hetzelfde bloed, zweefden in hetzelfde vocht, en onze handen, voeten en hoofden raakten elkaar lichtjes aan. Vandaag de dag weten we dankzij mri-scans dat tweelingen met elkaar strijden om ruimte in de buik van de moeder. Dat zijn duels op het scherpst van de snede, wrede territoriumgevechten zonder wapenstilstand, waarin een van de twee uiteindelijk de overhand krijgt.”

 

 
Guillermo Arriaga (Mexico-Stad. 13 maart 1958)